1
geplaatst: 17 december 2015, 03:00 uur
Je moet even door de 'blitse' tachtiger jaren productie heen bijten maar als je daar (weer) wat aan gewend bent openbaart zich een bijzonder fraai album.Wallflower is het mooiste en meest tijdloze nummer op de plaat en Shock the monkey het meest hitgevoelige (verdiende eigenlijk wel een zelfde status als bijvoorbeeld Sledgehammer).Andere kiezen vaak voor San Jacinto en The Rhythm of the Heat,ook sterk maar halen het toch niet bij de twee eerder genoemde nummers.Lay your hands on me is een ander hoogtepunt.Andere kenmerken van 4,security zijn Gabriels prachtige en geestdriftige zang,de veelvuldige invloeden van wereldmuziek en de fantastische dynamiek van het album.Erg goed en samen met zijn voorganger de beste van Peter Gabriel.
1
geplaatst: 22 mei 2018, 19:51 uur
Ik zit nu al een paar dagen naar de geremasterde versie van dit album te luisteren maar wat is dat een openbaring geworden. Zoveel meer te horen, te ontdekken. Het geeft dit toch al zeer memorabele album een (nog) diepere laag.
In mijn oren het beste studio album wat Gabriel ooit heeft gemaakt. Volle mep 5 ***** !
In mijn oren het beste studio album wat Gabriel ooit heeft gemaakt. Volle mep 5 ***** !
1
geplaatst: 15 juli 2020, 15:33 uur
Madjack71 schreef:
Aparte hoes, maar Gabriel is in die zin ook altijd wel een eigenzinnige artiest gebleken. De 'wereldmuziek' invloeden kwamen hier al naar voren en in die zin was Gabriel er eerder bij dan de gelauwerde Paul Simon.
Het zijn nummers die de tijd nemen voor het opbouwen ervan en om de aandacht vragen. Ikzelf heb iets meer de voorkeur voor kant A, maar dat komt meer doordat ik door Shock the Monkey ietwat uit de sfeer wordt gehaald. Lay your hands on me en Wallflower maken dat weer in orde.
Goed gemusiceerd en de harde drums vallen weer eens op, wat blijkbaar ook een 'ding' was in die periode. Er speelt ook een zekere Levin mee op bas, dat toch Tony van Yes blijkt te zijn getuige het bericht van ChrisX eerder.
Tony Levin is nooit bassist bij Yes geweest dat was de helaas te vroeg overleden Chris Squire. Hij is wel op toernee geweest met Anderson Bruford Wakeman Howe. Verder speelde hij nog in King Crimson.Aparte hoes, maar Gabriel is in die zin ook altijd wel een eigenzinnige artiest gebleken. De 'wereldmuziek' invloeden kwamen hier al naar voren en in die zin was Gabriel er eerder bij dan de gelauwerde Paul Simon.
Het zijn nummers die de tijd nemen voor het opbouwen ervan en om de aandacht vragen. Ikzelf heb iets meer de voorkeur voor kant A, maar dat komt meer doordat ik door Shock the Monkey ietwat uit de sfeer wordt gehaald. Lay your hands on me en Wallflower maken dat weer in orde.
Goed gemusiceerd en de harde drums vallen weer eens op, wat blijkbaar ook een 'ding' was in die periode. Er speelt ook een zekere Levin mee op bas, dat toch Tony van Yes blijkt te zijn getuige het bericht van ChrisX eerder.
2
geplaatst: 24 maart 2022, 22:51 uur
Pas 3 dagen geleden 'ontdekt'. Wat een prachtig album zeg. Nooit echt eens doorgezet om goed te beluisteren. Maar opeens valt alles nu op z'n plaats. Echt super vet. Z'n stem sowieso! En evenzo de muziek. En ieder nummer heeft wel iets, hulde! Vier sterren!
0
geplaatst: 28 april 2022, 17:19 uur
Bezig met een herbeluistering na 20 jaar van het werk van Peter Gabriel; nu toe aan zijn vierde album.
Zoals ik al bij PG3 schreef had Peter met dit album eindelijk zijn stijl gevonden. Op PG4 trekt hij die lijn consequent door. Sterker, het ademt meer zelfvertrouwen en dat hoor je door de hele plaat heen.
Het begint overdonderend met het zeer ritmische The Rhythm of the Heat, gevolgd door het nog fraaiere San Jacinto. I Have the Touch is niet zo bijzonder, maar prima 'te hebben'. Maar direct daarna volgt er met The Family and the Fishing Net een nieuw hoogtepunt.
Met Shock the Monkey heb ik het niet, maar dat heb ik met al Peter's steviger rockpogingen. Na het mooie Lay Your Hands on Me volgt een nieuw hoogtepunt in de vorm van Wallflower. En met Kiss of Life wordt een prachtig album afgesloten dat na al die jaren nog staat als een huis.
En dat kan ik niet van veel albums uit de jaren tachtig zeggen ...
Volgorde:
1. PG4
2. PG3
3. PG1
4. PG2
Zoals ik al bij PG3 schreef had Peter met dit album eindelijk zijn stijl gevonden. Op PG4 trekt hij die lijn consequent door. Sterker, het ademt meer zelfvertrouwen en dat hoor je door de hele plaat heen.
Het begint overdonderend met het zeer ritmische The Rhythm of the Heat, gevolgd door het nog fraaiere San Jacinto. I Have the Touch is niet zo bijzonder, maar prima 'te hebben'. Maar direct daarna volgt er met The Family and the Fishing Net een nieuw hoogtepunt.
Met Shock the Monkey heb ik het niet, maar dat heb ik met al Peter's steviger rockpogingen. Na het mooie Lay Your Hands on Me volgt een nieuw hoogtepunt in de vorm van Wallflower. En met Kiss of Life wordt een prachtig album afgesloten dat na al die jaren nog staat als een huis.
En dat kan ik niet van veel albums uit de jaren tachtig zeggen ...
Volgorde:
1. PG4
2. PG3
3. PG1
4. PG2
2
geplaatst: 14 augustus 2025, 11:50 uur
Waar Biko het einde van album 3 betekende, gaat 4 mooi in een soortgelijke sfeer verder met The Rhythm of the Heat. Vanaf de start pakt dit album mij door zijn mysterie, felle drumpartijen, intrigerende zang en begeleiding. Ik moest de meewerkende artiesten bekijken want dacht even dat Phil Collins op diverse songs meespeelde vanwege dat hoge drumgehalte. Iets dat ik niet bij de vorige drie albums zo ervaarde.
Voor het eerst hoor ik ook een Gabriel die ik herken van Genesis (tja, toch vergelijken….) in een soort verhalende artiest die je meeneemt op reis, elke song weer. The Family… is daar een goed voorbeeld van. Maar ook Lay Your Hands On Me, wat een gruwelijk sterk nummer is dat!
Nu de eerste vier albums te hebben gehoord, is mijns inziens zijn ontwikkeling als solo artiest erg goed te volgen. Niet alleen qua kwaliteit/sterretjes maar ook in stijl. Snap nu meer waarom ik toendertijd zijn 5e album al meteen geweldig vond en volgens mij ook een van zijn grootste successen is geworden als je zo’n stijgende lijn maakt in 5 jaar. Of is dat een te boute uitspraak…?
Voor het eerst hoor ik ook een Gabriel die ik herken van Genesis (tja, toch vergelijken….) in een soort verhalende artiest die je meeneemt op reis, elke song weer. The Family… is daar een goed voorbeeld van. Maar ook Lay Your Hands On Me, wat een gruwelijk sterk nummer is dat!
Nu de eerste vier albums te hebben gehoord, is mijns inziens zijn ontwikkeling als solo artiest erg goed te volgen. Niet alleen qua kwaliteit/sterretjes maar ook in stijl. Snap nu meer waarom ik toendertijd zijn 5e album al meteen geweldig vond en volgens mij ook een van zijn grootste successen is geworden als je zo’n stijgende lijn maakt in 5 jaar. Of is dat een te boute uitspraak…?
* denotes required fields.