Neil and The Shocking Pinks - Everybody's Rockin' (1983)

dit vind ik zijn slechtste , en ik vind neil de beste rock artiest aller tijden

Tja, Neil Young probeerde en probeert graag vanalles uit he, hier rock 'n roll/ rockabilly... met zijn uitprobeersels: soms lukt het, soms niet: hier dus niet...

Dit vind ik ook Neil's minste. Het is op zich een leuk idee om een album in de 50's stijl te maken, maar met name het eigen geschreven materiaal is niet al te best. Ik zet 'm zo nu en dan nog wel even op, vind het wel aardige achtergrondmuziek. Daarvoor toch nog 2.5/5

Neil in z'n wispelturige tijd. Dan is dit weer typisch Neil: totaal anders. Op zichzelf is dit soort vetkuivenrock wel grappig, maar Neil doet het allemaal te gelikt, te serieus.
Om heel af en toe nog op te zetten. Niet meer, niet minder.

1 van Neil Young's platen die het zich moeilijk maakt om vaak te beluisteren, de covers zijn goed en leuk maar Neil's eigen composities zijn echter van z'n zwakste werk...

1 van Young's weinige zwakkere albums, toch nog bewondering dat hij het heeft durven uitbrengen, er staan sterke nummers op maar helaas niet zo tijdloos en beklemmend als ander werk van hem....

Neil lag in die periode dwars tegenover zijn platenmaatschappij en maakte zoveel mogelijk ONTYPISCHE Neil Young-platen, hij wou niet voldoen aan het verwachtingspatroon.
Mat Trans en deze is hij daar goed in geslaagd.
Maar Trans bevat toch nog degelijk werk, wat van deze fletse covers niet echt gezegd kan worden.
Flauw plaatje. Flauwe puntjes dan maar : 1.5 sterretje ! * 1/2

Wonderin is zowat het enige nummer dat ik regelmatig beluister. Ik hoor altijd een vervelende echo op de meeste nummers. Niet echt waardig om op plaat te brengen vind ik. Als achtergrondmuziek stoort het me niet.

ik kan gewoon geen vetkuif zien , en moet de plaat zelfs niet horen om er een mening over te hebben , dat zijn nog al eens vooroordelen nietwaar

IK heb het wel voor vetkuiven, als die Stray Cats of Gene Vincent heten, maar Neil Young komt met deze muziek gewoon niet weg, dit klinkt echt nergens naar. Ik behou mijn erg lage quotering. Ik heb de plaat nog een herkansing willen geven, maar ik kan de plaat nauwelijks uitzitten.

Tja,zelfs een fenomeen als Neil Young maakt uitglijders en dit is een beste zeperd.Best leuk als artiesten hun paden willen verbreden,maar dit pakt toch slecht uit."Payola Blues" is de positieve uitzondering op een over het geheel genomen zwakke broeder in het impossante oeuvre van de beste man.

Ken deze niet maar voor een lp of cd een lekkere lange speeltijd!

''Everybody's Rockin'' Ja, maar niet door deze plaat.

Wederom een grap die je moet waarderen, deze plaat is de wraak van neil omdat ie Old ways niet moch uitbrengen... ach ja, na 25 minuten is het allemaal voorbij! Wonderin' is wel aardig, alleen haalt ie het niet bij de versie van Fillmore East. En net als bij Old Ways geldt: live zijn the Shockin' Pinks veel beter, en de digitale productie doet deze LP veel kwaad.

Dit album is toch wel te pruimen, als je net daarvoor Landing on water heb gedraaid. Begrijp me niet verkeerd: dit album zit bij mij absoluut in de top 3 van Neil Young's mislukkingen, maar in tegenstelling tot de (op de zenuwwerkende) irritante Landing on water en de zojuist uitgebrachte Fork in the road, loopt dit korte album vrij lekker door. Geen uitschieters, maar inderdaad voor op de achtergrond is het lekker om aan te horen. Het scheelt waarschijnlijk ook als je getrouwd bent met iemand die compleet gek is van Elvis...

Dat Neil overhoop lag met de platenmaatschappij, wordt ook wel duidelijk in Payola Blues:
I got a brand new record company,
new manager too.
Got a great new record,
I can't get through to you.
Payola blues

Kortom: wel leuk, maar ik heb 'm in mijn collectie staan omdat ik een groot fan ben. Dit weekend Trans, Fork in the road, Landing on water en deze gedraaid, en vooral de laatste drie kunnen voor een aantal jaartjes weer de kast in .

Inmiddels vind ik "Landing On Water" toch nóg iets slechter dan deze, maar het blijft ondermaats. Het klinkt allemaal wel leuk, maar je hebt er gewoon niets aan: matige covers en slappe nieuwe composities. De live-nummers met The Shocking Pinks op de CD "Lucky Thirteen" (1993) zijn veel beter.

Geen bal aan, maar ja, ik houd dan ook niet van rock 'n' roll en rockabilly. Daarom vind ik ook John Lennon's album Rock 'n' Roll zo'n afknapper.

Neil Young had het, net als veel generatiegenoten, moeilijk in de jaren 80. De opkomst van Punk, New wave en disco zorgde ervoor dat Neil Young in een paar jaar tijd van een mega act in een ouderwetse hippie van vroeger veranderde.

Dit album is een wraak actie op Geffen. De jaren 79-81 heeft Neil veel tijd verloren aan persoonlijke problemen, voornamelijk de slechte gezondheid van zijn zoontje. Trans was juist heel vooruitstrevend. En als ik eerlijk ben heeft Neil Young in de jaren 80, 90, en 2000 meer goede platen gemaakt dan Bob Dylan, die na Desire eigenlijk nog maar een handvol echt goede platen heeft gemaakt. Neil Young heeft bovendien ook meer meesterwerken afgeleverd dan Dylan. Dylan's beste werk was dan invloedrijker (Highway 61). Wonderin' is zo slecht nog niet, maar live kwam dit album beter uit de verf. En dat was dan weer te wijten aan de digitale opnametechniek die voor dit album gebruikt werd. Het is overigens wel 1 van Neil's persoonlijke favorieten, samen met Trans en Tonight's the Night.

Je beweert van alles met een enorme stelligheid alleen ben ik het er niet mee eens . Zowel Dylan als Young hebben hun toptijd na 1980 wel gehad, beide hadden het erg moeilijk in de jaren 80 maar beide kwamen in 1989 weer terug met Freedom en Oh mercy. In de periode 1990 tot nu hebben zowel Dylan als Young beide voor minder werk gezorgd maar ook beide verbaasd met platen als Time out of mind of Harvest moon. Hebben beide nooit meer het niveau gehaald van de jaren 70, dat is ondoenlijk, zo goed als beide toen waren. Ik zie dus veel overeenkomsten.

leuke platenhoes, leuke grap en de eerste nummers zijn best amusant. Ik kan mij opnames herinneren van een een live concert waar Neil in dat rose kostuum zich met een enorme 50-tis slee het podium op liet rijden. geestig ! maar de grap is geen album waard want de nummers vervelen helaas gauw.

Toen ik gisteren Don't Be Denied nog eens herbekeek moest ik wel lachen toen deze plaat ter sprake kwam. Na Trans en het afgewezen Old Ways zei de platenmaatschappij 'come on, we need a rock and roll record'. Waarop Neil antwoorde: 'you know what rock and roll is, right?'

Dat Geffen dit album daadwerkelijk uitgebracht heeft vind ik nog het leukste.

Haha, ja, iets met you get what you ask for, toch?

Ach, het voordeel is dat het maar 25 minuten duurt (ter vergelijking, de EP Eldorado duurt langer ) en er staan best wat nummers op die te pruimen zijn, zoals Wonderin' en Payola Blues, wat beiden erg goede nummers zijn, en twee matige covers van goede nummers als Bright Lights, Big City en Mystery Train. Zelfs Rainin' in my Heart is wat voor te zeggen, maar de rest... ai.

Was het in een live setting opgenomen (zie Lucky 13), dan had het nog wat geweest, maar de techniek liet Young hier in de steek. Hij was net overgestapt op digitaal, maar werd slachtoffer van een paar zwakke schakels in de keten en vooral onkunde/onervarenheid.

Ik zal Shakey er maar weer eens bijpakken:

In januari 1983 was Neil op tournee, de Solo Trans tour (grappig genoeg is dat niet dezelfde tour die gebruikt werd voor de Solo Trans laserdisc, want dit was nog zonder the Pinks). Tussen 27 en 29 januari ging hij naar Nashville om Old Ways op te nemen, met Elliot Mazer achter de knoppen, de man die ook Harvest en Homegrown had geproduceerd. Die was, na het horen van Trans sceptisch, maar stemde toch in. Neil had al wat nummers gespeeld tijdens zijn tournee (My Boy, Old Ways, Soul of a Woman) en had er dus zin in.

Mazer had al wat ervaring met digitaal opnemen en wist Young van de voordelen te overtuigen. Hij verkocht al zijn analoge spul en kocht een paar van de allereerste 24 track digitale opname-apparaten. Hij zag meteen de voordelen, want editen is een stuk makkelijker als alles digitaal is.

Maar goed, terug naar Old Ways, in de studio had hij wat oude bekenden (en nieuwe gezichten) uitgenodigd: Ben Keith, Tim Drummond, Rufus Thibodeaux, Spooner Oldham en Karl Himmel. Voor de achtergrondzang: Larry Byrom, Rick Plombi en Anthony Crawford. Alles ging voortvarend, op een gegeven moment waren de liedjes zelfs op. Enfin, hij ging weer op tournee; tot hij op 4 maart compleet instortte en de rest van de tour afgelast moest worden.

Eenmaal terug op de Ranch nam hij op 1 april een paar Elvis covers op: That's All Right Mama en Mystery Train en gebruikte dit als aanvulling op de opnames in Nashville en voila Old Ways was geboren. De tape ging naar Geffen en dat was dat, dachten ze.

De tape kwam bij Geffen namelijk in handen van Eddie Rosenblatt en die zei: 'interessant, maar moeilijk te marketen', belde Neil op en zei dat het 'too country' was. Dat was in het verkeerde keelgat bij Young, hij was volgens omstanders nog nooit zo boos geweest. Om het nog erger te maken wekte Rosenblatt de suggestie dat hij misschien nog eens wat meer in de richting van die twee Elvis covers moest kijken (de Stray Cats hadden net een paar hits gehad). Ze wilden Rock 'n' Roll, dus dat kregen ze, aldus Young.

Met een afgeslankte versie van de Old Ways band dook hij de studio in en klaarde de klus in ongeveer 2 uurtjes! De aanpak was zeer minimalistisch: voor de drum alleen een snare, hi-hat en bass drum. Drummond speelde stand-up bass en liet Keith gitaar spelen. De reden? Young wilde dat het klonk alsof de gitarist niet kon spelen, dat kon Keith ook niet, dus de keus was snel gemaakt. Young speelde zelf piano.

Dat was nog niet eens het ergste, want de techniek faalde. Hij gebruikte de zogemaande digitube method, waarbij hij digitale opname apparatuur (a $180,000) aan een oude buizenconsole van Wally Heider (a $39,95) koppelde. Resultaat: het klonk enorm droevig, (thin and tinny), en de drums 'like throwing a wet rag against a wall'. Schuldige hiervan is Young, die teveel reverb (geen echte, maar digital delay) gebruikte. Resultaat: 'the worst sounding CD in the history of CDs'.

Maar ach, de hoes ziet er wel tof uit en de clips waren best grappig.

Tja, sommige dingen moet je gewoon niet doen, maar daar heeft mijn favo artiest Neil Young natuurlijk maling aan. Ik gun hem zijn 'uitleefmomentjes' van harte, maar mij maakt 'ie er niet vrolijker mee. Zet 'Live In Massey Hall 1971' nog maar eens op. Dit is grappig maar niet relevant.

idd, een keertje lekker.
1 x per jaar voorbij laten komen

Je zou toch stellen dat dit een vreselijke grap is, die deels goed uitpakt.
Bij sommige nummers krijg ik ene glimlach, "Payola Blues" is nog best aardig bijvoorbeeld.

Maar met nummers als "Wondering" en "Betty Lou.." komt Neil echt niet weg.
De muziek past hem gewoon niet, de robot muziek van Trans staat hem eigenlijk prima, en Landing on Water is bij vlagen ook nog best prima. Maar dit is gewoon raar.

De stem van Neil Young past ook helemaal niet bij dit soort muziek, een soort van 'grasspriet kauwende knarsende' stem, eentje die bij zijn reguliere werk dus perfect past.
Zijn stem is me hier te schel, en krijg ik bij 'Wondering' zelfs wat last van pijnscheuten door mijn hoofd..
Beetje flauw ook, die 'Call and Response' stukken in de nummers vind ik ook echt niet werken. Alsof Neil in een kolenmijn staat te scheppen en zijn werkpartners mee roepen, soort van touwtrekken.

"Mystery Train" vind ik dan wel weer vrij aardig, maar Neil klinkt hier ook nogal los van de muziek en vermoeid.
Al lijkt hij over de grote lijn wel zin te hebben om dit te recorden.

Beetje onwerkelijk album,leuk voor er bij maar verre van essentieel.

Ik heb hem een onwaarschijnlijke 3.5 gegeven. Met name omdat in alle Neilmuziek, ook al is het nog zo slecht, meer zit dat in de muziek van 95% van de andere artiesten. Maar ook omdat mijn kinderen in die tijd net een zangsetje hadden gekregen (Bart Smit), en ze geweldig met Betty Lou en de andere nummers mee konden zingen. Kostelijke homevideo's van gemaakt!

Het is geen gladgestreken rock 'n' roll zoals Shakin' Stevens dat placht te maken. Het heeft eerder het geluid van de oude Sun opnames. Neil komt nergens in de buurt van de groten van dat label, maar levert toch een aardige prestatie.

Echt vervelend vind ik het niet om naar dit album te luisteren, al verslapt de aandacht wel steeds ietsjes verder.

Op zich is het nog een hele prestatie om hier geen voldoende uit te slepen. Het songmateriaal is onwijs simpel. Elke muzikant met een héél klein beetje aanleg kan rockabilly/rock 'n' roll spelen. Want stoort iemand zich hier nou aan het feit dat Ben Keith leadgitaar speelt? Op feesten in steden en dorpen staan zo vaak rockabillybandjes te spelen en die brengen het er stukken beter vanaf dan Neil Young.

Wat Neil en zijn band spelen klopt wel, maar i.t.t. bijvoorbeeld Carl Perkins en Little Richard is er geen rauwheid, geen rebellie (behalve tegen Geffen dan) en geen energie. Die drie dingen heb je nodig voor rock 'n' roll. Op Re-ac-tor en Rust Never Sleeps liet hij nog horen dat dat geen probleem hoeft te zijn.

Ik ben het met Harm eens dat de digitale opname niet meehelpt. De drums vind ik niet storend, maar ze zijn wel een beetje te slick (delay valt btw niet onder reverb). Hier hoort een harde, akoestische drum onder zonder poespas. De cd klinkt zo plat als een dubbeltje en dat spreekt niet in het voordeel van de bovenstaande drie hoofdingrediënten.

'Mystery Train' vind ik normaliter trouwens een heel vet nummer, maar uitgerekend van Neil Young trek ik het niet. Toch vind ik 2* ook wel weer erg overdreven voor een plaat waar ik me niet eens echt aan stoor, dus dan maar een kleine 2,5*.

Ik vind dit toch best een lekker plaatje. Vooral de covers zijn prima. Dat het allemaal niet erg ruig en rauw klinkt vind ik eigenlijk ook wel weer wat hebben. Vermakelijk plaat met Betty Lou's Got a New Pair of Shoes als persoonlijk hoogtepunt.

Dus ik dacht nu kennis te gaan maken met het slechtste Neil Young album..

Het genre doet me sowieso al weinig. Maar ik kan dit niet slechter vinden dan andere rockabilly. Het enige nadeel van dit album is dat het een Neil Young album is.

Leuk moment was vooral Wonderin'. Ken de oudere versie pas sinds deze week. Maar die is toch wel wat beter.