Gorky - Gorky (1992)

Gewoon de waarheid wat c-moon zegt, de eerste en absoluut hun beste.

Kom hier effe om tegengas te geven. Iemand vond DE DIJK de beste Nederlandse rockband ooit. Rockband ???? De Dijk ? Hilarisch!

Maar deze hier is top : daarom 5 sterren.

Soms vraagt een mens zich af waarom niet iedereen dit prachtig album kent en ook niet maximaal waardeert...

Ik had deze al een tijdje in huis maar heb er nooit veel aandacht aan geschonken. Maar gisteren zette ik hem weer eens op en plots bleek dat ik me erg in deze plaat heb vergist.
Ik luisterde aandachtig naar het 1ste nummer en opeens viel me op dat de teksten echt wel goed zijn.
Neem nu dit :

Ik zag je voor het eerst
Bij het zwembad met je moeder
Ze was even mooi als jij
Ik werd haar slaaf, haar kleine loeder

En ze kreeg voor haar verjaardag
Een auto van je vader
We doen het op de achterbank
En ik voel me geen verrader

Want we bouwen aan de toekomst, we leven voor elkaar
We bouwen aan de toekomst en we houden van elkaar

Of:

Sterren komen
sterren gaan
Alleen Elvis blijft bestaan

Bijzonder grappig en dat vind je blijkbaar wel meer terug in de teksten van luc de vos.
De muziek luistert ook lekker weg en waar ik de vos zijn stem vroeger saai vond, vind ik hem nu juist goed zingen. Een beetje drama en dan nog van die knappe teksten ook, juist wat ik graag heb( zie bvb jarvis cocker of morissey).
Lange tijd een door mij miskende parel geweest maar het verstand komt met de jaren zeker ?

Sorry dat ik het je moet zeggen maar dat slaat echt nergens op, ik ben zelf 16 ( bijna 17) en kan je alleen maar tegenspreken. Als je echt denkt dat we naar dingen zoals nirvana luisteren om onze opstandigheid te uiten , zit je er echt compleet naast. Er zijn wel van die sukkels die nevermind in hun kast hebben staan om cool over te komen maar je hebt net zo goed mannen van 30 jaar die het complete werk van nirvana in hun bezit hebben en er bijna elke dag naar luisteren. Ik ben nu de freejazz aan het ontdekken en ben ook groot fan van bob dylan. De teksten van 'the piper at the gates of dawn' van pink floyd vind ik geweldig, niet omdat ze opstandig zouden zijn maar omdat ze tot de verbeelding spreken. Om je aantal voorbeelden te geven dat ook mensen van mijn leeftijd een smaak voor muziek hebben die je ook serieus mag nemen. Klopt wel dat nevermind teksten heeft die de jeugd aanspreken maar dat hoeft niet te betekenen dat ze niet oprecht zijn, ik ben trouwens de enige uit mijn klas die naar mia en gorky luistert.

Ik ben het hiermee helemaal oneens. Ik heb het gevoel dat bij de 'tegendraadse pubers' eerder een sfeer hangt van 'We houden niet van Mia, want iedereen houdt ervan' dan dat ze het leuk vinden.

Ik doe er nog een halfje bij, begint echt tot mijn favorieten te gaan behoren.

Eén van mijn favoriete Nederlandstalige albums, vooral vanwege de geweldige teksten van Luc Devos. Alle songs moet je gehoord hebben en dan zeker "Soms Vraagt een Mens Zich Af", "Lieve Kleine Piranha" en "Mia".
Al heeft Gorky (Gorki) nog meer prima albums uitgebracht, dit vind ik de beste.

Heerlijk van begin tot einde, mooie muziek, mooie teksten en euh... authentieke zang. De teksten zijn geweldig vind ik zelf, de stijl van schrijven van Luc De Vos spreekt mij altijd enorm aan. Ook hier. Het klinkt allemaal als heel onnozel en simpel, maar er zit toch zoveel in, heel veel gevoel ook.

Staat dan ook vol met klassiekers natuurlijk.

Vandaag nog eens naar geluisterd. En echt een zeer goed album.

Ik vind De Vos hem de Vlaamse Springsteen, en ook al zal dat wel vooral komen omdat ik hem eens een magistrale akoestische versie van the river heb horen spelen, ik meen die springsteen toch regelmatig te herkennen in zijn liedjes.

. Ik mis Zachary.

GORKY 1992
Wat een plaat was dat toen ...
Luc De Vos, de nieuwe god van de belpop.

Soms Vraag een Mens Zich af was de albumopener.
En de derde single met een onwaarschijnlijke b-kant.
Mia heette hij en het werd een van Vlaanderens meest
gekoesterde evergreens ... prachtig in zijn eenvoud.

Wacht Niet te Lang was de vierde en laatste single.
Een spannend uptempo nummer met een bijna vrolijk refrein.
Op de achterkant stond een live versie van Eisen van de Romantiek.
Toen Luc nog een blik violen kon opentrekken en ongegeneerd mocht jammeren.
Luister maar naar Arme Jongen ... 24 karaatse losers blues ...

En dan was er het verhaal van Bartje.
Eerst op de debuutsingle Anja, een knipoog naar
De Laatste Dans (een smartlap hit voor Anja in 1969).
Daarna was er het grimmige vervolg op Lieve Kleine Piranha.
Nog zo'n Vlaamse rockklassieker uit de early nineties.

De b-kantjes van deze singles waren meer dan interessant.
Het Einde is Nabij (terug te vinden op de eerste en enige compilatie)
bijvoorbeeld of Ik Word oud (een live versie staat op Boterhammen).
Maar echt van collector's klasse is Ria, dat alleen verscheen
op de CDsingle van Lieve Kleine Piranha ... (ik heb hem).

Sta op en wandel ... Je bent genezen ...
Misschien wel voor altijd ... Misschien maar voor een dag ...
Maar je moet me geloven ... Doe maar wat ...
Soms lukt het en dan weer niet ... Maar je moet me geloven ...
Ria ... Kom bij mij ...

Je stopt je mooie kleren ... In de wasmachine ...
Met rommel van de zeepfrabriek ... En de kleuren verdrinken ...
Je liefje is verdwenen ... Met alles wat hij beloofde ...
Maar elke nieuwe wereldramp ... Ben je morgen vergeten ...
Ria ... Kom bij mij ...

Ook nog goed zijn het onheilspellende Boze Wolven
en de afsluiter Geef Al je Geld aan de Arme Kinderen.

Maar wat is er vandaag nog van over?
Luc De Vos, de zielepiet van de belpop.
Soms vraagt een mens zich af ...

Bah, Luc De Vos is nog steeds heer en meester.

Die boeken die hij heeft geschreven zijn al even heerlijk als de muziek en tekst van de nummers van zijn groepje.

Ja, vind ik ook. Ik heb dit album ook in de kast staan, maar draai veel liever het nieuwere werk. Maar in Belgie ligt dat weer heel anders geloof ik.

Wellicht mede omdat Luc De Vos zich in de media
graag als het pineutje van de Vlaamse rockers profileert.
Hij "acteert" voortdurend wat wij Vlamingen noemen "de flauwe plezante".
Zo'n vervelende oom die denkt dat zijn moppen om te gillen zijn.

Ik zou hem graag eens pur sang aan het woord horen.
Wat er echt in hem omgaat, kom je zelden of nooit te weten
omdat hij altijd een "typetje" neerzet ... daardoor is zijn geacteerd
rock and roll imago wat gaan primeren op zijn muziek.

Dan vind ik mensen zoals Frank Vanderlinden (De Mens)
en Stijn Meuris (Noordkaap en Monza) toch een stuk oprechter.

Maar ik moet toegeven dat ik de laatste albums niet meer ken.
Misschien toch maar eens een kans geven, zo te horen.

Het zal wel schelen dat hij hier nooit op TV komt. Maar ik kan me er wel iets bij voorstellen. Zijn allerlaatste platen heb ik overigens ook niet gehoord.

Ik denk dat zijn boeken trouwens een redelijk goed beeld geven van wat er zoal bij hem omgaat. Dan ontdek je een veel serieuzere en redelijk intelligente denkend persoon, die het nog eens goed kan uitleggen en bovendien niet teveel pretentie heeft.

Maar goed ja, dat gaat over iets anders.

Het eerste album dat ik van Gorki heb gekocht. Later volgde de rest. Sindsdien draait het bij mij vaak.

Over een klassieker gesproken... aan het kleine aantal stemmen te zien is Gorky/i echt een Vlaams fenomeen. Ergens wel begrijpelijk Luc De Vos en de zijnen brengen vlotte rockmuziek met typisch Vlaamse teksten met een serieuze dosis zelfrelativering. Of het de hele hype waard is durf ik te betwijfelen, maar met een nummer als Mia is niets mis. De stem van De Vos is verwarmend, en doet het vooral goed 's winters. Muzikaal is het allemaal wel in orde, alleen die strijkers op 'Geef Al Je Geld aan de Arme Kinderen' hadden voor mij niet gemoeten. Al bij al een leuk album met enkele geniale momenten van de immer sympathieke.

Briljant album van Gorky, het beste uit hun oeuvre. Elke keer als ik het luister heb ik weer een nieuw favoriet nummer, vandaag is het Engel red mij, Gorky als bijna punkrockband, fijne gitaren, en een heel absurd kinderstemmetje tussendoor. Prachtig.

Goeie plaat van Gorky. Naast klassiekers als 'Mia' en 'Lieve Kleine Piranha' staat hier nog wel meer moois op. Soms klinkt het me net iets te makkelijk, maar toch één van de betere Belgische platen. Mijn favoriete Nederlandstalige plaat ook.

4 sterren

Wauw, meer dan twee jaar geleden dat er een comment gepost is bij het (naar mijn mening) beste album dat ooit op belgische bodem is gemaakt. Ik hoop eerdaags een review te kunnen schrijven

De reïntegratie van Ward deel 21:

Van Vinck heb ik de opdracht gekregen deze Vlaamse klassieker van een recensie te voorzien. Als Ollander was ik niet bekend met de muziek van Gorky/Gorki. Aangezien ik wel twee jaar in Antwerpen heb gewoond en er nog wekelijks vertoef, was ik wel bekend met de klassiekerstatus van dit album en singles als Mia en Lieve Kleine Piranha. Vol verwachting ben ik dan ook voor deze plaat gaan zitten en te kijken of die status mijn inziens terecht is. Een vraag waar ik niet echt een eenduidig antwoord op heb kunnen vinden.

Voor mij is Luc De Vos de kracht van dit album. Misschien niet allerbeste zanger, maar ik hou wel van zijn lichthese stem die doordrenkt is van melancholie. Vooral tekstueel staat het als een huis. De Vos heeft een mooie observerende manier van schrijven waarin droefenis en humor hand in hand gaan. Schertsend beschrijft hij de melancholie en eenzaamheid van het moderne burgerlijke leven. Doet me hierin een beetje denken aan Jarvis Cocker. Al wordt die typisch Britse mengeling van cynisme en gevatheid hier ingewisseld voor Belgisch surrealisme met een vleugje absurdisme. Hierdoor dreigt het soms wat afstandelijk te worden, maar waar nodig weet De Vos ook te ontroeren met een wat persoonlijkere insteek (Arme Jongen, Boze Wolven.

Al ben ik zeer lovend over de teksten, ben ik iemand bij wie de muziek zelf toch altijd op de eerste plaats staat en laat ik net over die muzikale omlijsting wat minder enthousiast zijn. Al staan er buiten Hollywood geen slechte nummers op het album, vind ik het allemaal vooral erg degelijk. Met name de uptempo nummers vind ik toch wel erg standaard jaren ’90 rock. Er wordt nergens ook maar een beetje buiten de lijntjes gekleurd en die nummers leunen toch wel op vrij flauwe gitaarriffjes. De rustige nummers zijn misschien ook wat middle of the road, maar die vind ik een stuk mooier ingekleurd. Zo zijn de strijkers bij Eisen van de Romantiek erg mooi gedaan en de country-invloeden op Boze Wolven vind ik ook erg fijn. Over de gehele linie toch net wat te vlak voor mijn smaak.

Dit debuut van Gorky is een album waarvoor ik de bescheiden klassiekerstatus me wel kan voorstellen. Tekstueel zeer boeiend, een interessante frontman en ik kan me wel voorstellen dat deze Nederladstalige rock erg fris moet hebben aangevoeld begin jaren ’90. Ook al is de energie nog steeds wel aanstekelijk, vind ik het muzikaal te standaard en te gedateerd klinken om hier echt door gegrepen te worden. Dit album heeft de tand des tijds niet helemaal zonder kleerscheuren doorstaan. Door de teksten en de handvol positieve uitschieters kom ik echter nog steeds uit op een ruime voldoende.

3,5*

P.S. Om herman’s theorie over de Nederlandse voorliefde voor de latere Gorki-albums te staven heb ik enkele nummers van Eindelijk Vakantie! beluisterd en die sound bevalt mij een stukje beter dan dit album. Muzikaal klinkt dat gewoon een stuk rijker. Dus zal die plaat ook eens beluisteren.

Zonder afbreuk te willen doen aan de mening van Ward, toch een paak kleine opmerkingen.
Met standaard jaren '90 rock is weinig mis aan het begin van het decennium in kwestie (1992).
Dat er nergens buiten de lijntje gekleurd wordt, hangt af van waar de luisteraar zelf de lijnen trekt.

Dat de muziek zelf niet bepaald sprankelt van vindingrijkheid, kan ik niet ontkennen,
maar op die manier gaat de volle aandacht wel naar de door Ward mooi omschreven teksten.
Volgens mij schuilt daar net de aantrekkingskracht van dit album: licht verteerbare rock
met spitsvondige teksten en op die manier terecht een echte Vlaamse klassieker.

Op de albums die volgden werden nieuwe muzikale paden verkend en bewandeld,
maar de impact van de teksten Luc De Vos zou nooit treffender zijn dan op dit debuut.

Daarom kan ik me ook wel voorstellen dat dit album in die tijd een grote impact heeft gehad. Die sound voelde toen nog fris aan en dan ook nog eens in het Vlaams, wat denk ik ook wel ongebruikelijk was in die tijd. Ik was toen vier, dus heb dat niet meegemaakt en anno 2014 vind ik dit muzikaal gewoon net wat te mager om echt te overtuigen.
Ik denk dat je daar de spijker op zijn kop slaat. In die zin vind ik die klassiekerstatus ook wel zeer begrijpelijk. Maar zoals ik al in mijn recensie aangaf ben ik iemand wie zich eerst richt op het muzikale en pas daarna op het tekstuele.
In de popmuziek is natuurlijk vaak de eerste klap een daalder waard. Toch heb ik het gevoel dat de latere albums misschien beter in mijn straatje gaan passen.

Zeker leuk, niet onmisbaar. Grotendeels eens met Ward.

Vandaag bereikt deze plaat zijn verdiende cultstatus door het spijtige overlijden van Luc De Vos, een grondlegger in de vlaamse rock. Het is nu ongeveer drie uur geleden gebeurd en ik ben er echt kapot van.

RIP, Luc. En zeggen dat je dit jaar nog al mijn Gorki-CD's gesigneerd hebt. Ik ben er het hart van in.

Ik voel me gebroken.

En dat te bedenken dat ik nog niet op deze plaat gestemd had. 3/4 was me al bekend, nu ter ere van Luc ook de rest geluisterd. Misschien wel het beste debuutalbum van een Belgische act, na het debuut van dEUS.

Lieve Kleine Piranha, Soms Vraagt Een Mens Zich Af, Anja, Mia, je struikelt hier gewoon over de klassiekers. Allemaal gezegend van een prachtige tekst, Luc had het talent om het Nederlands sierlijk te doen klinken. Hierin alleen geëvenaard door Lennaert Nijgh, wat mij betreft.

Ja, we gaan hem zeker missen, onze Luc. Rust In Vrede!

29 November 2014 52j Gent...Sterren komen, Sterren gaan.
Vaarwel schrijver van soundtracks van zovele Belgische jongeren, met songtexten als Toen je me mij pijpte was ik niet gelukkig en de heldentocht in de file, de heldentocht naar de discotheek, verdwijnt een kleurrijk figuur uit de Belgische muziekgeschiedenis. Vaarwel vriend.

DAG LUC

Sta op en wandel.
Met deze Bijbelse zinsnede begint Ria,
en wat ondergesneeuwde parel uit je tekstboek.
Een lied over genezing, niet over dubieuze wonderdokters
maar over nachtelijke gesprekken en het lijmen van een hart.

Ik sluit mijn ogen en het is weer druk in Leuven.
En in Gent.
Anja en Mia zijn van de partij, Irene ook en natuurlijk Chris Lomme.
We waren jong en student.
Iedereen was van de wereld en de wereld was van Iedereen.
Ook van arme Joe, Eddy Borremans en Bartje.

Ria heb ik echt gekend.
Toen ik honger had, ging ik naar haar toe.
In de donkerste dagen deelden we hoofd en zorgen.
En dan vroegen wij ons af hoe we het in godsnaam overleefden.
Samen klauterden we daarna uit de leeuwenkuil met een gepast liedje.
Het bleef altijd bij woorden.
Toen ik mijn lieve piranha leerde kennen, verdween Ria geruisloos uit mijn leven.
Sindsdien heb ik haar eigenlijk nooit meer gezien.

Dag Luc.
Sta op en wandel: muziek als medicijn.
Net als Wannes Cappelle van Het Zesde Metaal had je er een patent op.
Je hebt geen idee hoezeer ik een aantal van jouw liedjes koester.
En hoe blij ik was toen ik een paar jaar geleden die ene cd-single vond.
Want als woorden tekort schieten, zeg je het beter met een gepast liedje.

Dankjewel.

Ria kan je terugvinden als bonus op de cd-single van Lieve Kleine Piranha.
GORKY (GORKI) ria 1992 - YouTube