Deep Purple - Splat! (2026)

Prachtig toch dat de 81 jarige Legende met een hoofdletter zich weer eens laat zien .
Kon de tijd maar terug worden gezet naar 1970 .

Wie weet komt het anno nu wel tot een vervolg, een "Deep Purple in Rock II" .

En weer 9 jaar zijn, hoppa het volgend basisschool jaar komt er alweer aan.

De basisschool is wel het laatste waar ik aan dacht .
Ik dacht meer aan de tijd dat mijn zus me op de camping sàvonds stiekem mee het honk binnen smokkelde waar ik voor het eerst Child In Time hoorde en aan het nummer verkocht was .
Ik dacht meer aan de tijd dat ik samen met m`n broer iedere vrijdag in de stad het gedrukte exemplaar ging halen van Veronica`s top 40 .
ik dacht meer aan de tijd dat ik in de buurt liep te wandelen met mijn kleine rode transistor radiootje waarop de top 40 was te beluisteren .
Ik dacht meer aan m`n broer en zus die er toen nog waren .
Was een betere tijd dan nu .

Daarom is het fijn om "oudere" muziek albums in je bezit te hebben. Aan ieder "oud" muziekalbum kleeft, bij mij althans, wel een bepaalde herinnering aan mijn jaren in vroeger tijd.
"Splat!" is een album uit de huidige tijd en bij mij nog niet gekoppeld aan dierbare herinneringen maar de band Deep Purple reist al een dikke 50 jaar mee in mijn leven. Bij het Deep Purple album "Concerto for Group and Orchestra" uit 1969 moet ik aan mijn te vroeg overleden vader Willem denken, zie mijn bericht bij dat album.
Of de tijd toen beter was dan nu weet ik niet. Ik heb het goed samen met mijn geliefde echtgenote en geniet van mijn twee dochters, schoonzonen en kleinkinderen. Er is één smet: geen van allen kunnen zij de muziek van de beste rockband allertijden waarderen .

Ik zat het filmpje te kijken en opeens valt mijn oog op Don Airey. Vroeg me af: wanneer stond hij voor het laatst op het podium met Blackmore?
Leve setlist.fm, het blijkt 5 september 1981 te zijn geweest voor de tour bij Rainbows Difficult to Cure.

Dan wordt het hoog tijd voor een hereniging. De mannen van Deep Purple zijn op leeftijd, ook Ritchie Blackmore is de 80 jaar gepasseerd. Kom op mannen, nog één keer een Deep Purple album zoals in vroeger tijden! En Simon McBride? Mag ook meedoen hoor, kan hij nog het één en ander leren van heer Blackmore!

Jazeker, al kon je in de gitaarsolo van Rook op het Water (Een Vuur in de Lucht) wel horen dat ome Ritchie stram is geworden...

Die solo klonk "objectief en technisch" natuurlijk nergens naar, maar ik geef het hem te doen op die leeftijd en met alle medische mankementen. Een hele show, een tour of de studio in gaan moet je ook helemaal niet meer willen natuurlijk. Wel mooi om hem zo nog even op het podium te zien staan met de band.

Helemaal eens hoor! Hij heeft artritis, dat was met de afscheidsconcerten met Rainbow in 2016 (tien jaar geleden alweer?!) al duidelijk.
81 jaar, grote reizen ondernemen kan hij niet meer, daarom des te leuker dat dit gebeurde! Op het podium was het alleen al mooi om te zien hoe hij al snel weer als een dirigent de arm hief, ten teken waar in te zetten. De maestro.

Aandoenlijk, ongemakkelijk, en toch kippenvel. Ik vraag me af, als je daar dan met je telefoontje in de lucht staat bij dit nu al legendarische moment, is er niemand die denkt: ik ga gewoon kijken en genieten, genoeg anderen die het filmen? Maar wat een verrassing, deze korte reünie, zo kort voordat het echt niet meer gaat. Nu Jon Anderson nog eens met Yes het podium op en we zijn klaar.

Voordat men het aardse tranendal verlaat en op reis gaat naar De Hemelse Heerlijkheid doet men er goed aan om alle fricties met een ieder ander mens uit de weg te ruimen.
Naar wat ik begrepen heb heeft Ritchie aan Ian Gillan gevraagd of hij in New York niet een nummer met zijn oude band Deep Purple zou mogen mee spelen. Het verzoek werd gelukkig gehonoreerd en "Smoke on the Water" werd gespeeld. Met Ritchie Blackmore dus! Na afloop van het concert hebben de heren ongetwijfeld een biertje met elkaar gedronken... Wie zal niet zeggen dat de opvolger van "Splat!" een Deep Purple album wordt waaraan Ritchie Blackmore medewerking verleend?

Ik . Hoe mooi het ook was dat RB een mopje meespeelde met de band, het maakte ook duidelijk dat zijn gezondheid hem teveel parten speelt. Toch weet hij ondanks de beperkingen zijn kenmerkende geluid uit zijn Fender te krijgen.

Het is mooi dat de mannen nog een keer zijn samengekomen, maar het lijkt me sterk dat hier verder iets uit voortvloeit.

Dat klinkt als werk aan de winkel! 68 alweer, wat vliegt de tijd…

Je bedoelt dat ik een bemiddelende rol moet gaan spelen tussen Ritchie en de bandleden van Deep Purple? Zeg maar waar ik word verwacht .

Ja, dat bedoel ik…

De stem van Mick is in de studio wel wat mee gedaan, dit is duidelijk te horen ik prijs Gillan juist dat hij dat niet doet, alhoewel Splat! wel degelijk meer galm op de zangpartijen heeft dan bij =1 was te horen kan ik er verder weinig aan ontdekken. Ik hoor liever dat een zanger op leeftijd is dan dat een zanger dit gaat verbloemen.

Hoe leuk dit idee dan ook is, Simon heeft al niet echt een eigen geluid, dus nog meer een Blackmore proberen te zijn hoeft wat mij betreft echt niet. Ik prijs nog steeds Steve Morse hoger, hij gaf de band een nieuwe sound omdat hij zelf geen Blackmore kopie wilde zijn en zijn sound en style zijn ook gelijk te herkennen. ❤️
(Mijn review laat nog even op zich wachten voor dit album maar die gaat zeker nog komen, The Rider is op dit moment mijn favoriet)

Jagger doet het live ook nog best ok hoor. Maar eerlijk is eerlijk; Gillan heeft altijd in hoge regionen moeten zingen en dat is nooit gemakkelijke kost geweest.
Neem nu Robert Plant, buiten het feit dat hij weinig trek meer heeft in een Led Zeppelin reunie zonder John Bonham, is hij vocaal op een bepaald moment ook een stuk lager gegaan en natureler gaan zingen. De meer Americana benadering is artistiek over het algemeen heel ok en hij kan daar vocaal voorlopig goed mee uit de voeten.

De tour is in de koelkast gezet: Ian Gillan ziek. Geen concert komende maandag.

Laten we vooral hopen op een spoedig herstel......

niks vernieuwends, hoeft ook niet, maar ik ben al ruim 40 jaar geleden afgehaakt!!! (nou vooruit 1 ster)
Trouwens helemaal eens met bikkel2. die Robert Plant, maakt nog steeds platen die er wel toe doen !!!!

Vandaag zou Purple hebben opgetreden, als niet... Maar er is goed nieuws! Vandaag Splat eens uit de kast halen om er toch een Diep Paars dagje van te maken.

Ik begon er de dag mee (eerste helft) en sloot ermee af (het vervolg). De herkenning was daar, een aangenaam album. Ouderwets genieten van de toetsenpartijen versus die op gitaar, Airey en McBride die de nodige krapatsen uithalen op hun instrumenten, Ian Paice die heerlijk op dreef is, Ian Gillan en Roger Glover doen vakkundig hun ding. De teksten zorgen hier en daar voor glimlachjes. Geen concert vanavond, maar met alle drukte op het werk en daarbuiten was dit desondanks een prima avond. Splat! bevalt vier maanden later weer goed.

Laat ik voorop stellen dat ik Deep Purple een warm hart toedraag en daarom bij ieder nieuw album niet te snel wil oordelen en het eerst op mij wil laten inwerken, zoals ik eerder heb laten doorschemeren heb ik een een haat/liefde verhouding met Simon Mcbride omdat ik stiekem (viel totaal niet op toch?)
best een liefhebber ben van de Steve Morse jaren, ik wilde me daarom goed voorbereiden op mijn review en ik heb mijn vrijdag ingeluid met de volgende LP's:
(Zonder Morse maar dat was geen opzet maar het verdelen van tijd. )

The Best Of (1972)
Deepest Purple (1980)
Perfect Strangers (1984)
=1 (2024)

Het album begint heerlijk met Arrogant Boy, voor mij een mix tussen classic en modern paars, niet voor niks de eerste single trouwens ook! Al moet ik ook eerlijk bekennen dat ik Simon's solo op de eerste single van =1 (Portable Door) nog net iets gaver vond! Diablo volgt hier mooi op aan maar vond ik vanaf begin af aan iets minder sterk, goed is het zeker maar ook in mijn beleving voorspelbaar werk.

We gaan door naar het derde nummer, The Rider! Ik betrap mezelf erop nu ik het album een keer of 15 heb gehoord dat vooral dit nummer ontzettend blijft hangen! Niet alleen die heerlijke groove maar misschien nog wel meer het heerlijke refrein van de enige echte Ian Gillan, wat mij betreft een moderne klassieker! Ik krijg er ook een Now What idee bij en aangezien dat mijn favoriete album is van de jaren 2000 kan ik alleen maar zeggen dat het mijn paarse hartje sneller laat kloppen!

Lunatic gaat er erg goed achter en verdiend zijn plaats zondermeer, maar na The Rider voelt het eerder als een B side en een verlenging omdat het voor mij persoonlijk minder blijft hangen ook al blijft de kwaliteit bovengemiddeld.

The Only Horse in Town & Sacred Land zijn muzikaal ook prima nummers maar ook hier betrap ik mezelf erop dat het geen nummers zijn die erg blijven hangen na het draaien.

The Beating of Wings, verhip zeg we zijn alweer bij nummer 7, deed me in eerste instantie het minst maar dit nummer is juist enorm gegroeid voor mij, een mooie emotionele Purple ballad die met zijn gitaarrif zelfs aan Purpendicular doet denken, het "Sometimes I feel like screaming" moment van Mcbride? Nouja, bijna dan want ik blijf een beetje een "zeikerd" of "fanboy" want Simon doet wel zijn uiterste best!

Guilt Trippin deed me als (derde?l single in eerste instantie het meest, het bracht mij terug naar de Battle rages on periode en alhoewel dat lang niet voor iedere Purple liefhebber een favoriet album is heeft dat album voor mj een speciaal plekje gekregen!

Scriblin' Gib'rish is leuk maar again, het blijft nog steeds niet echt hangen voor mij, al doet Ian Gillan zjn uiterste best! Jessicas bra is leuk, ook de riff trouwens! Maar alles behalve Purple's hoogtepunt en daarmee bedoel ik ook de albums van na 2000.


Third Call, maar dan op 11! Dit nummer is enorm gegroeid voor mij, de riff doet me alweer denken aan de Now What vibe en dat stemt mij gelukkig! Ik draai op dit moment samen met The Rider deze 2 nummers het vaakst bij mijn vrienden die niet speciaal mijn fanboy mentaliteit delen maar het zeker waarderen!

My New Movie is ook een earworm geworden en trouwens niet alleen geworden want dit is al na een paar keer een catchy song, het heeft radio kwaliteiten! Muzikaal gezien voor mij alles behalve een spannend nummer maar het blijft zeker hangen, Blackmore in zijn commerciële Rainbow periode was er waarschijnlijk trots op geweest!

En dan nu, Splat! Hier mag Roger Glover de schijnwerpers pakken en geeft het zelfs een heerlijke funky vibe met zich mee! Muzikaal lekker, maar in dit geval doen de lyrics/zang mij weer wat minder waardoor ook dit nummer veel minder blijft hangen voor mij.

Kortom: Muzikaal nog steeds een dikke prima, speciaal? Niet speciaal, lekker? Zonder twijfel en het verdiend zonder twijfel een mooie plek in de Purple catalogus!

Favoriete nummers: Arrogant Boy, The Rider & Third Call voor mij!
Het was even schrikken toen mijn muzikale held Ian Gillan (waardoor ik zelf ben gaan zingen) de tour noodgedwongen moest stoppen, maar gelukkig nu weer aan de betere hand is volgens de laatste berichten, optreden zit er misschien niet meer in, maar stiekem hoop ik nog op een album.🫣)

4*