Robin Lane & The Chartbusters - Imitation Life (1981)
mijn stem
2 stemmen
Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Warner Bros.
-
Send Me an Angel (4:34)
-
What the People Are Doing (4:48)
-
Imitation Life (2:59)
-
Say Goodbye (3:27)
-
No Control (2:38)
-
Rather Be Blind (3:31)
-
Solid Rock (4:23)
-
Pretty Mala (3:12)
-
Idiot (3:47)
-
For You (4:01)
0
geplaatst: 15 november 2025, 17:38 uur
...kleine aanvulling: in 1984 bracht Robin Lane solo de EP Heart Connection uit; in 1986 tourde ze en stond daarbij op het Flevo Festival, in 2002 verscheen van de groep Piece of Mind, in 2019 de overzichtsbox Many Years Ago: The Complete Robin Lane & The Chartbusters Collection met daarop tevens EP's en livewerk. Sinds 1995 bracht ze vier soloalbums uit, waarvan de laatste in 2022.
Imitation Life is opvolger van een titelloos debuut. Daarop vielen naast de vaak bronzen stem van Robin Lane de gevarieerde gitaarpartijen op van de twee ex-gitaristen van Jonathan Richman & The Modern Lovers: Leroy Radcliffe en Asa Brebne. Ook hier horen we hoe ze op eigen wijze met inventieve invulling de muziek kleurrijk invullen. Het resultaat is opnieuw aangename gitaarwave, waarbij de liedjes variëren in tempo.
Opener Send Me an Angel opent redelijk vlot en melancholiek, What the People Are Doing is somberder en trager, titellied Imitation Life dendert scheurend voort. Langzaam en romantisch is Say Goodbye, waarna kant 1 stevig afsluit met No Control.
Soms moet ik denken aan de gitaarpartijen van Richard Lloyd en Tom Verlaine bij Television: de partijen van Radcliffe en Brebne verrijken de muziek. Misschien komt dat mede door de voorgeschiedenis van Lane: ze is een stukje ouder is dan menig andere muzikant in de new wave: werd geboren in 1947 en schakelde na een folkcarrière eind jaren '70 over op wave. De melodieuze rijkdom van folk sijpelt door op dit album.
Mijn favoriete nummer is Rather Be Blind dat kant 2 opent, dankzij venijnige gitaarriff en zanglijn-vol-weemoed. Solid Rock is kalmer en lichter, waarna -uiteraard- met Pretty Mala uptempo werk volgt. De twee laatste nummers werken niet: ze doen de plaat als een nachtkaarsje uitgaan. Afgezien van het slot is dit een sterk album, dat groeit bij vaker draaien, zeker voor hen met oor voor gitaar.
Op reis door new wave bevind ik me in maart 1981. Mijn vorige halte was bij het Nieuw-Zeelandse Swingers en de volgende is een kortstondige hervisitatie aan de derde van Ureloze Ultravox, dat dankzij het succes met Midge Ure de geflopte single Slow Motion alsnog tot leven wekte.
Imitation Life is opvolger van een titelloos debuut. Daarop vielen naast de vaak bronzen stem van Robin Lane de gevarieerde gitaarpartijen op van de twee ex-gitaristen van Jonathan Richman & The Modern Lovers: Leroy Radcliffe en Asa Brebne. Ook hier horen we hoe ze op eigen wijze met inventieve invulling de muziek kleurrijk invullen. Het resultaat is opnieuw aangename gitaarwave, waarbij de liedjes variëren in tempo.
Opener Send Me an Angel opent redelijk vlot en melancholiek, What the People Are Doing is somberder en trager, titellied Imitation Life dendert scheurend voort. Langzaam en romantisch is Say Goodbye, waarna kant 1 stevig afsluit met No Control.
Soms moet ik denken aan de gitaarpartijen van Richard Lloyd en Tom Verlaine bij Television: de partijen van Radcliffe en Brebne verrijken de muziek. Misschien komt dat mede door de voorgeschiedenis van Lane: ze is een stukje ouder is dan menig andere muzikant in de new wave: werd geboren in 1947 en schakelde na een folkcarrière eind jaren '70 over op wave. De melodieuze rijkdom van folk sijpelt door op dit album.
Mijn favoriete nummer is Rather Be Blind dat kant 2 opent, dankzij venijnige gitaarriff en zanglijn-vol-weemoed. Solid Rock is kalmer en lichter, waarna -uiteraard- met Pretty Mala uptempo werk volgt. De twee laatste nummers werken niet: ze doen de plaat als een nachtkaarsje uitgaan. Afgezien van het slot is dit een sterk album, dat groeit bij vaker draaien, zeker voor hen met oor voor gitaar.
Op reis door new wave bevind ik me in maart 1981. Mijn vorige halte was bij het Nieuw-Zeelandse Swingers en de volgende is een kortstondige hervisitatie aan de derde van Ureloze Ultravox, dat dankzij het succes met Midge Ure de geflopte single Slow Motion alsnog tot leven wekte.
* denotes required fields.
* denotes required fields.