Neil and The Shocking Pinks - Everybody's Rockin' (1983)

Je beweert van alles met een enorme stelligheid alleen ben ik het er niet mee eens . Zowel Dylan als Young hebben hun toptijd na 1980 wel gehad, beide hadden het erg moeilijk in de jaren 80 maar beide kwamen in 1989 weer terug met Freedom en Oh mercy. In de periode 1990 tot nu hebben zowel Dylan als Young beide voor minder werk gezorgd maar ook beide verbaasd met platen als Time out of mind of Harvest moon. Hebben beide nooit meer het niveau gehaald van de jaren 70, dat is ondoenlijk, zo goed als beide toen waren. Ik zie dus veel overeenkomsten.

Je zou toch stellen dat dit een vreselijke grap is, die deels goed uitpakt.
Bij sommige nummers krijg ik ene glimlach, "Payola Blues" is nog best aardig bijvoorbeeld.

Maar met nummers als "Wondering" en "Betty Lou.." komt Neil echt niet weg.
De muziek past hem gewoon niet, de robot muziek van Trans staat hem eigenlijk prima, en Landing on Water is bij vlagen ook nog best prima. Maar dit is gewoon raar.

De stem van Neil Young past ook helemaal niet bij dit soort muziek, een soort van 'grasspriet kauwende knarsende' stem, eentje die bij zijn reguliere werk dus perfect past.
Zijn stem is me hier te schel, en krijg ik bij 'Wondering' zelfs wat last van pijnscheuten door mijn hoofd..
Beetje flauw ook, die 'Call and Response' stukken in de nummers vind ik ook echt niet werken. Alsof Neil in een kolenmijn staat te scheppen en zijn werkpartners mee roepen, soort van touwtrekken.

"Mystery Train" vind ik dan wel weer vrij aardig, maar Neil klinkt hier ook nogal los van de muziek en vermoeid.
Al lijkt hij over de grote lijn wel zin te hebben om dit te recorden.

Beetje onwerkelijk album,leuk voor er bij maar verre van essentieel.

Jaren niet gehoord, is bij lange niet zijn sterkste werk maar vind het al met al niet onaardig hoor!

Af en toe tijdens de afwas vis ik deze uit m'n schap! Leuk......heerlijke plaat en niet al te moeilijk allemaal...... Neil komt er mee weg.... speelduur is ook prima.