Burial - Untrue (2007)

Vind deze ook een stuk beter dan die uit 2006

Leuk! Nu maar hopen dat ie er niet mee in de problemen komt.

@Jelle: ik vond het debuut ook niet goed (3*), maar deze wel (5* nu zelfs). Weet niet of ik je dit nu zou aanraden, maar je kan altijd eens proberen natuurlijk.

Ik snap het echt niet, nu geeft verdikkeme zelfs Herman een 5. Ik ga dit album vanmiddag maar weer voor de zoveelste keer proberen. Er moet toch iets zijn dat ik mis.

Je moet het niet forceren hoor, Luc. Wellicht valt het kwartje, maar misschien ook niet... ik heb zelf geen moeite met de beats (wat ik op het eerste album wel had) ; ik vind ze prima in de muziek passen. Ik heb dit album inmiddels wel enkele tientallen keren gedraaid en raak wel vergroeid met de muziek, vandaar mijn hoge stem. Ik geef inderdaad niet snel 5*, maar voor deze plaat heb ik het graag over.

Ik vind hem vanaf "etched headplate" pas boeiend worden. 3.5*

ja absoluut, deze is veel warmer en soulvoller.
die man sampled wel even stemmen van popzangers en popzangeressen (je kan christina aguilera horen in archangel) en uit r&b liedjes die ik zelf niet zou luisteren maar het effect is echt prachtig.
ik zou je echt feliciteren als je dit deccenium nog zo'n emotioneel pakkend elektronic-album zou tegenkomen.
luister op youtube maar even ''Etched headplate'' , dat vind ik zelf de meest gevoelige track v/d plaat.
als dat je pakt dan is de rest ook wel wat voor je denk ik wetenschapper.

Ja, maar ik verwacht eigenlijk niet dat het wat voor onze wetenschapper is, en andere emotioneel pakkende electronische albums zijn (voor anderen) nog in veel hoeken te vinden hoor, gelukkig.

Ik kende deze act nog niet, maar het zag er op beeld uit als iets wat echt iets voor mij had kunnen zijn. Afgezien van het soort ritmes dan (ik ben niet de grootste liefhebber van drum 'n bass, dubstep, enzovoort). Maar er leek, afgaande op de recensies, genoeg in zitten om het te compenseren. Het schijnt nogal emotioneel en meeslepend te zijn.

Mwoah, het is het toch niet voor mij. Ik hoor wel dat het goed gemaakt is maar voor mij mist er wat. Misschien toch die ritmes... Ik ga het verder ook niet forceren, zoals luc011190 (die 'het' ook niet hoorde) al aangeraden werd.

Halfje erbij gedaan, staan toch wel mooie dingen op. Maar je moet zeker in de juiste stemming zijn, dit is geen muziek die ik altijd kan luisteren. Daarnaast doet de beat me soms een beetje denken aan die van Teardrop van Massive Attack, of zeg ik nou iets compleet belachelijks?

Ach, 'forceren' heeft gelijk zo'n negatieve ondertoon. Als je een plaat een heel vaak moet draaien om de schoonheid te ontdekken heb ik dat er graag voor over

Dat hele 'dertig keer luisteren om een plaat te vóelen' vind ik zo'n onzin.

Iedereen natuurlijk z'n ding hoor, maar als je objectief kunt vaststellen dat het inderdaad goed in elkaar zit, maar het helemaal niets met je doet, is dat écht geen schande.

In het meest ideale geval zou een album je meteen naar de strot moeten vliegen, of minstens in de onderbuik broeien, waarna het opeens zijn geheimen aan je prijs geeft.
Dwangmatig blijven proberen er iets in te vinden werkt gewoon niet, dat is alsof je maar continu blijft afspreken met een bloedmooi meisje, waarmee je echter nooit verder komt dan oppervlakkige smalltalk en hele pijnlijke stiltes.

My 5 cts.

Mooi gezegd. Ik ben het er ook wel mee eens, al heb ik bij álle albums wel een aantal luisterbeurten nodig om het al dan niet goed te vinden.

Absoluut Nosh, doneer vaker je 5 cent

Maar sommige albums zijn wel taktisch af en toe nog eens te proberen, blijkt uit berichten, zoals My Bloody Valentine. - Loveless. Je kunt er toch je grenzen in positieve zin mee verleggen. Bij een meisje is een slecht begin misschien meer zeggend dan bij een album.

Goed omschreven, Nosh. Soms vallen albums niet gelijk op z'n plaats, maar hoor ik er wel 'iets' in waardoor ik het toch vrijwillig op repeat zet. Gewoon, het gevoel dat de kans groot is dat het goed komt.

Hier mist dat gevoel echter. Jammer. Er moet wel (mogelijk diep in de verte) een soort van klik aanwezig zijn.

Zie ook deze post die ik in een forum-topic plaatste.

Het hele album klinkt beter en verontrustender dan het album uit 2006. Heb het zeer vaak gedraaid de afgelopen weken en het blijft een aparte ervaring. Alleen al dat nummer "Endorphin", spooky gewoon. Verdient vanaf vandaag een plek in mijn top 10.

Burial, na wat opzoekingswerk kwam ik tot de conclusie dat hij zijn artiestennaam deelt met vrolijke punkers en goedlachse Death metalisten. Het betere schlagerwerk voor maatschappijkritische adolescenten die nog twijfelen tussen rebelleren of meedrijven met de stroom zeg maar.
Burial (de dubstepper dus) hanteert naast een compleet andere stijl ook nog eens dezelfde profilering die de knotsgekke Residents verkozen hebben, namelijk die van de obscuriteit (anonimiteit klinkt immers zo uncool in muziekland.) Wel, al genoeg trivia om een bladzijde in Q’s ‘Rock and Pop miscellaneous guide’ op te vullen. Maar nu dus, met loftrompet klaar in de hand, wordt het stilaan tijd om tot de essentie te komen, de plaat zelve .

Ik ben geen dubstep-fanaticus, als men mij om een beschrijving van het fenomeen zou vragen zou ik met een halve pagina doorgekruiste betrachtingen afkomen waar niemand wijzer van wordt, maar deze plaat is gelukkig gebruiksvriendelijk voor de kneusjes die hun eerste stapjes in dubstepland gaan zetten. Deze zit zelfs als een sofa, u kent ze wel, van het soort ligmeubelen die zitten als een honkbalhandschoen.(Verkrijgbaar in de betere Ikea-zaak..)

Als je deze plaat voor de spiegel houdt, wat zou je dan zien? De sfeer van nachtelijke grootsteden, haastig schoon geschraapt van grommende motoren in hun files, volgestouwd met figuranten in een bijna-weekend- passage, en nachtclubs in schreeuwerige kleuren die nog te ver weg zijn om geluid te produceren maar al lonken om de werkweek een kopstoot in de ballen te verkopen, pakweg daarover zou deze plaat kunnen gaan, een stilte voor de storm in digitale hymnen omgezet.
Het zou ook kunnen gaan om clubbers op weg van discotheek A naar B met het zweet dat nog lustig op de ruiten condenseert terwijl een chille beat op de achtergrond hen tijdelijk asiel aanbiedt, een soort van in between soundtrack eigenlijk voor de betere uitgaansavonden.

De eerste keer dat je de plaat een kans geeft (in mijn geval was het een vooringenomen waterkans) merk je dat de beats zichzelf precies dreigen te klonen, maar luisterbeurt na luisterbeurt stel je vast dat het oor simpelweg bedriegt. Een trompe l’oreille?

Wat me wel direct beviel was meteen die onaardse sfeer, hoe fel de zon ook schijnt, het is altijd nacht wanneer dit schijfje de revue passeert, dus is meneer incognito er toch wel ferm in geslaagd om klanken te tappen die het schemerduister of gitzwart suggereren.

De samples die verweven worden doorheen de nummers doen ook weer denken aan de Urban feel die als een anthem doorheen deze plaat weergalmt. Soulvolle stemmen, zwoel, donker en een bepaald gevoel van tijd stelend, nemen de melodie voor hun rekening, zodoende wordt de nachtelijke autorit nooit te zwaar of word je klaarwakker gehouden omdat de expreswegen nooit met monotonie te kampen krijgen. Het geheel biedt echter geen aankomst aan, maar een oneindig onderweg zijn.
'Niet het doel maar het onderweg zijn is het belangrijkste.'
Al is die zin tegenwoordig gedegradeerd tot scheurkalender-literatuur in onze moderne tijden, maar er zit wel iets in hier.

..en als het toch allemaal te hip klinkt voor uw plechtige communicantenoren kan u altijd de deathmetal naamvariant proberen, waar ik persoonlijk niets van ken, enkel dat ze hun naam delen met een punkgezelschap en een obscure dubstepper.
Indien dit niet het geval is, zou ik meteen achter het stuur kruipen en door de stad gaan karren, het is immers nacht, een kleur die bij deze plaat past
.. en wat zou u anders doen? Carnaval gaan vieren? Nee, toch?

Niet echt een album dat ik vaak kan uitzitten. Niet dat het niet genietbaar is (integendeel, ik vind het uitstekende schijf) maar omdat het me na elke luisterbeurt weer op de een of andere manier 'ongemakkelijk' doet voelen.

Er schuilt iets diep droevigs/onheilspellends in deze plaat: Iets wat me op zich goed bevalt, maar waar ik niet steeds doorheen wil worden geleid...

4

ik begrijp dat helemaal, de plaat is grimmig en te melancholisch,ook doet de plaat mij automatisch terugdenken aan oude weekenden in de discotheek met vrienden, en daar krijg je dan ook nog een droevig nostalgisch gevoel van.
eens in de zoveel tijd is het goed idd.

ben ik het idd mee eens. Maar ik denk dat als een plaat zulke dingen oproept dit een goed teken is. Ik ga verhogen naar 5 sterren.

Hij wordt steeds mooier, wat een sfeer, ik moet aan verlaten industrieterreinen tijdens winterse nachten en de metro van london denken als ik deze nummers hoor. Verhoogt naar een 4*.

Ja man. Ik vind het persoonlijk ook heel mooi als een artiest dat zo kan overbrengen. Ik heb dat eenzame duistere gevoel namelijk ook. De sfeer past toevallig erg bij een film die ik gister gezien heb: 28 Days Later... Van de regisseur van Trainspotting.

Eerste luisterbeurt was goed bevallen. Is wel weer wat nieuws voor mijn oren. Het weet een mooie sfeer van een Engelse stad mooi neer te zetten (heb er zelf ook een tijdje gewoond).

Homeless raakte me dusdanig dat ik deze plaat ondertussen al 4 sterren geef. Beklemmend, donker en stedelijk.

Ik heb geen verstand van dubstep, deze plaat is de eerste uit dit genre die ik hoor, maar vind het zeer origineel klinken en de cd draagt echt een bepaalde sfeer uit. Echt prettig om naar te luisteren vind ik het niet door de naargeestige/donkere sfeer, maar ik vind het wel interessant en zal het dus nog meerdere luisterbeurten gunnen.

Dat basgeluid in Etched Headplate is echt

Op Wiki staat dit lijstje over de samples die gebruikt zijn:

Ray J - One Wish (Archangel)
Beyoncé - Resentment (Untrue)
Aaliyah - I Refuse (In McDonalds)
Amanda Perez - Angel (Etched Headplate)
India Arie - Ready for Love (Etched Headplate)
Christina Aguilera - Beautiful (Ghost Hardware)
Ernie Halter - Whisper (Shell of Light)
Mary Elizabeth McGlynn - Lost Carol (Endorphin)
Metal Gear Solid (Ghost Hardware)
Inland Empire ([untitled])

Ik wist niet dat deze gozer een geheel onbekende anonieme artiest was. Wat grappig. Begrijp best dat ie al die poeha eromheen niet wil.

Man man wat een schijf. Kheb em nog niet volledig kunnen beluisteren, maar wat een schijf!! Van zware melancholie in 'Ghost hardware' over de lekkere single 'Archangel' naar het zachte 'Etched headplate'.
Momenteel geef ik een 4.5 maar dit kan nog evolueren naar een 5*.
Beste plaat van 2007, iemand?

Ik heb je stem maar even weggehaald. Het doet me deugd dat je het tot dusverre kan waarderen, maar je moet toch echt eerst het hele album hebben gehoord, voordat je een stem uit mag brengen.

Ik slaag er niet in Untrue volledig uit te zitten ondanks de aanwezigheid van enkele geweldige nummers. Zijn debuutalbum is naar mijn mening nét iets beter (beklijft meer, terwijl de vocals hier mij eerder afleiden van de gehele ervaring)

Een degelijke plaat maar geen topper (ondanks alle lovende commentaren van de personen boven dit bericht )

3*