Elvis Costello & The Attractions - Armed Forces (1979)

Jezelf herkennen in songs - soms kan het prettig zijn

Andere keren kan je jezelf volstrekt verbazen wanneer je grijnslachend meeknikt met de meest wrede teksten

Misschien maakte Costello in de periode '77-'79 niet echt punk in de ware zin van het woord, maar voor mij voelt Costello uitermate punk aan.

Op deze schijf staan alweer (*zucht* - meneer Costello - u hebt gewoon té veel goede songs geschreven in mijn ogen, ik kan ze nooit allemaal op tijdens dit leven ) een resem uiterst giftige songs.

Dat zou kunnen leiden tot gratuite schuimbekkerij (stop die bruistabletten toch weg, Fred Durst - we weten dat je niet écht kwaad bent ), maar Costello weet de vitriool van zijn teksten in uiterst fijne diamantjes van songs te gieten (fijn: op die manier kunnen ze nog meer snijden ).

Op "Armed Forces" staan hier zelfs een aantal hitsingles (het paard van Troje werd ook juichend ontvangen!): Accidents Will Happen & Oliver's Army . De nietsvermoedende FM-luisteraar zal ze zelfs op een zonnige dag meeneuriën!

Op deze schijf heb ik wel iets met Senior Service & Party Girl . Senior Service - over het genoeg hebben van afgewezen te worden door die vermaledijde prinsessen en het lot
in eigen handen nemen

Deze heb ik laatst nog op LP gekocht. Wel grappige openklapbare hoes

Prachtalbum uit Elvis' beginperiode!
Veel toppers en zeer gevarieerd album.
4.5 is bijna maximale score!

Ik vind ook dat deze artiest een enorm rijke muzikale carriëre achter de rug heeft, en we hebben er het einde nog lang niet van gezien.

Costello behoort samen met Neil Young, Paul Weller, Warren Zevon, Kevin Ayers, Van Morrison, Bob Dylan, Randy Newman, Paul Simon en nog enkelen die ik nu ongetwijfeld vergeet tot de crème de la crème wat songwriters betreft;

maar ik hoor hem ook gewoon graag zingen!

Prachtartiest die niet meteen de grote massa zal aanspreken, maar daar lig ik niet wakker van!

Prachtplaat is dit!

Sommige van deze artiesten ken ik niet / amper, maar met de strekking hiervan kan ik het alleen maar hartgrondig eens zijn.



Ik hou ook wel van zijn stem, al kan ik me voorstellen dat niet iedereen er erg gecharmeerd van is. Toch moet zijn stem voor de meeste mensen veel beter te pruimen zijn dan die van bijvoorbeeld Bob Dylan of Neil Young.



En dit snap ik niet helemaal. Hij maakt toch niet van die hele ingewikkelde nummers. Hij klinkt alleen op elk album weer anders.

Tribal, wat ik bedoel is dat Costello geen stem heeft die nogal neutraal klinkt. Of je houdt ervan of nèt niet, het is een beetje een nasale stem, en ik kan me goed inbeelden dat sommigen niet van deze zanger houden, puur om zijn stem.

En dat heb ik nou bijvoorbeeld met Lloyd Cole, die ik de meest vervelende stem van iedereen vind hebben, ook al zal die brave man best fans hebben en verdienen natuurlijk.

Alles is perceptie, ik zei het al...

Evan, was ik juist zo blij in jou een medestander gevonden te hebben qua Elvis Costello, begin je tot mijn teleurstelling ineens Lloyd Cole af te kraken. Toch jammer.

Armed forces is een lekker album maar zeker niet één van de hoogtepunten uit Costello's oeuvre.

Ik zit Lloyd Cole helemaal niet af te kraken, ik vertelde enkel dat ik zijn stem absoluut niet kan aanhoren, daar kan die brave man niets aan doen, het is gewoon niet anders bij me.

Er zijn nog enkele stemmen die me vlug irriteren, waar ik nooit een gehele plaat kan van uitzitten; Tracy Chapman, Rufus Wainwright om er enkele te noemen, maar dat betekent niet dat het slechte artiesten zouden zijn, integendeel.

Ik zeg enkel dat ik absoluut niet van hun stemmen hou. Niet meer, niet minder.

Maar van die twee kan ik best enkele songs na mekaar beluisteren, helaas, van Lloyd Cole krijg ik al hoofdpijn halverwege om het even welke song van hem.

En daar kan Lloyd Cole niet aansprakelijk voor gesteld worden.

xx

Ik kan me best inbeelden dat sommigen Neil Young of Bob Dylan geweldige zeurpieten vinden, en dat is ook hun volste recht; Ik hou van die twee stemmen.
Alles is nu eenmaal perceptie, het zit in de genen denk ik, wat je leuk vindt of niet.

Dan zal ik het geen afkraken meer noemen maar "in minder positieve bewoordingen over hem uitlaten".

Geeft helemaal niet, maar als we bij elke negatieve reactie er bij gaan zeggen dat de betreffende artiest hier niets aan kan doen, dan blijven we aan de gang. Ik vind dat afkraken (cq "in minder positieve ........"enz enz) helemaal niet erg; dat maakt dit forum juist leuk.

Maar nu weer terug naar het onderwerp: Ook dit album van Costello, daar zijn wij het in ieder geval gelukkig over eens, is zeer de moeite waard.

Costello is een muziekmaniak. Hij beweegt zich op de meest uiteenlopende , muzikale terreinen met zijn even grote muzikale kennis . Zover was het in 1979 nog niet met hem.
Hij behoorde tot de absolute top in het new wave gebeuren.
Des te opmerkelijker dus dat Costello in ' 79 zijn bewondering voor Abba onomwonden te kennen geeft in ' Oliver's Army ' .

Kan mijn vinylexemplaar eindelijk veilig wegbergen, vandaag uiteindelijk eens gevonden in Gent. Samen met twee Mingusplaten en een best of van Buffalo Springfield, mag ik zeggen dat ik de knip redelijk flink op de portemonnaie gehouden heb!

Reuzeplaat!

Puntige, energieke songs met een kop en staart. Costello sneert en schmiert gepassioneerd en geeft elke song op die manier zijn eigen sausje. Ondersteund door dat heerlijke ronkende, blazende, snuivende en soms fladderende orgeltje.

Drie platen gemaakt door Costello en de vermoeidheid heeft duidelijk nog niet toegeslagen.

Alweer een fantastische Costello plaat. Wat een heerlijke nummers heeft deze man toch gemaakt. Vannacht kwam ik op het station erachter dat een onverlaat de banden van mijn fiets had laten leeglopen. Vervolgens moest ik een half uurtje naar huis lopen door de donkere krochten van een lelijke wijk in Tilburg (eigenlijk ook niet meer dan logisch, want probeer maar eens een mooie wijk te vinden in Tilburg, maargoed). Toch had ik er nog best een goed humeur in omdat mijn grote vriend Elvis Costello me vergezelde. Dat loopt toch net wat makkelijker.

4*

Het duurde een paar luisterbeurten, maar ik ben inmiddels helemaal om. Fantastische plaat met louter prachtnummers.
Doet nauwelijks onder voor This Years Model.

Laatst de vinylversie van deze plaat voor een prikkie op een rommelmarkt gekocht. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om die te laten staan, Elvis Costello op een rommelmarkt; waar gaat het heen met deze wereld. Een prima plaat trouwens, een tikkie minder dan This Years Model in mijn ogen, maar een bovengemiddelde costello-plaat zoals er nog vele zouden volgen.

Elvis Costello krijgt op MuMe veel te weinig stemmen maar degenen die zijn albums beluisterd hebben weten ze wel te waarderen.
Hij is gewoon één van de beste songschrijvers van zijn tijd : messcherpe maar luchtig verpakte popsongs zoals "Accidents Will Happen" en het heerlijke "Oliver's Army". Van dit album heb ik de luxe-versie aangeschaft met bonus-CD met een aantal uitstekende live-stukken.

HéHé

opniew moet ik LucM gelijk geven

Goon Squad is mijn favoriet

Sunday's best en Green Shirt en ook de afsluiter What's So Funny.... zijn mijn favorieten op een ontzettend leuke plaat van deze door de grote massa toch nooit echt omarmde gigant van een songwriter en performer die Costello volgens mij echt wel is.
En de volgende plaat zou nog een tikkeltje leuker worden, toch??

Nou, wederom een prima album van Costello. Hoewel ik zijn stemgeluid geen uren zal volhouden weet hij lekker puntige nummertjes te schrijven. Kort en poppy zonder afgezaagd te zijn. Het lage aantal stemmen verbaasd mij als ik de hoge beoordelingen op internet lees. De opener is mijn favoriet.

Ik wil Costello ook nog ontdekken, van deze plaat ken ik enkel Oliver's Army.
Verder ken ik ook nog het fantastische Watching The Detectives.
Is dit een goede instapper of ga ik beter eerst voor een verzamelaar?

Dit is een goede instapper, het is één van de meest veelzijdige en tevens toegankelijke albums van Costello en hier staan heel wat klassesongs.

Uitstekende opvolger van This Years Model
Dat ik deze een fractie minder vind heeft ook te maken met de in mijn ogen verkeerde productie van Nick Lowe. Op This Years Model klopte het geluid maar hier moet bij tijd en wijlen zo nodig een vleugje galm worden toegevoegd. Het is alsof men een volwassener geluid wil neerzetten om aan te tonen dat men de punk ontgroeid is. Was niet nodig geweest.

Onbetwist hoogtepunt voor mij:
Accidents Will Happen
Geweldige melodie en luister naar het gewaagde einde met de vele herhalingen dat het inzicht van deze meestercomponist aantoont.

Geweldige plaat dat iets meer sophisticated klinkt dan de voorganger. Geen kwaad woord van mij over Nick Lowe's productie. De man lijkt Costello's sound geweldig aan te voelen, net zoals bv. Bowie en Tony Visconti. Naar ik heb begrepen wilde hij de productie-technieken wat meer verkennen op deze plaat en dat geeft het geheel een eigen gezicht. Naast Accidents en het Springsteen-esque hitje Oliver's Army vind ik ook het springerige Senior Service (had zo op This Year's Model kunnen staan) en Goon Squad hoogtepunten, maar het gehele album staat als een huis.

Ik heb voorganger This Year's Model behoorlijk hoog zitten - hoewel Costello duidelijk meer in de pop/new wave-hoek dan de punkhoek heeft die plaat een directe sound en met urgentie en agressie gevulde popsongs. Daarbij; het spel van The Attractions maakt die plaat.

Deze plaat heeft voor mij toch een stuk minder karakter. Hoewel het circusorgel van Steve Nieve lekker prominent in de mix zit, voelt het toch meer alsof ik naar een studio-album zit te luisteren in plaats van een bandjesalbum. Hou normaal gesproken wel van Spector-achtige producties, maar het rauwe wat Costello's nummers voor mij vaak redt is hier toch grotendeels verdwenen. Ik vermoed dat dat met opvolgende albums alleen maar meer is.

Qua songwriting is de plaat ook minder: er staan best goede nummers op, maar voor mij ontbreekt een Lipstick Vogue, This Year's Model, The Beat of Night Rally - een nummer wat zo stevig staat dat je er onmogelijk om heen kan.

1001 Albums you must hear before you die

Het 18e album in mijn muzikale ontdekkingstocht werd voor mij de leukste tot nu toe, namelijk Elvis Costello and the Attractions - Armed Forces (1979).

Van Elvis Costello kende ik enkel I Want You dankzij de Tijdloze 100, waar het nummer van 1987 t/m 2016 onafgebroken in stond. Mooi nummer, maar blijkbaar toch niet voldoende om me te verdiepen in 's mans oeuvre.

Daar bracht dit album dus verandering in en dat deed het met verve. Armed Forces wist me vanaf de eerste noot van Accidents Will Happen te grijpen en liet me 40 minuten lang niet meer los. Gisteren stond het album hier meteen vier keer op repeat en ook vandaag ben ik alweer voor de tweede keer aan het luisteren. Dat zegt eigenlijk voldoende.

Elvis Costello maakt (op dit album) prettige popnummertjes, maar toch met een klein randje aan. Zijn stem en manier van zingen zijn blijkbaar love it or hate it, ik bevind me zonder twijfel in de eerste categorie.

Zijn stijl schijnt behoorlijk te variëren over de albums heen, dus ik ben zeker ook wel benieuwd naar andere albums.

Favorieten aanduiden is moeilijk, aangezien ik het een behoorlijk constant album vind met eigenlijk uitsluitend goede nummers. Uiteindelijk ga ik voor Accidents Will Happen, Busy Bodies en Chemistry Class. Oliver's Army en Goon Squad vallen net naast het podium.

4*

Elvis Costello doet eigen hit in de ban vanwege racistische tekst | NU - Het laatste nieuws het eerst op NU.nl

Ik respecteer zijn beslissing, ik snap hem ook, maar het gaat nogal ver, vind ik. Natuurlijk, het N-woord is anno nu nog veel meer omstreden dan in 1979, maar het punt is juist dat 'white nigger' destijds in Engeland een gangbare aanduiding was voor de Ierse katholieken. Het slaat dus helemaal niet op de zwarte medemens.
In Oliver's Army keert Elvis Costello zich juist tegen oorlogen en imperialisme. In het nummer belichaamt het n-woord juist zijn kritiek op mensen die de term gebruiken om haat, geweld en (rassen)scheiding aan te moedigen. De Britten begrepen dat, en daarom maakte vrijwel niemand zich er tot voor kort druk over.

Dat gezegd hebbende, ik kan me ook voorstellen dat Costello er moe van werd om dat jarenlang te moeten uitleggen. Ik krijg uit het verhaal niet zozeer de indruk dat hij is gezwicht voor de 'woke' cancelcultuur, maar gewoon vanwege het feit dat die tekst voortdurend misverstanden oproept.

Een paar jaar geleden besloot de BBC die tekstregel te censureren. Dat vestigde eens te meer de aandacht op de gewraakte passage, en dat was iets dat Costello al helemáál niet wilde.

We zijn blijkbaar allemaal zo bang geworden om voor racist uitgemaakt te worden dat zelfs een artiest als Elvis Costello zwicht. Omdat er één keer het N woord in Oliver’s Army voorkomt, wil hij zelf dat zijn hit uit 1979 nergens meer wordt gedraaid, terwijl de intentie van dat nummer verre van racistisch zijn, hij wilde juist het tegendeel aangeven, maar ook dat mag niet meer in deze tijd waar alles onder een vergrootglas van politieke correctheid wordt gelegd.

Een grote hit werd Oliver's Army in Nederland niet, april/mei 1979 #32 in de Nationale Hitparade en #31 in de Top 40. Maar het was Costello's eerste single die in Nederland de hitlijsten haalde. Dat betekende veel meer airplay: ook bij hitlijstvolgende omroepen als AVRO (dat de maandag op Hilversum 3 had) en TROS (op donderdag) klonk het meezingbare liedje. Daardoor verkocht Armed Forces hier beter dan voorganger This Year's Model, zijn eerste langspeler die bij ons de hitlijsten haalde.

Het was de immer cruciale derde plaat. Dat betekende dat nieuwe liedjes moesten worden geschreven, waar Costello glansrijk in slaagde. Puntig, fris en fruitig. Wie zijn vorige plaat goed vond, kon Armed Forces blind kopen. De hoes paste niet bij de muziek vond ik, veel "te mooi" met die olifanten. Dat verwachtte je meer van bravere mainstreamartiesten. Tegelijkertijd een knipoog naar de titel.
Oliver's Army was muzikaal enigszins afwijkend van de rest van de plaat; ik las indertijd recensenten die de pianopartij Abba-achtig vonden. Dat was voor mij een schokkende ontdekking, maar wél een juiste constatering. De tekst ontging mij ondanks het meezingen.

Later leerde ik de hele plaat kennen. Opener Accidents Will Happen was en is mijn favoriet van de plaat, met zijn heerlijke melodie. Bij de Britten een kleine hit, hier als single geflopt. Ander hoogtepunt op de A-kant is Party Girl, een ietwat loom liedje, afwijkend van de rest van de plaat met opnieuw lekker pianowerk.
Op de B-kant sprong vooral Busy Bodies eruit, met een ingefaded intro, uptempo en het karakteristieke orgeltje van Steve Naive; opnieuw die frisse new wavesfeer.

En toch... Ik ben enigszins in conflict met mezelf. De overige nummers deden en doen mij namelijk minder; ook ruim veertig jaar later, ook na herhaald draaien. Tegelijkertijd ontstijgen ze wel degelijk de middelmaat, dat hoor ik wel. Ik begrijp dan ook niet goed waarom ze mij sneller vervelen dan het gros van de songs op de voorganger. Sunday's Best met zijn opzichtige driekwartsmaatje bijvoorbeeld, lekker liedje maar nee, er mist iets. Waarschijnlijk spreken de melodieën mij minder aan.

Op streaming is (What's So Funny 'bout) Peace, Love and Understanding toegevoegd, dat op de Amerikaanse versie Sunday's Best verving. Het is van de hand van Nick Lowe, die ook deze derde Costello produceerde. Het liedje zou in de jaren '90 ook op verzamelaars van de man met de lelijke bril (vond ik in '79) belanden, waar ik het liedje leerde kennen. Een restje van Costello's pubrockverleden.

Een lekker, fris, uptempo en messcherp geproduceerd plaatje, waaraan ik desondanks en tot mijn verbazing anderhalve ster minder toeken dan de voorganger van mij kreeg.

voortreffelijk album (engelse persing), plus 7”. heerlijke popnummers, ik kan ervan blijven genieten!

Is het niemand op gevallen dat het laatste stuk van Party Girl erg veel lijkt op het einde van Golden Slumbers van Abbey Road?