Het is niet officieel. Ik heb 'm gelukkig al ruim een maand geleden besteld.

Tja... statistisch gezien zullen mensen als mccartney en the stones het ook niet zo lang meer maken. Er gaan er in de komende jaren meer volgen. Maar met een enigszins respectabele leeftijd is het toch beter te accepteren.

Prince was nog lang niet klaar op deze aarde, maar magere Hein is onverbiddelijk helaas.

Ik zei letterlijk "HET ZAL WEL een overdosis zijn", overduidelijk een vermoeden.

En omdat je om die man geeft (wat ik overigens nogal overdreven vind), mogen we niet ons vermoeden uitspreken mbt de doodsoorzaak. Jij weet ook dat dit een open forum is waar ook mensen komen die niet om die man geven, maar hier gewoon komen om uit te zoeken wat er aan de hand is, omdat er een grote persoonlijkheid is overleden.
Als je daar niet tegen kan dan zit je hier verkeerd.


Een overdosis is vrijwel nooit bewust.
Dat jij dat triest vindt, omdat je zijn muziek leuk vindt dat snap ik, maar ik vind het helemaal niet zo triest. Dat is wel een beetje een risico als je gebruik maakt van dit soort middelen.


Het was anders een redelijk bewuste gok, die er naar neigt waarheid te zijn. Raar dat ik hier niet over mag praten omdat jij er niet meer geconfronteerd wil worden.

Je snapt t echt niet... ik ga er geen kostbare tijd meer aan besteden.

Ik wil eigenlijk wegblijven bij alle speculaties, maar toch (of juist daarom wil ik er eentje ontkrachten)... De roddel over aids lijkt mij ook onwaarschijnlijk gezien het feit dat hij met Mayte een kind heeft gekregen.

Van The Who is de helft ook al weg

Inseminatie kan natuurlijk ook.

Het verhaal over die heup geloof ik niet. Dan had hij niet zulke lange concerten kunnen geven en dansen al helemaal niet. Ik denk dat hij iets onder de leden had.

Omdat ik de behoefte had om 't van me af te schrijven heb ik het volgende geplaatst op mijn blog http://leosbloghuis.blogspot.nl/

RIP Prince 1958 - 2016

21 april was de dag waarvan ik wist dat hij ooit zou komen, maar zeker niet zo snel als dat hij werkelijk kwam. Mijn telefoon ontploft rond 1900 uur in de avond. Ik zie flarden voorbij komen in de teksten als “als hij het echt is, sterkte”, “dit kan toch niet waar zijn” en “weer een icoon weg”. Zie ik dat nou goed? Wat is er aan de hand? Ik loop met mijn net 4 maanden oude zoontje in mijn armen en kan en wil niet zomaar die telefoon oppakken op dat moment, maar een verschrikkelijk gevoel bekruipt me. Het gaat toch niet over Prince? De flarden plus de combinatie met wat er met Prince verleden week is gebeurd zijn voor mij een optelsom. Ik leg mijn zoon even in de box en pak de telefoon, en check het eerste van de 35 binnengekomen berichten. Prince is overleden…

Ik kan werkelijk niet geloven wat ik daar lees… Wat een klote grap, nog een bericht bekijken; de manager van mijn bedrijf wenst me sterkte toe. Dit is toch niet echt? Ik pak de afstandsbediening van de tv en zet CNN aan, en daar wordt de nachtmerrie visuele werkelijkheid. Ik zie politewagens voor Paisley Park staan. Een dode man gevonden in Paisley Park staat er. Even is er nog hoop dat het niet om Prince gaat, maar 5 minuten later komt de treurige mededeling dat het toch echt zo is. Ik weet even niet meer waar ik het zoeken moet. Tijd om lang te rouwen is er niet, mijn zoontje moet in bad, en dan eten, dus ik zal mijn verstand bij elkaar moeten grijpen en even in de echte wereld moeten blijven. Mijn vrouw (ook Prince fan) komt naar beneden toe gerend nadat ik haar meedeel dat Prince dood is. Haar instinct staat meer op onze zoon gericht, en ze trekt me gelukkig mee in de realiteit dat onze zoon nu verzorgt moet worden. De rest komt later wel, we kunnen toch niks doen.

Ik ben al 32 jaar een groot liefhebber van de man, en ik kan mijn gedachten niet meer uitschakelen. We doen wat we moeten doen, maar mijn gemoedstoestand is redelijk gezakt naar een verdrietig niveau. Ik zit vol vragen.

Het begon in 1984 toen ik When doves cry op de televisie zag. Een zeer boeiend nummer met een tweeling dacht ik toen. Het greep me meteen. Ik was net bekomen wan de schok dat Doe Maar uitelkaar was gegaan, en had me gestort in de muziek van Golden Earring en Duran Duran. Ik ging naar volwassen muziek luisteren (dat is Doe Maar ook, maar destijds werd dat anders gezien) Prince zoog me naar een interesse voor muziek die ik nog niet kende. Toen Purple Rain op single verscheen wist ik het zeker, die plaat moet ik hebben. Ik vergeet nooit meer de eerste keer dat ik die plaat ging beluisteren, en Lets go crazy voor het eerst hoorde. Dat blies me totaal weg. Wat een plaat. Van mijn zuurverdiende centen heb ik het album gekocht. Deze uitgave zou mijn leven een richting geven waar ik enorm dankbaar voor ben. Ik heb mijn vrouw leren kennen door de muziek van de man. In 2015 is mijn zoontje geboren, indirect dus ook door de muziek van Prince in deze wereld gekomen, hoe belangrijk kan de muziek van één persoon worden? Helaas heb ik de concerten van 87, 87 en 88 moeten missen (te jong, vakanties etc etc) maar in 1990 was het dan toch echt mijn beurt. Het verregende concert was mijn eerste, en ik vond het fantastisch. Dat was de eerste in een reeks van velen. Het duurde tot 11 juli 2010 dat ik mijn eerste aftershow mee maakte, maar dat was toch wel een heel bijzondere ervaring. Net als de soundcheck in november 2002, de paars belichte regen op Werchter in 2010 of de show in Paradiso van 2013. Alle concerten waren bijzonder, maar om de man zo dichtbij aan het werk te zien was toch wel het ultieme genot. Ik heb veel artiesten live gezien, en natuurlijk is er veel goed en vermakelijk om mee te maken, maar Prince steeg wat mij betreft boven iedereen uit. De energie, het plezier, het charisma, de humor, de intelligentie en het talent, Prince had dat allemaal, en deelde dat graag met ons.

Natuurlijk blijft zijn legacy iets wat hem in leven houdt, maar het allersterkste wat de man deed waren zijn performances, en dat is iets wat we dus nu moeten gaan missen. Mijn laatste show was in 2014 in de Ziggodome, dus dat gemis zal ik over een paar jaar gaan voelen. Het heeft wel eens eerder 7 jaar geduurd voor de man weer eens naar NL kwam, en dat trok ik slecht. Nu moet ik dat wel accepteren. Het is als een verslaving, dat moet gevoed worden. Nu moet ik het doen met beelden van shows. Echter is er legaal erg weinig op de markt gekomen, dus komt die voeding van illegale bronnen. Hopelijk is er iemand aangewezen die zijn erfenis goed en met respect kan behandelen zonder dollar tekens in de ogen te krijgen.

Nu is het de 3e dag na de tragische 21e april en ik heb er met de dag meer moeite mee. Zijn muziek kon ik de 1e 2 dagen niet goed horen. Nu draai ik Purple Rain als heler. Beelden kijken kan ik nog niet. Het doet me teveel pijn. Ik had altijd het idee dat ze Prince op zijn 80e van het podium af moesten slaan, en dat ik daar dan met mijn zoon getuige van zou zijn. Alles wees er ook op dat dat goed zou kunnen. Nu zijn er allerlei speculaties over zijn doodsoorzaak, de ene logischer dan de ander. Het heup en pijnstillers verhaal klinkt logisch. Dat houdt dus in dat de man zich eigenlijk doodgewerkt heeft. Dat past cru genoeg wel weer in het plaatje.

Ik zal de man en zijn optredens enorm missen. De tijd zal de wond vast helen, maar vergeten doe ik het niet. Ik prijs me wel rijk dat ik, samen met vele medefans, het geluk en de eer heb gehad om deze man live mee te mogen maken. Dit is er zo één die eens in de zoveel tijd opstaat. Zeldzaam, uniek en om te koesteren. Ik kan mijn zoon er later over vertellen, en hij zal het hopelijk mooi vinden om naar te luisteren. Maar de enige echte ervaring is er werkelijk bij zijn. En als je die ervaring hebt gehad ben je wat dat betreft een rijk mens.

The beautiful ones, you always seem to loose….

RIP Prince.

Het is helaas zo, en die had ik ook meegerekend want ook die staan in mijn Top 100 ...

Mooi bericht, lennon. Ikzelf heb donderdagavond mijn eigen eerbetoon aan de wereld toevertrouwd via mijn blog The Irresistibles. Ik ging 'm hier eigenlijk niet delen, maar jouw prachtige post heeft me geïnspireerd om het toch te doen. Ik ga in mijn stukje ook dieper in op hoe ik Prince heb leren kennen, een gebeurtenis dat opvallende gelijkenissen vertoont met het boy meets Prince-verhaal van aERodynamIC en ook van Lennon, maar dan een jaar of twintig later (waardoor ik ook een krop in mijn keel kreeg bij het lezen van jouw verhaal, aERo, eveneens een geweldig bericht).

Nou, vooruit dan maar:

Prince, I Wish U Heaven

En nu zit ik hier voor de tweede keer dit jaar met een lang gezicht achter mijn computer één en dezelfde artiest door de boxen te knallen terwijl ik treurig uit het raam staar en aan vroeger denk. Het is een mooie, droge avond. Verdorie toch. Waar blijven de weergoden met hun eerbetoon? Paarse regen wil ik zien! Prince verdient dat, een eerbetoon dat alle natuurwetten tart. Een laatste saluut als het leven van zijne Purperen Hoogheid zelf: stijlvol, prachtig, stout, en eigenlijk door niemand voor mogelijk gehouden.

Nee, 2016 is geen goed jaar voor de muziekliefhebber.

Prince, I feel for you. I think I love you. Altijd gedaan, vanaf het moment dat ik op 13-jarige leeftijd plotsklaps een muziekofiel werd, nadat het al enkele jaren onder de oppervlakte aan het borrelen was. Jij had daar wel iets mee te maken. Sterker nog, jij was de katalysator, stuurde me op het pad dat ik bijna tien jaar later nog altijd volg: het pad van de passie voor iets, in dit geval muziek.

Dat zat zo: na een vrij zware rugoperatie lag ik thuis een paar weken te revalideren. Ik had zolang plat gelegen dat opstaan voor duizelingen zorgde. En alsof dat nog niet erg genoeg was, mistte ik door zo’n ongelukkige genetische fout als een scheefgroeiende ruggengraat de jaarlijkse schoolreis. Zo lag ik daar dus, met de tv mijn kamer in geschoven, naar een tv-programma met allemaal oude clips te kijken. Volgens mij was Pump Up The Jam ofzoiets net gepasseerd, en ik was een beetje verveeld uit mijn raam aan het staren.

En dan knalde opeens die korte gitaarintro de kamer door, niet snel daarna gevolgd door dat geweldige keyboardmotiefje. Het was Prince met When Doves Cry. En dat moment, lezers, is misschien wel de meest opwindende muziekgerelateerde gebeurtenis in mijn leven geweest, samen met de eerste keer dat ik Bruce Springsteen live heb gezien. Ik was echt helemaal de kluts kwijt, alsof ik de wereld opeens in kleur kon zien na een leven lang onbewust in zwart-wit geleefd te hebben. Ik was voor die middag in mijn kamertje wel al met muziek bezig, maar na die eerste keer When Doves Cry werd het een levensbeheersende hobby waar ik echt niet meer zonder zou kunnen.

Prince, dat was manische energie hand in hand met ongeremd enthousiasme, gekanaliseerd door opvallend toegankelijke (pop)liedjes waar toch altijd een originele of opvallende Prince-twist aan werd gegeven. Het kon je bij de strot grijpen en liet vervolgens maar moeilijk los. Hij was de Superman van de popmuziek. Iemand die alles kon en daarom ook alles deed, en aan een razend tempo. Rocken, funken, dansen, geilen, de ziel uit zijn lijf schreeuwen, echt alles! Achteraf ontzettend ironisch dat hij uiteindelijk de soundtrack voor Batman zou schrijven.

Prince, ik was zo idolaat van je op een bepaald moment. Ik wilde alles horen wat je op de wereld losliet, een ontdekkingswoede die toen helemaal nieuw voor me was. Het is me ondertussen aardig gelukt, ook al maakte je het me op een gegeven moment minder makkelijk door je strijd tegen het internet. Die houding heb ik nooit gesnapt, maar het stoorde me eigenlijk niet zo. Je was geniaal, dus mocht je van mij ook gek zijn.

Niet lang nadat ik het licht zag op de melodie van When Doves Cry, ontdekte ik via hetzelfde tv-programma Let’s Dance van David Bowie, die een tweede grote held van me zou worden. Vreemd dat ik nu van hen beiden zo kort op elkaar afscheid moet nemen. Het leven is nu eenmaal chaotisch, wie weet wat er straks nog allemaal gebeurt. Gelukkig kan muziek een houvast geven. En die is wel onsterfelijk.

Mooie verhalen van lennon en ArthurDZ !!

Er gebeurt toch wat meer in Nederland:

maandag Nothing compares to u, A Tribute to Prince in Paradiso:
https://www.paradiso.nl/web/Agenda-Item/Nothing-compares-to-u.htm

en zaterdag 14 mei No more heroes: Prince in Tivoli Vredenburg:
No More Heroes: Prince - TivoliVredenburg

Inderdaad mooie verhalen van lennon en ArthurDZ. Moet kunnen, zulke verhalen nu.

Paul Westerberg (Replacements):
"I can't think of anyone better"

Verdorie heren die verhalen doen wat met me. Heb als liefhebber altijd zeer veel respect voor de man gehad. En hij heeft veel fijne muziek de wereld ingestuurd. Ben dan ook blij met zijn muziek te zijn opgegroeid. Hij heeft me vaak ook kippenvel momenten bezorgd.

Een van de vele kippenvel momenten op 4:07 minuten (incl. aanloop er naartoe). Dat kon echt niemand beter in mijn nederige opinie.

Ik kan Prince luisteren, maar erover schrijven lukt nog niet. Een enorme hoeveelheid aan bijzondere herinneringen tollen nog door mijn hoofd.

Tja, het is zo gelopen als het gelopen is maar op een of andere manier heb ik Prince nooit live zien optreden. En wat een gemis als je het allemaal zo leest over hoe bijna 'perfect' (wat dat ook mag zijn) zijn optredens vaak waren. Daar stond ie om bekend: om steengoede concerten.
Albums wel gevolgd maar nooit live gezien.
It's a pity.
Rolling Stones ook nog nooit trouwens.
Kan me goed voorstellen dat iemand die Prince 8 of 12x live heeft gezien wel behoorlijk ondersteboven is nu.
'Mijn artiest' was het gewoon niet. Heel veel andere bands gezien en gevolgd, Prince nooit zo.
Die geplande piano+zang-optredens vond ik maar niks.
Zou ie met complete band in Ziggo Dome of een stadion gaan optreden dan zou ik er absoluut heen gaan.
Zou zal.. het kan niet meer. Prince is maar 57 geworden.

Vanavond komt The Sign O 'The Times op NL. 3.
Toch maar even kijken. Arme Prince.

En dus om 21.20 uur op Eén Purple Rain:
TVGids.nl

buizen: nrc next beschreef het gisteren wel aardig. Prince concerten waren ere diensten, vieringen van wat iedereen in de zaal verbond.

Ik begrijp heel goed wat ze daarmee bedoelen. In de loop der jaren kwam ik ook veel dezelfde gezichten tegen bij shows en niet alleen Nederlandse. Het is een heel hechte community waar veelal hele leuke mensen deel van uit maken. Dat is die verbondenheid.

Nooit meer zullen we dat bijzondere gevoel meemaken. En dat doet nog het meeste pijn.

Ik zei dat vandaag nog in de auto tegen mijn partner: Bowie was overal populairder dan Prince. Bowie wordt door de meeste muziekliefhebbers wel goed gevonden, uiteraard in diverse varianten. Bij Prince is het veel meer adoratie of 'ik vind er niet veel aan'. Altijd al geweest, en zeker hier op Musicmeter.
Natuurlijk ook hier genoeg fans maar die grotere buitenkring ontbreekt bij Prince. Bij Bowie is die er wel.

Ook in Rotterdam op 30 april in Annabel: https://www.facebook.com/events/1741895809378519/

Bedenk wel dat tussen het debuut van Bowie en dat van Prince zeker 10 jaar zat. Kort door de bocht: Bowie kon 10 jaar langer credit en interest opbouwen. Bowie kon bovendien zijn gedachtegoed planten in een wereld die ontvankelijk was - de happy, hippy 70s.

Hoeveel funksters waren er begin 80'ger jaren? Prince heeft een beduidend lastiger start gehad dan Bowie - en Bowie heeft altijd de pers mee gehad. Just my thoughts overigens

En eerlijk gezegd zit ik niet te wachten op alle mufmutsen die in DWDD - tekst en uitleg komen geven; van de week weer Sylvana Simons. In een (verhuis)doos van de Praxis zit nog meer verhaal.

Het bericht van lennon is zeer herkenbaar (met dat verschil dat mijn concertreeks in 1987 al begon... toch het leeftijdsverschil). Maar ook dat Doe Maar vooraf ging, mijn eerste band van wie ik fan werd als 12-jarige en dat ging over op Prince als 14-jarige, nu 'volwassen' muziek

Bijzonder hoe het bij ArthurDZ gegaan is maar dan zoveel jaar later. Ik ken voornamelijk mensen die tegelijk met mij fan werden of ietsje later. Ik ken slechts 1 iemand die wel in Ahoy was in 1986, misschien mijn grootste teleurstelling ooit omdat ik toen op vakantie was met mijn ouders en dacht dat mijn enige kans Prince ooit live te zien hiermee voorbij was. How was I to know

Dank iedereen voor de aardige woorden hier.

Net als bij Bowie : hij is al gecremeerd.

Prince's final journey: Photo shows rock star's ashes carried to waiting car after secret cremation - Mirror Online - mirror.co.uk

Wat een rotfoto om te zien...

Ik heb vanavond Purple Rain terug gezien: wat een podiumbeest was 'ie toch. Zo vaak gezien, maar iedere keer weer super indrukwekkend.

Zojuist (eindelijk) Sign 'O' The Times gezien. Nooit eerder opgezet omdat ik dacht dat het muzikaal precies zoals het album zou klinken. Dat had ik gelukkig mis. Fijne live-versies met een paar verassingen. Waar de eerste drie minuten van de 'film' over gingen is me echter een compleet raadsel. Een performance art piece van Prince?

west
Bedoel je dat Tyka zo enorm lelijk is?
Het is wel even een realiteitsmoment inderdaad.

In 72 uur tijd van Prince naar as.... keiharde waarheid.

Mooie verhalen komen hier voorbij.


The Ramones zijn allemaal al dood zelfs, die zijn er niet eens meer aan toegekomen een album Ramones Are Next te maken.

Dat is mooi, om dergelijke blijkbaar bijna als spiritueel ervaren concerten samen te beleven.
Ik ken het ook, maar van andere artiesten en hun fans die naar concerten komen.

Prince had (buiten de concerten) wel een grotere afstand tot de fans, tot überhaupt de buitenwereld, had ik de indruk, hij was niet zomaar benaderbaar ofzo.

Toch was prince soms meer benaderbaar dan andere jaren.

De laatste tijd was hij erg communicatief via Twitter en heeft onder andere gereageerd op een van mijn tweets naar hem toe.

Dat is natuurlijk erg gaaf.

Ook in de periode van zijn ruzie met warner was hij een stuk opener. Via zijn npg music club kon je regelmatig vragen stellen die hij dan beantwoorde. Ook daar heeft ie een vraag van me beantwoord.

In 2002 was hij het meest open. Tijdens de soundchecks (waar je bij mocht zijn als.npgmc lid ) was hij voor Prince begrippen echt heel open.
Maar in vergelijking met andere artiesten was hij redelijk gesloten inderdaad. Vandaar dat zulke kleine dingen als digitale communicatie al heel wat was.

Van de vier megasterren uit de jaren '80 (Prince, MJ, Madonna, Bruce) zijn er nu nog twee over. The boss bracht dit eerbetoon aan Prince: