Mick Abrahams Band - At Last (1972)

Feitelijk de tweede plaat van Mick Abrahams Band (de eerste plaat is onder zijn eigen naam uitgekomen). Maar het ook gezien worden als zijn tweede soloplaat.

Mick Abrahams speelde op de eerste plaat van Jethro Tull en richtte na zijn vertrek uit die band de band Blodwyn Pig op, waar hij jazz, blues, folk en progressive rock tot een geheeld smeedde. Op de twee platen die daarop volgden ('Mick Abrahams' uit 1971 en deze uit 1972) gaat hij verder op die weg. De nadruk lijkt hier nog wat meer op de blues(rock) te liggen, maar mede door Jack Lancaster (ook ex-Blodwyn Pig) heeft de plaat ook veel jazzy momenten. Er zijn ook elementen uit de folk, funk en zelfs wat americana te bespeuren. Een veelzijdige of wisselvallige plaat, het is maar hoe je het bekijkt.

Mick speelt heerlijk gitaar, heeft een prima stem (al klinkt hij soms wat vals) en kan erg goede songs schrijven. Leuk weetje: de drummer op deze plaat is Ritchie Dharma, die in de (pre-Jethro Tull) John Evan Band speelde, en waar de song 'Dharma For One' van Jehtro Tull's debuutplaat 'This Was' aan was opgedragen. De gaafste song hier is het ecclectische, progressieve, latinrock-meets-bigband-jazzrock-nummer 'Maybe Because' met een blazersectie erbij.

Een ander leuk feitje: de lphoes oorspronkelijk rond (niet zo makkelijk in de platenkast) en kon naar vier kanten openklappen. Dit soort hoezen werden veel gemaakt in die tijd, en zal wat extra gekost hebben. Maar zo extravagant als de krantenhoes-lp van Jethro Tull is het ook weer niet.

De platen van zowel Blodwyn Pig als Mick Abrahams Band zijn allemaal op hetzelfde label (Chrysalis) verschenen als de platen van Jethro Tull, maar echt succes bleef uit, en na deze plaat hield Mick het een flink aantal jaren voor gezien, om pas in de jaren '90 weer platen op te nemen.

Het tweede album van gitarist Mick Abrahams na het stoppen van Blodwyn Pig en ten opzichte van voorganger Mick Abrahams zijn er drie verschillen. De eerste is dat hij zich met zijn groepsgenoten presenteert als Mick Abrahams Band, de tweede dat de invloed van blazers een stuk groter is en ten slotte valt op dat het minder progressief en meer mainstream is. Mick Abrahams Band is dus minder ingewikkeld om te volgen.
De blazers zijn dus terug? Dat doet denken aan Blodwyn Pig, waar multi-instrumentalist Jack Lancaster een belangrijke rol speelde. En raad eens wie op dit album acte de présence geeft? Juist, dezelfde Lancaster.

Het resulteert in bluesrock met de nodige blazers, in Whole Wide World de sfeer van jaren '60 westcoastrock, het gitaarspel in het instrumentale Maybe Because heeft iets van het vroege Santana, waarna de bijdragen van Lancaster het een andere kant opduwen. Voor het overige klinkt opgewekte muziek, de wortels in de blues maar anders dan bij Blodwyn Pig jazzvermijdend en daarom voor menigeen toegankelijker. Ik vind het daardoor juist wat minder spannend.

Het duurde tot 1990 voordat Mick Abrahams nieuw studiowerk uitbracht: Roadroller: The Blues Album.