The Traveling Wilburys - Traveling Wilburys, Vol. 1 (1988)

Jongens, wat een plaat, wat een plaat.
Ik heb hem gisteren nog eens integraal beluisterd
(kocht eindelijke de CD versie met de bonustracks).

Kant 1 van het album is een van de beste vinyl sides ooit.
De vijf Wilburys treden er één voor één voor het voetlicht.

Handle with Care is puike Harrison pop.
Met zorg gemaakt, een gitaar die gently weeps en meesterlijke vocalen.

Dirty World is een fluim van Dylan.
Briljante tekst en even vlot als uiteindelijk alle nummers op deze schijf.

Rattled is het Lynn moment.
Met multi-layered gitaren en een grollende Orbison.

Last Night had een singel moeten zijn.
Youngster Petty die overtuigend meeblaat met die ouwe sokken.

Not Alone Any More is een jankende Oribson.
De manier alleen al waarop hij het woord "alone" zingt ... kippenvel.


Kant 2 biedt meer fraais en moet nauwelijks onderdoen voor kant 1.
Al profileert Dylan zich hier iets nadrukkelijker dan de band.

Congratulations is Dylanesque ironie in het kwadraat.
En wat neuzelt die Petty heerlijk mee met meester Bob.

Heading for the Light toont ons opnieuw een trefzekere Harrison.
Wat waren zijn gitaren tijdens het Traveling Wilburys tijdperk goed in vorm.

Margarita is een kolfje naar de hand van studiowizzard Lynn.
Zowel de vocalen als de gitaren krijgen hier een ELO behandeling.

Tweeter and the Monkey Man is Dylans derde verschijning.
Een goed nummer, hoor, maar is op deze manier iets te nadrukkelijk aanwezig.

End of the Line is opnieuw van Harrisons hand.
Een leuke afsluiter met een heel aangrijpende videoclip,


Sinds kort dus ook los van de box met bonustracks verkrijgbaar.
Beide bonustracks werden blijkbaar wel door Lynn in 2007 overdubbed,
wellicht omdat ze op zich te prematuur waren om te releasen.

Maxine ligt duidelijk in het verlengde van het album.
Like a Ship mist wat structuur en is hoorbaar nog niet klaar.


Voor de fijnproevers: http://nl.youtube.com/watch...
Die gozer heeft heel wat beroemde popsterren op youtube geïmiteerd.
Zoeken, genieten en lachen ...

In 1988 is Jeff Lynne is bezig met de productie van platen van Roy Orbison en Tom Petty en had hij in 1987 net de productie van George Harrisons Cloud Nine achter de rug. Tijdens die opnames van Orbison en Petty komt spontaan het idee op om samen een heel album op te nemen in de home studio van Bob Dylan word dit album opgenomen.
Het album is een geweldige trip van Rockabilly, Country en Doo-Wop waarbij de heren er vrolijk op los musiceren, Nelson, Otis, Lefty, Charlie T. en Lucky Wilbury, noemden ze zich. Wie bekend is met het solo werk van de heren uit die periode hoort goed de Lynne productie terug op het album. Om de een of andere reden (waarschijnlijk omdat ik altijd kippenvel krijg bij het horen van zijn stem) vind ik de inbreng van The Big O geweldig vooral in Not Alone Anymore. Ook de samen zang in End of the Line en Handle With Care is magistraal. Geweldig hoe de 5 stemmen zeer harmonieus bij elkaar passen. Helaas overleed Roy kort na het uitbrengen van dit album en zelfs voor dat zijn eigen album Roy Orbison - Mystery Girl (1989) uitkwam. Er volgde nog een Volume 3 die ook zeker de moeite waard is, maar The Big O is een groot gemis.

Ik zou er toch goud voor geven om een vlieg op de muur te zijn bij albums zoals deze Traveling Wilburys, Vol 1. Een supergroep met onder andere Bob Dylan, Tom Petty en Roy Orbison (en eigenlijk moeten George Harrison en Jeff Lynne ook vermeld worden, want dat zijn toch ook niet van de minsten) die besloten om samen eens een plaatje op te nemen. De geschiedenis hoe de groep zich vormde, is ondertussen al vele malen verteld en is in al zijn eenvoud juist zo geweldig te noemen. Dat kan ook van de nummers gezegd worden: in al hun eenvoud zijn ze juist geweldig goed en hier staan toch een aantal heuse kleppers op. Als groot Dylan-fan neig ik het meest naar zijn nummers (met Tweeter and the Monkey Man voorop, wat een geweldig nummer blijft dat toch), maar dat betekent niet dat de rest van de nummers daarvoor moeten onderdoen. Iedereen krijgt zijn eigen tijd om te shinen en dat resulteert dan in nummers zoals Handle with Care. Die stem van Roy Orbison daarbij... Het klinkt gewoon geweldig. Als ik dan toch één minpunt zou moeten noemen, dan zou ik voor Margerita gaan. Het is een nummer dat me niet zo heel veel doet en dat kan ook wel gezegd worden van Congratulations. Al is daar wel het kwartje gevallen eenmaal ik wat aandachtiger naar de tekst luisterde. Dit eerste volume staat al een aantal jaren regelmatig te draaien, ik zou eigenlijk is een fysieke release op de kop moeten tikken, maar Volume 3 heb ik vooralsnog aan mij voorbij laten gaan. Daar ga ik ook is achteraan gaan, al lijkt die The Traveling Wilburys Collection me interessanter te zijn als fysieke release voor iemand die nog niets in huis heeft.

De tracks op deze plaat zijn bedrieglijk eenvoudig. Wordt soms wat laatdunkend over gedaan maar dan heb je echt niet begrepen hoe goed het allemaal in elkaar zit. Pure klasse