The Mary Onettes - The Mary Onettes (2007)

Prachtig album A-Ha meets The Cure? Je hoort hier zoveel invloeden in, die prachtig klinken.
Vandaag maar eens besteld. Erg sfeervol.

Fijn dat je hem hebt opgepikt, DjFrankie. Hou je hiervan, dan kan je ook het tweede album van het tevens Zweedse Shout Out Louds uitproberen.

Prachtige plaat, met elementen uit The Cure en aha, zoals terecht opgemerkt, maar ik hoor ook (in de stem en de sfeer) elementen uit bijv. Anekdoten terug, maar dat komt waarschijnlijk ook, omdat het Zweeds is. Ik hoor in sommige zangpartijen zelfs wat ouderwetse Moody Blues terug. Knappe zangmelodiën en harmoniën.

Kan er niet meer omheen soms: Zweedse (en Noorse) muziek is wel erg vaak te goed voor woorden.

En toch maar 3,5? Enkel die outro van Pleasure Songs is al 5* waard.

Hij zal wel mp3 beluisteren - en dan mis je maar zo minimaal 0,5* voor de uitvoering van cd met inlay

Ik heb aangeleerd laag te starten en dan eventueel te verhogen in plaats van andersom. Dat scheelt genante situaties.

Eerste halfje komt er al bij hoor. Wat een verslavende plaat/band/muziek.
Lekker ouderwets 40 minuten. Zo ben ik muziek gaan ontdekken ooit. Ik ben blij dat dat korte formaat weer terug is. Gewoon lekker 10 krachtige songs tot je nemen en uit je hoofd leren.

Overigens is het intro van Pleasure Songs wel erg Losing My Religion. Maar dat is positief bedoeld.

Dit heeft met de Walkabouts gemeen dat het muziek voor wide open spaces is en/of ruimte in je hoofd creëert.

Opvolger Islands is nog iets extatischer, heel veel hoog erin en - voor mijn gevoel, in sommige nummers - te veel doortikken op de hi-hat

Verder is de muziek erg verzorgd en de zanger veel minder drammerig dan die van landgenoten Kent (Weekend ze niet?)

Ik ken Kent niet. Wel dat iedereen er idolaat van is. Ik zou één cover van ze moeten spelen, maar dat is niet doorgegaan.

Walkabouts ken ik ook niet. Islands zal ik eens checken. Ben op dit moment ook erg in mijn nopjes met Savoir Adore (amerikaans).

Islands is stukken minder dan deze. Dit is hun meesterwerk. Daarna volgt hun laatste ep Portico.

Wel heel stellig, amice - ik vind ook daar een paar prachtige nummers op staan - het enige wat me weerhoudt die net zo vaak te draaien is de overmaat aan hoog daarin; productie doet erg Phil Spector-achtig aan; misschien is de toon ervan te sentimenteel/positivistisch voor jou

Ken je ook Det vackra livet - band van de broers Ekström? Andere 'vergelijkbare' (wavistisch) band: The Search (Stockholm).

Islands vind ik een zeer depri en overdreven sentimentele plaat. Ook de productie waarover jij spreekt pakt minder goed uit en een gebrek aan variatie in de songs (vooral dan de B-kant). Hun derde was ook geen voltreffer. Daarom was Portico voor miij een aangename verrassing, Silence is a gun kan zich meten met de beste nummers op het debuut.

The Search ken ik (ik herinner me nog de hausse van dit soort bandjes op deze site destijds, het lijkt alweer eeuwen geleden ). Ook van The Search is enkel het debuut gedenkwaardig. En Monomen, Decorate.Decorate., Cut City, Shout Out Louds...

En Soma Sema, Ra, Holograms, Sods, The Rope

Sods heten eigenlijk Under en Sort Sol en zijn Denen Frank. En Denen worden er niet blij van uitgemaakt te worden voor Zweed - daar hadden we het over - net zo min als Belgen geen Nederlander willen worden genoemd

Het feit dat iemand Islands deprimerend vind - terwijl het geluid 'uplifting' is, zegt veel over de criticaster in se. Veel van die nieuwerwetse poser-bands zijn aan mij niet besteed, al kan ik ze wel velen. De beste Zweedse wave-band blijft imo Twice a Man/Cosmic Overdose; die waren ook innovatief.

Misschien heb jij ergens een selectief knopje om de teksten compleet te kunnen negeren?

Er staat geen liedje op dat niet handelt over verlies van hoop of de dood. Enkel het album van Girls Names klinkt me nog depressiever in de oren.

Vooropgesteld dat je helemaal niets weet over mijn knopjes en wie die dan mag bedienen - al of niet via afstandsbediening - wordt natuurlijk elke luisterervaring bepaald ahv individuele referentiekaders - er zijn stukken Coltrane waar ik triestiger van wordt dan van Islands

Goed, als je deze reactie nou even (her)post bij Islands, reageer ik daar wel inhoudelijk

Wat moet ik hiermee. Een band die klinkt alsof ze uit 1986 komen. De drummer speelde graag bij Joy Division, de bassist bij Echo and the bunnymen, de keyboardspeler heeft nogal veel naar Disintegration geluisterd heeft. En de zanger die mij doet denken aan de jonge Jim Kerr EN TOCH....

Heeft deze groep een eigen smoel. En niet te vergeten iets dat de meeste van die retro groepen niet hebben: Goede songs. En zo is deze band met een stupide naam (maar ja, echo and zijn konijnemannen is nu ook niet zo fantastisch) langzaam in mijn playlist geslopen en gebleven.

Dus voor alle liefhebbers van jaren tachtig wave : Beluisteren die handel.

Kreeg een tip van user Parlotones dit eens te beluisteren.
Klinkt goed, hier ga ik wel werk van maken.
Explosions heeft inderdaad wel wat weg van Jesus & Mary Chain ten tijde van Darklands.

Goede tip van die collega user.
Explosions heeft wel dat JAMC randje, maar tezelfdertijd ook wel veel mooier dan eender welk nummer van TJAMC. Die laatste band was veel pose, stoere mannen Rock geannexeerd door onzekere Indie Kids. Explosions is op en top oprechte Zweedse melancholie. De insteek is gewoon anders.

Ik heb deze nu vijftien jaar en dan kan je wel zeggen dat het één van de meest bijzondere albums is die mijn leven zijn binnen gewandeld. Niet dat het experimenteel of vernieuwend is, het is eerder een gezellige huiselijke 70's/80's sfeer die over me heen wordt geprojecteerd. Wat dit album voor mij uniek maakt, is de productie, de immer perfecte retro popsongs en de uitzonderlijk fraaie harmonieën die hier ten hore worden gebracht.

Man of Sorrows een deel van de band heeft onder de naam Det vackra livet - een iets ander album opgenomen.

Het Zweedse Labrador label Labrador Records - Sweden and the world’s finest purveyor of pop music - heeft trouwens aardig wat goede (meer) pop-bands in de aanbieding, zoals Radio Dept of Sambassador; check de soundbites.

Meer wave kan je vinden bij The Search - Saturnine Songs (2008) - MusicMeter.nl - uit Stockholm - gitarist Razmig heeft een tijdje hier op de site rondgehangen.

De eerste van The Search is tevens persoonlijke classic geworden (latere albims vind ik beduidend minder), net als Monomen (Drum of Glass). Noem die drie albums maar het podium van de (Scandinavische) wave uit het '00 tijdperk.

Twice a Man ken je (ook) al - dit, Ståålfågel - uit Stockholm is postpunk uit 80/81 (albums staan op de site)
https://www.youtube.com/watch?v=rk2PuGBl_2g

Later gingen ze verder als Dansdepartementet.

Twice a Man ken ik, die LP met Somewhere in Sibiëria is erg goed; de huiskamer temperatuur daalt instant met een aantal graden als deze speelt. De andere door jou genoemde band kende ik nog niet.

Van mijn kant; dit vond en vind ik een vergeten Zweedse wave classic. Andere nummers van deze band klinken minder maar dit is het soort nummer en videoclip waarbij je als kind enkel verwondering en mysterie kan voelen waarbij het geheel zich vervolgens voor altijd in het onbewuste zal nestelen. Hoe '81/'82 wil je het hebben.
https://www.youtube.com/watch?v=0zwtaQdaklA

Erg fijn debuutalbum van dit Zweedse gezelschap.
Pakweg 3 maanden geleden wist ik nog niet van het bestaan van deze band af.
Fijne aanwinst in mijn platencollectie en zal eens naar de rest van hun oeuvre gaan luisteren.
The Laughter zit wel behoorlijk vol met Cure elementen maar je hoort wel meerdere invloeden op dit werkstuk terug.
Favorieten zijn voor mij opener Pleasure Songs & Explosions

Kijk dat vind ik nou mooi, dat een tip zo goed heeft uit gepakt. Heb net The Laughter weer gedraaid...geweldig. En natuurlijk die andere songs ook. Veel luister plezier TS. Ben zelf de laatste tijd heel groot fan van deze Noorse band Madrugada met o.a Help Yourself To Me...om maar één fantastisch nummer te noemen.