Alanis Morissette - Supposed Former Infatuation Junkie (1998)

Aiaiai, het meisje kreeg pretenties.

En dat mag niet?

Hangt van het resultaat af, dit album was vooral langdradig met een enkel lichtpuntje.

Een rommelig album. Veel prachtsongs, maar ook een paar regelrechte draken. Pretenties ? Kan best, maar dat kan ook positief werken. Hier hinkt Alanis iets teveel op 2 gedachten.

Moeilijk om een schitterend debuut op te volgen, nog maar eens het bewijs. Dit album doet onder voor zijn voorganger, zonder twijfel, wellicht omdat het nieuwe er wat af is. Toch zijn enkele nummers heel sterk. 'That I would be good' is mijn favoriete song hier, de boodschap is zo herkenbaar. Ook 'I was hoping' en 'One' zijn mooi. Er zijn er nog een paar, maar bepaalde nummers laat ik telkens weer over. Ik weet niet of ze pretentie gekregen heeft. Misschien wel een beetje, maar als het zo is, mag ze zich dit een beetje veroorloven, want ze heeft dan ook iets te vertellen.

Mooi album, dat beter wordt naarmate je het vaker hoort. En zo hoort het ook.
Vooral Unsent is een juweeltje.

Wel jammer dat Alanis na dit album niets fatsoenlijks meer gemaakt heeft.

Dit is gewoon haar beste album. Beter dan haar debuut en dat is knap.

Ga toch gauw bier drinken. Ik vind het altijd weer fascinerend hoe mensen to dergelijke conclusies komen. Maar goed, misschien heb je wel gelijk, maar niet in mijn hoofd!

Ik vind dit album ook beter dan haar debuut. Dus Pim, je bent niet de enige die daar zo over denkt.

Deze plaat is een stuk abstracter en in feite diepzinniger dan Jagged Little Pill en over het algemeen ook minder geliefd. Ik weet nog dat ik hem best een aantal keer moest luisteren voordat ik eraan gewend was. Voordeel is wel dat de nummers op dit album minder snel vervelen. JLP zet ik nog heel af en toe eens op, deze ook niet veel maar toch iets vaker. I Was Hoping en One vind ik bloedmooie nummers. Toch 4,5 *. Overigens heb ik Alanis' latere werk nooit boeiend meer gevonden.

Maartje Bronkhorst, Amsterdam

wat een teleurstelling na het debuut

Zonde dat de CD zo slecht begint, Front Row en Baba klinken wel erg bombastisch. Gelukkig komen daarna Thank You en Are You Still Mad die erg intiem zijn.
Unsent is een teder kippenvel nummer. Maar de 'triphoppy' The Touch en I Was Hoping redden het toch niet zonder refrein. Joining You is een briljant nummer!
One en Would Not Come neigen naar saai en monotoon, maar Can't Not en So Pure zouden a capella overeind blijven, zo goed zijn de melodielijnen! De laatste nummers Heart Of The House en Your Congratulations klinken erg lief en erg intiem! Alanis is experimenteler geworden. Daardoor gevarieerder, maar ook grilliger...

I second that! Laten we wel wezen. Het blijft moeilijk om Little Jagged Pill te overtreffen. Daarom ga ik ook niet vergelijken en zie deze cd meer als een losstaand album. Mijn favo is ook "That I Would Be Good". Erg intiem en gevoelig nummer vind ik. Verdere toppertjes zijn voor mij "Unsent"en "Thank You". K'ga voor een 4.. Tja... Little Jagged Pill laat zich uiteraard net niet overklassen door deze opvolger.

Prachtig prachtig album. Maar zo ontzettend deprimerend. Ik kan m niet te vaak luisteren omdat ik er echt heel melacholisch van word. En die teksten.. zo heartbreaking. Ik vind m beter dan haar debuut. En ook alles wat erna kwam staat in schril contrast tot deze plaat.

Ik ben het eens met Funk Star..."Joining you" is echt een geweldig nummer, die tekst alleen al.. Ook "Thank You" is en blijft een super nummer. Ondanks een paar missers is dit toch een fantastisch album. Toen hij net uit was had ik hem gekregen op mijn verjaardag, maar waar die is, geen idee. Maar, Vandaag gekocht bij mediamarkt voor 3 euro!!! Dus o.a "Joining You" wordt op dit moment weer grijs gedraaid.

Dit album is een stuk gedurfder, experimenteler en alternatiever dan het schreeuwerige, puberale 'Jagged Little Pil'.
Voor mij is het een 4 waard, individuele songs ga ik hier niet aanprijzen, het geheel staat als een huis.

Jagged Little Pill en deze zijn allebei favorieten van mij, maar toch geef ik dit album een halfje meer. Waarom? Vind het gewoon stukken gevarieerder dan haar debuut. Ballads durft ze hier veel meer aan en wat mij betreft zeer geslaagd. Het nummer Unsent (over haar vroegere liefdes) vind ik nog steeds prachtig om te luisteren. So Pure vind ik dan weer iets minder, die klinkt me iets te 'gemakkelijk'. En, tja, die hele grote hit Thank You is in mijn ogen een absolute klassieker. Telkens weer zing ik uit volle borst mee naar dat prachtige climax.

Maar na dit album ben ik Alanis uit het oog verloren, ze maakte weinig indrukwekkende songs waardoor ik ook niet benieuwd werd naar haar albums. En qua waarderingen te zien mist men daar ook niet veel aan. Nu in 2008 komt ze weer met een nieuw album na een stilte van 4 jaar (ok, er zat nog een Greatest Hits tussen). Zou ze ooit weer het niveau van Jagged en deze Supposed halen?

tweede worp van alanis en dit vind ik nog beter' dan haar debuut en wat een teksten, prachtig gewoon weg, daarna ging het bergafwaarts met onze meid.

Ik vind het vreemd dat vele users dit een beter album vinden dan haar vorige "Jagged Little Pill", terwijl dit album volgens mij er niet aan kan tippen. Is dit album per definitie beter omdat dit minder verkocht?
De meeste songs zijn wel sterk, maar er staan een aantal middelmatige tussen (tracks 2, 5, 12). "Thank You", "That I Would Be Good", "One" en "Joining You" vind ik wel de beste daaruit.

Erg mooi album, met ook erg veel goede nummers erop, zoals Thank You, Can't Not (blijft eeuwen in mijn hoofd doorspoken, erg vervelend) en I Was Hoping, maar ook daarbuiten veel moois. Lekker alternatief en leuke creatieve teksten!

1. Joining you (schitterend)
2. Heart of the house (bijna net zo goed als joining you)
3. Pure (prachtig!)

Deze is na 1998 helemaal van de radar verdwenen, maar ik had hem laatst weer in m'n handen en toch is het best een aardig album. Ik vond hem toendertijd veel te lang en te zwaar, maar ik hoor nu toch allemaal dingen, vooral instrumentatie die me hiervoor nooit opvielen.

Voor iedereen die hierboven Jagged Little Pill als haar debuut ziet: dat klopt niet, dat was haar doorbraak, maar niet haar eerste album.

Dit album is redelijk, maar het raakt niet. Langdradig af en toe en soms rommelig. Het is allemaal wel oke, en soms ook echt mooi, maar het kan me niet lang bekoren. Net 3 sterren. Ik had er denk ik wat meer van verwacht.

Nee hoor, daar heeft het wat mij betreft niets mee te maken. Ik vind dit een moeilijker toegankelijk album dan JLP maar na een beetje doorzetten heeft het mij definitief voor zich gewonnen. Het is een prachtig geheel met meerdere pareltjes. De teksten lijken vaak niet zo makkelijk te lopen maar dat vind ik juist wel gedurfd en boeiend.
Na JLP, wat ik overigens ook een erg goed album vind, bleek uit SFIJ voor mij dat Alanis een zeer veelzijdig talent is. Ik hoop dat ze dat ooit weer eens gaat laten horen.

Vanuit het stoere You Oughta Know naar het zoetsappige EO achtige Thank You.
De EO zou ze waarschijnliojk wel een ban op leggen vanwege het bloot in de videoclip. Verder is er nog een link met Arie Boomsma.
Als Alanis je partner zou zijn, dan kun je gemakkelijk 40 Dagen Zonder Sex.
Mooi is anders.

Verder een meer gewaagdere opvolger dan haar debut; al blijft die over het totaal een stuk sterker.

Zoetsappig? Bevrijdend! Ik zou Thank U nooit associëren met de EO.
Grappig trouwens dat je deze twee nummers vergelijkt: ik had namelijk een keer een soort verhaal gemaakt waarin iemand een voorbije relatie verwerkte. Het begin van het verhaal associeerde ik met You Oughta Know; woede en frustratie. Het (voorlopgie) einde van het verhaal koppelde ik aan Thank You; een fase van bevrijding, loslaten, gegroeid zijn en verder komen.
Ik vind haar overigens ook zeker niet lelijk, eerder apart. Tenzij je Alanis anno nu bedoelt, die heeft een heel rare trek in haar gezicht gekregen. Gelukkig is haar stem nog intact.

En een groot aantal kilo's zwaarder.
Haar stem blijft zeker goed; alleen is haar podium presentatie er in al die jaren niet beter op geworden.
Waarschijnlijk waren mijn verwachtingen voor dit album anders.
Baba sprak mij weer wel aan.

Opvallend hoe de meningen verdeeld zijn. Ik vind dit album dus beter dan Jagged. Supposed is veel intelligenter, veel volwassener, veel doorleefder en veel gevarieerder. Daarmee niet gezegd dat ik jagged niet goed vind, maar een jaartje of twee drie extra levenservaring is goed te horen en dat maakt dit album beter. Latere albums zijn ook mooi, maar halen het niveau van Supposed niet meer, wat dit album dus voor mij haar meesterwerk (tot nu toe) maakt.

Vond ik Alanis Morrissette in den beginne hier, daar en daar wat irritant klinken op haar bijkans vervelende debuut 'Jagged Little Pil',
'Supposed Former Infatuation Junkie' daarentegen staat bol van de potentie en heerlijke meeslepende songs als 'One' (gewoon simpelweg haar beste nummer!), 'Í Was Hoping', 'The Couch', 'Would Not Come' en niet te vergeten 'Thank You'. Thank u.

"Thank U" is het beste nummer op het album en "I was hoping" is ook behoorlijk goed. Alles wat er verder op deze plaat staat is minder goed. "That I would be good" en "Are you still mad" zijn de enige emotionele liedjes waar ik hier van kan genieten. "Front Row" en "Baba" lijken nergens op. Er is geen melodie, niets. Ik kan me af en toe best openstellen voor altenatieve muziek maar dit spreekt mij echt niet aan, hoe hard ik mijn best ook doe.

Het zijn ook véél en véél te veel nummers op deze CD. Tien nummers waren meer dan genoeg geweest want laten we eerlijk zijn, meer dan een uur van die zeurige stem kan het gemiddelde oor niet aan. Ik wordt er in ieder geval niet helemaal lekker van. Veertig minuten waren ook meer dan genoeg geweest.