Alanis Morissette - Supposed Former Infatuation Junkie (1998)

Ik moet rick hier bijtreden. Er staan hier weliswaar een aantal uitstekende nummers op zoals Thank You, The Couch, That I Would Be Good en de meer ingetogen songs als That I Would Be Good en One waar ze oprecht en emotioneel klinkt.
Maar nummers als Front Row, Baba, Sympathetic Character en Would Not Come moeten het meer hebben van de bombast of pretentie dan een goede melodie. Ze had beter de zwakke nummers geschrapt en het aantal beperkt tot zo'n 10 tot 12. Waar dat Jagged little Pill over de hele lijn uitstekend is, moet je hier de skiptoets gebruiken.

Dat heb ik juist niet. Er is inderdaad meer bombast dan melodie, maar een goede melodie hoeft niet altijd de basis te zijn voor een goed nummer vind ik. Zeker niet als het is afgewisseld met nummers waarbij dat wel zo is. Ik snap je punt wel, maar toch vind ik het goede nummers. Wel wat alternatiever, maar daar hou ik juist van. Daarom vind ik dit album ook beter dan Jagged Little Pill.

Oops. Ik zie bij mijn post staan "I was hoping" als het op één na beste liedje hier, maar dat moet natuurlijk "Joining You" zijn.

Wisselvallige plaat van de dame. Er staan nummers op die niet hadden misstaan op het prima debuutalbum. Maar het is te veel, te onsamenhangend en een paar songs zijn echt overbodig. Waarom dan 17 nummers? Ook valt het mij op dat ze hier en daar 'praatzingt': de woorden in een zangregel worden op rare momenten afgebroken of hervat, waardoor het geforceerd overkomt. Het kon beter, zeggen we dan.

Wisselvallig?? Gebalanceerd is misschien een betere verwoording.
In het begin vond ik dit album ook een vrij lange rit. (17 nummers! welke artiest brengt tegenwoordig nog een album uit met zoveel songs?) Maar ondanks enkele "mindere" nummers maken pareltjes als That I Would Be Good, U R, Unsent,... dat wel goed.
Ik zag haar trouwens live toen ze voor dit album tourde en dat was een geweldig optreden met oa een akoestische set. Haar debuut was een knaller, maar dit is een zeer goede 2e plaat van deze jongedame met ballen.

Ik heb de Australische toureditie, die heeft er zelfs 18

Uninvited als extra track, helaas niet de filmversie *welke weergaloos is, maar de demo versie.

Dit is eigenlijk best wel een hele goeie cd stiekem... Open, oprechte teksten, soms dieper dan je op eerste gehoor zou denken. En muzikaal ook niet slecht. Inderdaad wat bombast en soms 'kijk eens hoe goed ik kan zingen' maar daarom niet minder.

Halfje erbij, vier sterren vind ik dit toch zeker wel waard!

nog steeds mijn favoriete Alanis Album vooral door Joining you en waar mijn kippenvel kippenvel van krijgt: The Heart of the House

Ze kreeg met haar debuutalbum "Jagged little pill" zoveel lovende kritieken, dat het voor de opvolger haast een onmogelijke opgave werd om dat succes te evenaren. Toch duurde het 3 jaar voordat die opvolger uitgebracht werd, dus kan ik me voorstellen dat de verwachtingen hooggespannen waren. En dan kan het resultaat uiteraard ietwat tegenvallen.
Thank U werd een terechte top-10 hit, maar Unsent steekt er wat mij betreft met kop en schouders boven uit.

Op ”Supposed Former Infatuation Junkie” kiest Alanis Morissette voor een andere aanpak in vergelijking met haar doorbraakalbum ”Jagged Little Pill”. Eigenlijk zijn beide album niet echt met elkaar vergelijkbaar. Op ”Jagged Little Pill” was mevrouw Morissette voornamelijk boos, en ze liet dat merken in stevige recht-toe-recht-aan rocksongs vol emotie. Op ”Supposed Former Infatuation Junkie” heeft Alanis nog steeds van alles te vertellen over wat haar dwars zit, maar de vorm is anders. De muziek is gelaagder, bombastischer en experimenteler. Dit levert een aantal zeer goede en intrigerende liedjes op. Alleen staan er op ”Supposed Former Infatuation Junkie” ook mindere liedjes, althans in mijn beleving. Vooral het middenstuk kan me niet echt bekoren. Morissette kiest mijn inziens iets te vaak vorm over inhoud. Het spontane karakter van ”Jagged Little Pill” hoor ik hier niet echt terug. Die charme mis ik een beetje. Daarnaast denk ik dat een wat kritischer selectie van liedjes tot een bondiger en meer gebalanceerde tracklist had geleid. ”Supposed Former Infatuation Junkie” is een genietbaar album, zeker een voldoende, maar vind ik uiteindelijk toch iets minder houdbaar dan ”Jagged Little Pill”.

Schreeuwerig en puberaal wil ik dat album niet noemen, maar met de rest ben ik het zeker eens. Dit album heeft bij mij absoluut aan kracht gewonnen door de jaren heen. Het is geen makkelijke plaat, maar wel erg sterk. 17 nummers is wat veel en zonder tracks 16, 17 en 11 had er nog een hogere score ingezeten. De andere nummers zijn erg sterk met uitschieters 'Are You Still Mad', 'That I Would Be Good', 'Joining You', 'Thank U' en 'I Was Hoping'.
Wel zonde dat het beste nummer uit deze periode 'Uninvited' er niet op staat.

Vrij constante plaat, die je ergens wel bevalt.

Niet zo'n energiek en fris album als het debuut, maar de combinatie van gitare, beats en de stem van Alanis bevalt me heel goed.
In tegenstelling tot Jagged Little Pill groeit dit album veel meer per luisterbeurt, maar de nummers zijn over het geheel net iets minder sterk.

Gelijkwaardig aan de plaat waarmee ze doorbrak , al hadden er wel een nummer of 4 afgekund .Niet te bevatten dat dit al weer bijna 20 jaar oud is . De tijd heeft niet echt vat gekregen op de muziek ,maar sommige teksten zijn wel tenenkrommend. Luister je daar door heen ,heb je een aardige plaat die eigenlijk altijd wel gedraaid kan worden . 3 en halve ster

Een album waar destijds veel aandacht (en geld) aan is besteed, volgens mij. Maar liefst 17 (!) nieuwe nummers, een uitgebreide promotiecampagne, mooi artwork, veel videoclips, met een naakte Morisette in de hitvideo "Thank U". Het resultaat van het album viel me toen enigszins tegen en dat bleek bij meerdere luisteraars het geval. Het had meer te maken met het verwachtingspatroon, want ik realiseerde me een aantal maanden later dat, wat Twinpeaks ook al stelt, wanneer het beperkt was tot nieuwe 12 songs, dit album meteen een veel sterkere indruk had achtergelaten. Uiteraard hadden de gesneuvelde tracks prima als B-kantjes kunnen dienen. Er lag immers meer op de plank dat op die manier is gebruikt op de singles van het eerder genoemde "Thank U", maar ook op "Joining You". Daarna werd er gebruik gemaakt van livemateriaal, waardoor ik die singles altijd minder (lees: niet) interessant vind.
Ruim twintig jaar later draai ik het album nog één keer per jaar, denk ik, met altijd dezelfde conclusie: onderhoudend, met enkele sterke songs, maar ook met een te lange tijdsduur.

Beter dan jagged little pill naar mijn mening, de teksten van dit album zijn een stuk volwassener en muzikaal gezien is deze interessanter. Het album is wel iets aan de lange kant. Eeuwig zonde dat uninvited (een soundtrack single) niet op dit album staat.

Horen jullie ook een monotone ruis gedurende het hele nummer 'That I Would Be Good'?
Voordat ze begint te zingen hoor je hem het best.

Jazeker, het geluid klinkt een beetje als een opgeblazen speaker.
Vandaag deze nog eens beluisterd een aantal erg mooie nummers naast vel bombast. Al spelt nostalgie vast mee.
Unsent vind ik het sterkste nummer, naast Thank U en That I Would be Good.

Dit album haalt bij lange niet van het niveau van Jagged little pill. Desondanks staan er toch hele mooie nummers op.

Veel negatieve praat hier en heel overdreven lage cijfers
Deze opvolger van JLP is idd niet van hetzelfde niveau
Maar dat zegt mij niet veel .... het blijft toch gewoon een fijn album
Met enkele Super mooie songs...zoals Joining You of I Was Hoping
En nog mooier in de MTV unplugged ('99) uitvoering
Dat live aucoustic album is zeker mijn meest favo van mevrouw A M

Mooie opvolger van JLP. De songs zijn prachtig uitgevoerd en fraai gezongen. One is zwaar favoriet met een geweldige tekst, what average means.

Ik luister de Top 2000 van 2023 terug van #2000 naar #1, maar ik beluister het hele album waar het nummer vandaan komt.

Album nummer: #35
Getriggerd door: #1965 (Thank U)
Andere Top 2000 nummers op dit album: geen
Nummers toegevoegd aan persoonlijke playlist: Front Row, Baba, Thank U, Are You Still Mad, Sympathetic Character, That I Would Be Good, The Couch, So Pure, Joining You

Echt een lekker album. Ben altijd fan van Alanis geweest dus was blij dat ik dit album eens volledig kon beluisteren. Thank U is sowieso een fantastisch nummer, waar ik ook zowat ieder jaar op stem voor de Top 2000. Eigenlijk de hele reeks tot en met The Couch is heerlijk. Wat maakt ze een goede muziek! En wat kan ze goed enerzijds boosheid en wanhoop overbrengen, en anderzijds juist kwetsbaarheid en jeugdigheid. Ik deel wel wat ik hiervoor ook heb gelezen dat het middenstuk te lang is zonder echt impact te maken.

Ik was net naar de nieuwe 'Thank U' editie van dit album aan het luisteren en kwam hier even checken - toch wel even schrikken van deze vrij lage score! Ik zal nog terugkeren hier met een langere mening, maar ondertussen toch al even het gemiddelde optrekken