Neil Young - Trans (1982)

Wispelturig album dit. Hoewel ik voorheen niets met elektronische muziek had ga ik het langzaam maar zeker waarderen. Maar zoals Neil Young het brengt... Computer Cowboy en Sample and Hold vind ik heuse dieptepunten in zijn prachtige discografie.

Daartegenover staan een prima opener, Computer Age, Transformer Man en een afsluiter die niet zou misstaan op een topper van de man. Zodoende net aan 3*

Het zal in de jaren ’80 niet altijd even leuk zijn geweest om Neil Youngfan te zijn. Na Hawks and Doves en Re-Ac-Tor is dit alweer het derde mindere album op een rij. Gelukkig ben ik pas ergens rond 2005 begonnen me te interesseren voor het werk van Neil Young, dus ik was voorbereid toen ik aan Trans begon.
Hoewel het ver van z’n beste werk ligt, vind ik nummers als Computer Age, Transformer Man en Sample and Hold eigenlijk best leuk. De stem van Neil Young door de vocoder is even wennen, net als het elektronische geluid, maar als experiment vind ik Trans eigenlijk best geslaagd. Wat echter afbreuk doet aan het resultaat, is dat Neil Young op twee gedachten heeft gelijkt te hinken, door het experiment wat halfhartig door te voeren. Little Thing Called Love en Like an Inca klinken weer veel meer als klassieke Neil Youngnummers, weliswaar niet van klassieke kwaliteit, die daarmee Trans wat een allegaartje doen lijken. Dat gevoel wordt nog versterkt door de heopname van Mr. Soul, die op mij als vulling overkomt, en duidelijk maakt hoe goed het origineel eigenlijk is.

Kortom, een inconsequent doorgevoerd experiment. Met wat meer consistentie had ik hier nog wel drie sterren van kunnen maken, maar dat wordt hem net niet.

2.5*