Neil Young - Landing on Water (1986)

Landing on Water klinkt niet als iets dat je van Neil Young zou verwachten (ook al slingert zijn oeuvre alle kanten op), het geluid is ontzettend jaren '80 (iets waar ik normaal niet van houd), maar om de een of andere reden vind ik deze plaat gewoon leuk.

Dat is niet iets wat ik echt kan verklaren, maar het kan ermee te maken hebben dat ik liever iets heb dat echt anders klinkt dan alle andere albums uit NYs catalogus dan het zoveelste album dat een beetje aan Harvest of Zuma of een andere klassieker doet denken, maar kwalitatief minder is. En Landing on Water voldoet wel aan dat criterium.
Verder zijn de teksten hier en daar ook nog best de moeite waard. En, zoals Harm1985 hierboven al zei, de clips zijn het aanzien ook best waard. Wellicht omdat ze enigszins knulig overkomen. Tenminste, wat ik er tot nu toe van heb gezien.

Misschien is dat wel de reden waarom ik Landing on Water leuk vind, bedenk ik me al typend: Het is een beetje een knullig album: Neil Young probeert krampachtig hip en jaren'80 over te komen, maar is het stiekem niet.

3* kan ik hier wel kwijt. Maar ook niet meer.

Allemachtig....dit moet wel het dieptepunt uit de carrière van Neil Young zijn. Draken van nummers, slechte productie, zelfs de zang van Neil klinkt op de verkeerde manier nonchalant. Ik neem aan dat iedereen hem verguisd en afgeschreven hebben destijds.

Ja, weet je wat het is.
Een misbaksel vind ik dit niet, ik vind dit meer aardig geslaagd voor de verschrikkelijkste, muzikale, periode in de geschiedenis... Ik heb een gruwel hekel aan de '80s al zijn er ook wat aardige albums uitgebracht maar dat zijn dan echt groepen van toen die niets met de standaard '80s sound te maken hebben.

De productie heeft hij alvast niet, hij is niet gelikt en heeft nogal een Grungy productie. De drums en bass staan erg naar voren waardoor de gitaar los opgenomen lijkt, dat zal dus ook wel het geval zijn maar klinkt het verder weg.
De synths.. tja.. je houd er van of niet. Ik houd er niet van maar vind ze hier best wel oke klinken in combinatie met de andere instrumentatie. Teksten zijn gewoon prima inorde.
Het enige waar ik een beetje tegen stoot zijn die typische jaren 80 meezing refreinen (denk bijvoorbeeld aan Touch the Night) dat vind ik toch iets meer voor bands als Bon Jovi of Poison...

Experiment gelukt of niet? Tja Neil moest toch hip blijven ondanks dat hij zichzelf niet meer hoefte te bewijzen.

Om dit lager dan een 2 te geven vind ik wel erg overdreven, je moet deze plaat ook niet echt direct na Harvest draaien ofzo, dan is het contrast groot.

Maar om antwoord te geven op mijn eigen vraag, ik vind het een prima plaatje en om dit een misbaksel te noemen gaat mij te ver, even als een score van 0,5 1 of 1,5... dan doe je deze plaat toch echt te kort...

Al past people on the street niet echt in zijn catalogus

Youngs terugkeer naar Spotify was aanleiding om eens wat platen te beluisteren die ik gemist had of nooit goed beluisterd. Inclusief deze, die ik weleens had gehoord (volgens mij ligt de cd zelfs ergens in mijn berging), maar waar ik nooit veel aandacht aan had besteed. Dat komt ook omdat de meeste Neil Young-fans alleen maar kost-emoji's aan deze plaat kwijt kunnen.

Nadere kennismaking beviel eigenlijk stukken beter dan ik had verwacht. Ik wil niet de dwarse edgelord gaan uithangen en hier roepen dat het een onderbelicht meesterwerk is ofzo: deze stijl (eigenlijk een totale capitulatie naar het jaren tachtig-geluid) past niet echt bij Young, en het geluidsbeeld van beukende drums en zoemende synthesizers gaat over de hele plaat wel een beetje tegenstaan. Ik heb het idee dat Young, eigenlijk net als op Trans, zich vol overmoed aan een genre waagt waar andere muzikanten veel beter in zijn.

Maar toch: ik vind de meeste liedjes best oké tot vrij goed (en behoorlijk catchy), en de producties zijn gedateerd maar zitten best leuk in elkaar (Steve Jordan, tegenwoordig livedrummer van de Stones, is echt geen kneus ofzo). Ook wel leuk, nu ik erg veel platen van Neil Young aan het 'inhalen' ben, om iets totaal anders te horen dan de normale stoned/akoestische en groezelig elektrische platen.

Ik ga hier gewoon een voldoende aan geven. Ik zou me zelfs kunnen voorstellen dat, als ik deze plaat over een tijdje nog leuk vind, dat nog een half sterretje stijgt.