Voor mij geld ook dat ik er graag bij was geweest, maar ik denk ook wel meer vanuit een nostalgisch oogpunt. Zoals ik al zei, als je die opnames ziet van In My Chair, dan doet je dat zeker wat. Maar als je FF ziet of hoort (bv. via youtube) dan merk je natuurlijk dat het niet meer is wat het ooit was. Laat dat dan een troost voor mij zijn. En het concert dat ik een aantal jaren geleden heb gezien was inderdaad ook top.

Ik heb ze in de jaren ’70 mogen aanschouwen en in mijn ogen hebben de heren toen tijdens een meer dan 3 uur durend concert wel een marathon over de bühne bij elkaar gerend. Tijdens John’s drumsolo werd er met man en macht gewerkt om de meters gitaarsnoeren uit elkaar “te vlechten”. Verder was het waanzinnig. Wat een pit!!! En dat is er natuurlijk al lang niet meer.

FF = hardrocking Quo. De Quo zoals ze bekend werden in de jaren 70. Geen hoempa deuntjes, carnavalsmedley's, popnummers of iets dergelijks. De klassieke bezetting die de oude jaren 70 nummers kan spelen zoals het hoort. Met het juiste gevoel, de juiste spirit en de juiste bezieling. Kortom; chemie! De huidige Quo is technisch een betere band maar krijgt het al jaren niet voor elkaar om het jaren 70 materiaal met de juiste feel te spelen. Een doorsnee concertganger zal het verschil niet eens merken maar als je je er een beetje in verdiept, snap je wat ik bedoel. Het zijn gewoon twee totaal verschillende bands. De FF is, zoals Parfitt het zegt; so fucking heavy vergeleken met de huidige Quo. En dat komt puur door die vier mannen die het samen spelen. Dus de onderlinge chemie. En ik ben het dan ook totaal niet eens met de uitspraak van berken dat de FF niet meer is wat het ooit was. Muzikaal kwamen ze namelijk akelig dicht in de buurt bij hun hoogtijdagen. Zeker tijdens de tweede tour in 2014. Grootste bewijs daarvan was het spel van Rossi. De beste man maakt er al jaren een hobby van om de solo's te verkrachten. Hij werd per jaar slordiger. Met de FF speelde hij ze weer perfect! Ik durf zelfs te stellen dat als Alan niet die spieraandoening had gehad, ze minstens net zo goed hadden gespeeld. Wellicht de verkeerde youtube filmpjes bekeken? Dat ze niet meer als een dolle over het podium razen enz. dat lijkt me trouwens ook logisch. De heren zijn in de 60. Dat doet zelfs een Springsteen niet meer zo uitbundig als pakweg een 20 jaar terug.

Jij bent erbij geweest dus jij kunt er het beste over oordelen. Hoewel, misschien kun je ook zeggen dat bevooroordeeld bent omdat je erbij was.

Maar ik begrijp precies wat je bedoelt met die sound, die onderlinge chemie. Maar dat heeft volgens mij ook voor een groot gedeelte weer te maken met de afwezigheid van het orgeltje dat halverwege jaren 70 zijn (her)intreden maakte.

Misschien heb ik wel het verkeerde filmpje bekeken of de live-cd een beetje verkeerd beoordeeld. Laten we het d'r maar op houden dat ik gewoon stinkend jaloers op je ben.

Het was alles bij elkaar gewoon magistraal om mee te maken! Niemand had ooit verwacht dat de eigenwijze Rossi ooit nog 'ja' zou zeggen tegen een FF reünie. Zeker niet na al die jaren modder gooien en uitspraken als; 'ik krijg nog eerder m'n p*k in m'n eigen r**t dan dat de FF ooit weer samen op hetzelfde podium staan'. Kijk, ik heb de FF nooit gezien in de hoogtijdagen. Ik ging pas in '94 voor het eerst naar Quo. En al die jaren daarna heb ik de latere line up tot op het bot verdedigd. Maar nu ik de FF tours heb meegemaakt weet ik hoe het vroeger moet zijn geweest. Alleen het totaal andere soort volk al dat, met name in de UK, op de FF concerten af kwam zei genoeg. Meer het echte rockpubliek i.p.v. de lichtgevende hoorntjes, de pruiken en de opblaas gitaren die doorgaans naar de huidige Quo gaan kijken. Want vergis je niet, in Engeland is Quo nog steeds behoorlijk 'massive'. Een instituut dat in de huidige bezetting elk jaar de O2 in Londen nog akelig vol krijgt. Alleen zijn ze allang geen rockband meer. En dat is dus het verschil met de FF. Daar zag je dus gasten met spijkerjekkies en bandshirts aan. Gasten die echt kwamen om ze nog één keer die oude krakers te horen spelen zoals het hoort. En de sfeer was ook totaal anders dan bij de huidige Quo. Massaal meezingen en springen. Er circuleert (youtube) een audience opname van de eerste Hammersmith avond in 2013. Als je daarvan 4500 times bekijkt en het publiek tekeer hoort gaan dan springt het kippenvel je metershoog op de armen! Zo niet dan is er iets mis met je

Dit jaar hun laatste tour?

Nee dat niet maar wel hun laatste tour die bestaat uit louter electrische shows. Dit houdt dus zeer waarschijnlijk in dat ze na 2016 nog wel electrische optredens gaan doen maar dan op basis van losse data (denk aan festivals). Ze gaan zich meer toeleggen op de unplugged aanpak heb ik begrepen.

Ik lees net dat Rick Parfitt 16 juni een hartaanval heeft gehad. In 2014 heeft hij ook al een hartoperatie gehad. Ik hoop dat hij er weer snel bovenop komt !!

Ja klopt, Rick heeft weer een hartaanval gehad. En dit keer schijnt hij écht geluk te hebben gehad. De berichtgeving naar buiten toe wordt door het management nogal positief gebracht. Zo van, 3 x hoesten, een paar kopjes (laffe) Engelse thee en hij kan er weer tegenaan. Uit betrouwbare bron weet ik echter dat het er helemaal niet zo rooskleurig uit ziet. Ben überhaupt benieuwd of ie de (afscheids) concerten die aan het eind van dit jaar gepland staan in de UK (met REO Speedwagon als support) mee zal doen.

Status Quo-gitarist Rick Parfitt is bang dat hij terugkeer niet overleeft
Status Quo-gitarist Rick Parfitt is bang dat hij terugkeer niet overleeft | NU - Het laatste nieuws het eerst op NU.nl

Triest einde van een legendarisch rock icoon!

Maar wel verstandig. Aangezien dit zijn derde hartaanval is. Het is te hopen dat Rick er weer bovenop komt en een normaal leven kan leiden.

Absoluut verstandig iggy! En inderdaad; ik hoop en gun hem een prima rest van z'n leven. Alleen is het jammer dat hij er zo mee op moet houden. Was mooier geweest als hij het einde van het jaar (en dus de laatste electrische tour) gehaald had. Nóg mooier was het geweest als ze na het laatste optreden met de klassieke line up, 2 jaar geleden, besloten hadden om te stoppen. Maar ja, als als als....

Afgelopen vrijdag toch maar naar Amsterdam gegaan. Voornamelijk om nog één keer veel mensen te ontmoeten die door de loop van de afgelopen decennia een soort van bekenden zijn geworden. Sommigen zijn zelfs vrienden geworden en ééntje zelfs m'n vrouw
En dat allemaal omdat we op de één of andere manier een zwak hebben (of hadden) voor de onweerstaanbare boogie bluesrock van The Quo. Ik had eigenlijk totaal geen behoefte om naar het concert die avond te gaan. Het (gedwongen?) afhaken van mede boegbeeld Rick Parfitt deed me al besluiten Londen te cancellen. En nadat in de maanden die volgden bleek dat Quo helemaal niet meer als Quo klonk met die inval Parfitt was ik er eigenlijk wel klaar mee. De laatste keer dat ik ze live zag was met de Frantic Four in de Hammersmith in Londen. Weergaloze optredens met dito publiek in de enige echte classic bezetting. Dat leek me een passend en meer dan geslaagd einde van mijn leven met Quo. Maar na een super gezellige middag ergens in een café aan de Nieuwmarkt in hartje Amsterdam, onder invloed van het nodige bier toch maar mee richting de HMH. Ik kon via via redelijk makkelijk naar binnen dus dat scheelde ook. Geef ik gelijk toe! Vooraf in het Grolsch café pal naast de Heineken Music Hall (Ja echt waar!!) en in de lounge van de hal nog meer bekende koppen en nog meer bier. Man, het was geweldig! Iedereen kwam nog één keer bij elkaar om de laatste eer te bewijzen aan onze helden. Nou ja, held. Want Parfitt was er natuurlijk niet meer bij....
Vlak voor het het concert begon ben ik de zaal in gegaan. Vlakbij de uitgang een plekje gezocht zodat ik snel weg kon mocht het me teveel tegen vallen. Na anderhalf nummer stond ik weer in de lounge aan de bar. Mensen wat slecht! Eigenlijk waren alleen de lichtshow en de intro tape goed. Wat er op het podium gebeurde sloeg wat mij betreft nergens op. De intro van Caroline (toch echt een kippevel moment als Parfitt z'n telecaster laat ronken zoals niemand anders dat kan) klonk alsof er iemand stond gras te maaien. Wat is dit joh!??! Toen de hele band na een aantal maten inviel werd het er alleen maar slechter op. Het klonk nergens naar! Totaal geen spirit. Geen beleving. Geen kloten, niks!! Het geluid was ruk. En dat was niet voor het eerst dat Quo het voor mekaar krijgt om in een hal die gebouwd is voor muziek, compleet futloos te klinken. Na Caroline volgde The wanderer. Bassist Rhino zingt (nou ja) de tweede zang van Parfitt. Het komt uit z'n tenen maar vooruit, het kan er mee door. Maar dan neemt keyboarder Andy Bown het over en zingt de brug (And when I roam from town to town enz.) die Parfitt normaal ook voor z'n rekening nam. En dat was voor mij het punt om de zaal te verlaten. Mijn God, wat klonk dat slecht! Ik hoorde later dat Bown ook de classic Whatever you want zingt nu Parfitt weg is. Ben blij dat me dat bespaard is gebleven. Gelukkig kwamen er steeds meer bekenden de zaal uit om daar aan de bar lekker verder te ouwehoeren. En te klagen natuurlijk. Over de door ons ooit zo geliefde Quo. Al met al was het een meer dan fantastische dag. Alleen jammer dat het huisorkestje waarvoor we allemaal kwamen er zo'n ongelooflijke puinhoop van maakte. Nah ja, gelukkig hebben we de herinneringen, foto's en filmpjes nog!!

RIP Rick Parfitt. Een van de beste slaggitaristen is van ons heen gegaan.

Trieste dag! Ben er nog steeds ondersteboven van

Inderdaad een trieste dag. Status Quo is een van de groepen die mijn jeugd kleur hebben gegeven. Ik herinner me dat ik de groep als jochie voor het eerst zag met Down Down in Toppop. Aan alles komt een einde, helaas.

Ik ben nooit echt fan geweest van Status Quo.
Echter heb ik hun sound en spel wel aantrekkelijk gevonden.
Vanaf 1976 ken ik de band en was ik redelijk ondersteboven van hun single Mystery Song -
vermoedelijk 1 van hun stevigste nummers.
Ik heb zeker tot 1983 veel singles gekocht en achteraf had ik ze misschien wel eens live
moeten gaan zien.
Maar toen dat uiteindelijk in gedachten op kwam, vond ik de band eigenlijk niet meer zo leuk.
Die melige rock'n roll medley's spanden voor mij de kroon als het gaat om slap en creatieve armoede.
Echter heeft Status Quo wel iets neergezet.
Strak, gedreven en met vol overgave gingen ze altijd door.
Rick Parfitt was geliefd bij veel collega's in de bizz.
Zijn humor en altijd jongensachtige uitstraling werd gewaardeerd en zijn solide rhythm gitaarspel, is altijd zeer belangrijk geweest voor de groep, evenals zijn vermogen om met pakkende songs te komen.
Altijd herkenbaar en met de nodige stuw.
Parfitt had jammerlijk de makke dat hij gevoelig was voor de donkere kant van de rock 'n roll.
Tabak, drank en drugs heeft altijd een rol gespeeld in zijn bestaan en dat eiste uiteindelijk zijn tol aangaande zijn gezondheid.
Dat had ook impact op zijn priveleven en dat kende ook stormachtige tijden.

Rick leefde zijn leven snel. De band is altijd het belangrijkste geweest in zijn leven.
Hij en Francis Rossi hielden de band in stand, hoe belabbert het ook ging. Respect.
Een saai bestaan heeft hij in ieder geval niet gehad.

De muziek zal voortleven en met een lach op de meeste gezichten strakjes gewoon gedraaid blijven worden.
Zoals het hoort.

Rest in peace Rick Parfitt.

Mooi geschreven! En Mystery song is inderdaad een te gek nummer. Ben blij dat ik ze in 2013 en 2014 nog live heb gezien in de 'classic' samenstelling. Waren weergaloze concerten waar de 'echte' Status Quo nog eenmaal op volle kracht draaide.

Hier ook één die blij is dat het concert in Zwolle gezien heeft

De frantic four helaas niet gezien, wel destijds Quo in 1991 toen ze weer hot werden door die ( door Bikkel vervloekte) Anniversary Waltz. Was op een festival in Enschede met ook The Scene ( braken net door met Blauw) Mothers finest ( eye opener voor mij) de Earring ( ook weer hot dankzij Going to the run) en dus ook Quo. Misschien creatief niet hun beste periode maar wat een show. Openen met Down Down en gelijk erachter Roll over lay down, alsof de stoomlocomtief op volle snelheid door je heen denderde. Heerlijk dagje!
Dit jaar nog 1 keer gezien in Pesse, Rick zijn laatste in Holland en zelfs 1 van zijn laatsten ooit bleek achteraf. En weer was het genieten, strakke spijkerbroeken, biertje in de ene hand, vuist vd andere in de hoogte en meebrullen. Ohohohohooooo..... thank you Rick, you rocked till you dropped

Toen in Enschede was tijdens de Rock til you drop tour. En laat dat nou net één van de 4 albums uit de laatste 30 jaar (!!) zijn die de moeite meer dan waard is! De andere 3 zijn Quid pro Quo, Heavy traffic en Under the influence....

In De Site > Gebruikers > Welke MuMe-gebruikers zijn nog steeds fan van de Status Quo uit de jaren 70?:

Ik dus, Moffel.

Weer ff 'herontdekt' onlangs. Favoriete albums:

1. Quo Live! 77
2. Quo
3. Hello!
4. On the Level
5. Piledriver

Ik heb ze in de rotatielijst gezet. Wie hebben er ook zin in een Quo-revival hier op Musicmeter (en thuis natuurlijk!).... ?

(Uitleg: voor de 'Vets' bestemd misschien? Maar iedereen mag meedoen natuurlijk! Wie weet alsnog muziekliefhebbers die The Frantic Four gaan ontdekken.....)

ik sla ff over

?

Ik ben absoluut in voor een potje Frantic Four!

Dog of Two Head t/m Just Supposin' beslaat de meest gedraaide en gewaardeerde periode. Just Supposin' staat nu op een behoorlijk volume aan, op elpee welteverstaan.

Je komt er dan één te kort; Never too late. Laatste echte classic Quo album mijns inziens.

Yes I Know, tekst laat ruimte voor aanvulling over. Album vandaag nog gehoord op CD met Back to Back erachteraan. Never Too Late wordt door Rossi alleen gezongen; wel de beste zanger, maar ergens mis ik Parfitt en Lancaster. Is wel de laatste met de Frantic Four en Carol had niet misstaan op Blue for You. Eigenlijk vind ik If You Can't Stand the Heat... duidelijk de minste van de klassieke bezetting.

Kan ik een eind in mee gaan. Wat betreft (de zang op) Never too late; de nummers waren allemaal al opgenomen tijdens de Just supposin' sessies in Dublin. Rossi wilde niet opnieuw de studio in (om welke reden dan ook) en stemde in om die opnames dan maar te gebruiken. Parfitt was druk met andere dingen (o.a. de tragische dood van z'n dochtertje verwerken meen ik zo uit het hoofd) en Lancaster zat toen al veel in Australië. Onder druk van de platenmaatschappij heeft Rossi toen alles zelf maar ingezongen. Enige andere stukje(s) zang op het album is die van Parfitt in Something 'bout you baby I like. Ben het ergens ook wel met je eens dat ik de afwisseling mis. Daar staat echter tegenover dat ik de meeste nummers ijzersterk vind. Dat compenseert voor mij een heleboel

Dat is waar, toch nog wat zang van Rick Parfitt in Somethig 'bout You Baby I Like, het nummer dat erna komt is ook sterk en verder zijn Mountain Lady en Riverside me aardig bijgebleven.

De echte revival moet nog losbarsten met de vervanging van de boxset 4 Original Albums voor enkele remasters van Piledriver t/m On the Level. Het geluid van die boxset-albums vind ik op de een of andere manier niet mooi. Heb de proef op de som genomen met een elpee van Hello! en oude ceedee van On the Level en hoor dat het wel beter kan. Die simpele verpakking van kartonnen hoesjes stoort me verder niet. Voor wie er meer voorover heeft zijn er nu ook high definition remastering 96KHz / 24-bit uitgaven van o.m. Quo en Hello!

Die pre-frantic four periode zo rond Ma Kelly's Greasy Spoon vind ik ook mooi met nummers als Shy Fly, Daughter, In My Chair, Down the Dustpipe, Tune to the Music e.a.