Robin Lane & The Chartbusters - Imitation Life (1981)

Het tweede album van deze groep, met als boegbeeld Robin Lane. Ik heb deze plaat eerder gekocht dan het titelloze debuut. Bij dat debuut heb ik al wat meer geschreven over Robin Lane. Dat ik deze plaat gekocht heb, kwam omdat ze door evangelische en pinksterachtige jeugdbladen genoemd werd als een "reborn christian" , net als de jongens van U2. Aangezien ik toen ook nog redelijk beïnvloed werd door die stroming, maar ook een echte liefhebber was van goede wereldlijke pop/rock muziek en veel gospelmuziek maar bagger vond, waren dit dan toch wel lichtpuntjes. Christenen die toch ook goede muziek konden maken. Nu merk je eigenlijk weinig van dat 'reborn' gedoe bij Robin , met heel goed zoeken vind je misschien hier en daar een toespeling. Bijvoorbeeld bij het eerste nummer "Send me an angel' wat trouwens een prima nummer is. Verder zet Robin Lane zich hier nog nadrukkelijker neer als een wat sexy rock chick, wat waarschijnlijk door de puriteinse "reborn" beweging ook niet in dank is afgenomen. Deze plaat wordt duidelijk minder beoordeeld dan het debuut, maar toch deel ik dat niet. Misschien dat het debuut wat energieker was, ook nog wat spontaner. Deze plaat lijkt wat zwaarmoediger, serieuzer. Maar de plaat is ook redelijk stevig, het is duidelijk stevige rock met new wave invloeden. Teksten zijn redelijk maatschappij kritisch, zo zingt Robin in "imitation life" nadrukkelijk dat ze zo'n leven absoluut niet ambieert. En ze staat haar mannetje tussen al het muzikale geweld dat er soms geproduceerd wordt. Een krachtige wat hese stem, die prima bij deze muziek past.
Na deze plaat hield het op voor de groep en koos Robin voor een gezinsleven.

...kleine aanvulling: in 1984 bracht Robin Lane solo de EP Heart Connection uit; in 1986 tourde ze en stond daarbij op het Flevo Festival, in 2002 verscheen van de groep Piece of Mind, in 2019 de overzichtsbox Many Years Ago: The Complete Robin Lane & The Chartbusters Collection met daarop tevens EP's en livewerk. Sinds 1995 bracht ze vier soloalbums uit, waarvan de laatste in 2022.

Imitation Life is opvolger van een titelloos debuut. Daarop vielen naast de vaak bronzen stem van Robin Lane de gevarieerde gitaarpartijen op van de twee ex-gitaristen van Jonathan Richman & The Modern Lovers: Leroy Radcliffe en Asa Brebne. Ook hier horen we hoe ze op eigen wijze met inventieve invulling de muziek kleurrijk invullen. Het resultaat is opnieuw aangename gitaarwave, waarbij de liedjes variëren in tempo.
Opener Send Me an Angel opent redelijk vlot en melancholiek, What the People Are Doing is somberder en trager, titellied Imitation Life dendert scheurend voort. Langzaam en romantisch is Say Goodbye, waarna kant 1 stevig afsluit met No Control.
Soms moet ik denken aan de gitaarpartijen van Richard Lloyd en Tom Verlaine bij Television: de partijen van Radcliffe en Brebne verrijken de muziek. Misschien komt dat mede door de voorgeschiedenis van Lane: ze is een stukje ouder is dan menig andere muzikant in de new wave: werd geboren in 1947 en schakelde na een folkcarrière eind jaren '70 over op wave. De melodieuze rijkdom van folk sijpelt door op dit album.

Mijn favoriete nummer is Rather Be Blind dat kant 2 opent, dankzij venijnige gitaarriff en zanglijn-vol-weemoed. Solid Rock is kalmer en lichter, waarna -uiteraard- met Pretty Mala uptempo werk volgt. De twee laatste nummers werken niet: ze doen de plaat als een nachtkaarsje uitgaan. Afgezien van het slot is dit een sterk album, dat groeit bij vaker draaien, zeker voor hen met oor voor gitaar.

Op reis door new wave bevind ik me in maart 1981. Mijn vorige halte was bij het Nieuw-Zeelandse Swingers en de volgende is een kortstondige hervisitatie aan de derde van Ureloze Ultravox, dat dankzij het succes met Midge Ure de geflopte single Slow Motion alsnog tot leven wekte.