James Taylor - One Man Band (2007)

Niet slecht , maar ik heb JT liever met een "volledige" band achter zich.

is dit een acoustische, of om het met een modewoord te zeggen, een unplugged best of ???

Ik lees de biezonder positieve recensie in Revolver, een blad waarin ik vertrouwen heb. Donderdag doen we de eindejaarsaankopen, ik ga echt uitkijken naar dit live-album van deze grote artiest.

prachtige verzameling songs van james taylor maar geef mij ook maar een band achter de man

Gewoon een prachtig acoustisch concert in een huiskamerachtige sfeer opgenomen in zijn woonplaats. Mijn favoriete nummers: Never Die Young, Frozen Man en Carolina In My Mind. Maar eigenlijk moet je lekker onderuitgezakt naar deze geweldige stem luisteren. Het is een Dvd met een Cd (paar nummers minder) Gewoon gaan kopen.

Een intiem sfeertje kweekt James Taylor hier . Zijn rijke catalogus aan liedjes wordt hier perfect neergezet met behulp van een pianist en de man waar het allemaal om draait op acoustische en soms electrische gitaar .
Taylor is en blijft een man van de observatie in zijn teksten , maar put ook uit eigen ervaringen (Carolina On My Mind bijvoorbeeld.)
Zijn grootste kracht blijft echter die voortreffelijke stem die alleen maar beter is geworden . Ik durf hier wel te beweren dat hij 1 van de uniekste stemmen uit de pophistorie heeft .

Enige minpuntje is misschien de wat lange speelduur . 19 nummers is een hele zit in deze setting . Dan is het met een band erachter net even wat kleurrijker . Maar er zijn zo veel mooie liedjes , dat hij dat ook wel weer compenseert .

De stem van Taylor is eigenlijk nauwelijks verandert. Het is nog steeds die altijd relaxt klinkende tenor uit 1972.

Ik hoor Taylor het liefst op z'n intiemst, en met uitgebreidere band wil ik dan nog wel eens e.e.a. skippen. Dit vind ik een schitterend concert, waarbij alleen 'Slap Leather' en 'Steamroller Blues' van mij niet per se hadden gehoeven (maar slecht zijn ze ook weer niet).

Ik ben in ieder geval genoeg overtuigd om op zoek te gaan naar de dvd. De Live at the Beacon dvd is trouwens ook wel de moeite waard.

DVD is leuk Stijn . Taylor heeft wel een apart soort humor . Veel zelfspot en op een leuke manier cynisch ( vooral tegenover de Amerikaanse politiek )
Symathieke vent trouwens .

Vind ik ook.

Ik geef nog even geen cijfer, maar voor de kleine avond-uurtjes is het tot nu toe een zeer geschikt album gebleken.

Ik heb niks van en weet ook weinig over James Taylor. Maar mijn ega kocht dit album zo maar eens in een opwelling.
Meestal ga ik aan haar smaak voorbij maar nu was ik even getriggerd. Nog even een paar keer draaien.

Prachtig, stemmige cd, ik kan er niets anders van maken. Prima ambiance.

James Taylor met gitaar en af en toe wat er bij. Een akoestisch concert dus dat af en toe met een mooi koor wordt opgeleukt.

Voor mij is James Taylor een vrij nieuwe artiest maar het lijkt me niet onaardig om wat meer van hem te hebben. Niet in de laatste plaats omdat hij toch wel erg goed kan zingen. Zijn grapjes zijn veelal aardig, de interactie met zijn publiek is ook goed.

Alleen Steamroller blues vond ik dan een wat minder nummer.

Ik ben het helemaal met je eens, Hans. De DVD zit regelmatig in mijn dvd-speler. Heerlijke muziek om 's avond's van te genieten. Het ademt ook een huiskameravondsfeertje uit met vrienden en familie. Bovendien zijn de "extra's" op de dvd leuk.
Misschien een leuke tip: Het laatste live optreden samen met Carole King. Live At The Troubadour.

Heb het geluk gehad om One Man Band in Hamburgt te mogen zien, in het prachtige concertgebouw midden in de stad.

Subliem, een geweldige entertainer.

James Taylor klinkt heel relaxt, hier in zijn woonplaats Pittsfield, Massachusetts. Exacte locatie is het oude Colonial Theatre, ternauwernood van de slopershamer gered en Taylor voelt zich hier helemaal thuis. Natuurlijk kan hij ook zo ontspannen zijn omdat hij zijn repertoire kent als zijn broekzak en gewoon een goede vakman is. Zijn perfectionisme hoor je er niet aan af. Het gaat er losjes aan toe, steeds in contact met zijn publiek en met een aardig grapje tussendoor. Een rasentertainer.

Dat het wat sober is met gitaar en piano is niet storend. Veel nummers zijn ook zonder band indringend genoeg. Maar we moeten vooral de bijdrage van The Tanglewood Festival Chorus niet vergeten, de grap met de drumcomputer en met name pianist Larry Goldings, die Taylor zijn One Man Band noemt in het voorwoord van het tekstboekje.

Een genoeglijke 78 minuten, heel geschikt voor de feestdagen bijvoorbeeld.