The Moody Blues - To Our Children's Children's Children (1969)

Ik doe mee. Ik ben dol op huiswerk!

In de reeks 'Iconische platen van weleer' met de al even iconische hoezen doet dit album absoluut niet onder voor haar voorgangers. Ik kan mij nog goed herinneren dat In Search of the Lost Chord bij menigeen wel wat vaker in de platenkast stond. Voor sommigen was het nieuwtje na dat majestueuze album er blijkbaar vanaf. Het was natuurlijk in een tijd dat er heel wat schitterende langspelers uitkwamen en dan moeten de fraaie albums, die op dat moment op stapel stonden, allemaal nog komen. De mooie muziek hield gewoon niet op! Maar wat een prachtige nummers - zoals Candle of Life - staan hier op met afsluiter Watching and Waiting - wat mij betreft - op de eerste plaats!

Muzikaal zeer gevarieerd, maar (zoals wel meer gebruikers hier opmerken) kwalitatief juist zéér consistent, met geen enkele zwakke broeder in zicht. Een rijk en warm geluid, vooral dank zij Mike Pinders mellotron, maar ook Ray Thomas' fluit en Justin Haywards akoestische gitaar (Floating) doen zich gelden, en de bij de Moody Blues in deze tijd gebruikelijke gewoonte om de nummers altijd in elkaar over te laten lopen geeft nog een extra gevoel van hechtheid en samenhangendheid aan de muziek. Het sterkst verbindende element van deze plaat wordt echter door de All Music Guide aangestipt: "there is a peculiar feeling of loneliness and isolation to many of the songs": de queeste van de Gypsy (of a strange and distant time), de Eternity Road waarop de zwaar bepakte reiziger niet weet wat hij zal gaan tegenkomen, het hyperromantische Candle of life, Haywards twee bijna ondraaglijk melancholische "mini-nummers" I never thought..., en natuurlijk de ik-figuur van het slotnummer die mij altijd doet denken aan de reizende Star-Child op het einde van 2001: a space odyssey.
        Die gevoelens van eenzaamheid en isolatie staan eigenlijk in schril contrast met het begin van de plaat, waarin we eerst nog het optimisme van de Amerikaanse ontdekking van de ruimte, de onbevangenheid van een kind en de naïviteit van de fantasie over de toekomst op een gekoloniseerde planeet vieren, en toch zit er nergens een stijlbreuk in het album – misschien omdat je bij elke ervaring van deep space exploration per definitie ook altijd "gratis" het gevoel van eenzaamheid en verlatenheid meekrijgt, zoals in 2001 maar bijvoorbeeld ook in Alien (qua genre een SF-horror-thriller, qua sfeer en impact zoveel méér dan dat). Zo wordt een album met een kosmisch perspectief tegelijkertijd ook een beschouwing over la condition humaine.

Je hebt gelijk Gaucho. Ik was in de war met Melancholy man. Die lijkt ook ietwat op Gypsy qua stijl.