The Traveling Wilburys - Traveling Wilburys, Vol. 1 (1988)

super album met een paar geweldige artiesten en songwriters.. Een absolute aanrader!! alleen is hij niet meer op veel plaatsen verkrijgbaar omdat ze niet worden gemaakt..

Idd lekkere pop van hoge kwaliteit. Vooral Handle with care en End of the Line zijn erg sterk. Niet toevallig ook de twee singles van deze plaat. Overigens mis ik de namen van Roy Orbison en Jeff Lynne in het rijtje Alternatieve artiestnamen. M.n. de laatste mag niet ongenoemd blijven. Zijn stempel is onmiskenbaar aanwezig. Luister in dit kader ook maar eens naar Tom Petty - Full Moon Fever en Into the Great Wide Open, George Harrison - Cloud 9, Del Shannon - Rock On, Roy Orbison - Mystery Girl (mn You Got It) en Jeffs eigen soloalbum Armchair Theatre

zitten heerlijke nummers op!

Lekkere reismuziek, topzwaar door de muzikanten die hier aan deelnamen. In mijn ogen een vrij unieke samenwerking.

Vijf geniale artiesten bij elkaar!!
Het is heel erg jammer dat er zo weinig te krijgen is van de Traveling Wilburys.

Maar in ieder geval: Geweldig!!!!!

Naar mijn mening is dit inderdaad een zeer unieke samenwerking.

Vooral het stemgeluid van Roy Orbison blijft smullen!

Geweldige Samenwerking van geweldige artiesten.

Elk weer met zijn eigen stemgeluid. Dat is ook echt geweldig bij Handle With Care. Vooral het deel van Roy Orbison vind ik prachtig.

Pretentieloos, goed in het gehoor liggend, aanstekelijk, méér dan aangenaam, en van prima kwaliteit met lange houdbaarheidsdatum....

Een uniek verhaal inderdaad, met een méér dan mooi resultaat....

Weinig te krijgen?
Dat valt best mee hoor, je moet alleen even weten waar je het moet zoeken! Hou vooral marktplaats in de gaten of andere online veilingsites!

Volgens mij bedoelt jfb dat ze maar 2 CD's gemaakt hebben, Maartenn.

Ook dat is dus discutabel; zie info bij Vol. 3

'Tis inderdaad discutabel hahahhaa!
Ik bedoelde ermee dat er eigenlijk niets meer nieuw te krijgen is van de TW's. Alleen nog maar tweedehands materiaal.
Dat vind ik jammer. maar ja, niet onoverkomelijk!

Hmm, zou op zich wel grappig zijn inderdaad als ze nu alsnog een plaat uit zouden brengen. Maarja, laten we realistisch zijn, dat zal wel nooit gebeuren. We moeten het dus maar doen met het materiaal wat nu nog beschikbaar is!

Er schuift op het net een vage VOL 2 heen en weer...weet iemand daar iets van?

Ik heb wel een bootleg van Volume 2, dat is een versie die "Live In Japan" heet. Hierop staan vooral nummers van alle Wilburys afzonderlijk. Nogmaals, dit is wel een bootleg: een officiële Volume 2 is er, zo als je wel zult weten, nooit echt gekomen. Al moet ik hier wel bij zeggen dat veel mensen Full Moon Fever van Tom Petty als Vol. 2 beschouwen vanwege de diverse samenwerkingen met andere Wilburys op dit album (Jeff Lynn heeft het geproduceert, Jim Keltner is net als bij de Wilburys op dit album de drummer, Roy Orbison doet het achtergrond koortje bij Zomby Zoo en George Harrison heeft meegezongen in "I Wont Back Down" en volgens mij wat meegeschreven).

Ik hoop dat dit genoeg informatie is

Edit: Zelfs Del Shannon deed nog mee op "Full moon Fever". Hij was natuurlijk de verwachte opvolger van Roy Orbison, alleen beroofde hij zichzelf vroegtijdig van het leven helaas

Ik ken enkel het sterke handle with care ben benieuwd naar de rest. Met Dylan , Petty enzo kan het moeilijk fout gaan.

Deze zou op 11 juni 2007 worden heruitgebracht samen met volume 3 en een DVD. Heb ik gelezen op een fanpage van the Traveling wilburys.

Hij staat inmiddels als pre-order op cd wow.

Beide cd's met twee bonustracks en een dvd met 5 clips en een documentaire. Als die documentaire wat voorstelt is dit best interessant.

Dit heb ik altijd een erg goed album gevonden. Het plezier straalt er vanaf. Volume 3 was ik destijds niet zo gecharmeerd van, maar misschien in de herkansing....

Ik heb die box nu voor me liggen. Gisteren besteld, nu al binnen! Via bol.com.

Ja, helaas is Roy na deze plaat gestorven en bijgevolg niet meer van de partij op het tweede album dat ze voor de grap volume 3 genoemd hebben.

Dit was een uniek project van grote artiesten. Bob Dylan, Jeff Lynne, Tom Petty, George Harrison en Roy Orbison.

Verplichte kost voor wie van ongecompliceerde lekkere liedjes houdt.
4.5 sterren ****1/2

Erg goede plaat van een supergroep van grote artiesten. Stuk voor stuk topnummers. Persoonlijke favorieten: Handle With Care, Last Night, Congratulations, Tweeter & The Monkey Man en End of The Line. Helaas overleed Roy Orbison nadat dit album werd uitgebracht.

Zoals Evans Hewson hierboven al schrijft: Verplichte kost.

4,5

Voor de Vinyl verzamelars onder ons, er komt nog een Traveling Wilburys 3LP vinyl box uit, waarschijnlijk eind juli maar gaat erg limited en duur worden

Ach, heb het toch allemaal al op vinyl, inclusief de singletjes

ook die outtakes?

ook hier oor ik af en toe via de handen van Jeff Lyne, de geest van Spector

Heerlijk pretentieloos album. Lekker simpele liedjes met die prachtige stem van Orbinson. Man, man, wat kon die vent toch zingen. Nergens is het écht hoogstaand, maar er zitten ook geen zwakke nummers bij. Twijfel een beetje tussen 3,5* en 4*, maar ga toch voor dat laatste.

Favoriet is de welbekende single 'Handle With Care'.

Het zijn 10 parels maar de beste song is Bob Dylan's "Tweeter and the Monkey Man".

Inderdaad, die stem van Roy Orbison. Niemand had zo'n stem als hij.

Jongens, wat een plaat, wat een plaat.
Ik heb hem gisteren nog eens integraal beluisterd
(kocht eindelijke de CD versie met de bonustracks).

Kant 1 van het album is een van de beste vinyl sides ooit.
De vijf Wilburys treden er één voor één voor het voetlicht.

Handle with Care is puike Harrison pop.
Met zorg gemaakt, een gitaar die gently weeps en meesterlijke vocalen.

Dirty World is een fluim van Dylan.
Briljante tekst en even vlot als uiteindelijk alle nummers op deze schijf.

Rattled is het Lynn moment.
Met multi-layered gitaren en een grollende Orbison.

Last Night had een singel moeten zijn.
Youngster Petty die overtuigend meeblaat met die ouwe sokken.

Not Alone Any More is een jankende Oribson.
De manier alleen al waarop hij het woord "alone" zingt ... kippenvel.


Kant 2 biedt meer fraais en moet nauwelijks onderdoen voor kant 1.
Al profileert Dylan zich hier iets nadrukkelijker dan de band.

Congratulations is Dylanesque ironie in het kwadraat.
En wat neuzelt die Petty heerlijk mee met meester Bob.

Heading for the Light toont ons opnieuw een trefzekere Harrison.
Wat waren zijn gitaren tijdens het Traveling Wilburys tijdperk goed in vorm.

Margarita is een kolfje naar de hand van studiowizzard Lynn.
Zowel de vocalen als de gitaren krijgen hier een ELO behandeling.

Tweeter and the Monkey Man is Dylans derde verschijning.
Een goed nummer, hoor, maar is op deze manier iets te nadrukkelijk aanwezig.

End of the Line is opnieuw van Harrisons hand.
Een leuke afsluiter met een heel aangrijpende videoclip,


Sinds kort dus ook los van de box met bonustracks verkrijgbaar.
Beide bonustracks werden blijkbaar wel door Lynn in 2007 overdubbed,
wellicht omdat ze op zich te prematuur waren om te releasen.

Maxine ligt duidelijk in het verlengde van het album.
Like a Ship mist wat structuur en is hoorbaar nog niet klaar.


Voor de fijnproevers: http://nl.youtube.com/watch...
Die gozer heeft heel wat beroemde popsterren op youtube geïmiteerd.
Zoeken, genieten en lachen ...

Tijdloos album van een legendarisch vijftal. Ik kan me in grote lijnen vinden met wat dazzler schrijft, ik vind de songs stuk voor stuk van grote klasse. De veelzijdigheid is enorm, dit album smaakte mij prima daar ik al geruime tijd een grote liefhebber ben van met name Dylan's als Petty's muziek. Een jaar of 10 geleden luisterde ik bovendien veel naar Jeff Lynne en zijn ELO, maar die band was ik enigszins uit het oog verloren.

Variatie is troef op dit album. Het ene nummer doet me weer meer richting ELO denken (Margharita), een andere song had ook niet misstaan op het sublieme Full Moon Fever van Petty, zoals End of the Line. Not Alone Any More is onmiskenbaar wijlen Roy Orbison, die de muzikale wereld veel te vroeg heeft verlaten. De videoclip is trouwens enigszins wrang, met de lege stoel wanneer Orbison's zang wordt ingezet. Orbison wordt gemist op het volgende album van dit collectief, een album dat - mede door zijn afwezigheid - bij mij minder in de smaak viel dan dit debuut.

Als beste songs van dit album heb ik Dirty World en Last Night aangevinkt, maar het hadden net zo goed Margherita en End of the Line kunnen zijn. Enkel Congratulations vind ik net iets minder sterk dan de overige songs. Een ander minpuntje is de korte speelduur van het album. Verder is dit een magistraal album dat mij keer op keer weet te overtuigen: 4,5*