Heerlijk !
Van het weekend The Grand Delusion: The Unauthorized True Story of Styx binnengekregen.

Eindelijk eens lezen over hun carierre en hoe hun albums tot stand zijn gekomen.
Lekker dik boek, feitjes en weetjes zal ik bij de desbetreffende albums posten....

Bij Styx - The Mission:

Dennis was de ballad-man met een liefde voor musicals. Ze (vooral James Young) zullen het dus niet erg vinden dat ze doorgaan zonder hem.

Nee, dat is niet helemaal waar. Dat is pas later zo ontstaan, o.a. bij Babe (1980). Daarvoor kon DeYoung heel wat herrie maken, wat niets van doen had met ballads of musicals.

Lorelei
Suite madam blue

Hij was wel degene die complete symfonische rocksongs wist te schrijven, met een kop en een staart. Maar van die lijn is Styx na Pieces of Eight afgeweken, met meer ruimte voor pop/rock met af en toe een symfonische inslag.

Dan hoeft het nog niet slecht te zijn, natuurlijk.

Dus het is wel waar. In het begin was het uiteraard anders maar de andere leden zagen het langzaam maar zeker evolueren in die richting (een richting voorgestuwd door Dennis) en vooral James Young had het daar moeilijk mee.

Nee, je verhult de volledige waarheid en dus is het niet helemaal waar.
Overigens heeft DeYoung zich bij Styx nooit gemeld inzake een eventuele voorliefde voor musicals, daar is hij op geen enkele Styx cd op te betrappen.

Dus ook die bewering snijdt weinig hout en voegt niets toe aan een overzicht van zijn werk binnen Styx.
Dat hij mindere nummers ging schrijven in zijn latere periode, is evident. Dat er onenigheid is ontstaan over de koers van Styx lijkt mij ook duidelijk.

Graag geen halve verhalen die onderhuids tot doel hebben een bepaalde typering op te roepen over iemand die juist als oprichter en muzikant buitengewoon verdienstelijk voor Styx is geweest. Zonder DeYoung zou er geen Styx en successen zijn geweest.

Jij klinkt als een agressieve fanboy die de waarheid niet aankan. Je zit ook volledig naast de kwestie met je "mindere nummers". Het gaat over de muzikale stijl die DeYoung wou pushen. Als jij niet begrijpt of kan horen of weet dat Dennis een zwak heeft voor romantische ballads en Broadway dan ken je hem of de manier waarop hij zingt niet zo goed. De stelling dat Dennis anders was tijdens de beginjaren van de groep" doet er niet toe. Het is waar hij de groep naartoe wou leiden (een Broadway act) waar sommige groepleden hun sterke twijfels over hadden. Ken je de film This Is The Spinal Tap? Daarmee kun je de 'Styx story' een beetje vergelijken.

Zal betreft DeYoung een smaakverandering geweest zijn.
Dat het musical aspect de anderen niet zinden is in deze wel te begrijpen. Zowel Young als Shaw zijn rockers van huis uit, al kan Shaw ook wel poppyer uit de hoek komen.
Lijkt mij dan een logische stap dat DeYoung een eigen plan trekt.
Wat DeYoung daarvoor deed in de band is niet meer ter zaken doende.

De verhalen van James Young en Tommy Shaw zijn in die zin met een korreltje zout te nemen dat ze nogal gekleurd zijn.

AC1 wil met 1 zinnetje de betekenis van Dennis DeYoung voor Styx afdoen als "de ballad man met een liefde voor musicals".

Dat is natuurlijk volstrekt onvoldoende. Dat is geen mening van een fanboy maar gewoon realiteit. Voor iemand die afhaakt bij Mr. Roboto moet het werk van DeYoung toch bekend zijn.

Als de bewering van James Young waar zou zijn, zou je ook "ballad- en musicalachtige" soloalbums solo van DeYoung mogen verwachten. Dat is maar gedeeltelijk waar. Zijn laatste soloalbum is een Styx-in-mijn-eentje cd.
Live ligt de nadruk op zijn oude Styx werk.

Overigens, wat DeYoung solo uitvreet hoeft de rest van de band niet te kunnen schelen.

Je laatste zin is opvallend Hans, want daar lijkt mij een duidelijk antwoord op....Nee, het zal hun een worst wezen.
DeYoung solo live zal natuurlijk ook nostalgie moeten zijn, want anders vult hij geen zalen, simpel zat.
Het Styx stigma blijft nu eenmaal aan hem kleven. Hij is solo nooit succesvoller geworden dan de band zelf.
Dan heb je weinig keus lijkt mij.

Overigens zingt de man nog top.

Ik heb hier op de diverse pagina's voldoende kritiek op hem gegeven.

Hij komt niet van het Styx imago af, terwijl Styx zelf nauwelijks nog potten heeft kunnen breken. Ik heb ze 5* gegeven voor het live album waar The Grand Illusion en Pieces of Eight volledig werden gespeeld.

Waar het mij al die tijd in de discussie om gaat, is dat de rol van DeYoung bij Styx niet kan en mag worden teruggebracht tot "balladman met liefde voor musicals".

De onmin met de rest van de band ligt in de persoonlijke sfeer, niet in de creatieve. Tommy Shaw schreef evengoed af en toe een meer ballad achtige song. Maar DeYoung was geen aardige man in de omgang. Doordat het succes er altijd bleef, kwam dat pas veel later tot een uitbarsting.

Ik denk wel degelijk dat het ook in het creatieve zat Hans.
Dat DeYoung niet zo aardig in de omgang was, helpt natuurlijk mee.
Maar het is algemeen bekend dat DeYoung een weg wilde in slaan die niet de weg was voor Shaw en Young.
Ik ben het overigens met je eens dat DeYoung in de vroegere periode best van leer kon trekken.
Op Pieces Of Eight staan er ook nog wat rockers van hem op.
Maar aan het slot van het liedje, trok hij naar een softere musicalachtige stijl, die de anderen niet trokken.

Er is geen Styx album dat daar aan doet denken.

Trouwens, het meest recente Tommy Shaw album was een bluegrass album. Voor mij prima maar ook dat is niet iets, waarop ik Shaw ga zitten afrekenen op zijn inbreng bij Styx.

En dat wordt bij DeYoung nu wel gedaan. Overigens waren de laatste reguliere Styx albums Paradise theatre (1981) en Kilroy was here (1983) in commerciële zin grote successen en ik vind er ook in artistieke zin weinig mis mee, als het daarom moet gaan.

Waar is eigenlijk het bewijs, dat DeYoung anno nu alleen met Styx verder zou willen gaan als de muziek de richting van de musicals op zou gaan?

Dat daar geen Styxalbum aan doet denken, is waarschijnlijk ook omdat dat de anderen dat niet wilden.
Het is er nooit van gekomen dus eigenlijk.
Het maakt allemaal niet zoveel uit, DeYoung ging zijn eigen weg en eigenlijk werd Styx toch niet meer zo goed als voorheen.
Net als veel bands, maakten ze hun beste werk in de 70's, en daar heeft DeYoung absoluut een belangrijke rol in gehad.

Dennis De Young wil een reunie met Styx.
Dat wil hij al langer, maar nu gaat de ex zanger/toetsenist echt tot het uiterste om dit werkelijkheid te laten worden.
Voor de fans en een laatste tour samen om het waardevol af te sluiten, zijn zijn argumenten.
De Young is overigens nog altijd in topvorm en treed de laatste jaren op met Styxmuziek, waar hij niets aan het toeval over laat.
Twee jongere look a liks in de vorm van Tommy Shaw en James Young heeft hij in de band.

De originele Shaw en Young hebben recentelijk nog geen reactie geuit, maar zijn vooral heel happy met de huidige formatie en het album The Mission.
In een eerder stadium verkondigden zij in ieder geval een samenwerking met De Young niet te zien zitten.