Greg Lake - Manoeuvres (1983)

Waarschijnlijk een poging om commercieel succes te behalen. Typische gladde jaren '80 hardrock. Ontiegelijk dertien in een dozijn.
Z'n stem begon ook al minder te worden.

Op papier zag het er leuk uit, Greg Lake & Gary Moore, maar dit voegt niet veel toe.

Favoriete nummers, tja, ik kan ze zelfs niet vinden.

2e soloplaat van Greg Lake. Eigenlijk in het verlengde van zijn eerste. Melodieuze hardrock afgewisselt door wat poppy zwijmelspul.
Het klinkt allemaal erg cliche en de zoete teksten zijn ook niet echt in het voordeel op deze plaat die nu vreselijk gedateerd klinkt.
Ik vind het jammer, want in potentie is Lake best een goede liedjesschrijver, maar ik geloof echt dat ie de bedoeling had om in navolging van vakbroeders Asia, door te breken naar een groter publiek. Het klinkt bij tijd en wijle ook erg Amerikaans georienteerd, maar ook nogal geforceerd.
Famous Last Words springt er overigens voor mij in positieve zin uit.
Voor de rest erg matig. Muzikaal allemaal goed vertolkt, maar nogmaals, dit was na een jaar of wat echt heel erg achterhaald.

Het zelfde jaar verving hij John Wetton tijdelijk bij Asia tijdens concerten.

De gitaar riff aan het begin van het openingsnummer “Manoeuvres” is duidelijk geleend van “English Eyes” van ToTo.

Waar ik Greg Lake's solodebuut uit 1981 nog kon omschrijven als vlakke plaat, niet storend, met één goed nummer is deze tweede voor mij echt storende slappe hap.

De opvolger van Greg Lakes titelloze solodebuut was wegens lage verkoopcijfers meteen de laatste die hij maakte, aldus Harry Shapiro in zijn biografie over Gary Moore. Laatstgenoemde is wat mij betreft de enige die de muziek van Lake een beetje naar niveau tilt.
Eerder was Greg Lake met zijn groep (waarin verder toetsenist Tommy Eyre en drummer Ted McKenna) op tournee geweest in de Verenigde Staten. Die was voor Moore om dubbele reden onbevredigend. Niet alleen vielen de bezoekersaantallen tegen, ook ontdekte hij dat zijn naam en reputatie nog altijd niet het land van uncle Sam hadden bereikt.

Net als op het debuut staan de meer gepeperde nummers op de eerste helft. Oftewel, waar Moores gitaar klinkt en waar de Noord-Ier aan meeschreef. Waar hij op de voorganger Nuclear Attack meebracht, zijn nu opener en titelnummer Manoeuvres, A Woman Like You en I Don't Wanna Lose Your Love Tonight van zijn hand.
Op Manoeuvres mis ik een gitaarsolo. Die zit wel in het door Lake geschreven Too Young to Love, een uptempo rockertje en tilt de boel meteen naar een hoger niveau, hetgeen op het eveneens door Lake neergepende Paralysed gebeurt.
Moores A Woman Like You blijkt een popnummer te zijn met korte gitaarsolo en Moore hoorbaar in het koortje bij het refrein. I Don't Wanna Lose Your Love Tonight is dus ook van Moore en heeft gelukkig een gitaarsolo, zij het kort.
Op de tweede helft voert zouteloze pop de boventoon, al klinken in I Don't Know Why I Still Love You aangename symfonische toetsen. De melodie is echter als een doorsnee popnummer, passend bij het 1983 waarin de plaat verscheen. Vergeef me dat ik denk dat hij het liedje beter aan een popzangeres van het kaliber Anita Meyer had kunnen geven.

Lake trok de stekker uit zijn solocarrière, om te beginnen door zijn korte verblijf bij Asia, later kwam ik zijn naam tegen bij Emerson, Lake & Powell. In 1995 verscheen King Biscuit Flower Hour Presents Greg Lake in Concert met opnamen uit 1981, dus mét Gary Moore. Op MuMe te vinden als In Concert. De man die hoogst noodzakelijk zout en peper aan Lakes muziek toevoegde.