Als je eenmaal deze, het debuut en L.A. Woman hebt kun je de rest net zo goed ook kopen, want dan ben je al halverwege. The Doors hebben met Jimbo 6 albums gemaakt. The Doors hebben wat mij betreft geen album dat aanzienlijk steviger is dan de rest.

Morrison hotel is relatief gezien denk ik hun stevigste plaat, maar stevig is amper een lading die The Doors dekt natuurlijk. Ik vind al hun platen sterk, Soft Parade en LA Woman vind ik om verschillende redenen beiden wat minder.

The Soft Parade is in ieder geval ook 4 sterren waard. Bij een zestal cd's is uiteraard altijd een top 6 te maken. The Doors hebben geen slechte cd's gemaakt.

Strange days staat in mijn Doors top 3.

Dat is zo en heb je helemaal gelijk in. Led Zeppelin III en Houses Of The Holy wil ik ook nog graag hebben, en aangezien dat 2 albums zijn, samen met de 4 die ik van The Doors nog niet heb, en je bij FRS 3 voor 25 euro kunt kopen, heb ik wel 6 klassiekers van formaat erbij voor slechts 50 euro dan.

Ricco , je moet gewoon alle 6 de Doors cd`s kopen , je zal er absoluut geen spijt van krijgen , het is hierboven al gezegd dat The Doors geen slechte albums hebben gemaakt en daar sluit ik me bij aan .
The Doors zijn n stuk muziekgeschiedenis waar je u tegen zegt .
Ik kan me ook niet voorstellen dat iemand 3 of 4 albums van de doors in huis heeft , of je koopt ze alle 6 of je koopt er geen 1 .

Wel grappig dat een paar pagina's terug The Doors en Led Zeppelin met elkaar vergeleken word. Ik heb de laatste 4 weken echt een Led Zeppelin manie, en constant spookt ook de naam The Doors door mijn hoofd. Ik weet natuurlijk ook wel dat de bands niet met elkaar zijn te vergelijken en dat ze beiden een compleet andere sound hebben, maar anderzijds link ik beide bands ook aan elkaar, waarom weet ik niet, maar het is wel zo. Op de 1 of andere manier zijn het toch bands die een bepaalde verbondenheid met elkaar hebben. Ook moet ik steeds aan The Who denken ook als ik aan Doors en Zep denk.

@Orbit, ik weet dat het misschien wat oude koeien zijn omdat de discussie al wat oud is, maar Led Zep gewoon als een doorsnee blues rock bandje te zien die vele na apers heeft vind ik iets te makkelijk. Led Zep is namelijk de echte grondlegger geweest en hebben natuurlijk bandjes als b.v Wolfmother geinspireerd. Ik vind Led Zep net zo'n rock grootheid als The Doors hoor. Ik kan van beiden enorm genieten en kwalitatief doen ze maar weinig voor elkaar onder vind ik. Led Zeppelin heeft echt wel meer dan 4 goede nummers hoor. Daarom vraag ik mij ook af of je de eerste 6 albums van Led Zep ook wel daadwerkelijk in zijn geheel kent.

Zowel The Doors als Led Zeppelin hadden toen beiden een unieke sound. Zep heeft de pech gehad dat vele bandjes erop zijn gaan lijken, daarom klinkt de Zep sound misschien wat minder uniek, maar is het wel natuurlijk, want er is ook maar 1 Zep.

Ik weet niet of iemand dit filmpje kent, maar het is echt te belachelijk voor woorden. Top vermaak! YouTube - Jim Morrison Possessed by Devils ? Part 1

Sommige punten die in deze documentaire worden genoemd zijn best apart gevonden, en soms ook best overtuigend. Een beetje zoals het Paul Mccartney is dood verhaal ten tijde van The Beatles.

Maar eerlijk is eerlijk deze docu is gewoon dikke onzin.

Nadat ik een tijd terug het debuutalbum en L.A Woman heb gekocht. Heb ik vandaag Strange Days, Waiting For The Sun en Morrison Hotel in huis gehaald. Alleen de Soft Parade ontbreekt nu nog, en aangezien ik die al eens beluisterd heb en wat vond tegenvallen, loop ik er niet echt warm voor om die nog in huis te gaan halen. Op 1 na heb ik alles compleet dus, want het live album Absolutly Live die bij het leven van Morrison al op de markt gebracht is heb ik ook al in mijn bezit.

The Doors is voor mij vooral LA Woman, Absolutely live en An American prayer.
Ik had als eerste plaat Soft Parade en vond hem prachtig , kan daar dus niet objectief over zijn.
Volgens mij hebben ze geen enkel fatsoenlijk album afgeleverd, dwz overal zitten wel zwakkere nummer tussen.
Mijn 10 beste nummers:
LA Woman
WASP
When the music's over
Love her madly
Five to one
Touch me
Break on through
Soul Kitchen
Crystal ship
Maggie mcGill

Zijn er ook livealbums waar Riders On The Storm op staat?

Op de 1 of andere manier trekt een live album van deze band mij niet zo.

Geef mij maar hun 6 studio albums, heb niet zo'n behoefte aan live albums van The Doors.

Absolutly Live vind ik wel leuk om eens te beluisteren, maar minder goed dan hun studio albums. Vanwege de klassieke status van dat live album Ik kan mij daarom ook niet voorstellen dat er nog een beter live album van The Doors is dan Absolutly Live.

Vraag aan de kenners.

Ik zoek een goed over het leven van Jim Morrison. Op internet kom ik deze tegen:

De biografie uit 2004 'Jim Morrison' door Stephen Davis.

'No One Here Gets Out Alive' is een gewaardeerde biografie van de hand van Jerry Hopkins en Danny Sugerman, doorspekt met persoonlijke ervaringen met Jim Morrison. Wereldwijd werden meer dan 2 miljoen exemplaren verkocht.

Welke raden jullie mij aan?

Bij The Doors - Strange Days (1967):


Hoezo konden ze dit live niet spelen?

Tav Lakai:

De nummers op hun debuutalbum The Doors werden vrijwel "live" opgenomen zonder overdubs en in een paar "takes".....

Bij de opnames van Strange Days werd er volop gebruik gemaakt van een modernere studio met 8 sporen, dus veel overdubs en toegevoegde geluidstrucs: veel na-galm-effecten o.a.
Luister maar goed naar het orgelwerk op het titelnummer ("backward-tape-effect")

De nummers die het meest puur klinken (zoals op hun debuutalbum) zijn: You're Lost Little Girl, Love Me Two Times en People Are Strange.

Op de meeste nummers klinkt Manzareks orgelspel als een "eerie-underwater-sound" en is bovendien Kriegers gitaargetokkel (met respect) behoorlijk dik aangezet met flink wat tonnen nagalm......... Live klonk het beslist niet als op de plaat, wat met de nummers van hun eerste album wel mogelijk was!

Je mag het natuurlijk met mij oneens zijn.

Feitelijk klonk live When The Music's Over het beste (sprak enorm tot de verbeelding van zowel Morrison en de andere bandleden alsook hun fans).

Moonlight Drive klonk bijv. live erg magertjes - ik weet dat Moonlight Drive van het album Alive She Cried opnieuw voorzien was in de studio van (jawel) drum-, gitaar- en orgelwerk. Alleen het live zangwerk van Morrison was van echte origine ( het nummer zoals het werkelijk werd uitgevoerd kun je terug vinden op de 3e Felt Forum show van januari 1970 in New York )

Vind The Doors geen onwijs goede liveband. Live brak het ze wel op dat ze geen bassist hadden, en Jim was soms alleen fysiek aanwezig op het podium.

Vloeken in de kerk, maar ik vind de huidige versie van Krieger & Manzarek eigenlijk stukken beter dan de originele Doors live waren.

In de studio waren ze daarentegen fenomenaal, met Strange Days voor mij als hoogtepunt.

Begrijp de opmerking over het live ook niet, ware het niet dat ik The Doors juist live velen malen beter vind (als je meer live hebt dan alleen 'in concert) als op studio. Dit album is een wat meer poëtischere/ rustiger abum dan hun debut. Spreekt mij erg aan, maar haalt het niet bij de krachtige songs van de voorganger.
Moonlight drive blijft mijns inziens één van de mooiste songs van The Doors (samen met Crystal ship), die ook live uitstekend werd vertolkt.

Ik denk dat Jim Morrison regelmatig zo onder invloed was dat hij moeizaam het concert tot een goed einde kon brengen.
De ene keer hadden de drugs hun meerwaarde op een optreden, de andere keer niet.
Er zullen ook zeker meer goede concerten uit die periode in de omloop zijn dan slechte.
Die werden vaak niet uitgebracht, omdat er terecht minder vraag naar was.

Yep, maar zie de live-sectie op MuMe van deze band en dan zijn er toch zeer veel albums van sublieme kwaliteit met een Jim in topvorm. En sja, dat vind ik juist erg gaaf aan deze band dat het soms ook in hun of Jim's eigen wereldje afspeelde... Deze band draait om sfeer, poëzie, drugs, drank, sex en het complete verhaal erachter, i.p.v. hoe perfect zij de nummers vertolken (waar ze ook regelmatig goed in waren ).

Inderdaad was Morrison vaak dronken tijdens live-optredens; luister maar eens naar Live in Boston bijv.

Live waren de Doors als collectief wel enorm energetisch en theatraal - een spektakel waarbij Jimbo helemaal uit zijn dak ging, zeker in de periode dat ze de hemel ahw wilden bestormen.

Maar na het Miami-incident veranderde dat - de bebaarde Morrison zonder leren broek ging serieuzer zingen zonder "podiumfratsen" en ze gingen overduidelijk steeds vaker richting de bluesrock en de slowblues met zo nu en dan jazzy ondertonen.

Vroeger interesseerde mij vooral het bandtijdperk van de Lizard King; de laatste 10 jaar steeds meer de bluesachtige, bebaarde Mr Mojo Risin - zeg maar de albums Morrison Hotel en LA Woman.

De enige officiele live opnamen uit het Lizard King tijdperk staan op het album Live at the Hollywood Bowl; alle anderen stammen van NA juni 1969 - the bearded Jim Morrison, the bluesrocker, the paunchrocker, the drunk gibberish, and so on and on.......

Doors-leden bezoeken graf Jim Morrison

AMSTERDAM - Voormalige leden van de Amerikaanse rockband The Doors hebben zondag een bezoek gebracht aan het graf van Jim Morrison. Het is die dag precies veertig jaar geleden dat de zanger van de band overleed.

Morrison overleed op 27-jarige leeftijd aan hartfalen in Parijs, waar hij tevens ligt begraven. Zijn voormalige bandleden Ray Manzarek en Robby Krieger bezochten het graf en staken kaarsen aan in het kader van de gedenkwaardige dag. De plek is tot op de dag van vandaag een pelgrimsoord voor fans, die zondag in groten getale naar het graf waren gekomen. Zij legden er bloemen neer en droegen T-shirts met daarop een afbeelding van hun held.

Bron: nu.nl

Voor wie interesse heeft in de man (Jim Morrison) en de bandleden (Manzarek, Krieger, Densmore) achter de mythe die The Doors eigenlijk zijn voor de meesten van de forumbezoekers: lees eerst eens de in het nederlands vertaalde versie van No One Here Gets Out Alive (Sugerman/Hopkins) - maar stap dan snel over naar de engelstalige biografieen The Essential Lizard King (Hopkins), Riders On The Storm (John Densmore), Light My Fire (Ray Manzarek) en The Black Leather Jacket (Farren). But: de meest perceptieve invalshoek komt van de hand van schrijver Dylan Jones; zijn boek Dark Star is werkelijk fenomenaal en legt veel bloot - De Lizard King wordt menselijk ontmaskert als een zeer intelligente, doch heel,heel gevoelige en sensitieve performer/artiest die ten onder ging aan zijn eigen creatie en fysiek/emotioneel kapot ging aan de drank die hem "sane" moest houden om om te kunnen gaan met de "weelde" van zijn sterrenstatus!

Craig Strete – Nachtbraken vond ik ook een verhelderend boek over Jim Morrison. Het gaat slechts indirect over Jim, maar je leert hem daardoor wel van dichtbij kennen. Al zal het natuurlijk sterk aangezet, geromantiseerd en opgeklopt zijn. Ik vond het wel iets toevoegen. Los van Jim blijft het sowieso een goed boek over de jaren zestig en het drugs-, drank- en uitwegzoekende milieu.

Gisteren bij het zappen toevallig bij het begin van deze film uitgekomen. Erg de moeite en verbazingwekkend hoeveel beeldmateriaal met Jim Morrison en The Doors er in zit, zoals Jim die als een waanzinnige met z'n Ford Mustang rijdt en zo stoned als iets aan een benzinestation staat. Dat de droge commentaarstem van Johnny Dep kwam wist ik pas bij de aftiteling.

Bij The Doors - The Doors (1967):

Als we nou toch offtopic bezig zijn:

Er is een nieuw setje uit met de zes platen met Jim. Kost tussen de 18 en 30 euro (Mediamarkt €22,99). Hangt er vanaf waar je, en of je online koopt. Het setje heet geloof ik A Collection.

Ik heb deze set een paar weken geleden gekocht. Hoewel ik de reguliere albums van The Doors al in mijn bezit heb (deels op lp, deels op cd) was dit een mooie gelegenheid om ze voor een zacht prijsje op cd compleet te hebben. Het gaat hier om de 40th anniversary mixes. Ik weet echter niet of ik hier blij mee moet zijn. Veel tracks zijn totaal anders gemixed dan de originele versies en soms is er zelfs een fractie van een seconde studioshatter aan toe gevoegd. Bij de nummers The Soft Parade en L.A. Woman hebben ze er zelfs een extra intro aan toegevoegd. Persoonlijk vind ik dit heiligschennis en ik voel me ook wel een beetje bekocht.

Oei, ik wist niet dat het de 40th anniversary mixes waren (op zich wel logisch). Ik houd daar ook niet zo van. Ik houd het bij de HDCD's uit The Complete Studio Recordings.

Gisteren tijdens het zappen, belandde ik ook op die docu. Best interessant.
Toch maar eens het volledige werk van de Deuren gaan beluisteren.

het is niet echt heiligschennis, want Bruce Botnick heeft de nieuwe mixen verzorgd, bovendien is het met instemming van de overlevende Doors gebeurd.

Nu op nederland 3

Eigenlijk vind ik dat artiesten zich nooit meer over een mix moeten buigen nadat het is uitgebracht. Veelal gaat de oorspronkelijke sfeer helemaal kapot. Ook deze Doorsopnamen klinken het best zoals ze klonken in hun oorspronkelijke mix.