Neil Young & The Bluenotes - This Note's for You (1988)

Dit album heb ik altijd al heel sterk gevonden. Sommige nummers zijn wat minder goed dan andere, maar vooral als je 'm volledige beluisterd is hij goed. 'Coupe De Ville' is mijn favoriet, een mooie ballad, maar ook 'Ten Men Workin', 'Twilight' en het recht-voor-zijn-raap titelnummer zijn fantastisch. Aanrader. 4/5

"ain't singing for Pepsi.. ain't singing for Coke.. I don't sing for nobody.. makes me look like a joke... This nots's for you..."

Een citaat uit de titelsong waarin Young van leer trekt tegen al die zangers (hallo Michael Jackson, branden je haartjes nog?) die hun ziel verkopen aan de reclamewereld ... en één van de vele hoogtepunten van het album met dezelfde titel waarop Young de jazzy en bluesy tour op gaat... heel veel knappe sfeervolle nummers.... "One Thing" is pure late-night jazzblues van de bovenste plank... 6 minuten lang.. en het verveelt geen seconde...

Ook héél mooi is "Coupe de Ville" en zeer zeker ook "I can't believe your Lyin'.... En vergeten we ook niet "Twilight"...

Maar er wordt ook "ge(blues- en jazz-)rockt" op de plaat.. getuige topsongs zoals "This Note's For You" met die schitterende gitaar solo... een langere versie van de song vind je trouwens op het verzamelalbum "Lucky Thirteen" (daar 5.34), "Life In The City", "Married Man", "Sunny Inside"... en de opener "Ten Men Working"...

Een zeer goede Neil Young plaat, die je inderdaad, zoals DBL al stelde, best in zijn geheel beluistert...

Apparte plaat van Neil Young. Meer toeters en bellen dan we van Neil young gewend zijn. Vooral aan de vrolijke toeter nummers moest ik erg wennen. Married Man en Hey Hey bijvoorbeeld. Door de blaasinstrumenten op Chrome Dreams dit album weer gaan luisteren. Ik kan het nu wat beter hebben allemaal. Ik durf zelfs te zeggen dat er een aantal geniale nummertjes opstaan. "Coupe de Ville" en "I can't believe your Lyin" steken er inderdaad bovenuit. "Twilight" en "One Thing" zijn ook erg lekker.

Nooit begrepen wat er mis zou zijn met dit album, hoort voor mij tot de betere uit Young's oevre.

Voor ik zijn platen uit de jaren '70 leerde kennen, was dit (met Life) de enige muziek die in van Neil Young kende. Mijn vader had veel lp's, maar This note... en Life waren de enige cd's die hij had. En aangezien m'n vader mij op mijn achtste nog niet helemaal vertrouwde met een platenspeler (geheel terecht denk ik nu) luisterde ik This note's for you met enige regelmaat.
Als ik er nu naar luister, valt me op dat de cd heel erg regelmatig is: een 'vrolijk' nummer met blazers, dan een ingetogen ballade, een vrolijk nummer, etc. Enkele uitzonderingen daargelaten, natuurlijk.

Maar over het algemeen zijn de nummers erg goed om aan te horen. Het is heel anders dan anders, maar dat maakt het verrassend.

Ik vind het niet zo'n boeiend album. Puur muzikaal is er eigenlijk niks op aan te merken, maar wederom net als bij Trans is dit gewoon niet mijn kopje thee. Rock n' Roll kan ik best waarderen en Blues hou ik al helemaal van, maar dit tja... het werkt voor mij niet zo.

Al vind ik de drums op dit album erg lekker klinken, en de gitaar in Can't believe your Lyin' is een mooi staaltje blueswerk.

Goede plaat van Young en een goede strakke begeleidingsband.Sterke songs en idd voor Young's doen veel toeters en bellen,maar het werkt.Ook heerlijk gitaarwerk .Ordinary People van Chrome Dreams II had hier prima ingepast,maar Young besloot in zijn wijsheid dat niet te doen.Tijdens de bijbehorende tour van deze plaat werd het regelmatig gespeeld.4 sterren

Mijn mening is drastisch veranderd. Dit is toch ook een erg goed album.

Met 'Ten Men Workin'' begint het album goed, dan komt het fantastische titelnummer (met geweldige tekst), 'Coupe de Ville' is heerlijk sfeervol, 'Life in the City' is ook weer geweldig en rockend. Married Man is een beetje te flauw en had eigenlijk zo op Everybody's Rockin kunnen staan..... Sunny Inside begint nogal lomp en lijkt zich even te herpakken, maar echt sterk is deze ook niet. 'Can't Believe Your Lyin'' zorgt weer voor een stijging in niveau. Neil laat horen ook blues a la B.B. King te kunnen spelen. 'Hey Hey' is ook weer gewoon goed. 'One Thing' is 1 van de hoogtepunten op het album en sluit het perfect af.

Ik vind de Jazzy en Bluesy sound nu juist erg goed, deze plaat is met geen enkele andere Neil Young plaat te vergelijken en zoals ik eerst ook al opmerkte zit het prima in elkaar.

Opzienbarend!



Nee, dat is waar!



Ik ga ook nog een keer luisteren, een jaar of 20 niet gedaan! Kom er op terug!

Neil Young maakt hele verschillende platen.

Begin jaren 80 is hij ooit aangeklaagd door platenmaatschappij Geffen, omdat er op dat moment te weinig "Neil Young" muziek in zijn cd's zou hebben gezeten.

Neil won het proces, met die ene zin, dat "Neil Young altijd Neil Young muziek maakt", een waarheid waar geen speld tussen te krijgen is.

Toch begrijp ik de platenmaatschappij ook, die constant te maken kreeg met afhakende kopers, vanwege de experimenteerdriften van Neil Young.

Neil Young zien als lid van CSNY, die solo westcoast-muziek maakt die zit tussen het softere Harvest en het snoeiharde Ragged glory, is veel te beperkt.

Ik hou meest van zijn werk met Crazy horse.
Die zijn in geen velden of wegen op This note's for you te bekennen, waarschijnlijk gevlucht voor het koperwerk van de aangetrokken trombones, saxofoons en trompetten.

Want dat is This note's for you geworden, een jazzy achtige cd, met invloeden vanuit de blues.
Lang niet alles is even fraai, maar ik moet erkennen dat het nu ook weer niet dramatisch slecht is, dit experiment.

Het nummer This note's for you, Coupe de Ville en afsluiter One thing zijn best aardig.

Ik heb destijds de plaat gekocht; een paar keer gedraaid en vergeten. Daarna kwamen al snel Rocking in the free world, Ragged glory en Weld. Niet voor niets dat This note's for you snel uit mijn geheugen werd verdreven!!

Het was inderdaad knap lullig voor Geffen, maar sowieso is Neil Young niet eens zo'n mega goed verkopende artiest. Gold Rush en Harvest (en Harvest Moon die toen nog niet uit was) en dan nog een 2 'platinum' platen, de rest mag blij zijn als ze 'gold' halen (CSNY is een ander verhaal).

Ook hadden ze kunnen verwachten dat Neil geen tweede Harvest zou gaan maken. Dit gezien de platen die na Harvest (op het Reprise label) volgden, een wereld van verschil. Maar er zal vast meer aan de hand zijn geweest tussen Neil en Geffen (Old Ways 1 afwijzen etc.). Platenlabeltje pesten onder het mom van 'wie de bal kaatst kan hem terugverwachten'? Trans was nog te begrijpen gezien het verhaal met z'n zoon (al vind ik er zelf geen bal aan), van de rest van de albums scoort alleen Old Ways een voldoende.

Een rechtzaak is overdreven, maar toch ook lullig voor Geffen. Maar de schuld zal denk ik bij twee kanten liggen.

Reprise kan in ieder geval dik tevreden zijn, met een keer een experiment als deze This Note's For You is niks mis en later zouden er nog vele betere albums volgen.

This Note's ForYou is uit de, laten we het voorzichtig zeggen, niet uit Young"s sterkste periode. Leuk bedacht, in ieder geval uitgeprobeerd, en niet meer doen. Ach iedere artiest wel eens een periode dattie de weg even kwijt is is en "zoekende" is. Dat was bij Neil zijn Geffenperiode

Ik had de tweede Old ways ook afgewezen, als ik Geffen was geweest. Wat een dramatisch slechte plaat.

Ik bracht 'm terug naar de platenzaak en heb hem toen geruild (geld terug kon niet) voor een andere LP. Dat klinkt nu lullig, maar het geld lag niet voor het oprapen en als statement vond ik het een toepasselijke daad.

Ach, ik vind Old Ways een leuk country plaatje. Helpt ook mee dat ie maar 36 minuten duurt, maar bij een artiest als Neil Young verwacht je natuurlijk wel veel meer.

Ik vind "Old Ways" juist prachtig! Zijn beste werk uit de jaren '80, op "Hawks & Doves", "Re-Ac-Tor" en "Freedom" na. "Landing On Water" komt dichter in de buurt van dramatisch slecht.

Hou je meer van de schommelstoelmuziek/country van Neil of toch liever Crazy horse?

Ik moet nog beginnen aan de besprekingen van Trans, Reactor, Landing on water, Everybody's Rocking en Hawks & doves, over de jaren 80 gesproken. De moed zakt me nu al in de schoenen.

Opgeteld bij This note's for you kan zelfs ik me voorstellen dat je Old ways een topper van de jaren 80 gaat noemen!

Misschien dat ik bovengenoemde besprekingen wel achterwege laat. Musicmeter moet wel leuk blijven!

Toch een hele aardige plaat geworden. Een stuk of wat nummers met blaasinstrumenten en wat rustig materiaal.Het is dan ook een afwisselende plaat. 3,5ster.

Het probleem met dit album is, is dat het allemaal een beetje steriel en gelikt klinkt, in tegenstelling tot het live werk. Er was ooit een plan om een dubbel live album uit te brengen, maar dat is er nooit van gekomen. Wat leftovers zijn op Lucky 13 gekomen, Ain't it the Truth en dat klinkt al een stuk beter. Ik was ooit in het bezit van een hoop bootlegs uit 87 en 88 (zelfs toen de Bluenotes Crazy Horse waren met een blazerssectie) en dat is echt een verademing.

Wat frappant is aan de live periode is dat het, samen met zijn International Harvesters tijd, de enige is waar hij een heel concert in de zelfde, voor Neil Young afwijkende, stijl doet. Ga maar na, Solo Trans en Trans World Tour (zie ook de in Berlin DVD) speelde hij maar een paar nummers in Trans Style. Met de Shockin' Pinks deed hij alleen een toegift (al zongen leden van deze band wel als de Redwood Boys in het achtergrond koortje bij de solo set). Ook met Booker T, in 93 en 2002 werd de sound niet zo drastisch aangepakt.

Wie een beetje handig is met internet, moet maar eens op zoek gaan naar het concert dat Neil Young gaf met the Bluenotes in Jones Beach, 27 Augustus 1988. Daar speelt hij niet alleen een vroege versie van Crime in the City, maar ook Days that Used to Be en Ordinary People, met de coupletten in een andere volgorde. Als 'filler' staat er ook de complete versie van 60-0 op van een ander concert, maar dat terzijde.

Dit album is wederom een typisch voorbeeld van de vreemde logica die Neil Young er op nahoud. Als je nagaat hoe sterk de live uitvoering van Ain't it the Truth is en dat de boodschap van This Note's for You in de langere versie (van Lucky 13) beter tot zijn recht komt, kun je afvragen waarom die ingodsnaam niet op het album terecht zijn gekomen. Hetzelfde geld voor het ontbreken van Ordinary People, waarvan hij vond dat de boodschap niet gepast was voor die tijd (maar vervolgens wel op Chrome Dreams 2 wordt gezet, 19 jaar later). Daarnaast zijn er nog talloze outtakes die de moeite waard zijn, het eerder genoemde 19 minuten durende 60-0, maar ook echte blues nummers als Don't take Your Love Away From Me, dat ie ook al in 83 had proberen op te nemen, maar wat niet mocht van Geffen. Het is echt een hele rits nummers: Bad News, Doghouse, Find Another Shoulder, Hello Lonely Woman, High Heels, Soul Of A Woman, Walking After Midnight, Welcome To The Big Room, Fool For Your Love, Box Car en Your Love Is Good To Me.

Je kan hem haten hierom, of van hem houden. Ik ben juist fan van Neil Young omdat ie dit soort dingen doet (plotselinge stijl-verandering en dan het beste achterwege laten). Want wat overblijft is best te pruimen, en zonder al te elitair over te komen, ik voel me best 'uitverkoren' dat ik de live kant van deze Neil Young wél heb mogen horen.

Overigens is er nu ook een 3CD bootleg compilatie Kind of Blue, van Neil's Bluenote periode. Moet ik maar eens achterheen gaan, al heb ik de meeste nummers al op Archives be Damned en vergelijkbare compilaties.

Dit is best een fijn plaatje van de meester. Ik vind het bij tijd en wijle vooral lekkere muziek. Heerlijk ontspannen gespeeld, maar het heeft wel inhoud en karakter. Jammer dat er een paar nietszeggende songs tussen zitten (tracks 6 en &), anders gaf ik prompt 4****. Nu blijft het bij 3,5. Maar wat een lekkere sound. Dit ligt het wel en is beter dan al dat geexperimenteer hiervoor. Zo zie je maar, als je niets probeert, wordt het nooit wat.

Mee eens. Ik heb liever dat Neil wat afwisseling en lef toont dan dat hij tien keer dezelfde plaat maakt.

Versassend goed album.
Dit uitstapje werk prima, en is zeker veel beter dan "Everybody's Rockin' ".
Zeker met dit gemiddelde twijfelde ik of ik hem nou mee zou nemen of niet..
Maar ik ben positief verrast.

Ik hoor eigenlijk niet direct een minder nummer, wel nummers die meer 'swingen' dan anderen.
Het is toch vooral heel ingetogen en dat klinkt verfrissend.

Ja, deze bluesy/jazzy/rnb Neil staat helemaal niet zo gek.

Lang niet gedraaid deze van Neil. Bevalt me gelijk al beter. Het is anders dan andere cd's van hem. Wel lekker met dit mooie weer. Ga er een hele * bij doen.
Zo zie je maar weer dat je ook je niet goed gewaardeerde cd's eens weer moet draaien. Je conclusie kan dan anders zijn.

zo ken je een plaat vele jaren en dan valt opeens het nummer Twilight op. prachtig !

Erg wisselvallige plaat wat mij betreft. Met 5 werkelijk prachtige Young nummers. This note's fore you, Coupe de ville, Twilight, Can't believe youre lyin' en One thing . Daar kun je me voor wakker maken! Nummers die me direct bij de kladden grijpen en niet meer loslaten. Mooie sfeer en heerlijk meeslepend!!!
De rest van de plaat kan me helaas een pak minder boeien.

Het laatste echt grote album van Neil Young. ik vind hem zelfs tijdlozer en dus beter dan het veel geprezen 'freedom'. Na on the beach laat dit album een terugkeer naar de blues horen. Dat niveau haalt dit album niet -maar wat haalt dit niveau wel? Er is echter uitermate weinig mis met het liedjesmateriaal en young is ook goed op dreef als gitarist en zanger.

Het live album bluenote café is er dan toch gekomen. Deze ook maar weer eens afstoffen.

Inderdaad een beetje apart album in het oeuvre van Neil Young, wat meer bluesy en jazzy dan wij van hem gewend zijn en het past ook veel beter bij hem dan die geforceerde elektronische uitstapjes. Niet zijn beste album, wel één van zijn betere in de jaren '80.

Het gemiddelde voor dit album verbaast mij ten zeerste. Gewoon veel te laag. Ik vind dit prima muziek met als uitschieter This Note's for You. Deze uitstekende video werd destijds in 1989 veel vertoond op MTV. Ik durf zelfs te zeggen dat ik dit album van Neil Young na Harvest zijn beste album vind, in ieder geval stukken beter dan de opvolger Freedom, dat mij zwaar teleurstelde.

Dit album komt gewoon niet zo uit de verf. Klinkt een beetje platgeslagen. Bluenote Café daarentegen klinkt veel vuriger.

wibrozegt:Ha wij zijn het eens. Het social engagement van 'freedom' mocht het bij de poppers toen goed doen, maar kan ook een valkuil zijn. Juist de compactheid (& de inspiratievolle compositiebasis en vertolking) van deze nummers en de betrekkelijke pretentieloosheid maken dat deze nummers 30 jaar na dato nog fier overeind staan. Pluim ook voor de blazerssectie.

Dit is toch wel even wennen, maar dat betekend niet dat het een slechte plaat is. In tegendeel, het bied juist veel leuks. Hoogtepunt vind ik This Notes For You.

Heel soms kom je nog wel eens iets tegen op Youtube dat je nooit eerder hebt gehoord. Zo ontdekte ik een studio versie van I'm Goin' met Ralph Molina op drums. Klaarblijkelijk was dit de aanleiding dat hij vervangen werd door Chad Cromwell. De reden dat Neil het alsnog op single uitbracht (als B-kant van 10 Men Working)? Zodat mensen konden horen waarom Molina vervangen werd. Het nummer haalde het album niet, de bekendste versie is de live versie van Bluenote Café.

[Very Rare] I'm Goin'–Neil Young & The Bluenotes (Studio Version) - YouTube