The Moody Blues - Every Good Boy Deserves Favour (1971)

Na de eerste twee elpees als The great Moody Blues van mijn tien jaar oudere zus te hebben gekregen, was Every good boy deserves favour indertijd het eerste Moody Blues-album dat ik zèlf kocht. Een mooie plaat, vond ik in het begin, maar na verloop van tijd bekoelde mijn enthousiasme toch wat, zeker in vergelijking met A question of balance hiervoor en Seventh sojourn hierna. Was dat een kwestie van familiarity breeds contempt ? Nou, bij het opnieuw draaien kan ik voor mijn afgenomen begeestering toch wel enig begrip opbrengen: Our guessing game heeft wel een aardig couplet maar vooral een vervelend refrein met dat gebroken ritme en doelloze door-elkaar-heen-zingen, Emily's song is te melig voor woorden met die belletjes en die nep-strijkers, aan de steeds herhaalde en uiterst flauwe melodie van After you came kun je bijna hóren dat dat een zogeheten drummernummer is, en Nice to be here balanceert op het randje van infantiel (maar wordt daar overigens nog wel van gered door het pastorale arrangement, de knetterende gitaarsolo van Justin Hayward èn doordat de lichtheid van het nummer een misschien wel noodzakelijk tegenwicht vormt voor de drie andere loodzware nummers op deze plaatkant).
        Iets meer missers dus dan gangbaar op Moody Blues-platen wat mij betreft, maar de compensaties zijn hoogwaardig: het praktisch instrumentale intro is misschien wat te ambitieus maar blijft toch steeds interessant, het tussenstuk van het sterke One more time to live borduurt daar op knappe wijze op voort, en Mike Pinders My song lijkt in het middengedeelte wel een sombere variant op zijn Have you heard inclusief claustrofobisch ademen en daarna bijna hemels slot. Hoogtepunten zijn voor mij echter de twee bijdragen van Justin Hayward, zijn ijzersterke rocker The story in your eyes met dat fantastische arrangement van stevig gitaarwerk, pompende bas en sluwe hamerpiano op het einde, en de ijzingwekkende ballade You can never go home waarvan de titel alleen al steeds meer gewicht krijgt naarmate ik ouder word.
        Al met al dus een 50/50-sterke plaat, zou ik zeggen, ware het niet dat de totaalsfeer (zoals wel vaker bij de albums van deze band) de plaat een treetje hoger tilt. De donkere en desolate sfeer van het geheel, zoals voelbaar in de teksten van One more time to live en You can never go home, maar ook in het sombere tussenstuk van One more time to live en in sommige tekstregels die pessimistischer zijn dan ik van deze band gewend ben ("But I'm frightened [...] that the life that we are living is in vain", "You wonder why the world is turning around when in the end it won't matter at all") geven dit album toch net dat extra's waardoor het als geheel meer impact heeft dan ik op grond van die paar matige nummers zou kunnen veronderstellen.

Dit is zeker mijn favoriet van The Moody's en staat in mijn top 10. Van begin tot einde is het een waanzinnig meesterwerk. Het brengt enorme positieve energie en doet me herinneren aan de fenomenale lsd trips die ik mocht meemaken in mijn leven (nice to be here). Net als de Moody's zelf ook tijdens de productie van dit album. De mate van passie en creativiteit is gigantisch en lsd heeft net als bij vele albums in die tijd een enorme positieve bijdrage geleverd hieraan.
De eerste 2 nummers brengen me altijd in extase. Uiteindelijk tijdens emely's song, one more time to live, you can never go home en my song voel ik me altijd dankbaar dat ik dit mag meemaken en dat ik leef.

Beslist een minder Moody blues album.
Soms zó kinderlijke songs.
Alleen " you can never go home" en " my song" kunnen me echt bekoren.