Deep Purple - Splat! (2026)

Prachtig toch dat de 81 jarige Legende met een hoofdletter zich weer eens laat zien .
Kon de tijd maar terug worden gezet naar 1970 .

Wie weet komt het anno nu wel tot een vervolg, een "Deep Purple in Rock II" .

En weer 9 jaar zijn, hoppa het volgend basisschool jaar komt er alweer aan.

De basisschool is wel het laatste waar ik aan dacht .
Ik dacht meer aan de tijd dat mijn zus me op de camping sàvonds stiekem mee het honk binnen smokkelde waar ik voor het eerst Child In Time hoorde en aan het nummer verkocht was .
Ik dacht meer aan de tijd dat ik samen met m`n broer iedere vrijdag in de stad het gedrukte exemplaar ging halen van Veronica`s top 40 .
ik dacht meer aan de tijd dat ik in de buurt liep te wandelen met mijn kleine rode transistor radiootje waarop de top 40 was te beluisteren .
Ik dacht meer aan m`n broer en zus die er toen nog waren .
Was een betere tijd dan nu .

Daarom is het fijn om "oudere" muziek albums in je bezit te hebben. Aan ieder "oud" muziekalbum kleeft, bij mij althans, wel een bepaalde herinnering aan mijn jaren in vroeger tijd.
"Splat!" is een album uit de huidige tijd en bij mij nog niet gekoppeld aan dierbare herinneringen maar de band Deep Purple reist al een dikke 50 jaar mee in mijn leven. Bij het Deep Purple album "Concerto for Group and Orchestra" uit 1969 moet ik aan mijn te vroeg overleden vader Willem denken, zie mijn bericht bij dat album.
Of de tijd toen beter was dan nu weet ik niet. Ik heb het goed samen met mijn geliefde echtgenote en geniet van mijn twee dochters, schoonzonen en kleinkinderen. Er is één smet: geen van allen kunnen zij de muziek van de beste rockband allertijden waarderen .

Ik zat het filmpje te kijken en opeens valt mijn oog op Don Airey. Vroeg me af: wanneer stond hij voor het laatst op het podium met Blackmore?
Leve setlist.fm, het blijkt 5 september 1981 te zijn geweest voor de tour bij Rainbows Difficult to Cure.

Dan wordt het hoog tijd voor een hereniging. De mannen van Deep Purple zijn op leeftijd, ook Ritchie Blackmore is de 80 jaar gepasseerd. Kom op mannen, nog één keer een Deep Purple album zoals in vroeger tijden! En Simon McBride? Mag ook meedoen hoor, kan hij nog het één en ander leren van heer Blackmore!

Jazeker, al kon je in de gitaarsolo van Rook op het Water (Een Vuur in de Lucht) wel horen dat ome Ritchie stram is geworden...

Die solo klonk "objectief en technisch" natuurlijk nergens naar, maar ik geef het hem te doen op die leeftijd en met alle medische mankementen. Een hele show, een tour of de studio in gaan moet je ook helemaal niet meer willen natuurlijk. Wel mooi om hem zo nog even op het podium te zien staan met de band.

Helemaal eens hoor! Hij heeft artritis, dat was met de afscheidsconcerten met Rainbow in 2016 (tien jaar geleden alweer?!) al duidelijk.
81 jaar, grote reizen ondernemen kan hij niet meer, daarom des te leuker dat dit gebeurde! Op het podium was het alleen al mooi om te zien hoe hij al snel weer als een dirigent de arm hief, ten teken waar in te zetten. De maestro.

Aandoenlijk, ongemakkelijk, en toch kippenvel. Ik vraag me af, als je daar dan met je telefoontje in de lucht staat bij dit nu al legendarische moment, is er niemand die denkt: ik ga gewoon kijken en genieten, genoeg anderen die het filmen? Maar wat een verrassing, deze korte reünie, zo kort voordat het echt niet meer gaat. Nu Jon Anderson nog eens met Yes het podium op en we zijn klaar.

Voordat men het aardse tranendal verlaat en op reis gaat naar De Hemelse Heerlijkheid doet men er goed aan om alle fricties met een ieder ander mens uit de weg te ruimen.
Naar wat ik begrepen heb heeft Ritchie aan Ian Gillan gevraagd of hij in New York niet een nummer met zijn oude band Deep Purple zou mogen mee spelen. Het verzoek werd gelukkig gehonoreerd en "Smoke on the Water" werd gespeeld. Met Ritchie Blackmore dus! Na afloop van het concert hebben de heren ongetwijfeld een biertje met elkaar gedronken... Wie zal niet zeggen dat de opvolger van "Splat!" een Deep Purple album wordt waaraan Ritchie Blackmore medewerking verleend?

Ik . Hoe mooi het ook was dat RB een mopje meespeelde met de band, het maakte ook duidelijk dat zijn gezondheid hem teveel parten speelt. Toch weet hij ondanks de beperkingen zijn kenmerkende geluid uit zijn Fender te krijgen.

Het is mooi dat de mannen nog een keer zijn samengekomen, maar het lijkt me sterk dat hier verder iets uit voortvloeit.

Dat klinkt als werk aan de winkel! 68 alweer, wat vliegt de tijd…

Je bedoelt dat ik een bemiddelende rol moet gaan spelen tussen Ritchie en de bandleden van Deep Purple? Zeg maar waar ik word verwacht .

Ja, dat bedoel ik…

De stem van Mick is in de studio wel wat mee gedaan, dit is duidelijk te horen ik prijs Gillan juist dat hij dat niet doet, alhoewel Splat! wel degelijk meer galm op de zangpartijen heeft dan bij =1 was te horen kan ik er verder weinig aan ontdekken. Ik hoor liever dat een zanger op leeftijd is dan dat een zanger dit gaat verbloemen.

Hoe leuk dit idee dan ook is, Simon heeft al niet echt een eigen geluid, dus nog meer een Blackmore proberen te zijn hoeft wat mij betreft echt niet. Ik prijs nog steeds Steve Morse hoger, hij gaf de band een nieuwe sound omdat hij zelf geen Blackmore kopie wilde zijn en zijn sound en style zijn ook gelijk te herkennen. ❤️
(Mijn review laat nog even op zich wachten voor dit album maar die gaat zeker nog komen, The Rider is op dit moment mijn favoriet)

Jagger doet het live ook nog best ok hoor. Maar eerlijk is eerlijk; Gillan heeft altijd in hoge regionen moeten zingen en dat is nooit gemakkelijke kost geweest.
Neem nu Robert Plant, buiten het feit dat hij weinig trek meer heeft in een Led Zeppelin reunie zonder John Bonham, is hij vocaal op een bepaald moment ook een stuk lager gegaan en natureler gaan zingen. De meer Americana benadering is artistiek over het algemeen heel ok en hij kan daar vocaal voorlopig goed mee uit de voeten.