The Moody Blues - Every Good Boy Deserves Favour (1971)

Grappig dat Hayward hier zegt dat de Moodies ten tijde van deze plaat "net een beetje succes begonnen te krijgen" : van hun voorgaande vijf platen (Mk 2) kwamen er 4 in de Engelse en 2 in de Amerikaanse top-10. Kennelijk heeft dat schuldgevoel waar hij het over heeft ervoor gezorgd dat hij niet beseft (of is vergeten) hoe succesvol die platen waren en hoeveel impact ze hadden (en op sommige luisteraars nog steeds hèbben).

Naar aanleiding van de posts van afgelopen week weer eens beluisterd. Nog altijd een fraai album.

Bijzonder hoe de Moody Blues zich ontwikkeld hebben. Enerzijds een band voor het meer serieuze symfonische werk, zoals dat in de begin jaren '70 zich ontwikkelde (Yes, Genesis, King Crimson, enz.) en dus erg album georiënteerd. Anderzijds nog altijd voldoende richting de meer serieuze top 40-pop, waardoor ze regelmatig nog bescheiden hits bleven houden, al dan niet bedoeld.

Dit is zeker mijn favoriet van The Moody's en staat in mijn top 10. Van begin tot einde is het een waanzinnig meesterwerk. Het brengt enorme positieve energie en doet me herinneren aan de fenomenale lsd trips die ik mocht meemaken in mijn leven (nice to be here). Net als de Moody's zelf ook tijdens de productie van dit album. De mate van passie en creativiteit is gigantisch en lsd heeft net als bij vele albums in die tijd een enorme positieve bijdrage geleverd hieraan.
De eerste 2 nummers brengen me altijd in extase. Uiteindelijk tijdens emely's song, one more time to live, you can never go home en my song voel ik me altijd dankbaar dat ik dit mag meemaken en dat ik leef.

Hendrikus lsd? De hedendaagse schooljeugd denkt dan dat je Laatste School Dag bedoelt. Zelf heb ik geen trips meegemaakt, maar ook ik vind deze Lp fantastisch mooi. Alle Moody lp's van 1967 tot en met 1972 vind ik geweldig. Na een pauze van een aantal jaren begonnen ze in 1978 opnieuw. Echter het niveau van de zeven fantastische Lp's werd helaas nooit meer gehaald.

Heerlijke plaat blijft dit, meer 70's progressive rock dan psychedelic rock. Het gitaargeluid van Justin is meer rock, zoals in die overgang van Procession naar Story in Your Eyes, wat sowieso geen misselijke rocksong is. After You Came heeft ook zo een lekker gitaargeluid.

De hoes intrigeert me, maar ik snap nog steeds niet wat het moet betekenen.

Beslist een minder Moody blues album.
Soms zó kinderlijke songs.
Alleen " you can never go home" en " my song" kunnen me echt bekoren.

Na 'a question of balance' was dit album wel iets beter uitgebalanceerd en ook wat symfonischer. En er zaten een paar verrassingen in het album.
Dat begint al met 'procession' , een nummer van de gehele groep. Procession' is in feite een historische processie door enkele passages uit de muziekgeschiedenis, van eenvoudige tribale drums (gespeeld met Moog-effecten) tot Afrikaanse hymnes, hindoeïstische cadens, pastorale renaissance, barokklavecimbel, Händeliaans pijporgel en Tsjaikovski's grandeur. Een heel gedurfd nummer voor the Moody Blues, wat geheel afwijkt van wat ze daarvoor gedaan hebben. Ik vind het bijzonder geslaagd en zeker hoe dat nummer zo direct in 'the story in your eyes' over gaat. Dat was de eerste single. maar zover ik begreep had men eerst het album uitgebracht en toen pas een single. Die positie had die groep intussen wel.
Wat trouwens ook nieuw was, want The Moody Blues ging wel met de tijd mee , het gebruik van de draagbare mini moog en de elektronische drumkit van Greame Edge in het nummer 'After You Come'. Hoewel de plaat een beetje dezelfde opbouw heeft als 'question of balance' klinkt deze wat beter.
Na het prima begin van de eerste twee nummers komt er een typische Thomas song die ook veel lijkt op 'For my lady' op Seventh Sojourn. Dan heeft Lodge een mooi nummer voor zijn net geboren dochtertje Emily, maar hij legt daar toch wel een zware druk en verantwoordelijkheid op zijn dochtertje. Dat merk je op bijna het hele album, het is niet erg positief. De hippie idealen blijken toch niet te realiseren en een melancholische sfeer heerst er in de teksten. "After you come' heb ik al benoemd, een uitstekend nummer, prachtig. Maar ook waarin Greame Edge zijn eigen angst onder ogen durft te komen : "Ik heb de top van de muur bereikt - alles wat ik heb gevonden is een andere manier om te vallen."

"One More Time to Live" van Lodge is een herhaling van het openingsnummer met een rondje Moodies-rap die je kunt beschouwen als een wandeling door het landschap van de menselijke geschiedenis – "verlatenheid – schepping – evolutie – vervuiling – verzadiging – bevolking – vernietiging – revolutie – verwarring – illusie – conclusie – hongersnood – degradatie – vernedering – contemplatie – inspiratie – euforie – verlossing – communicatie – compassie".
Een behoorlijk gedateerde emotionele uitbarsting, maar dit was behoorlijk heftige kost vijfendertig jaar geleden. Een ergens gloort er ook wat hoop door.

Thomas neemt ons mee naar een mooie, rustige weide om te reflecteren op de schoonheid van de natuur in "Nice to Be Here", nog een echt hippe nummer. Geef vrede een kans!

'You can never go home' is wat dat betreft deprimerender, maar ook een heel mooi nummer.

En dan komen we op 'My Song' van Mike Pender. Net zoals op 'a question of balance' zorgt hij voor een prachtige finale.
OPnieuw horen we zijn desolaatheid, reeds ingezet op vorige platen, in dit nummer. “Hij zingte verbeten tegen een generatie die zijn hippie boodschap klaarblijkelijk niet meer wil horen. “…for it’s too late!” zingt hij ook ergens verder. Het middenstuk bevat een klassiek gedeelte dat lijkt op The Voyage van “On The Threshold Of A Dream”. Pinder besluit het nummer wat gelaten, maar niet geheel hopeloos.

Persoonlijk vind ik het wat beter dan 'a question of balance'. Het is een prettige luisterervaring. Hun stijl lijkt wel beter uitgekristalliseerd. maar wel zijn de hippie idealen en ergens ook wel de magie wat weg. Toch geef ik dit album ook 4,5 ster. Wel in mijn achterhoofd dat het misschien wel te goed met hen gaat , te weinig onderlinge wrijving. Maar wie weet, wat album 7 te bieden heeft.