Inderdaad, 'legendarisch' vanuit marketing-oogpunt is natuurlijk heel wat anders dan puur artistiek. Verkoopcijfers van 35 jaar geleden interesseren me nu niet meer zo, dus blijft de artistieke waardering over. En dat is voor mij redelijk tot goed, 3,5, naar boven afgerond. Geen topstuk uit de collectie.

De omschrijving van musician wat betreft het begrip 'legendarisch' vind ik eigenlijk wel erg goed moet ik zeggen.

Ik niet - Sorry Hans, maar een enkele keer ben ik het wel eens NIET met je eens.

Ik snap je punt als het gaat om een album dat een carriere-omslag inluidt voor de betreffende artiest, maar ik vind dat als criterium te mager om er dan maar meteen het woord 'legendarisch' op te plakken.

De enige legendarische plaat waar Alan Parsons aan meegewerkt heeft, is Dark side of the moon. Dat is zo'n uitzonderlijk album die niet alleen het carrièreverloop van Pink Floyd, maar het verloop van de hele muziekgeschiedenis beinvloed heeft. Dergelijke albums (uit jouw voorbeelden reken ik ook Rumours daartoe) worden steeds opnieuw ontdekt en hogelijk gewaardeerd door opeenvolgende generaties. Ze zijn tijdloos, en dat kan ik helaas van de APP-albums niet zeggen. Zelf waardeer ik deze Eye in the sky ten zeerste (het was ooit het eerste album dat ik op CD aanschafte), maar ik snap ook dat sommige jongere luisteraars het een nogal gezapig en steriel klinkend album vinden.

Puur semantisch ben ik er niet zo'n liefhebber van om elk behoorlijk goed album maar meteen te voorzien van het woord 'legendarisch', ook al is het dat misschien wel voor sommige individuele liefhebbers. Het leidt tot woord-ontwaarding. De term 'legendarisch' is voorbehouden aan een heel select groepje albums, daar moet je zuinig mee omspringen.
En vooral niet je eigen smaak als doorslaggevende maatstaf hanteren. Ik kan weinig met Never mind the bollocks en de bananenplaat van de Velvet Underground, maar ik kan er niet omheen dat ze meerdere generaties muziekliefhebbers hebben aangespoord om zelf een gitaar op te pakken. Die invloed, die reikweidte, daar gaat het om. Dat maakt een plaat legendarisch.

Volgens mij, zijn we het juist in grote mate eens.

Ik schrijf niet iets anders dan jezelf, je kunt alleen twisten of Eye in the Sky er wel onder valt of niet.
"Legendarisch" ontstijgt inderdaad de eigen smaak, ook ik vind Eye in the Sky niet het beste album ooit gemaakt.

Je voegt aan mijn criteria nog toe "verloop van muziekgeschiedenis beïnvloed" "hooglijk gewaardeerd door opeenvolgende generaties" en "tijdloos".

De reden waarom ik die weg heb gelaten, komt omdat hiervoor geen objectieve maatstaven bestaan, terwijl bij mijn omschrijving alles is na te meten en na te gaan. Als er dan discussies mogelijk zijn, val je toch weer terug naar subjectief. Wie beoordeelt "beïnvloeding muziekgeschiedenis" "tijdloos" en "gewaardeerd worden door volgende of komende generaties"?

Ik schat wel in dat, mocht een geheel onbeschreven jonge muziekliefhebber op basis van beschikbare informatie moeten kiezen voor een album, bij het Alan Parsons Project al snel wordt gekozen voor Eye in the Sky.
Maar inschatten is al snel glad ijs.

De discussie kan worden gevoerd, met betrekking rond inflatie rond het woord "legendarisch". Als je het uit gaat breiden met subjectieve maatstaven, wordt het uiteindelijke gebruik van het woord legendarisch ook een subjectieve aangelegenheid.

Eye in the Sky voldoet al aan heel wat eisen. De zaken die je aanvullend te berde brengt zouden eventueel ook nog wel kunnen, maar ze zijn in het algemeen nagenoeg niet objectief te toetsen.

Nou, volgens mij heb je daar wel gelijk in: de criteria die ik noem, zijn wel tot op zekere hoogte meetbaar en aantoonbaar, maar er is ook een behoorlijk groot grijs gebied. En dus wordt elke discussie op basis van die criteria subjectief. Dat wordt discussieren over muziek sowieso al gauw, hoor. Eigenlijk ook een beetje bij jouw criteria als 'verkoopcijfers' en 'omslagpunt in carriere'. Want waar leg je bijvoorbeeld de grens als het gaat om verkoopcijfers?
Nog los van de regiogebondenheid. Door mijn orientatie op de Amerikaanse muziekmarkt en deelname aan buitenlandse fora merk ik dat muziekliefhebbers uit andere delen van de wereld soms een heel ander beeld hebben van de waardering en verkoopcijfers van sommige albums.

Ik zou in elk geval geen enkel APP-album als legendarisch willen kwalificeren. Het debuut zou nog het dichtst in de buurt komen, vooral omdat het destijds tamelijk vernieuwend en ongewoon was - nog een ander (ook weer behoorlijk subjectief) criterium dat je zou kunnen hanteren.

Eye in the sky is allesbehalve dat: het is eerdere regressief dan progressief, in de zin dat APP op deze plaat kiest voor toegankelijkheid (trouwens ook al op de twee voorgaande albums) en redelijk compacte liedjes.
Het leeuwendeel van die liedjes is vrij sterk en daarnaast hebben Parsons en Woolfson , zoals gebruikelijk, dit album samengesteld met een bijna chirurgische precisie. Dat geldt voor de arrangementen, de in mijn ogen vlekkeloze productie en de keuze van de zangers en gastmuzikanten. Voor mij is er hier genoeg te genieten, maar dat anderen het daardoor, zeker in het tijdsbeeld van 2017, als steriel en misschien zelfs wat zielloos kenschetsen, snap ik ook wel weer.

Bij The Alan Parsons Project - I Robot:



Een voorstander van de Loudness War, musician?

Neuh, maar als geluid beter kan wil ik dat voor bepaalde albums wel accepteren.

We hadden het eerder over een portugese persing van Tales.
Dat weet je ook van de tekortkomingen.
Als dan in de loop van de tijd de cd's of LP's beter kunnen.

Het idee dat de eerste generatie cd's "oorspronkelijk" klinken en dus de enige juiste versie zijn, is terecht als onzin af te wijzen. Ze klinken gewoon niet beter omdat ze op het moment van uitbrengen niet beter te krijgen waren.
Als dat met de latere technieken dan wel kan, hebben ze mijn zegen.

Zo zie ik dat ook. Net zo goed als er vroeger goede en slechte persingen bestonden van elpees, heb je dat met de mastering van CD's ook. Met dit verschil, dat de techniek nu een stuk verder is en er vanaf de originele bron veel beter gedigitaliseerd kan worden dan halverwege de jaren '80. Dan gaat het niet om hard of zacht, maar om kwalitatief geluid: zuiverder, meer diepte, beter hoog en laag, minder ruis en vervorming. Helaas worden er veel albums als 'remaster' aan de man gebracht die alleen maar een stuk harder zijn geworden. En dan past de term loudness war. Alan Parsons zat bij de remastering zelf achter de knoppen en ging voor beste kwaliteit en niet voor hard geluid. En dat hoor je dan ook wel. Zo hoort een CD te klinken.

Om bij dit album te blijven. I Robot klinkt perfect op de remaster van 2007 en ik geloof niet dat het met de versie van 2014 nog beter is geworden. Tenminste, niet hoorbaar voor mijn oren en installatie.

Dat is het 'm juist. "Latere technieken" zijn soms trendgevoelig en niet altijd beter. De dynamiek van de geremasterde uitgave van Edgar Alle Poe is er volledig uitgehaald. Alles klinkt onrustig en opdringerig luid. De muziek ademt niet meer. Een typisch resultaat van de Loudness Wars. Ik kan er niet naar luisteren. Ik weet niet welke LP persing ik heb maar die klinkt wel goed want toen gebruikte men die verschrikkelijke brickwall limiting nog niet. De toepassing van digitale 'brickwall limiting' heeft trouwens een hoop remasters kapot gemaakt maar gelukkig heb ik onlangs gelezen dat ze daar beginnen van af te stappen. Voor een mooie audiofiele versie raad ik de Japanse CD van Tales & Imagination aan. Dan heb je ook de superieure originele versie: niks nieuwe mix of nieuwe instrumenten. Over I Robot heb ik het eigenlijk nog niet gehad.