George Harrison - Cloud Nine (1987)

Als Jeff iets uitbrengt als E.L.O. dan klinkt het als Beatles, werkt hij met een Beatle dan klinkt het als E.L.O., wanneer Jeff zelf iets uitbrengt dan klinkt het als de Wilburys, maar als hij samen met de Wilburys iets uitbrengt dan klinkt het weer als Jeff. Ik zal die logica niet begrijpen.

Toen Paul eindelijk weer een goede plaat uitbracht "Flaming Pie" hoorde je niemand over Jeff.
Ik kan me de meningen zo voor de geest halen als dat een slechte plaat had geweest.

Cloud is gewoon een geweldige plaat. Zoals george het zei, Jeff laat je het beste uit jezelf halen. Ik heb George nog nooit beter horen zingen. Strakke, zware opener, vol bombast maar ook lichtere nummers met heel veel sfeer.

Weer afzonderlijk geluisterd, voor het eerst sinds 2 maanden, en ik vind het toch wel een lekkere plaat. Begrijp me niet verkeerd maar ik ben de productie gaan waarderen, heeft iets verleidelijks.. De songs hebben dat in de grote lijnen ook: "You Know I Want You, You Know I need You, You know I Love You". Zo'n uitstraling heeft de plaat! Goede comeback!

Tja er zit snel een stempeltje op. Toch kan je er niet omheen dat je het vaak wel gelijk hoort als Jeff achter de knoppen heeft gezeten. "Toevallig" is dat bij die McCartney een stuk minder.

Inderdaad, altijd hoorbaar, en dat is ook de reden dat hij gevraagd word, voor zijn sound, en de artiest zelf is degene die over het resultaat beslist. Ik heb er nog geen gehoord die niet opgetogen was over hun eigen release.Bij Paul was hij op enkele nummers Co, en nooit de Main producer.Paul was ook nooit zo te spreken over Jeff's sound en eigen werk, maar heeft hem bij de Anthology Sessions leren kennen en waarderen, vandaar dat hij hem vroeg voor zijn album.

Waar het mij om ging is dat er vaak van alles wordt gezegd, en waarbij ze de producer verantwoordelijk houden voor alles wat hun niet zint. (hoogtepunt cq. dieptepunt was iemand die het Jeff persoonlijk kwalijk nam en een slechte producer vond omdat Like A Ship niet op de Traveling Wilburys Vol. 1 stond, Ja hoor, dat heeft hij even alleen besloten)

Jeff is van de layers maar de layered gitaren dat is echt George zijn ding, dat had Jeff ook nooit eerder gedaan. Hij heeft er alleen voor gezorgd dat ze zo helder klinken, zelfs bijna klinisch dat je ook echt alle partijen hoort.

Ookal ben ik fan van Jeff, en The Beatles, zonder de sterke songs, prachtige teksten en zangkwaliteiten van George had ik dit geen topplaat gevonden, het is de som van alles bij elkaar.
En ik ben realistisch genoeg om te zeggen dat Jeff zulke nummers (tevens mijn favorieten van de plaat) zoals Cloud 9, That's What It Takes, en Fish On The Sand zelf niet kan maken/schrijven.

ow maar dat beweer ik ook niet

Erg sterke plaat van Harrison, die hiermee zeer terecht een comeback maakte. Het album bevat diverse stijlen, van een soort bluesy nummer (titeltrack), via duidelijke Lynne/ELO nummers naar Beatleske nummers en weer terug.

Opener en titelnummer ‘Cloud Nine’ klinkt mij als een soort van Dire Straits achtige track in de oren.
De leadgitaar lijkt me overduidelijk door (vriend) Eric Clapton gespeeld.

De volgende twee nummers hebben de duidelijke Jeff Lynne stempel (vooral de drums en de harmonieën), net als het nummer ‘Devil’s Radio’ dat echt compleet van een ELO plaat af lijkt te komen (“Gossip!”).
Ik heb er persoonlijk niet zo’n probleem mee (heb zelf ook platen van ELO, en door Lynne geproduceerde albums zoals Tom Petty - Full Moon Fever (1989) en The Traveling Wilburys - Traveling Wilburys, Vol. 1 (1988) ) maar het drukt wel een stempel op de nummers.

De volgende vier nummers roepen bij mij een Beatles gevoel op. Niet zo zeer dat ik vind dat ze klinken als Beatlesnummers uit de jaren ’60, maar wel als nummers zoals de Beatles ze gemaakt zouden kunnen hebben in 1987.

‘Just for Today’ is een erg mooi rustpunt en een typisch George Harrison nummer. Hoogtepunt!
‘This Is Love’ had net zo goed een nummer van McCartney kunnen zijn en ik vind Harrisons zang zelfs bij vlagen op Macca lijken.

Dat ‘When We Was Fab’ Beatlesk is hoef ik natuurlijk niet uit te leggen. De basismelodie lijkt sprekend op 2 Lennon nummers (I am the Walrus en vooral Glass Onion), een stuk in het midden van het nummer is typisch McCartney (vanaf “And while you’re in this world ...”) wat een link zou kunnen zijn naar de 2-deling in ‘A Day in the Life’. Het einde met de sitar is natuurlijk onmiskenbaar Harrison. De drums tot slot zijn ook op de daadwerkelijke opname van de hand van Ringo.

‘Someplace Else’ is wederom een hoogtepunt! En had voor hetzelfde geld door McCartney geschreven kunnen zijn en op Paul McCartney - Flowers in the Dirt (1989) kunnen staan.

‘Wreck of the Hesperus’ rockt er aardig op los, maar is voor mij het minste nummer van het album. Een beetje vlees nog vis.

‘Breath Away from Heaven’ had zo op een van Harrisons albums uit de jaren ’70 kunnen staan. Al denk ik dat de pianogeluiden dan een sitar waren geweest. Wel een klassiek Harrison nummer qua stijl. Jammer van de fade-out.

Dat ‘Got My Mind Set on You’ een cover was (uit 1962 al, en blijkbaar destijds al door Harrison voorgesteld bij The Beatles) heb ik nooit geweten, ik las het zojuist op Wikipedia. Zo leer je elke dag nog. Ondanks (of dankzij?) de overduidelijke jaren 80 productie (Lynne dus) vind ik het een heerlijk nummer.

Dan nog dit:
Ondanks dat ik een enorme Beatles-fan ben, heb het album vandaag pas voor het eerst compleet gehoord (en voor de 2e x, en 3e x en...) en begrijp niet dat ik dit zo lang links heb laten liggen. De –overigens erg mooie- documentaire ‘Living in the Material World’ bracht me weer op het spoor van Harrison. Kende eigenlijk alleen ‘All Things Must Pass’ en ben op aanraden van user Lennon deze maar eens gaan luisteren. Geen seconde spijt van gehad !

Toch is de leadgitaar op Cloud nine voornamelijk door Harrison zelf ingespeeld.

YouTube - George Harrison - Cloud 9 (Live in Japan - 1991)

Blij dat er ook nog eens naar me geluisterd wordt

Mooie recensie!!

Hij speelt inderdaad de solo, maar de andere typische gitaarstukken uit het nummer zijn toch overduidelijk Clapton, met zijn eigen herkenbare geluid.

Tja, moest iemand maar eens een keer doen, toch?

Inderdaad wat ik het mooie van deze plaat vind, de sound is de song, en omgekeerd, het vult elkaar aan en het versterkt. Zeker op de A-kant.. De opener Cloud 9 heeft dat zelfs heel sterk, de tekst en de frasering worden als het ware gestuwt door de muziek. Het nummer wat jij aan haalt Fish On The Sand begint tam maar dendert steeds verder door, het nummer lijkt haast oneindig door te gaan door de muziek en dan door de tekst "You Know I Want You, You Know I need You, You know I Love You"....en wat dacht je van Just For Today, zonder deze sound zou heel de emotie weg vallen en hou je weinig song over. Die solo van George ....brrrr door merg en been.

Deze plaat heeft voor mij een extra dimensie (ook qua tekst), hij staat niet voor niks op 2 in mijn top 10. Ik zag bij mijn voorgangers commentaar op de drums, van mij mogen drums altijd zo klinken, Devil's Radio typisch Jeff. Vind ik echt typisch George, helaas niet echt geweldig gezongen naar mijn mening. En Breath Away From Heaven jaren 70 style ?, dat zou best eens kunnen, ik weet niet wanneer George het heeft geschreven maar er circuleerde versies van dit nummer lang voordat Cloud Nine werd opgenomen.

Breath Away From Heaven heeft Harrison geschreven voor de film Shanghai surprise, met Madonna en Sean Penn in de hoofdrol, uit 1986. Het nummer is in een andere versie op Cloud Nine verschenen.

Heeft niemand toendertijd Jeff van ELO kunnen verbieden deze plaat te produceren ? Daardoor is deze plaat zeer gedateerd. Eerst kocht ik de welbekende single en toch ook maar de lp want er was sprake van een zogenaamde come back. Sinds 1987 misschien nog enkele keren een kans gegeven. Jammer want het klinkt allemaal zo afgeknepen. daar hebben een aantal nummers vant Mccartney op Flaming Pie ook wat last van. Het zal wel te maken hebben dat Jeff een vriendje was van George. Free as a bird en Real love van the Beatles Anthology project, hetzelfde euvel. Hier moeten we het mee doen maar als er een ander achter de knoppen had gezeten dan........................................dan had het misschien wat organischer geklonken dus ook tijdloos. Wie weet of er dit jaar een geremasterde versie van Dark Horse zal verschijnen ? Ik wijk even af.

Nee, maar ik ga er van uit dat het een retorische vraag is.

een aardige plaat, vreselijk geproduceerd door jeff l. de ballads hadden "naakter" gemoeten, maar "naakt" staat niet in jeff's woordenboek. zoals let it be naked beter klinkt dan de originele plaat, zal dat met deze ook zo zijn. maar ja, helaas pindakaas.

Lynne is van nature uit nooit een "acoustische" man geweest. Zie zijn ELOgeluid. Daar is hij beroemd en gewild mee geworden.
Dat hij door vele artiesten als producer gevraagd werd zegt natuurlijk ook wel iets.
Bij hem is het zoiets van "you like him or you don't", maar het is en blijft wel een vakman en tevens een fijne kerel om mee te werken. Dat zeggen vele goede muzikanten in ieder geval.

ach ja, als er lynne op de hoes staat, staat dat voor mij voor kwaliteit, voor de haters is het ook makkelijk dan weet je waar het allemaal aan ligt. De artiest was er ook bij zeg ik altijd maar, die brengt het pas uit wanneer zij tevreden zijn.

Buiten cloud nine, brainwashed en all things must pass vind ik heel george's releases bagger. Terwijl ik hem als artiest zeer waardeer.

Kortom, overgeproduceerde overgeproduceerde plaat. Ook nog uit de foute jaren 80. Jammer.

Ik vind de productie nog meevallen, er komen (gelukkig!) geen syndrums in voor zoals op vele albums die tijd. Het is wel aan de gladde kant (productie: Jef Lynn) maar ook dat was typisch die tijd. Door de productie lijkt het bij momenten een album van Traveling Wilburys dat het jaar daarop uitkwam en ook door Jef Lynn geproduceerd werd.
Het belangrijkste is het songmateriaal en die is over de linie zeer sterk, George Harrison kan weer songs brengen zoals hij bij The Beatles deed en hij is ook erg goed bij stem.

Nu, anno 2014, wordt de productie vaak als typisch jaren 80 weggezet. Maar toen deze cd verscheen, 1987, werd er door critici geschreven en Harrison zelf in interviews gezegd dat Cloud nine een typisch eind jaren 60 geluid had. Toen de plaat uitkwam klopte dat ook wel, er werden echte instrumenten en echte blazers gebruikt, terwijl het een tijd was dat computers instrumenten aan het vervangen waren. Daar is op cloud nine geen sprake van.

Deze plaat heeft weer eens een draaibeurt gekregen, en ik blijf het een erg goed album vinden.

Just for Today is zo mooi dromerig.........



Ja, dat is een opmerkelijke keuze, want de binnenhoes toont een foto uit dezelfde shoot, en die is echt vele malen mooier, en had absoluut een betere keuze geweest als cover. Maar er zal wel een reden geweest zijn om de lachende George op de voorkant te zetten... We kunnen het hem niet meer vragen helaas...

Ik vind het eerste deel van deze plaat te mainstream klinken.
Vanaf When We Was Fab wordt het allemaal leuker en dat trekt de score een halve * omhoog.

Ik vind "When We Was Fab" erg tof, maar ik vind "Got My Mind Set On You" dan weer erg fout. Ben een beetje bang om dit album te luisteren. Ik hou totaal niet van die foute jaren tachtig popsound.

Dan weet je al meer dan genoeg. Gemiste kans van George Harrison.

Dat is jou goed recht,maar als ik jou was zou ik me dan niet teveel bezig houden met 80's muziek
Maar in jou top 10 staan ook albums uit de 80's
Maar die zijn toevallig zeker niet fout ?

De productie van Cloud nine is niet heel erg jaren 80, in die tijd viel de plaat eerder op door zijn frisse organische sound, de productie van Cloud nine is eerder, net als Traveling Wilbury's part 1 and 3 en Brainwashed, behoorlijk gestuurd door Jeff Lynne.

Ja mee eens ,ik hou ook wel van de Jeff Lynne sound,heb dit album en ook toevallig Traveling Wilbury's prt 1 herbeluisterd en omdat....had ze nog geen sterren gegeven ,vind het album van de Wilbury's net iets spannender

Lynn heeft eigenlijk maar één sound ( wel heel herkenbaar ) en die reken ik tot de 70s sound. Gewoon omdat ELO toen groot was met dat type muziek.

Dit album vind ik echt erg goed, dus gewoon proberen zou ik zeggen.

Die twee albums heb je waarschijnlijk nog nooit geluisterd dan, niet echt popmuziek te noemen. Maar ik ben wel fan van Harrison dus deze ga ik me denk ik nog wel aan wagen.

Album van Sonic Youth ken ik wel,maar waar het me om ging ,is de onterechte ooit door Q Radio in de wereld geholpen onterechte term "Fout"
Ik irriteer mij hier altijd aan ,gaat nergens over ,en wie zijn wij om te bepalen wat evt fout is???
Bedoeld word dus veel 80's en 90's muziek waar je eigenlijk niet voor uit moet komen ,maar toch graag hoort,(bv ABBA) wat een onzin!
Ik gebruik liever woorden als gedateerd of tijdloos en ook hier geld ,wie bepaalt dat?
Was dus zo bedoeld,word ik altijd beetje fel ,sorry Obscure Thing

Niet helemaal mee eens. Zijn ELO sound was heel bombastisch, vaak over de top. Zijn productiewerk, die veel artiesten aan een mega succes hielp, was soms vol maar nooit zo grotesk als zijn ELO werk.
Eind jaren 80 maakte hij serieuze naam als producer, niet zorgde hij alleen voor een commerciele come back van Harrison (Cloud nine, Wilbury's), ook zat hij achter de knoppen bij platen als Full moon fever, Into the great wide open van Tom Petty, de comeback van Roy Orbison, Flaming pie ( McCartney's beste in 15 jaar) , de comeback plaat van Brian Wilson, Free as a bird/Real love etc.etc. Als producer heeft hij zijn stempel eind jaren 80 tot eind jaren 90 ongemerkt meer gedrukt dat alleen met ELO. Kortom hij was 1 van de succesvolste producers uit die tijd.