Burial - Untrue (2007)

Door deze recensie toch maar deze plaat geprobeerd. Het debuut had een paar sterke nummers, maar over het algemeen spraken de sfeer en beats me niet echt aan.

Dit album vind ik veel beter: het doet allemaal wat minder geforceerd aan en het klinkt ook veel persoonlijker, op de een of andere manier.

Knappe plaat, dit ga ik nog veel draaien de komende tijd.

Het is inderdaad een goede plaat, maar ik heb ook niet het "Yes gevoel", Soms krijg ik vreemde associatie met micheal jackson( ik weet niet of dit meer mensen hebben, of is het mijn muzikale kronkel?) De plaat klinkt als een vrije trip, en te gelijker tijd heel "pop". Een prima plaat voor op de zondag middag, en te gelijker tijd voor de zaterdag avond. De plaat zit knap in elkaar en lijkt voor vele stemmingen geschikt. dit is zeker een basis eis voor een goede groeiplaat.
Maar nu moet ik zeggen dat ik betere platen ken voor de zondagmiddag, de zaterdag avond of voor andere stemmingen

Een knap gemaakte plaat. Met een zeer begrijpelijk hype. Echt een plaat die ik zou aanraden om eens te beluisteren... Maar zoals ik al zei: ik heb betere platen gehoord, vele betere zelfs.

3,5* met kans op verhoging

Burial, na wat opzoekingswerk kwam ik tot de conclusie dat hij zijn artiestennaam deelt met vrolijke punkers en goedlachse Death metalisten. Het betere schlagerwerk voor maatschappijkritische adolescenten die nog twijfelen tussen rebelleren of meedrijven met de stroom zeg maar.
Burial (de dubstepper dus) hanteert naast een compleet andere stijl ook nog eens dezelfde profilering die de knotsgekke Residents verkozen hebben, namelijk die van de obscuriteit (anonimiteit klinkt immers zo uncool in muziekland.) Wel, al genoeg trivia om een bladzijde in Q’s ‘Rock and Pop miscellaneous guide’ op te vullen. Maar nu dus, met loftrompet klaar in de hand, wordt het stilaan tijd om tot de essentie te komen, de plaat zelve .

Ik ben geen dubstep-fanaticus, als men mij om een beschrijving van het fenomeen zou vragen zou ik met een halve pagina doorgekruiste betrachtingen afkomen waar niemand wijzer van wordt, maar deze plaat is gelukkig gebruiksvriendelijk voor de kneusjes die hun eerste stapjes in dubstepland gaan zetten. Deze zit zelfs als een sofa, u kent ze wel, van het soort ligmeubelen die zitten als een honkbalhandschoen.(Verkrijgbaar in de betere Ikea-zaak..)

Als je deze plaat voor de spiegel houdt, wat zou je dan zien? De sfeer van nachtelijke grootsteden, haastig schoon geschraapt van grommende motoren in hun files, volgestouwd met figuranten in een bijna-weekend- passage, en nachtclubs in schreeuwerige kleuren die nog te ver weg zijn om geluid te produceren maar al lonken om de werkweek een kopstoot in de ballen te verkopen, pakweg daarover zou deze plaat kunnen gaan, een stilte voor de storm in digitale hymnen omgezet.
Het zou ook kunnen gaan om clubbers op weg van discotheek A naar B met het zweet dat nog lustig op de ruiten condenseert terwijl een chille beat op de achtergrond hen tijdelijk asiel aanbiedt, een soort van in between soundtrack eigenlijk voor de betere uitgaansavonden.

De eerste keer dat je de plaat een kans geeft (in mijn geval was het een vooringenomen waterkans) merk je dat de beats zichzelf precies dreigen te klonen, maar luisterbeurt na luisterbeurt stel je vast dat het oor simpelweg bedriegt. Een trompe l’oreille?

Wat me wel direct beviel was meteen die onaardse sfeer, hoe fel de zon ook schijnt, het is altijd nacht wanneer dit schijfje de revue passeert, dus is meneer incognito er toch wel ferm in geslaagd om klanken te tappen die het schemerduister of gitzwart suggereren.

De samples die verweven worden doorheen de nummers doen ook weer denken aan de Urban feel die als een anthem doorheen deze plaat weergalmt. Soulvolle stemmen, zwoel, donker en een bepaald gevoel van tijd stelend, nemen de melodie voor hun rekening, zodoende wordt de nachtelijke autorit nooit te zwaar of word je klaarwakker gehouden omdat de expreswegen nooit met monotonie te kampen krijgen. Het geheel biedt echter geen aankomst aan, maar een oneindig onderweg zijn.
'Niet het doel maar het onderweg zijn is het belangrijkste.'
Al is die zin tegenwoordig gedegradeerd tot scheurkalender-literatuur in onze moderne tijden, maar er zit wel iets in hier.

..en als het toch allemaal te hip klinkt voor uw plechtige communicantenoren kan u altijd de deathmetal naamvariant proberen, waar ik persoonlijk niets van ken, enkel dat ze hun naam delen met een punkgezelschap en een obscure dubstepper.
Indien dit niet het geval is, zou ik meteen achter het stuur kruipen en door de stad gaan karren, het is immers nacht, een kleur die bij deze plaat past
.. en wat zou u anders doen? Carnaval gaan vieren? Nee, toch?

Dubstep dus, ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord voor ik me aan Untrue waagde. Reden dat ik er aan begon was het feit dat men het welhaast onder de waarderingen en sterren bedolf, en overal zag je het opduiken in de best-off lijstjes (van 2007 en zelfs van het decennium). Ook hier op MuMe is men er precies wel enthousiast over, zij het in iets mindere mate misschien.

Op het eerste gehoor klikte het niet echt, het album klonk me veel te rustig en repetitief in de oren. Af en toe heb ik het nog eens geprobeerd, en voorwaar het begint me al beter te smaken. De puntjes van kritiek zijn nog steeds dezelfde. Als je me een stuk laat horen zou ik het erg kwaad krijgen om er een nummer op te plakken, het klinkt allemaal nogal erg gelijkaardig. Sfeervol is het wel, de muziek heeft een aangenaam rustige, atmosferische vibe die laat op de avond uitstekend tot zijn recht komt. Niet echt mijn genre dus, maar ik kan het wel appreciëren, en ik kan zeker begrijpen dat mensen dit top vinden.

Kan ik me echt in vinden:) Ulrich Schnauss vind ik ook muziek voor de late trien terug naar huis.

Liefhebbers van Burial check ook; Nosaj Thing, Mount Kimbie, James Blake, ItAl TeK's 'Midnight Colour ', The Black Dog

Untrue is een nachtwandeling door Londen. Te veel aan je hoofd, lichten van bars en dancings die je liever zou willen dempen. Een klanktappijt van jewelste, vocalen die haast als geesten zich in je hoofd gaan nestelen. Een Christina Aguilera klonk nog nooit zo angstaanjagend. De vocals lijken zich haast in een mist te bevinden die zich uitstrekt over de levenloze straten van Londen. Terwijl sporadisch die donkere bassen door de hele track snijden. Er lijkt haast geen idee achter te zitten en toch past het allemaal zo goed samen.

De drums heb ik nooit sterker gehoord, het idee heeft hij van z'n grote voorbeeld: EL-B. Maar Burial overtreft het. De drums stellen haast de hollende voetstappen voor van de fictieve persoon voor die op de vlucht is. Voor vallende kogels die Burial schitterend sampelt uit: Metal Gear Solid. Samen vormt het een mistig sfeertappijt genaamd Untrue. Een meesterwerk zoals je ze niet vaak tegenkomt.

Ha, acid house en drum & bass zijn wellicht mijn twee meest beluisterde elektronische subgenres terwijl new wave en eigenlijk meer precies ethereal wave (wat dit trouwens zeker niet is), mijn meest beluisterde niet-elektronische subgenre is. Flume vind ik trouwens ook mooie singles hebben op het 2012 album, en luister ik ook geregeld wel eens naar.

Ik ben ook opgegroeid onder drum & bass en dubstep-scene als jongere. Of ik er dubstep in zie in dit album. Hmm, het heeft subelementen van dubstep, maar ik zou het niet volledig als dubstep catarogiseren. Daarmee doe je dit album ook tekort. Mijn liefde voor muziek is ook ontstaan door drum & bass, waar ik ben beginnen naar luisteren tijdens de zomer van 2011. Daarvoor luisterde ik enkel naar hitlijsten of naar Lily Allen of had ik ook toevallig een CD van MGMT - Oracular Spectacular, en dat is één v/d drie of vier muziekalbums die ik in huis heb liggen.

Ik ben best lang blijven plakken bij drum & bass. Wellicht was het tot 2015 mijn meest beluisterde muziekgenre, zelfs wanneer de hype al lang gaan liggen is. Maar ik doe niet mee aan hypes, en drum & bass is gewoon een genre dat me erg lag. Van daaruit ben ik dan geleidelijk meer naar house beginnen luisteren, en dus vooral deep house en acid house. En wanneer ik Grimes ontdekte ben ik veel meer naar art pop, niet-commerciële electropop en synth pop beginnen luisteren. En met Cocteau Twins dus ook veel meer naar ethereal wave muziek nu. Grimes was eigenlijk op zich al voor een deel ethereal wave, zeker mijn meest favoriete album.

Dubstep heb ik altijd minderwaardig gevonden tegenover drum & bass, omdat het vaak gewoon harder was, en één dat nog veel meer "gehypet" werd dan drum & bass, met commerciele dubstep zoals Skrillex die toegankelijker is, en dan niet-commerciele dubstep die soms ook nog eens varieert, maar bij banden als Flux Pavillion gaat het gewoon meer om de thrill volgens mij dan voor echt die muziek mooi te vinden. Het is niet slecht, maar drum & bass is voor mij altijd superieur geweest aan dubstep, en waarbij ik al snel niet echt meer naar dubstep luisterde, ben ik jaren aan een stuk blijven luisteren naar drum & bass.

Dat terzijde, dit album is erg goed, maar het is ook niet echt dubstep. Het heeft dubstep-elementen, maar volgens mij doe je het echt wel tekort als je het dubstep noemt. Letland heeft ook ooit eens op het Songfestival een "dubstepnummer ingestuurd", met Aminata, en dat is wellicht de enige keer dat ik gestemd heb op een nummer. Maar ook dat kun je moeilijk dubstep noemen. Wat wel zo is, is dat dit gewoon wel erg mooi is. Veel rustiger, veel meer inhoud en ook veel dromeriger / hypnotischer dan de doorsnee dubstep. Het loopt ook veel vloeiender in elkaar, en heeft minder nood aan "drops" of zware basslijnen, waardoor ik ook al sneller de associatie maak met drum & bass en al zeker het idee heb dat het hier over op zijn minst om rustige dubstepmuziek gaat. En wat voor mij ook heel belangrijk is - als new wave / ethereal wave liefhebber - is dat er goed gebruik wordt gemaakt van de voice samples, iets wat je eigenlijk ook veel meer terugvindt bij drum & bass, dan bij dubstep. Voor mij is dit ook een zeer toegankelijk album, al is het misschien ook niet direct het album dat ik volledig bovenaan in mijn eigen persoonlijke toplijst zou zetten. Maar het is wel zo dat dit voor mij meer in mijn comfortzone valt, dan de mainstream rock van vandaag (en meestal is het voor 99% van de mensen andersom, maar voor mij niet). Wel grappig om zo een album dan ook eens gewaardeerd te zien worden door echte muziekkenners. Wat me verder opvalt is dat de singles vaak echt absoluut niet lang duren, dus je moet echt wel in één stuk naar het album luisteren, dan zal het album - uiteraard - het best tot zijn recht komen. Voor nu een 4,5*.

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

De losse nummers van Burial die ik via de MuMeLadder leerde kennen zijn wel interessant. Een geheel album kende ik nog niet. Ik moet zeggen dat dit toch wel echt een hele goede ontdekking voor mij is. Mooie duistere sfeer, sterk samplewerk, goede beats. Vanaf het fantastische Archangel zit ik er eigenlijk al meteen goed in. Verder bevalt de vrije kale benadering van electronische muziek mij ook wel. Het ‘electronische’ genre is er één waar ik mij nooit echt in verdiept heb, wellicht mede door die tegenvallende muziek uit de hitlijsten. Maar dit album smaakt toch wel naar meer.