Neil Young & Cra·zy Horse - Re·ac·tor (1981)

Kijk, dit is nou het meest ondergewaardeerde album aller tijden. Op "Zuma" na mijn favoriete Neil Young album, met of zonder Crazy Horse. Uitmuntende songs, geniale gitaarsolos, perfect samenspel. Het feit dat er nog geen berichten zijn over dit album bewijst wel dat het zeker geen populaire plaat is. Jammer. 'Shots' en 'Southern Pacific' (en 'T-Bone', met een hilarische tekst) zijn ijzersterk. 5/5

Shots is geweldig.
Maar 'het meest ondergewaardeerde album aller tijden' zou ik het zelf niet noemen.
Misschien het meest onderschatte album van Neil en Crazy Horse.
Dit album haalt het niveau van 'Zuma', 'Everybody Knows This is Nowhere' en 'Rust Never Sleeps' helaas niet.

Maar het is toch wel 4 sterren waard.

Inderdaad een wat minder album van Neil Young, niet echt slecht maar ook niet spectaculair, iets voor iemand die al meer bekend is met het uitgebreide werk van Neil Young kan dit best wel pruimen, staan wel een paar goeie songs op maar geen blijver qua album geheel, toch een 4

Heb hem vandaag aangeschaft voor 9,99 €. En ik verwijt mezelf nu dat ik deze niet eerder aankocht!!!

Had hem lang geleden al eens gehoord, en toen maakte dat geen indruk op mij.. Maar nu moet ik toch mijn mening herzien! Goede vuile rockers, knappe gitaarsoli.. in beste Zuma-traditie, niet dat ik vind dat hij met Zuma te vergelijken valt, maar qua sound komt hij wel dicht in de buurt.. en al bij al, zeker niet het beste wat Young ooit gedaan heeft, maar wel gewoon (heel) goed. Een aantal echt knappe teksten.... en ja, "Shots" en "Southern Pacific" alsook "Surfer Joe and MoeThe Sleaze" mogen er zeker zijn...

Voor de durfers: op www.mediadis.be kan je dit album kopen voor 6 €....

Meer betalen ervoor is een beetje erover... een minder album, goeie teksten, goeie gitaren maar het blijft niet hangen....

Neil Young's meest onderschatte platen zijn toch eerder Hawks & Doves, Silver & Gold & Trans vind ik.....

Mwah, stamt uit een periode (1980-1986) dat Neil niet zijn meest boeiende platen naar voren schoof. Hoort deze ook bij. Shots is inderdaad sterk, dreigend, jachtig. De rest van het materiaal is mij te vlak, teveel gitaarbehang, niet echt creatief en geïnspireerd.
Draai um ook al tijden niet meer.

Ik ben iets minder positief dan C-Moon, maar het plaatje mag er best zijn.
3 sterretjes gaf ik dit. ***

T-Bone (Mashed Patatoes) is hilarisch, Neil mompelt steeds dezelfde tekst en hakt er op los op zijn gitaar.
Eerste helft van de plaat best genietbaar, maar groots is dit absoluut niet.
Southern Pacific vind ik eigenlijk de meest genietbare song !

niet echt een sterke Neil Young plaat maar zeker alleen voor Shots het geld waard. Als song heeft Shots bij mij een dikke 5* Wat kan die man guitar spelen...Atemberaubend!

Moet deze plaat/cd dit weekend herluisteren, mischien wordt het nog even een 3.5*

Gaaf Neil Young-album met als grootste uitschieter 'Shots'.
Zelfs een BZN-fan kan zich geen buil vallen aan de wonderschone melodie van 'Motor City'.

'Opera star' is overigens een gezellige kippenhok. De barriton Marco Bakker schijnt ook fan te zijn van Crosby, Stills, Nash & Young.

Ook ik vind dit, na Zuma, de fijnste Neil Young-plaat. Lekkere harde rock. Favorieten: T-Bone, Southern Pacific en Shots. Daar tegenover staat wel Rapid Transit, wat ik echt een verschrikking vind op de een of andere manier. Al met al toch zeker 4,5* waard!

Southern Pacific is een goed nummer, verder vind ik deze plaat erg ontoegankelijk.

T-Bone (Mashed Potatoes) is hilarisch! Neil die duizend keer op een licht andere manier Mashed Potatoes mompelt, haha!
Voor de rest is dit een vrij matig plaatje, met Southern Pacific, Opera Star en Surfer Joe toch wel als lichte uitschieters.
Ik quoteerde dit al als ***, ik herbeluisterde onlangs en kom dus echt niet hoger.
***

Was ik deze zowaar vergeten zeg!!Shots is hier de topper en ook Southern Pacific en Opera Star hakken erin.T-Bone is leuk voor 2 keer en Rapid Transit is de draak hier.De rest is degelijk.Waarom dan toch 4 en een halve ster? Om het buitengewone intrigerende Shots.Lijkt heel simpel,maar is oh zo raak.

Ik dacht dat dit 1 van zijn slechtere albums was, maar nu ik hem gehoord heb vind ik het best wel een goede. Zeker niet slecht. Lekker rock album!

M'n pa heeft hem op LP gekocht, dus heb gister nog eens geluisterd. Het is wat meer een hardrock album.

De eerste 2 nummers zijn heel erg goed. T-Bone gaat dan nog wel, maar het slaat natuurlijk nergens op en gaat te lang door. In ''Get Back On It'' herken ik ''Are You Ready For The Country'' een beetje.

Southern Pasific is wederom heel erg goed, en Motor City en Rapid Transit zijn prettig aan te horen. Maar Shots is het hoogtepunt, die moet ik de vorige keer over het hoofd gezien hebben aangezien ik hem niet herkende. Neil haalt hier op schitterende wijze een aantal problemen uit de samenleving aan. Waarbij dit stuk voor mij het absolute hoogtepunt van het album is:

Lust
Comes creepin'
through the night
to feed on hearts
Of suburban wives
who learned to pretend
When they met
their dream's end
In the night.

De waarheid erin, de manier waarop hij het zingt en de tekst zorgen ervoor dat dit me toch wel weet te raken, voor Shots dus een halve punt erbij

Gisteren deze plaat samen met het experimentele Trans gekocht. Maar waar ik Trans vier sterren geef kan ik deze plaat helaas niet meer dan twee sterren geven. En eigenlijk is dat nog veel. Over het algemeen vind ik het geluid hier enorm log, lawaaierig en 'dof'. Ook de nummers komen erg eendimenionaal op mij over; het dendert allemaal maar voort zonder lekkere hooks of zo af en toe een wat luchtiger geluid. Ik word er erg onrustig van.

Anyway, ik ben dan ook niet 'your casual Neil Young fan' gezien het feit dat het verguisde Trans nu al tot een van mijn favouriete Neil Young platen behoort.

Na een tijdje in mijn kast te hebben gelegen toch maar eens op de platenspeler gelegd... en: wat een fijne plaat. Ik moet zeggen dat ik niet zonder meer gecharmeerd ben van nummers als 'T-Bone', maar 'Southern Pacific' en 'Surfer Joe...' hebben toch een zeer schone melodielijn, die geheel des Youngs is.

T-Bone vind ik misschien wel het slechtste Neil Young nummer ooit.

Ik beschouw deze cd als een epileptische aanval van Neil. Ik denk dat hij er zelf ook van geschrokken is. Ik wel tenminste, als fan. Gauw vergeten!!!

Nee joh, geweldige track. Je moet er wel een beetje de humor van inzien (eigenlijk van het hele album m.u.v. 'Shots'): het is steeds hetzelfde onzinnige regeltje tekst, maar wel met prachtig gitaarwerk. Als je het mij vraagt de mooiste Neil Young plaat van de jaren tachtig, gevolgd door "Freedom", "Old Ways" en "Hawks & Doves". De rest is veel minder.

Ik vind de hele tijd dat zelfde zinnetje irritant. Ik ben het overigens wel met je eens dat dit Neil's beste plaat van de jaren 80 is.

Ik heb deze plaat destijds in bij de afgeprijsde cd's gevonden, heb het gekozen omdat het Neil Young was, maar eerlijk gezegt bleef er niet echt veel gangen van heel deze plaat.
Alleen het nummer shots dat ik echt een mooie nummer vind. Een typisch Youngnummer eigenlijk.

Ik ga er wel onmiddelijk nog eens naar luisteren, aangezien dat ik zie dat enkele Youngkenners er wel iets in vinden. Wie weet is deze LP nog niet zo'n miskoop achteraf.

Heerlijke onzinplaat, 40 minuten raggen op nummers die nergens over gaan, op Shots na dan. Southern Pacific klinkt met the International Harvesters veel beter, en Shots solo ook.

Wel raar dat sommigen hier dit ene geweldig album vinden, maar Fork in the Road compleet af fikken. Laten we eerlijk zijn, het klinkt alsof het in één middag geschreven en opgenomen is. Het is wel compromisloos, dat wel.

T-bone is een weergave van de arbeidsintensieve therapie die Neil's zoontje Ben moest ondergaan. Lees Shakey er maar eens op na.

Hjeb ondertussen toch mijn score aangepast en verhoogt tot 3 het is wel een plaat die lekker voortgaat, zonder echt hoogstaand te zijn.

Het ene nummer shots staat mij wel enorm aan de rest is eigenlijk wel lekker rockend maar voor de rest gewoon tof om eens op te leggen als je een lekker wilt ontspannen en aan niet veel denken.

Maar een puntje erbij, want laten we eerlijk zijn, ook al is dit album een beetje een allegaartje, zoals Hawks & Doves dat ook was, er zijn veel slechtere Neil Young albums dan deze.

Sommige nummers zijn op het absurde af, zoals Opera Star, waar Crazy Horse opera zingt. De onderwerpen lijken zoms uit niets gegrepen, zoals Surfer Joe en Moe the Sleaze, en op geen enkele wijze lijken ze iets uit Neil's privéleven te reflecteren, op T-bone na dan, maar dan moet je het verhaal erachter weten. je moet trouwens maar durven, om zo'n nummer op een plaat te zetten, 9 minuten lang twee zinnetjes en hetzelfde riffje herhalen. Echt ballen had ie toen ie het eind 1990 in Santa Cruz live speelde tijdens een paar concerten die als opwarmertje dienden voor de Weld tournee ban 1991.

Je zou het vanaf Get back on It bijna een concept album kunnen noemen, want vanaf dan gaat het over auto's en treinen, twee van Young's grote passies, maar wie verder kijkt hoort een Young die terugkijkt op zijn jeugd waar hij als kleine jongen soms urenlang langs de rails kon staan, hopend dat de Southern Pacific langs zou komen.

Motor City zou je kunnen zien als een vroege versie van Ordinary en Fork in the Road People. We horen een Young die zich afzet tegen de massale afkeer tegen het Amerikaanse product, een vrij rechtse insteek, waar op Hawks & Doves ook al sprake van was. Rapid Transit lijkt me een eerste stap richting New Wave, met invloeden van Punk.

Het afsluitende Shots is uiteraard het meesterwerk. Hij trad al op met het nummer in 78 maar geeft het hier de 'Crazy Horse treatment'. Ook goochelt hij hier voor het eerst met de Synclavier, waar hij op het album Trans veel drastischer gebruik van zou maken. Het doet een beetje afbreuk aan het nummer, temeer omdat het laatste couplet wordt geschrapt, hetgeen de boodschap van het nummer danig veranderd. Wat een liefdeslied was verteld in metaforen, is nu haast een waarschuwing voor de apocalyps.

But I'll never use your love,
You know I'm not that kind
And so if you give your heart away
I promise to you
Whatever we do
That I will always be true.

Hoe gek het ook klinkt, dit album heeft Neil Young gered. Niet muzikaal, want dit album flopte gigantisch en dreef hem en Warner verder uiteen, en na een ruzie over een driehoekig geperste single stapte hij zelfs op. Nee, dit album redde Neil als mens, toen hij dit album schreef en maakte, werd hij zich bewust van de situatie waar hij inzat en ontdeed hij zich van de kettingen die hem vasthielden. Het bood hem een ontsnapping uit de zware dagelijkse sleur van de therapie waar hij en Pegi samen met hun zoontje Ben aan deelnamen. Kort daarna stopten ze daar ook mee, kreeg zijn werk weer een creatief, maar dit keer meer experimenteel karakter en ging hij weer op tournee, voor het eerst in bijna 4 jaar.

Mooie bespreking van deze toch wat nonsens plaat van ome Neil. Niet dat ik niet van sommige songs erg kan genieten, zoals de trein song Southern Pacific en dat "verhaal" over Mashed Patatoes (T-Bone!), maar een echt sterk album is dit nergens.
Helaas zou hierna pas echt wat rommel worden uitgegeven, ballen had deze meest eigenwijze artiest ever wel!

Deze plaat redde de latere carriere van Young maar met deze plaat brengt hij wederom een allegaartje van mindere songs en 1 top song, Shots...

Ik vind 'Surfer Joe' ook een erg lekker nummer hoor. 'Opera Star' is ook niets mis mee. Op 'Shots' na vaak wat onnozele teksten, en misschien allemaal wat minder serieus, maar 't is gewoon een lekker hard rockend album.