Alan Parsons en Eric Woolfson begonnen in 1975 aan een project, dat uitmondde in het geniale album 'Tales of Mystery and Imagination Edgar Allan Poe' (uitgebracht in 1976). Er moest toen een naam voor de band worden bedacht en dit werd toen: The Alan Parsons Project. Parsons en Woolfson maakten veel gebruik van gastmusici zoals John Miles, Chris Rainbow, Arthur Brown en Steve Harley. Parsons zorgde vooral voor de technische geluidsperfectie terwijl Woolfson de voornaamste songwriter was. Naar mijn mening heeft APP voor perfecte art rock albums als het genoemde Tales of Mystery, Pyramid en The Turn of a Friendly Card gezorgd. Commericieel waren Eye in the Sky en Ammonia Avenue hun grootste successen. Na de musical Freudiana, vooral geschreven door Eric Woolfson, gingen Parsons en Woolfson in 1991 uit elkaar en werd APP beëindigd. Beide gingen solo door. Alan Parsons met art rock en later met A Valid Path op de electronic tour. Eric Woolfson maakt(e) vooral rock musicals zoals Gaudi, Gambler en Poe.

Het schijnt dat de APP-albums van I Robot t/m Gaudi geremasterd in 2007 weer worden uitgebracht (ditmaal door Sony) met ook daarop een aantal bonus tracks. Blijkbaar hebben Alan Parsons en Eric Woolfson in hun archieven gedoken om te kijken of er nog bijzonder materiaal te vinden was. Ik ben, als groot fan, zeer benieuwd. Te meer, daar Alan Parsons zelf aan de albums gesleuteld heeft en dat betekent leidt vrijwel altijd tot top-geluidskwaliteit. Voor degenen die het niet weten: hij was Pink Floyd's engineer voor The Dark Side of the Moon.

Zie: http://www.theavenueonline.info/site1/tao1.htm

Voor degenen die het niet weten: hij was dat ook op Pink Floyds Atom Heart Mother.

En op Abbey Road.

Klopt. Hij was in die tijd namelijk geluidtechnicus bij de EMI studio's aan de Abbey Road en heeft in die hoedanigheid met veel bekende bands samengewerkt.

Maar laten we de rol van alan zeker niet overschatten op die albums. hij had bar weinig inbreng in het uiteindelijke resultaat.

Wat heeft Allan Parsons Project met Pink Floyd te maken?

Geweldige nummers.

Old and Wise
Eye in the Sky
Dont answer me

Even aan Omayyad vragen: klopt dit?
Ik heb juist de indruk dat Alan Parsons geluidstechnisch veel heeft ingebracht. Als je luistert naar sommige albums begin jaren '70 dan zijn die niet om aan te horen terwijl The Darkside of the Moon ook nu nog als een klok klinkt. Dat geldt ook voor Tales of Mystery and Imagination Edgar Allan Poe van APP.

Alan (met 1 L) was in de studio aanwezig ten tijde van de opnames van Dark Side... maar ik vrees dat zijn bijdrages aan dit album in de loop der jaren wat overgewaardeerd zijn geraakt.

Maar jij kent alleen de hits zo te zien?

Goed nieuws voor alle APP. Zie bijgaand bericht:
http://www.theavenueonline.info/app2006.htm

Ok, weer een best of maar ditmaal met extra's (w.o. een niet eerder uitgebracht nummer 'No Answers Only Questions') en met verbeterde kwaliteit. Speciaal voor Nederland een 3 cd-editie. In 2007 nog meer moois: alle APP-albums worden geremasterd met bonus tracks uitgebracht.

Ik zou zeggen... luister eens naar Meddle, Dark Side Of The Moon en Wish You Were Here.
Parsons heeft geluidstechnisch op DSotM een heel stuk minder ingebracht dan wat hij anderen wil doen laten geloven. Hij was op dat moment gewoon één van de technici bij EMI en in die hoedanigheid bij het album betrokken...

Maar op hoes DSotM staat: Engineer Alan Parsons en verder niemand anders. Dat klint meer dan gewoon één van de technici bij EMI maar ik vermoed (?) - ook luisterend naar Meddle and Atom Heart Mother - dat de bandleden zelf vooral hebben bijgedragen aan de goede geluidskwaliteit. Ach, en het is toch mooi dat iedereen graag deel wil uitmaken van het magnifieke DSotM.

De DVD the making of DSOTM (uit de Classic Albums serie)laat ons iets heel anders geloven.

Voor er verdere misverstanden te voorkomen... Ik bedoel hier enkel en alleen dat de band niet Alan Parsons voor de opnamen van het album geselecteerd heeft, maar dat Parsons op dat moment gewoon werkzaam was als één van de technici op het album...

En als je op basis van het kijken naar die documentaire denkt dat Parsons een enorme invloed heeft gehad op het geluid van DSotM, dan raad ik je aan de platen Meddle en Wish You Were Here te luisteren. Die klinken immers vrijwel hetzelfde en daar heeft Parsons helemaal niets mee te maken gehad.

Kwa productie vind ik albums als Meddle, WYWH en DSOTM helemaal niet op elkaar lijken. DSOTM klink veel voller en warmer als Meddle bijvoorbeeld.
Maar om op Alan Parsons terug te komen, lijkt hij me een behoorlijke vinger in de pap te hebben gehad bij de opnamen van 'On the run' en 'The great gig in the sky'. Anders had de hele technische uitleg op de DVD net zo goed door de toiletjuffrouw gedaan kunnen worden.

nee maar een bekende naam is toch interesanter, maar Parsons is toch dezelfde naam die al jaren in elk interview roept dat hij een album wil maken met Gilmour...omdat ze zulke vrienden zijn?? Laat Gilmour hier nou net niets vanaf weten en toevallig met 1 solo een keer op een album terecht zijn gekomen.

Onlangs zijn de volgende geremasterde albums met bonus tracks uitgebracht:
- Eye In the Sky
- Vulture Culture
- I Robot

Leuk! Ik hoop dat The Turn of a Friendly Card er ook nog bij komt.

Ik denk dat die er al een jaar is inmiddels...

Bedenker, componist en zanger van The Alan Parsons Project, Eric Woolfson, is op 2 december jl. overleden.

I am so sad

Platenlabel Legacy kondigt aan begin 2014 een box uit te brengen met alle 11 albums in een nieuw geremasterde versie. Vooruitlopend op deze box verschijnt 16 september het album I Robot in een 2 CD-versie. Met enige ophef wordt gesproken van "The 35th Anniversary Edition". Nu weet ik heel zeker dat het album in 1976 werd opgenomen en begin 1977 in de winkels lag, dus dat is toch ruim 36 jaar geleden. Maar een rond getal klinkt beter natuurlijk en het is de aftrap voor de boxset begin volgend jaar.

Alle 11 albums? Moet dat niet 10 zijn?

Legacy legt uit:
This 11-CD box set will mark the first time that all 10 of the original albums by the APP have been issued together in a box set, including the 1976 debut, Tales of Mystery and Imagination: Edgar Allan Poe (from 20th Century/Mercury/Universal). The 11th CD, The Sicilian Defence, was originally intended as the fourth Arista LP, circa 1979-80, but went unreleased (and unheard) until this box set appearance.

Het nieuws is dus dat The Sicilian Defence, het eerder afgekeurde album, waarvan we slechts één nummer kennen op de 2007-remaster van Eve, alsnog als album wordt gepresenteerd. En dan kunnen we er één toevoegen in de reeks alhier. Ik hoop dat Legacy mij een beetje tegemoet wil komen en dit album ook als los deel gaat aanbieden.

Tenslotte nog een link naar een podcast met een interessant interview met Sally Woolfson, dochter van Eric Woolfson, die in 2009 overleed.

Podcast Sally Woolfson

Heb de 11-cd box gisteren op de beurs in Utrecht voor zowaar 69 euro gekocht.
Vind de vormgeving aan de buitenkant prachtig, maar de manier waarop de albumhoezen tot cd-formaat zijn verkleind is puur Photoshop-prutswerk. Het boekje is wel de moeite waard.

Reden van aanschaf was voornamelijk de elfde cd: The Sicilian Defence. Inmiddels veel over gelezen, en nu einde volledig gehoord. Was zeer aangenaam verrast. Instrumentaal, met dominerende elektronica (geen gitaren) en werkelijk subliem spel op de vleugel van Eric Woolfson. Jammer dat deze niet los verkrijgbaar is, want het is verplichte kost voor iedere APP-liefhebber.

2x APP vandaag in de MuMe Top 2000

Help APP de winter door en stem op de nummers The Turn of a Friendly Card en I Robot

Bij The Alan Parsons Project - Eye in the Sky (1982):

Legendarisch...phoe, dat is nogal een statement.
In wat voor opzicht zou dit een legendarische plaat moeten zijn?
Het is een bekende en succesvolle plaat van het Project, maar voor een legendarische plaat geldt toch wel wat meer.
Dit is geen plaat die echt bakens heeft verzet en veel invloed heeft gehad op muziek nadien.
Het is verzorgd, produktioneel vooral en heeft een aantal sterke troeven, maar zeker niet alles is even memorabel.
Old And Wise kent denk ik iedereen, en zal best een klassieke status hebben vermoed ik.

In originaliteit en kwaliteit ga ik in ieder geval voor Tales Of Mystery And Imagination.
Als er sowieso een legendarische plaat bestaat van AAP, krijgt die van mij by far de credits.

ik ben het eens met v. lochem,
deze en turn of a friendly card zijn idd legendarisch en veilig. Maakt niet uit dat ze verzorgd zijn. het zijn wel bakens in de symphonische muziek tot op heden. niks meer maar ook niks minder.

Ik ben het dan weer eens met Bikkel2. Als er één album van AAP legendarisch is, is het wel Tales and Mystery and Imagination. Dat zegt natuurlijk niet dat ik eye in the sky slecht vind, maar het is geen legendarisch plaat vind ik.

Vind ik ook. The Alan Parsons Project werd opgericht als eenmalig project rondom de verhalen van Edgar Allan Poe, waarvoor componist Eric Woolfson een buitengewone belangstelling had. Producer Parsons zag het wel zitten dat met orkest op fraaie symfonische wijze uit te werken. Artistiek zeer geslaagd en goed ontvangen, kregen de heren zin om verder te gaan.

Alle verdere albums t/m Stereotomy kun je zien als verdere uitwerking van die Poe-thema's, licht psychologiserend over de krochten van de ziel, met een waas van mysterie, maar dan steeds verder afdwalend van dat eerste concept. En ook muzikaal steeds meer aangepast aan de tijd.

Eye in the Sky vind ik weinig verrassend, maar is wel een goede vertaling naar de jaren '80. En vooral in de VS een commerciële doorbraak. Eigenlijk is alleen het laatste album, Gaudi, een uitzondering daarop met een poging tot een nieuwe onderwerpkeuze. Net zo geslaagd als dit album, maar helaas was de tijd voor dit soort albums toen al voorbij.

De vraag is waar je "legendarisch" aan op hangt.

Als men praat over commerciële doorbraak en het definitief vestigen van de naam, hebben ze met Eye in the Sky gelijk. Daarna hebben veel mensen voorgaande albums ontdekt.

Ik vind Tales.... artistiek gezien veel beter dan Eye in the Sky, ongerept, gedurfd en in het geheel niet plat geproduceerd.
Maar voor Eye in the Sky hadden veel mensen zich bepaald nog niet gestort op Tales of mystery and Imagination.

Resultaten van voorgaande albums waren ook niet van dien aard dat de belangstelling veel hoger kwam te liggen dan de eerste generatie APP liefhebbers die zich vanaf I Robot en Pyramid ook al in de band hadden verdiept.

In die zin kan Eye in the Sky als legendarisch worden beschouwd, de definitieve doorbraak naar het grote publiek, mooie resultaten in de album lijsten en zowaar een hit met Old and Wise.

Legendarisch houdt in de regel natuurlijk ook in dat de waardering door grote groepen muziekliefhebbers moet worden gedragen en ondersteund. Een handjevol liefhebbers kan een bepaald album geweldig vinden. Als dat beperkt blijft tot 200, kan er geen sprake zijn van legendarisch, de rest weet niet waar het over gaat.

Wat?? Ah, daar hoor ik dan bij, want jouw verhaal en de hele discussie daarvoor over een legendarische status van dit album snijdt totaal geen hout voor mij. Niks legendarisch aan APP, maakt niet uit welk album, hou op zeg.

Je zit buitengewoon merkwaardig te quoten, waar het hele zinnetje luidt Je moet hier eigen smaak opzij zetten tegen wat er feitelijk (met een album) is gebeurd, over bekendheid, een omslagpunt in de carrière van een band, stijging verkoopcijfers en een forse toename in belangstelling voor ouder werk.

Dat je zelf een artiest of album niet goed vindt, moet je daar niet mee verwarren. Queen had z'n A Night at the Opera, Fleetwood Mac had Rumours en Joe Jackson Night & Day. Feitelijke omslagpunten, die hebben geleid tot de statuswijziging die ze voor dat album nog niet hadden. Dan mag je spreken van legendarisch. Het feit dat het is gebeurd geldt voor heel veel mensen van een generatie, muziekliefhebbers, tegelijkertijd.

Dan kun je zelf vinden wat je vind van een album of artiest maar eigenlijk doet dat er niet zo toe, eerlijk gezegd.