The Moody Blues - Every Good Boy Deserves Favour (1971)

Niet de sterkste in de reeks tussen 1967 en 1972 (de topperiode van deze Engelsen). Komt vooral door het grote verschil songkwaliteit. Als bekend schreef elk lid een bijdrage. Ditmaal zijn alleen Hayward en Pinder op dreef. My Song is memorabel mooi. Als ik een 5,5 kon geven voor een nummer...

Dit is inderdaad de minste van hun albums die ze tussen 1967 en 1972 gemaakt hebben en volgens mij hadden ze rond deze tijd wederom een druk tourschema.
Moody Blues-albums uit deze jaren vlogen echt als warme broodjes over de toonbank.
Er staan behalve de hit 'The story in your eyes' en 'After you game' (het latere b-kantje van 'Isn't life strange') maar weinig rockers op dit album. 'After you came' heeft wel iets weg van 'Ride my see saw'.
Toch valt er op dit album aardig wat te genieten zoals het prachtige 'Emily's song' van John Lodge.
Ik heb zowel de lp als de cd-versie in mijn collectie staan.
Als ik de cd draai pik ik meestal 'The story in your eyes', 'Our guessing game', 'Emily's song', 'After you came', 'Nice to be here' en 'My song' eruit.
De tracks 'Procession' en 'One more time to live' vind ik wat te chaotisch.

dit is mijn favoriet moodies album , alleen maar om het duizelingwekkend mooie ' my song ' van mike pinder dacht ik

en die hoes is toch één van de mooiste aller tijden !!!

Kwam na het geweldige A Question Of Balance en is ook in mijn ogen een wat mindere plaat.
De heren brachten natuurlijk vrij snel op elkaar albums uit, en de inspiratie bleek een beetje op te drogen.
Veel liedjes zijn gewoon wat minder sterk(al zijn My Song en The Story in your Eyes nog immer van een verbluffende schoonheid)
De opnames van Seventh Sojourn, hun volgende en voorlopig laatste plaat, kostte de band bloed,zweet en tranen om alles tot een goed einde te brengen.De pijp was toen behoorlijk leeg.

ja, awel ik vind dit album perfect misschien zit het jeugdsentiment er voor veel tussen.

toch maar een half sterretje eraf En dit vooral omdat ik verder nog een greatest hits dubbel album van ze heb gehoord en vergeleken daarmee valt dit mij niet 100% mee.
Vergeleken met dat greatest hits album weten ze op dit album de artistieke lijn prima door te trekken. Af en toe proberen ze -in Emily,s song,nice to be here,strory in your eyes en after you came-wel erg doorzichtig positivistisch-wijsgerig over te komen. met name daardoor maakt dit album een soms ietwat gezapige indruk. Hoewel nog altijd verder een fraaie plaat,begon vanaf deze plaat de sleetsheid er een beetje in te komen in artistiek opzicht.
Wat overigens nog niet wegneemt dat deze plaat nog altijd heerlijk weg luistert en ook op deze LP te horen is dat de Moody bleus nog altijd tot de meest getalenteerde artiesten van de popmuziek van eind jaren 60/begin jaren 70 hoorden(en nog horen trouwens)

The story in your eyes!

Eerste aanzet tot het prachtige I'm just a singer in a rock and roll band.

Toch wat mij betreft het mooiste soort van nummers van de Moody blues.

Voor het overige prima muziek, ook de wat rustigere gedeeltes. De bovengenoemde periode 1967-1972 was een fantastische Moody blues periode. Werkelijk hulde voor zo'n beetje alles dat toen is uitgebracht.

Prachtig Moody Blues album, maar het hoge niveau waarmee dit album van start gaat wordt niet vastgehouden. Het niveau blijft méér dan acceptabel, maar met de sterke start nog vers in het geheugen valt het dan toch ietsjes tegen. 'Nice to Be Here' is daarnaast echt een niemendalletje.

Bij vlagen beter dan Days of Future Passed, en zeker de moeite waard.

Wederom een schitterend album. Hoewel de nummers onderling erg verschillend zijn, is het toch duidelijk een eenheid.

Geweldig album van de moody blues; The Story in Your Eyes is een heerlijk nummer maar het beste nummer is toch wel My Song .Daarom 5*****

Een tegenvallend album van de Moody Blues. Het kon mij in ieder geval niet genoeg boeien.
Wel een paar prachtige songs erop: Emily's song en My song.
Maar altijd nog wel een ruime voldoende voor deze plaat, omdat de Moody Blues altijd kwaliteit brengen!
Een 3.5*

Het album kent voor mij vier goede songs, de rest draai ik niet (meer). Maar dat zijn dan ook erg goede songs!

-Procession
-The Story in Your Eyes
-One More Time to Live
-My Song

Heb begrepen dat in Procession voor het eerst in de geschiedenis een electronische drum in een popnummer is gebruikt.

Dat is een interessant weetje!
Ik dacht altijd dat Kraftwerk daar pas in 1974 mee begon

Niet hun allerbeste album natuurlijk, maar toch ongelooflijk fijn om na al die jaren weer eens terug te horen. Het viel me op dat het hier en daar wel eens té zwaar was aangezet, en op deze manier werd het voor mij dan iets te dramatisch. Mooiste stukken op dit album zijn zonder meer The Story In Your Eyes en My Song.

Prachtige plaat met veel dynamiek en sfeer-verschillen. Er wordt stevig gerockt, maar er zijn ook de romantische lieve liedjes. Een beetje een nagalm van de 60's-hippie tijd, met name in Emily's Song.
Had zo een nummer van The Beatles of Barclay James Harvest kunnen zijn.

The Story in Your Eyes is samen met Question en Singer in a Rock 'n Roll Band toch een degelijke (hard)-rocker, waarbij The Moodies bewijzen meer te zijn dan romantische troubadours.
Overigens rock After You Came ook lekker. Het is een nummer van de drummer, en iedereen mag van hem zingen. Wat een saamhorigheid. Toen had je nog van de bands, die alles samen deden.

Lange tijd niet gedraaid en was vanmiddag daarom aangenaam verrast. Hun meest symfo-georienterde plaat, maar toch ook met veel invloeden uit de singer-songwriter-hoek. En dat werkt wonderwel! Zeker een van hun beste albums.

Na de eerste twee elpees als The great Moody Blues van mijn tien jaar oudere zus te hebben gekregen, was Every good boy deserves favour indertijd het eerste Moody Blues-album dat ik zèlf kocht. Een mooie plaat, vond ik in het begin, maar na verloop van tijd bekoelde mijn enthousiasme toch wat, zeker in vergelijking met A question of balance hiervoor en Seventh sojourn hierna. Was dat een kwestie van familiarity breeds contempt ? Nou, bij het opnieuw draaien kan ik voor mijn afgenomen begeestering toch wel enig begrip opbrengen: Our guessing game heeft wel een aardig couplet maar vooral een vervelend refrein met dat gebroken ritme en doelloze door-elkaar-heen-zingen, Emily's song is te melig voor woorden met die belletjes en die nep-strijkers, aan de steeds herhaalde en uiterst flauwe melodie van After you came kun je bijna hóren dat dat een zogeheten drummernummer is, en Nice to be here balanceert op het randje van infantiel (maar wordt daar overigens nog wel van gered door het pastorale arrangement, de knetterende gitaarsolo van Justin Hayward èn doordat de lichtheid van het nummer een misschien wel noodzakelijk tegenwicht vormt voor de drie andere loodzware nummers op deze plaatkant).
        Iets meer missers dus dan gangbaar op Moody Blues-platen wat mij betreft, maar de compensaties zijn hoogwaardig: het praktisch instrumentale intro is misschien wat te ambitieus maar blijft toch steeds interessant, het tussenstuk van het sterke One more time to live borduurt daar op knappe wijze op voort, en Mike Pinders My song lijkt in het middengedeelte wel een sombere variant op zijn Have you heard inclusief claustrofobisch ademen en daarna bijna hemels slot. Hoogtepunten zijn voor mij echter de twee bijdragen van Justin Hayward, zijn ijzersterke rocker The story in your eyes met dat fantastische arrangement van stevig gitaarwerk, pompende bas en sluwe hamerpiano op het einde, en de ijzingwekkende ballade You can never go home waarvan de titel alleen al steeds meer gewicht krijgt naarmate ik ouder word.
        Al met al dus een 50/50-sterke plaat, zou ik zeggen, ware het niet dat de totaalsfeer (zoals wel vaker bij de albums van deze band) de plaat een treetje hoger tilt. De donkere en desolate sfeer van het geheel, zoals voelbaar in de teksten van One more time to live en You can never go home, maar ook in het sombere tussenstuk van One more time to live en in sommige tekstregels die pessimistischer zijn dan ik van deze band gewend ben ("But I'm frightened [...] that the life that we are living is in vain", "You wonder why the world is turning around when in the end it won't matter at all") geven dit album toch net dat extra's waardoor het als geheel meer impact heeft dan ik op grond van die paar matige nummers zou kunnen veronderstellen.

Ook ik twijfel regelmatig of dit album wel 4* verdient. 4* die ik 12 jaar geleden heb gegeven. Maar de sfeer waarin het album mij elke keer weet te brengen is die vier sterren meer dan waard.
Een nummer als You Can Never Go Home is daarvan een voorbeeld. Prachtig. En je zou soms ook willen dat je One more Time to Live kon krijgen. Zeker met muziek van de Moody Blues er bij.
En dan heb ik The Story In Your Eyes en My Song nog niet eens genoemd.
Kortom een album dat bij mij een gevoelige snaar weet te bespelen.
#78 in dee 100 Greatest Albums of 1971 en momenteel op 96 in de Best Ever Albums over 1971.

Bij bijna alle platen is het label gewijzigd naar Polydor of Decca, terwijl het toch allemaal gewoon Threshold is (hun eigen label).

Voor de eigenwijzen die het niet geloven: The Moody Blues - Every Good Boy Deserves Favour | Discogs

Niet allemaal, de Moodies voerden hun eigen label pas vanaf het album To our children's children's children (1969). Alles daarvoor stond op Decca of Deram. Bij mijn weten verschenen Moodies-albums pas in de late jaren tachtig via Polydor op CD, en dan nog werd het - toen eigenlijk al niet officieel meer bestaande - Threshold-label als sublabel opgevoerd. Ik heb in feite nog nooit een Moody Blues-album gezien op het Polydor-label, in elk geval geen LP, en zeker de 'classic seven' niet.
Dus je hebt gelijk; die aanpassing is doorgevoerd zonder dat het goed gecontroleerd is. Ik zal ff een wijziging indienen voor de platen die het betreft.

ik heb de wijzigingen al ingediend. Met bewijs.

...en met succes, zo te zien. Ik zag dat mijn correctie bij In search of the lost chord ook was doorgevoerd. Voor de rest hoefde er niet zoveel veranderd te worden, volgens mij.

Inhoudelijk nog even over dit album: ik val BoyOnHeavenHill bij in zijn constatering dat deze iets meer missers heeft dan de overige albums van The Moody Blues die ze van 1967 t/m 1972 maakten. En wel om precies dezelfde redenen: Our guessing game komt ondanks een veelbelovende start niet uit de verf met dat vervelende refrein, en hetzelfde kan gezegd worden van het nogal repetitieve After you came. En ook ik vind Emily's song en Nice to be here eigenlijk Moodies-onwaardig. Jammer, want het haalt de overige, zonder uitzondering uitstekende nummers wel wat omlaag.
Vier van de negen nummers die ik net wat minder vind, waarvan twee zelfs behoorlijk minder. Op basis daarvan ken ik hier een krappe 4 aan toe, waar de andere albums uit die geweldige serie van zeven moeiteloos een 4,5 of zelfs een 5 scoren.

Deze plaat valt bij mij ook een beetje tussen wal en schip, tussen Question of Balance en Seventh Sojourn in, vergeet ik deze weleens. The Story in Your Eyes is wel echt een fantastische rocker en My Song is ook erg fraai. Verder vergeet ik altijd een beetje deze plaat en kan uit mijn hoofd nooit de nummers tevoorschijn toveren. Terwijl ik dat bij andere Moodies-platen zonder moeite kan.

Toch vind ik de kwaliteit van het gebodene erg goed. The Moodies zijn echt een klasse apart. De enige band die beetje in de buurt komt, in dit 'genre' is wat mij betreft Barclay James Harvest.

Edit: gelijk een schoningsactie doorgevoerd bij de label-pagina van Threshold.

Flink portie jeugdsentiment. Pa draaide deze altijd . Ik ben van 1972 maar heb deze tot diep in de jaren 80 mogen aanhoren in de auto , huiskamer en klusschuur waar mijn pa altijd bezig was. Had hem al een tijdje op Spotify gedraaid en nu liep ik er goedkoop tegen aan net als wat andere Moody albums. Meepikken maar en trip down memory lane. Kreeg thuis al de opmerking dat de midlife nu echt was ingezet . .
Doet me niks . Dit blijft puur genieten 4 en halve ster .

Waarom heeft luisteren naar Moody Blues te maken met midlife? Al sinds ik 10 of 12 jaar oud ben is dit één van mijn favoriete bands. En ik ben uit 1977.

Misschien omdat mijn lieftallige echtgenote het gewoon als een grapje heeft bedoeld ?
Ik ben reuze blij met mijn dame die mij op ludieke wijze kenbaar maakt, dat ze dit "ouwelullen" muziek vindt.
Het is overigens niet alleen The Moody Blues die ze op de korrel neemt , ook The Stones, The Beatles en Genesis moeten het ontgelden bij haar.

"The Story in your Eyes" heb ik altijd een ijzersterk nummer gevonden, dat bovendien veel hitpotentie had over de hele wereld. Merkwaardig genoeg nooit uitgebracht in hun eigen land. Met hun thuisland hadden ze sowieso toch al een moeilijke relatie. Ik kan mij nog goed herinneren dat ze neergesabeld werden bij het uitbrengen van de single "I'm just a singer in a rock and roll band". Dát waren ze nou juist niet, volgens de criticasters in het VK toentertijd.

Ik zag een korte uitleg van Justin op youtube, over deze plaat. Ze wilden expres geen single uitbrengen en Story in Your Eyes werd een airplay-hit:
Justin Hayward - "The Story In Your Eyes" (Live) - YouTube

Inclusief knappe fluitiste.