Alleen op die oude versie is 'high' weggemoffeld uit 'Break on Through'. 'The End' idem. Dat klinkt echt nergens naar (al hoor ik sowieso geen 'fuck' in de studio opname van 'The End', dat durfden ze dan weer net niet aan, denk ik).

Er zitten - helaas - fouten in de chronologie van het verhaal over The Doors in de documentaire When You're Strange......... Welke? Find it out yourselves if you all are truly interested in the music and it's background!!!

Bovendien: Zelfs de film van Oliver Stone over The Doors gaat ENORM mank aan het volgende......... op het moment dat het zgn. "disaster"-concert van 1 maart 1969 (Miami) in de film ten einde loopt, geeft Ollie gas en in NO-TIME is de film 15 minuten later afgelopen. Strange-Stranger-Strangest!!!

15 minuten voor de tijdspanne van 1 maart 1969 tot 3 juli 1971? Een blamage voor de werkelijkheid m.i., want in deze tijdspanne gebeurde er nog t een-en-ander (gebeurtenissen die Oliver Stone voor het filmische(?) gemak eerder liet plaatsvinden in zijn visie/film van de werkelijkheid)

Ook tegenwoordig wordt nog maar al te graag het beeld in ere gehouden van Jim Morrison als de knappe en rebelse en schijnbaar onsterfelijke exotic-rockstar-with-the-sexy-leather-pants;
dit doet afbreuk aan de persoon die Morrison in werkelijkheid was - but who cares enough?

Verder: Hang on to the Doorsism!

Wel mee eens, ik vind de docu wat oppervlakkig, en de film erg matig. Naast Morrison de rebelse rockster vind ik het beeld van Morrison de poëet ook wel wat storend. Zo goed was hij niet.

Helemaal vol van zichzelf komt 'ie aan:

'I am the lizard king'

en dan wacht je wat er zal gaan komen.

'I can do anything'

Huh!? Dat is toch lachwekkend?

Natuurlijk heeft hij ook wel betere stukken geschreven, maar dit soort knullige zinnen slopen er wel vaker tussen.

Hello,

Inderdaad oorspronkelijke eerste Doors-plaat/versie is de beste qua geluid (bijna hun live-sound zoals ze performden in de Whiskey a-Go-Go in de zomer van 1966).

Wat het mixen/editen betreft: Absolutely Live uit 1970; meer dan 2000 cuts/edits/mixes waren benodigd uit opnamen van maar liefst 10 originele live-shows........

Tja,....credibility van Rothchild/Botnick? Commerciality? Incoherency of the musicians called The Doors? ...................You name it all....................

Heb je wel eens een biografie gelezen over Morrison?

Die van Dylan Jones (Jim Morrison:Dark Star) kan ik je aan bevelen vanwege het meest perceptieve beeld aangaande Morrisons mentaliteit/personage.

Meest compleet qua chronologie die van Stephen Davis (Jim Morrison, Life-Death-Legend), maar ook in dit boek zitten fouten die je alleen opvallen als je - zonder op mn borst te kloppen - al sedert 1982 Doorsfan bent en meer dan een dozijn (meest engelstalige) biografieen hebt gelezen.

Desondanks alle tegenstrijdigheden in de biografieen en beeldmateriaal blijft Morrison mij nog steeds intrigeren.

Nee, want ik hoef ook weer niet alles van hem te weten. Heb niet het gevoel dat ik mij met hem kan identificeren, o.i.d. Het is een boeiend persoon, maar aan de andere kant wordt hij ook veel te veel geromantiseerd. Volgens mij was Morrison ook iemand die helemaal niet zo zeker van zichzelf was als hij onstage deed geloven. Lijkt me ook dat hij niet echt met succes om kon gaan, maar dat wordt vaak weggemoffeld, want Jim was almachtig, en alles wat hij aanraakte veranderde in goud.

Die non-kritische houding, soms zelfs neigend naar roddelen, stoort me wel eens in alle teksten en documentaires.

Zelfs als hij iets idioots deed, laten we voor het gemak het Miami incident zeggen, dan nog wordt het zo gebracht alsof hij iets geniaals deed.

En: Niet te vergeten is het mij allemaal begonnen om hun (aparte) muziek natuurlijk, en ik blijf nog steeds noviteiten ontdekken in hun live-materiaal van o.a. The Bright Midnight releases.

Meeste audio-live-materiaal van goede kwaliteit stamt van NA het moment in Oliver Stone zijn film 1 maart 1969 Miami; slechts 2 van voor die tijd (Hollywood Bowl 3 juli 1968 en matige geluidskwaliteit van The Matrix Tapes van maart 1967)

Inderdaad was Morrison ook naar mijn mening te sensitief en te onzeker voor een rol in de spotlights, dat is na het lezen van alle bios en het bekijken van al t beeldmateriaal wel zeker.

Vandaar het play-acting on-and-offstage en natuurlijk het toenemende drankgebruik vanaf het succes van Light My Fire op national-TV in september 1967 - en hij ging alleen maar meer drinken naarmate de druk bleef voortduren van het rijden op de Doors Train en de onsuccesvolle pogingen om ervanaf te stappen middels (magere) uitjes op het gebied van film en poezie..................

Volledig mee eens.

Stijn,

Voor wat betreft "I'm the Lizard King - I can do anything" geldt deze uitspraak voor de persoon die hij was, zowel prive alsook in publiek - hij bedoelde het met een knipoog naar zichzelf en met een zekere mate van minachting voor de wereld om hem heen.

Het gaat te ver om hem een sociopaat te noemen, maar diep van binnen was hij kwetsbaar en daarom mat hij zich een houding aan. Naarmate hij zich meer-en-meer onder het oog van de mensheid moest begeven (en dat kon niet anders als blikbepalende showman van The Doors) had hij drank nodig om z'n houding van "coole-loner" te behouden zodra hij off-stage was. On-stage had hij de drank juist weer nodig om z'n performance aan te kunnen en zodanig neer te kunnen zetten zoals hij het in theorie in gedachten had..........

De immer van binnen vretende - bijna pathologische - onzekerheid maakte het hem moeilijk om te kunnen geloven waarin zijn fans geloofden: zichzelf, zowel in prive als in publiek.

Ik denk dat hij van nature meer een figuur zou zijn geweest voor iets artistieks, maar dan wel op de achtergrond voor wat betreft een optreden en-plein-publique. Tragisch dat ie dat te laat door had - pas eind 1970!

De 40th Anniversary mixes vind ik heiligschennis, ondanks de goedkeuring van de nog levende ex-leden. Veel nummers klinken behoorlijk anders, té verschillend. En wat doen die outtakes op een Doors album? Deze band levert voldoende kwaliteit om deze uitmelk methode links te kunnen laten liggen.

Intrigerend was hij natuurlijk wel . Jim lapte een hoop aan zijn leren laars . Provoceren , shockeren , maar daardoor ging er live jammerlijk ook een hoop van de muzikaliteit in rook op .
Jim dacht op een bepaald moment niet meer aan het band belang , maar zag zichzelf vooral als een soort messiah .

Ik was zelf te jong om de Doors bewust mee te maken . Ik heb het allemaal jaren nadien ontdekt .
De muziek vind ik nog altijd boeiend , omdat de groep iets dreigends , zwartgalligs en vreemds uitdroegen . Ver van commercieel willen zijn in ieder geval .
Ze werden het natuurlijk wel , maar ook dat kwam weer door Jim , die altijd wel voor opschudding zorgde .
Uiteindelijk werd hij slachtoffer van zijn eigen ego en levensstijl . De tijden veranderde en hij was opgebrand voordat hij er aan kon deelnemen , als ie dat al had gewild .

Jim Morrison zei in januari 1969 tegen Fred Myrow in New York dat "als ik me niet binnen een jaar ontplooi (op een ander gebied dan muziek), dan ben ik alleen goed voor de nostalgie".

En inderdaad ontplooide Jim zich op de terreinen van poezie (uitgave van 'The Lords en the New Creatures') en film (releases van 'HWY' en 'Feast of Friends'); hij had echter niet in de gaten dat de kwaliteit van zowel zijn poezie en films niet opwogen tegen de kwaliteit van zijn songs met The Doors - maar de hielkenlikkers om hem heen deden de onzekere Morrison anders beseffen dan de werkelijkheid........

Ook de live-optredens na het zgn. Miami-incident behoren feitelijk tot het Nostalgiegebeuren dat de Doors waren geworden, te beginnen met de 2 concerten in het Aquarius Theathre op 21 juli 1969. Voor Morrison waren alle concerten hierna niet meer en niet minder dan optredens tbv het uiteindelijke Live-album 'Absolutely Live', uitgebracht in juli 1970........

De Lizard King was niet meer - James Douglas Morrison had het roer, althans in zijn beleving, overgenomen..........

Het kwartje tussen mij en The Doors is na zo'n 6 jaar eindelijk gevallen. Ik had ook al moeite met wiskunde.

Ik heb net dit besteld. Het werd wel eens tijd dat ik me iets meer in Jim Morrison ging verdiepen.

Dag jongens en meisjes,
ik vroeg me af of iemand de volgende nummers in dit filmpje kan identificeren
- bij 5:00
- bij 6:38
- bij 6:53
- bij 8:27
?

The Doors Revealed - YouTube

Want... krijgen we daar een beter gevoel van of zijn er prijzen te winnen

Het zijn in ieder geval demo's, aangezien ze niet op de reguliere LP's staan. Heb je al gekeken naar de informatie en bron van die documentaire (als we aannemen dat het een documentaire is) ?

@IntoMusic Er vallen geen prijzen te winnen. Maar als je het leuk vind om een ander te helpen kun je het om die reden doen, ik verplicht je niks. Ik ben gewoon benieuwd naar de tracktitels, dat is alles.

@Illumpshere: Ah, het zijn geen reguliere nummers, dan weet ik dat al. In dat geval moet ik inderdaad maar naar dat soort informatie op zoek, bedankt!

Het is inderdaad een documentaire/reportage over satanisme in rockmuziek. Waarschijnlijk vanuit het kamp van fundamentele christenen of mensen die overal freemason/illuminati-theorieën in zien. Probleem is alleen dat daar ook vrijwel alle reacties onder de video over gaan (religieuze discussies, etc.), waardoor er inhoudelijk niet veel besproken wordt.

Ik zou de volgende albums eens doorploegen :
- The Doors - Essential Rarities (2000)
- The Doors - Perception (2006) (sommige zijn nummers uit reguliere albums, maar er staan ook zat niet gereleasde nummers op)
- The Doors - Without a Safety Net (1997)
- The Doors - The Future Ain't What It Used to Be (1997)

Hallo Reint,

Beter laat dan nooit:

bij 5.00 = 'Spanish Caravan' ( concert Roundhouse Londen 1968 september )
bij 6.38 = Studio-recording 'Wild Child' (1968)
bij 6.53 = 'Horse Lattitudes' (als intro op Light My Fire; Roundhouse 1968)
bij 8.27 = 'Tell All The People'

Waarschijnlijk te laat.............

Prijsvraag om de doorgewinterde Doors-fans te onderscheiden van de oppervlakkige fans: De foto op de hoes van Absolutely Live (ja die elpee uit 1970); van welk concertjaar stamt die?

A. 1970
B. 1969
C. 1968
D. 1967

De Prijs die te winnen is? Kijk een gegeven paard niet in de bek; het is de moeite waard!

Voor alle The Doors liefhebbers even wat reclame, we zijn begonnen met Ronde 2 bij het Ultieme The Doors Toplijst topic. 5 ladders van de beste 50 nummers.

R.I.P. Ray Manzarek.

R.I.P. Ray.

R.I.P.

Well, let's start us/a new f***** nw discuSSion within a jail/within a goal/within' a soul/breakin' us up few startlin' nights....

The Doors are 4Ever & their lyrics bound to a spell/which called upon dazzling nights/of Syrian Nights of Breed....

Ray,... forget the hussles & Experience the Sundown to come on-in Your twisted Body......

(Zo zie je maar: iedereen kan een 'Stormchaser' zijn 'like Jimbo did before'.....)

Ik volg dit niet...

It's far out man!