Karnivool - In Verses (2026)

Aangename terugkeer, na dertien jaar afwezigheid, van deze australische progressieve rock/ metalband. Tevens een pak beter dan het vorige album, het nogal drukke en chaotische Asymmetry. Hier heeft men wijselijk gekozen voor een pas op de plaats en een terugkeer naar meer stemmig, ingetogen en meeslepend songmateriaal. Die stijl ligt de band gewoonweg veel beter. Echte uitschieters ontbreken, maar het album is wel over de hele linie sterk en zakt feitelijk nergens in.

In Verses is geen album dat zich onmiddellijk aan je vastklampt. Het sluipt eerst als een donkere schaduw langs de randen van je aandacht, geduldig wachtend totdat je opnieuw op het knopje ‘play’ drukt. Pas na meerdere luisterbeurten ontvouwt Karnivool zich als een hongerig beest dat eindelijk zijn kans grijpt.

Dit progressieve kunstwerk, vol complexe ritmes, sfeervolle arrangementen, zware gitaren en dromerige passages, bezit de gelaagdheid van een zorgvuldig opgebouwd schilderij. Ondanks de lange radiostilte – of misschien juist daardoor – schildert Karnivool een moderne voorstelling op canvas die niet alleen intrigeert, maar door zijn minutieuze details ook overtuigt. De zangpartijen en de massieve begeleiding contrasteren krachtig, maar vloeien tegelijkertijd naadloos in elkaar over. Bovendien bevat het album een enorme variatie in ruimtelijkheid, stijl en tempo. Het nummer Drone is daar een prachtig voorbeeld van: strak en hypnotiserend, terwijl andere nummers weer het meer traditionele pad van sierlijke progressieve rock/metal structuren bewandelen.

Toch blijft er een ‘maar’ hangen. De productie wordt door sommigen als fenomenaal bestempeld, maar voor mij is deze Karnivool op bepaalde momenten niet plezierig om naar te luisteren. Waar dat nu precies aan ligt? Geen idee. Eén ding (eigenlijk twee) weet ik wel: als de zanger nét wat meer ‘power’ (of warmte) in zijn stem had kunnen leggen en de muzikale omlijsting (met name de gitaren) minder rommelig en scherp oftewel minder overstuurd hadden geklonken, dan had dit werkstuk zonder twijfel de volle mep kunnen opeisen.

Wat mag je verwachten van een band die na 13 jaar een nieuw album uitbrengt? Nou luister maar naar ‘In Verses’. Karnivool klinkt na zoveel tijd nog steeds en opnieuw zeer geïnspireerd. De toewijding en muzikaliteit spat er van af. Natuurlijk is er veel herkenning uit vroegere albums maar elke song staat op zichzelf en kent zijn eigen opbouw en timbre.
Maar er is ook een fundamentele sfeer over het hele album die ik het beste kan omschrijven met ‘onheilszwanger’. Ook in de wat rustigere nummers liggen gevaar en catastrofes onvermijdelijk op de loer.

Ghost is een toepasselijke opener die mij meteen onder de huid kruipt. Drone bouwt wat subtieler op maar na bijna 2 minuten word je beetgepakt door het zware tegendraadse gitaarwerk. Dat doet Karnivool zo meesterlijk : er zijn steeds herkenbare en herhaalde melodielijnen maar plotseling word je dan weer op het verkeerde been gezet: zware bas en gitaren scheuren tegen het ritme in, reflectieve passages ontaarden in zware gitaarwolken die niets minder dan een crisis in aantocht beloven. Zo start ook Animation bedrieglijk rustig maar naarmate het einde nadert is er weer heel veel gebeurd. Met Conversations heerst er voor het eerst echt een andere vibe alsof we als luisteraar even op adem moeten komen. Maar ook hier wordt met de beide gitaren een mooi muzikaal tapijtje gelegd en luister ook eens naar de fijne drumpartijen. In Reanimation is het Guthrie Govan waar ik zeer benieuwd naar was. Maar de gitaarkunstenaar stelt zich bijzonder bescheiden op. Misschien was hij in de buurt en niet te beroerd om een (zeer) kleine intermezzo te verzorgen.

All it takes is voor mij weer zo’n heerlijke binnenkomer, letterlijk. Vanaf het begin dreunt die plukkende bas genadeloos in mijn middenrif. Dan vanaf enkele minuten die klaaglijke, oosters aandoende, hoge zang die de hoofdmelodie extra gewicht geeft. In dit lied klaagt, dreunt, reutelt en stampt alles quasi-chaotisch maar geniaal geordend naar het einde toe. Remote Self Control doet me het meest aan Asymmetry denken. Het straalt een soort anarchistische sfeer uit waar nu eens geen enkel tussentijds rustpunt gevonden wordt. En opmerkelijk zijn ook die rusteloze rollende drums, een soort marathon voor de drummer.

Dan komt voor mij het absolute hoogtepunt: Opal. Waar Ian Kenny mij in veel nummers weet te raken spant hij hier de kroon. Maar de hele muzikale omlijsting is indringend, gevoelvol en wonderschoon. Salva is een zorgvuldig gekozen afsluiter. Misschien voor velen een rare vergelijking maar als functie op het gehele album zie ik een gelijkenis met Eyes of Ebony op Fauna van Haken: er wordt als eindpunt al wat gas teruggenomen, waardoor het gezien de rest van het album een beetje een vreemde eend in de bijt is maar de verbinding blijft bestaan en zonder urgentie te verliezen. Heel mooi en stemmig hoe de bag pipes het einde inluiden en daarmee dit lied maar ook het hele album waardig afronden.

Niet bepaald, inderdaad... Sterker nog. Aanvankelijk zette ik de plaat na een tweetal rondjes teleurgesteld in de kast naast zijn drie voorgangers. Wellicht ook omdat het fenomenale Woodcut van Big Big Train dezelfde dag uitkwam en veel tijd speeltijd opeiste.

Dit weekend heb ik weer een poging gedaan en begonnen er wat kwartjes te vallen, misschien ook omdat ik het album met onverdeelde aandacht kon luisteren. En dat is wel nodig, want dit is geen album dat met zich met uitgesproken melodieën en hooks in je hoofd nestelt, maar het meer moet hebben van subtiliteiten. En VOLUME! De fenomenale drumpartijen komen gewoon beter uit de verf als de speakers wat meer lucht mogen verplaatsen. En dan hebben speakers duidelijk mijn voorkeur boven een hoofdtelefoon.

Ik zet voorlopig in op een krappe 4 sterren.

Zo, prettig album hoor. Karnivool klinkt anno 2026 nog even vitaal en geïnspireerd als ten tijde van hun magnum opus, Sound Awake, dat ondertussen alweer zeventien jaar in het verleden ligt. De eerste drie en laatste twee nummers zijn de uitschieters (met het monumentale refrein van Aozora en de doedelzak aan het eind van Salva als dé hoogtepunten), maar ook in het net wat minder memorabele middenstuk schotelt de band interessant songmateriaal voor, met klasse vakmanschap van alle betrokkenen en een moddervette productie die met name het explosieve drumwerk en de ronkende bas lekker in de verf zet.

Niet iedereen is blijkbaar even weg van deze sound of de stem van Ian Kenny, maar ik kan er nog steeds evenveel van genieten als toen ik deze band tien jaar geleden leerde kennen. 4 solide sterren voor deze sterke comeback!