Elvis Costello & The Attractions - Armed Forces (1979)

Pfoe, Ronald, een onvoldoende - want zo vertaal ik een 2,5 - voor Armed forces? Wat streng! Ik vind de eerste drie van Costello allemaal op gelijke hoogte staan, en daarmee zijn beste albumtrits, die hij m.i. nooit meer heeft overtroffen, ook niet met Imperial bedroom, het drukke en veelzijdige Spike en een latere favoriet als Brutal youth.
Maar je schrijft het zelf al: de meeste liedjes zitten goed in elkaar. Maar ja, het raakt je of het raakt je niet. En als dat laatste voor het merendeel bij jou het geval is, dan kan er zo'n cijfer uitrollen (al resulteert een afweging als de jouwe bij mij doorgaans altijd nog in een wat laffe drie sterren).

Nog wat aanvullende opmerkingen: Elvis Costello heeft er nooit een geheim van gemaakt dat de pianoakkoorden uit het intro van Dancing queen hem hebben geïnspireerd tot de intro van Oliver's Army, dus die invloeden kloppen wel. Costello was een van de eerste 'serieuze' popartiesten die erkende dat veel nummers van Abba geniaal in elkaar staken.

Ik heb de hoes altijd prachtig gevonden, en een aanvulling van de muziek. Al vind ik ook wat te zeggen voor je uitleg dat hij beter bij een album van een mainstream-(hard)rockband had gepast. Als je niet beter wist en je zou deze in de bakken zien staan, dan zou je denken dat de muziek op bijvoorbeeld Asia zou lijken...

Ten derde: ik heb altijd de Amerikaanse versie van die LP gehad (op dat rode label van CBS/Columbia, met een heel andere voorzijde van de hoes; het olifantenleger staat achterop) en me nooit echt gerealiseerd dat Peace, love and understanding niet op de Engelse persing heeft gestaan. Ik heb de CD ook, en daar staan allebei de nummers op.

Overigens is juist dát het nummer dat songschrijver Nick Lowe multimiljonair heeft gemaakt. Een coverversie van Curtis Stigers staat namelijk op de soundtrack van de film The Bodyguard. En daar zijn er, zoals we allen weten, vele miljoenen van verkocht.

Verrassende conclusie van je genuanceerd betoog die ook mij verbaast...

Een bijgeleverde 7" single? Ik dacht even dat dat dan het ontbrekende Peace, love and understanding zou kunnen zijn. Maar nee, het blijkt een live EP'tje te zijn, dat ik later wel eens afzonderlijk heb gekocht, inclusief de vier prentenbriefkaarten van de groepsleden, die kennelijk ook bij de Engelse persing zaten. Ik heb die single ooit los gekocht, maar me nooit gerealiseerd dat die twee bij elkaar horen. Mijn (Amerikaanse) vinyl-exemplaar van Armed Forces is verloren gegaan, maar ik zal eens kijken of ik deze twee elementen ooit weer eens kan samenbrengen.

For the record: op internet lees ik dat Peace, Love, and Understanding (in de versie van EC &tA dus) aanvankelijk een B-kantje was van een single van Nick Lowe, die in 1978 verscheen. Lowe had het al in 1974 geschreven (en opgenomen) voor zijn toenmalige band Brinsley Schwarz.

Kalamitsi schreef:


Terechte opmerkingen van jou en gaucho: ik ben inmiddels Armed Forces aan het herbeluisteren; waarom enerzijds mijn reserve en anderzijds dat enthousiasme in mijn verhaal? Ik weet het oprecht niet meer, maar daar kom ik op terug met kakelverse indrukken.

Alvast fijn dat er oplettende lezertjes zijn, zoals Marten Toonder dat noemde in zijn boeken over de eerwaarde heer Olivier B. Bommel!

Alvast fijn dat er oplettende lezertjes zijn, zoals Marten Toonder dat noemde in zijn boeken over de eerwaarde heer Olivier B. Bommel! [/quote]

Een heer van stand is altijd bereid zijn opinie te herzien, jonge vrienden

De beloofde update. Ik zit thuis, herstellende van een kleine operatie. Het gaat voorspoedig maar vooral de bank is voorlopig mijn habitat met als groot voordeel dat er veel meer ruimte is om muziek te luisteren.

In maart '22 noteerde ik over Armed Forces: "Ik ben enigszins in conflict met mezelf. De overige nummers deden en doen mij namelijk minder; ook ruim veertig jaar later, ook na herhaald draaien. Tegelijkertijd ontstijgen ze wel degelijk de middelmaat, dat hoor ik wel. Ik begrijp dan ook niet goed waarom ze mij sneller vervelen dan het gros van de songs op de voorganger."
Die verveling blijft nu echter uit. Is dat omdat ik momenteel veel meer rust heb om te luisteren? Zat mijn hoofd toen vol met allerlei drukte die frisse oren saboteerde?

Zou best kunnen. Vandaag doet Costello namelijk mijn mondhoeken omhoog kruipen, met als grootste favootjes op de A-kant de introloze opener Accidents Will Happen, Senior Service, Oliver's Army en de ietwat geheimzinnige sfeer met observerende tekst in Green Shirt.
Ook op de B-kant is het vooral de energieke wave-met-orgeltje die landt, met als favorieten Busy Bodies, Moods for Moderns met z'n lekkere pianospel en nog een fraai voorbeeld van puntige teksten in Two Little Hitlers.

En toen steeg mijn waardering met maar liefst anderhalve ster. Zoals Marten Toonder noteerde in De zonnige kijk (1980): "Zelfs een held heeft wel eens een misverstand in zijn denkraam, dat men hem in de schoenen kan schuiven." Dat gold hier zeker voor mij, niet-held die ik ben.