Robin Lane & The Chartbusters - Robin Lane & the Chartbusters (1980)

Robin Lane is een zeer interessante artieste en jammer dat ze toch redelijk onbekend is gebleven. Ik heb de twee platen van haar gekocht begin jaren 80, omdat ze toen bekend stond als een 're-born christian' hoewel dat verder niet echt blijkt uit haar muziek en teksten. Ik heb ze in de tijd gekocht dat ik ook 'Boy' en 'October' van U2 kocht, die toen ook bekend stonden als 're-born christians' en een aantal evangelische jeugdbladen waren daar erg gespitst op.
Met betrekking tot Robin Lane wat vreemd, want ze heeft een intrigerende geschiedenis. Haar vader was pianist bij Dean Martin en ze groeide op in Laurel Canyon. Misschien mede door haar vader kwam ze wel in aanraking met allerlei muzikanten, maar dan moet je eerder denken aan de hippies. Ze was aanwezig bij een gratis concert van Grateful Dead met een totale stoned Jerry Garcia, door een vriend (geluidstechnicus) bij het eerste concert van Cream, achteraf samen zingend met Janis Joplin, kwam in contact met een totaal dronken Tim Hardin, Stephen Stills. Ze zong later mee op Neil Young's 'Round and Round' en tussendoor was ze ook nog getrouwd met het latere Police-lid Andy Summers. Allemaal niet niks, zullen we maar zeggen. Mede waarschijnlijk door invloed van Neil Young en Stephen Stills ging ze verder in muziek , wat folk-rock achtig. Eind jaren 70 ging ze naar Boston en daar raakte ze onder indruk van de punk/new wave beweging en muziek van the Clash en Sex Pistols. Haar fans in totale ontreddering achterlatend besloot ze haar muzikale roer om te gooien en een meer rock/new wave getinte groep op te richten. Dat werd Robin Lane & The Chartbusters, waar ook een gitarist van the Modern Lovers lid van werd. Ze wilde meer punk achtige muziek maken met een sociale boodschap. Eigenlijk paradoxaal, als eerste een rock/punk groep met een vrouw als boegbeeld, maar ook dan nog een 're-born christian' . In 1981 ging het major label Warner Bros in zee met de groep en werd het eerste titelloze album uitgebracht. En dat was zeker een zeer energiek album, rock met duidelijke wave invloeden. een beetje Pretenders achtig, en bij een enkel nummer lijkt het zelfs wat op Shocking Blue. De single 'When things go wrong' deed het bijzonder goed, mede doordat het ook een beetje de start van MTV was en de clip veel werd gedraaid. Robin Lane & The Chartbusters-When Things Go Wrong - YouTube Ik vind het verder nog steeds een goed album juist tussen de jaren 70 en de doem muziek van de jaren 80. De tijd dat er veel bands waren die op eigen wijze de progressieve muziek loslieten en beinvloed waren door de punk en new wave en daardoor kortere, catchy songs schreven , die lekker in het gehoor lagen, niet te moeilijk energiek en stevig. Je hoort hier nog wel de Amerikaanse invloed , soms zelfs weer een wat psychedelische invloed maar dat stoort niet. Robin Lane heeft een stevige , wat hese stem, door de hoes zou je een andere indruk krijgen. De groep maakte nog een tweede, minder goed beoordeelde plaat, er kwam nog een live ep uit, die zeer slecht werd geproduceerd. Ronin Lane raakte zwanger, Walter Bross trok er de stekker uit en daarna bleef het een hele tijd stil rond Robin Lane.

Met dank aan Teacher voor het hele verhaal over deze groep . Dan hoef ik het niet meer te doen .
LP nog eens uitgehaald, kon me er niets meer van herinneren.
Maar het klinkt zoals best veel uit die tijd.
Enigszins rammelende gitaarrock met new-wave invloeden. Robin Lane doet me qua stem soms enigszins denken aan Sue Saad en Patti Smith.

Op vinyl, in nieuwstaat, Duitse persing.

Op reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave. Vanaf de Londense vrouwengroep Mo-dettes geraak ik bij deze groep uit Boston, Massachusetts.
Vorig jaar kwam ik het titelloze debuut van Robin Lane & The Chartbusters tegen in het Duitse Minden bij een meer dan goed gesorteerde winkel met veel tweedehands geluidsdragers. Ik nam 'm op de gok mee. Heb haar in de jaren ’80 live gezien, waar niks van was blijven hangen behalve nieuwsgierigheid.

Die wordt bepaald niet teleurgesteld. Kant 1 bevat zes nummers; opener en tevens single When Things Go Wrong is een melancholiek liedje (als single in juli '80 #87 in de Billboard Hot 100. It’ll Only Hurt a Little While zit in dezelfde hoek met de herkenbare, ietwat lage stem van de zangeres.
Met het melancholische en snellere Don’t Cry is het helemaal raak en als Without You er iets rockender een schepje bovenop doet, blijkt het album definitief warmgedraaid, mede dankzij de melodieën.

Gitaristen Leroy Radcliffe en Asa Brebner (beiden ex-Jonathan Richman & The Modern Lovers) hanteren een helder, vrij clean geluid. Ik moet warempel denken aan groepen als The Byrds en Tom Petty & The Heartbreakers. Bij The Chartbusters is het echter venijniger, pittiger.
Why Do You Tell Lies heeft weliswaar niet zulke sterke zanglijnen, maar de gitaarpartijen maken dat helemaal goed. Met kant 1-afsluiter I Don’t Wanna Know wordt lichtelijk ouderwets rockend afgesloten. Hier valt de ritmesectie met al zijn swing op, dankzij bassist Scott Baerenwald en drummer Tim Jackson. Gaandeweg denk ik tevens aan Patti Smiths werk, zonder dat Lane en haar mannen dat proberen na te doen. Iets met de sfeer.

Op kant 2 vijf nummers. Het begint zowel gekruid als licht-melancholisch met Many Years Ago dat warempel op Britse tijdgenoten in de wave lijkt met de scherpe gitaarpartijen. Mijn favo van deze elpee.
Waitin’ in Line heeft dankzij het gitaarspel echo’s van de flowerpower / folk in elektrische stijl jaren ’60 en is tegelijkertijd helemaal new wave; lijkt misschien onmogelijk, hier gebeurt het en laat ik ook het pakkende drumwerk in het slot noemen.
Be Mine Tonight is eveneens lekker uptempo met een korte maar pakkende gitaarsolo, Kathy Lee lichter met kristalheldere gitaren, waarin de stem van Lane aan melancholie wint. Het steviger Don’t Wait Till Tomorrow vormt het dynamische einde van de plaat. Teksten en wat foto’s van de groepsleden op de binnenhoes maken het af.

De vorige eigenaar onderstreepte track 2, 4, 5, en 7 als zijn favorieten; we zijn het deels eens. Bij website Music Museum of New England ("To us, she was Boston's Chrissie Hynde") vond ik een boeiend artikel uit 2023, puttend uit een interview met de zangeres. Daar lees ik onder meer dat ze al in 1969 bij Neil Young achtergrondzang deed op diens album Everybody Knows This Is Nowhere.
Dan zijn Robin Lane & The Chartbusters toch een andere muzikale wereld. Bovendien wordt duidelijk wat ze ná The Chartbusters deed, zowel solo als buiten de muziek. Ook blijkt dat drummer Tim Jackson een docu over Lane maakte, en dezelfde website zette deze livebeelden online.

Nog in datzelfde 1980 verscheen de EP 5 Live en een jaar later de studio-opvolger, maar mijn reis door new wave blijft nog even in juli 1980. Omdat ik skahitje Easy Life van de Londense vrouwengroep The Bodysnatchers al besprak bij verzamelaar Dance Craze, net als Crocodiles van Echo & The Bunnymen, Closer van Joy Division en The Correct Use of Soap van Magazine, vervolg ik bij Joe Jackson en een single die alleen in Nederland een hit werd. Op naar de verzamelaar Master Series.