Dirty Dancing (1987)

Ik kreeg deze onlangs van iemand die zijn LP´s wegdeed. Hij was nog helemaal puntgaaf, zowel plaat als hoes. Dit zal toch wel een van de slechtste platen zijn die ik in mijn kast ga zetten. De typische treurige laat-eighties-sound, de verschrikkelijke nep-romantiek die inderdaad past bij een al even verschrikkelijke film, het maakt de muziek voor mij in elk geval niet om dóór te komen: ik luister nog liever naar mijn stofzuiger.

Waarom dan toch deze woorden er aan vuil maken? Wel: het zijn de de nummers Stay en Hey baby die me er van weerhouden deze verzamelaar bij het vuil te zetten. Want tegenover het vervelende ´eigentijdse´ repertoire staan er ook de oldies op de plaat die met deze film toch weer meer in de belangstelling zijn gekomen, en wel in de oorspronkelijke versie zoals ik die ook niet voor die tijd kende.

Met de veertien jaar was het in mijn dorp een soort van traditie dat je dansles ging nemen.
Samen met je oud klasgenoten van de lagere school op de fiets naar een plaats een paar kilometer verder op.
Ik had me voorgenomen mijzelf rebels op te stellen.
Aan deze onzin zou ik niet mee doen.
Maar toen kwam de film Dirty Dancing uit.
Via CountDown zag ik de clip Do You Love Me van The Contours.
The Time Of My Life was een geslaagde poging aan het ondernemen om een hit te worden.
Die slimmeriken van een filmmaatschappij wisten tactisch deze nummers over 2 albums te verdelen, zodat More Dirty Dancing ook zou profiteren.
Mijn dansschool beloofde aandacht te besteden aan Dirty Dancing.
Mambo werd snel toegevoegd aan Latin American.
Toen was ik om.
Snel van die lelijke instappers gekocht met leren veters.
Tevens zo’n leer stukje stof wat als stropdas door kon gaan.
Een foute groen wit gestreepte bloes.
Trouw elke donderdag op weg naar de dansschool.
Al snel kreeg je spijt.
Bill Medley en Jennifer Warnes waren op hun retour.
Patrick Swayze was een slechte zanger en uncool.
Jennifer Grey bleek een trol met een grote neus.
Zag steeds een visioen voor me van Barbara Streisand, welke zo haar moeder had kunnen zijn.
En ik zat al weken te ploeteren op Some People van Cliff Richard.
Puur om de Chachacha onder de knie te krijgen.
Maar eindelijk was het dan zover.
Het bijna bejaarde echtpaar dat dansles gaf zou ons de beginselen van de Mambo leren.
Vijf minuten later stond ik gedesillusioneerd te kijken.
Alle erotiek van Dirty Dancing was kortweg eenvoudig verkracht.
Beelden van 25-jarige bruiloftsfeestjes pijnigden mijn brein.
In een keer genezen.
Dankzij dit moment zou later op mijn eigen huwelijk geen openingsdans worden uitgevoerd.
Als ik eerlijk ben, vind ik deze soundtrack nog steeds niet zo bijzonder.
Het heeft dat typische Amerikaanse b-film sfeertje.
Een kleurige M&M met een bedorven pinda.