Gorky - Gorky (1992)

Over een klassieker gesproken... aan het kleine aantal stemmen te zien is Gorky/i echt een Vlaams fenomeen. Ergens wel begrijpelijk Luc De Vos en de zijnen brengen vlotte rockmuziek met typisch Vlaamse teksten met een serieuze dosis zelfrelativering. Of het de hele hype waard is durf ik te betwijfelen, maar met een nummer als Mia is niets mis. De stem van De Vos is verwarmend, en doet het vooral goed 's winters. Muzikaal is het allemaal wel in orde, alleen die strijkers op 'Geef Al Je Geld aan de Arme Kinderen' hadden voor mij niet gemoeten. Al bij al een leuk album met enkele geniale momenten van de immer sympathieke.

De reïntegratie van Ward deel 21:

Van Vinck heb ik de opdracht gekregen deze Vlaamse klassieker van een recensie te voorzien. Als Ollander was ik niet bekend met de muziek van Gorky/Gorki. Aangezien ik wel twee jaar in Antwerpen heb gewoond en er nog wekelijks vertoef, was ik wel bekend met de klassiekerstatus van dit album en singles als Mia en Lieve Kleine Piranha. Vol verwachting ben ik dan ook voor deze plaat gaan zitten en te kijken of die status mijn inziens terecht is. Een vraag waar ik niet echt een eenduidig antwoord op heb kunnen vinden.

Voor mij is Luc De Vos de kracht van dit album. Misschien niet allerbeste zanger, maar ik hou wel van zijn lichthese stem die doordrenkt is van melancholie. Vooral tekstueel staat het als een huis. De Vos heeft een mooie observerende manier van schrijven waarin droefenis en humor hand in hand gaan. Schertsend beschrijft hij de melancholie en eenzaamheid van het moderne burgerlijke leven. Doet me hierin een beetje denken aan Jarvis Cocker. Al wordt die typisch Britse mengeling van cynisme en gevatheid hier ingewisseld voor Belgisch surrealisme met een vleugje absurdisme. Hierdoor dreigt het soms wat afstandelijk te worden, maar waar nodig weet De Vos ook te ontroeren met een wat persoonlijkere insteek (Arme Jongen, Boze Wolven.

Al ben ik zeer lovend over de teksten, ben ik iemand bij wie de muziek zelf toch altijd op de eerste plaats staat en laat ik net over die muzikale omlijsting wat minder enthousiast zijn. Al staan er buiten Hollywood geen slechte nummers op het album, vind ik het allemaal vooral erg degelijk. Met name de uptempo nummers vind ik toch wel erg standaard jaren ’90 rock. Er wordt nergens ook maar een beetje buiten de lijntjes gekleurd en die nummers leunen toch wel op vrij flauwe gitaarriffjes. De rustige nummers zijn misschien ook wat middle of the road, maar die vind ik een stuk mooier ingekleurd. Zo zijn de strijkers bij Eisen van de Romantiek erg mooi gedaan en de country-invloeden op Boze Wolven vind ik ook erg fijn. Over de gehele linie toch net wat te vlak voor mijn smaak.

Dit debuut van Gorky is een album waarvoor ik de bescheiden klassiekerstatus me wel kan voorstellen. Tekstueel zeer boeiend, een interessante frontman en ik kan me wel voorstellen dat deze Nederladstalige rock erg fris moet hebben aangevoeld begin jaren ’90. Ook al is de energie nog steeds wel aanstekelijk, vind ik het muzikaal te standaard en te gedateerd klinken om hier echt door gegrepen te worden. Dit album heeft de tand des tijds niet helemaal zonder kleerscheuren doorstaan. Door de teksten en de handvol positieve uitschieters kom ik echter nog steeds uit op een ruime voldoende.

3,5*

P.S. Om herman’s theorie over de Nederlandse voorliefde voor de latere Gorki-albums te staven heb ik enkele nummers van Eindelijk Vakantie! beluisterd en die sound bevalt mij een stukje beter dan dit album. Muzikaal klinkt dat gewoon een stuk rijker. Dus zal die plaat ook eens beluisteren.

Soms vraagt een mens zich af
Hoe het in godsnaam overleven
De nacht vol boze dromen
En de wekker om halfzeven

De heldentocht in de file
De heldentocht naar de discotheek
Om punten te verdienen
En vannacht niet alleen te zijn.

Luc De Vos zal voor altijd herinnerd worden voor de nummers op dit album. De rest van zijn werk komt niet uit de schaduw van deze magistrale cd. De gitaren scheuren en beuken heerlijk, de melodiën krijg je nooit meer uit je hoofd, maar het zijn de teksten die van deze liedjes parels maken. De Vos bezat de gave om melancholisch te zijn, maar niet zielig, emotioneel, maar niet sentimenteel, grappig, maar niet flauw. Alles baadt in een weemoedige sfeer: je bent de twintig voorbij, je leeftijdsgenoten maken carrière, vinden de liefde en gaan ermee samenwonen. Maar jij kan maar geen afstand nemen van je herinneringen aan onbereikbare liefdes in zwembaden in slaperige zomers, nog niet zo heel lang geleden. Voorlopig ga je nog even door, op het lichtend pad, het verkeerde spoor. Ik begrijp die situatie volledig. En mensen als ik vind je overal, daar ben ik van overtuigd, op de arbeidsmarkt, in dit tranendal. Dat geeft die weemoed in de teksten iets heel warms: het is allemaal niet erg, niemand gaat verloren.

Beste Luc De Vos,

Vandaag is het alweer een jaar geleden dat je ons ontnomen werd. Met jou hield ook Gorky op. Terecht natuurlijk. Jij was een onvervangbare frontman van het kaliber Ian Curtis en Jim Morrison. Maar in tegenstelling tot die twee helden, was jij wel helemaal van ons, meneer De Vos. En ook al zijn wij er nooit helemaal in geslaagd jou te doorgronden, jij begreep ons wel. Jij schreef liedjes over ons allemaal en veranderde onze namen dan schalks naar ‘Bartje’ of ‘Anja’ of zo. Want ja, als er iemand doorhad dat we er vanbinnen toch allemaal ongeveer hetzelfde uitzien, was jij het wel. Je kon ons groots laten voelen in onze kleinheid, dat was jouw grootste kracht. En alles klonk beter wanneer het uit jouw mond kwam. Je bereikte bijna de perfectie met je eerstgeboren album. Tijd om die nog eens onder de loep te nemen.

Luisteren naar het debuut van Gorki (toen nog Gorky) is een beetje als ’s avonds laat helemaal alleen door een straat lopen waar geen enkele bewoner de gordijnen van zijn huis heeft dichtgedaan. Achter elke gevel speelt zich een verhaal af waar je heel even een glimp van opvangt alvorens verder te lopen. Tekstueel is deze plaat zowel ontzettend intiem als zeer afstandelijk. Een mooie paradox.

In Wacht Niet Te Lang zien we Eddy moederziel alleen in zijn keuken zitten, luisterend naar Betty op de radio. Hij drinkt het ene biertje na het andere, het moment waarop hij zijn leven eindelijk in eigen handen zal nemen maar weer eens voor onbepaalde duur uitstellend.

In een ander huis zitten een man en vrouw doodstil naast elkaar op de bank tv te kijken. Alle leven is uit hun gezicht weggetrokken. Ze zijn gevloerd door alle Eisen Van De Romantiek, en hebben zich daar angstvallig bij neergelegd.

Bij Mia staan er meer voyeurs door het venster te loeren. Zij is de populairste bewoner van de straat in allertijdenlijstjes, en is nu eenmaal de moederfiguur waar iedereen dol op is. Ze laat iedereen binnen zolang ze maar niet zelf moet afwassen. Ook zij heeft geen antwoorden op jouw vragen, maar ze biedt wel haar luisterend oor. Soms is dat alles wat een mens nodig heeft.

En zo gaat dat maar door en door. De oude vrijster Anja, de getrouwde vrouw en de kleine loeder in Soms Vraagt Een Mens Zich Af, de stinkende rijke maar doodeenzame man in Geef Al Je Geld Aan De Arme Kinderen, Luc heeft telkens maar een paar zinnetjes nodig om ze tot leven te wekken. Maar ook muzikaal blijft deze plaat boeien. Van die hemels aanzwellende violen in Boze Wolven, dat uit het niets-komende maar oh zo lekkere orgeltje op Lieve Kleine Piranha, het coda van Geef Al Je Geld Aan De Arme Kinderen, ook op dat vlak mooie momenten te over hier.

Perfectie bestaat niet, maar Gorky kwam in de buurt op haar debuutalbum.

Beste Luc, bij leven zagen we je vooral als de eeuwige underdog. Velen van ons, waaronder ikzelf, hadden niet door hoe uniek je was. Ondertussen sta je bekend als een held van het vaderland en dat is al correcter. Jammer dat het postuum moest gebeuren, maar het is nu eenmaal niet anders. Uiteindelijk draait het om de muziek, en ik vermoed dat we daar met zijn allen nog vele decennia plezier en troost aan zullen beleven.

(Dit bericht komt van mijn gloednieuwe muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!

De kracht van het debuut van Gorky is volgens mij grotendeels gebaseerd op het verslag van iemands leven.
Een paar hoogtepunten, maar vooral ook dieptepunten.
Waar we liever niet aan herinnerd willen worden.
Privézaken die we liever ver weg stoppen.
Maar ook vragen waarop geen antwoord gegeven kan worden.
We maakten kennis met Luc de Vos; een persoon die meteen al zijn kwetsbaarheid aan de wereld laat zien.
En gelijk omarmen we deze jongen.
Drinken een biertje met hem in de kroeg, wetend dat hij geen geld op zak heeft.
Het geeft niet, dan maar een extra rondje, zodat je langer van zijn verhalen kunt genieten.
Voor iedereen herkenbaar, maar eigenlijk wil niemand met zichzelf geconfronteerd worden.
Dan maar middernacht eenzaam naar huis lopen, huilend naar de maan.
Luc was een held en loser in een.