Niet echt, maar toch bedankt.

Ik zou hem niet kopen. De totale duur van de 4 dvd's behelst niet meer dan 60 minuten. Dit is namelijk dezelfde DVD als http://www.dvdcult.com/mus_BlackSabi.htm

Deze was C.R.A.P.

Tja, wat is wel goed als rockumentary?

Rush, Metallica en ook een beetje Ïron Maiden hebben hele aardige op de markt gebracht.

Bedoel van Black Sabbath ...

Geen. Want volgens mij is er nooit een officiële documentaire over de band gemaakt.

Er is een docu over Paranoid in de Classic Albums (ofzo) serie, die is erg interessant.

boeiende docu nu op canvas,over metal

Leuke docu inderdaad, kwam erop neer dat BS de eerste schreden heeft gezet richting de metal die we vandaag de dag kennen. Maar ondanks dat mijn haren op mijn arm en nek vroeger (en bij sommige nummers nog steeds) ook overeind gingen staan van vele bands en nummers kan ik nou niet zeggen dat ik een metalhead for life ben, zoals in de docu werd gesuggereerd. Ik kan er tegenwoordig amper meer naar luisteren, heb het wel gehad.

tis de leeftijd


Er zijn bij mij wel zijsporen bijgekomen, kan net zogoed genieten van bijv een Fink, maar de hardere muziek blijft immer mijn voorkeur en ik keer er altijd naar terug

Sabbath draai ik nog zelden, te vaak gehoord vrees ik, maar als ik het draai is het meestal het geweldige Sabotage

In de docu wordt echter gesteld, thans door nog veel oudere zakken dan ikzelf, dat het metalhead for life is.. dat dus kennelijk niet bij mij
Maar ik kan er nog best naar luisteren hoor, vrij weinig uit eigen beweging, maar toch.. En het debuut van Sabbath gaat misschien eens in de 3 jaar nog wel eens in de spelert.

Het beeld wat in de docu geschetst wordt herken ik ook niet. Voor mezelf gaat het wel enigszins op, maar ik ken teveel ex-metalheads in mijn omgeving zogezegd.

Aan de opgeduikelde bands en platen kun je hele discussies wijden, maar het is denk ik wel een interessant kijkje in de subcultuur.

Black Sabbath is wel het beginpunt. Vooral als je kijkt naar de sfeer die op dit debuut neergezet wordt. Die is voor metalbegrippen ook nog altijd actueel, dacht ik zo.

Ah, er hebben nog mensen gekeken naar A Headbanger's Journey.
Wijlen Dio was geweldig, en ik wist ook niet dar Tom Araya zo'n sympathieke knul was.
Wisten jullie dat Sam Dunn ook op Ozzfest wou filmen? Maar Sharon wou er niet van weten.

Dit is een tijdloos meesterwerk.

Tom Araya over God Hates Us All en zijn christelijke achtergrond

Well, Its a great fucking title right?



grappige kerel die Araya

Bij Black Sabbath - Reunion (1998):

Gisteren gedeeltelijk gekeken naar 'The Last Supper'-dvd met beelden van de reünietournee.
Binnenkort ga ik me er eens deftig voor zetten.

Enkele indrukken:
- Tony Iommi is voor mij de belangrijkste Sabbathman. In het zwart, statig, onverstoorbaar, geen onnozeligheden, heerlijk gitaarspel.
- Bill Ward is een goede drummer, maar kampt met overgewicht. Lijkt een beetje op een trucker op een bloedhete zomerdag.
- Ozzy getuigt weer eens een marginaal type te zijn. Voor de superfans boos worden, met hem hebben ze prachtige albums gemaakt. Hem live bezig zien, wekt wel ergernis op: zowel in de interviews als op het podium strooit hij overvloedig met 'fuck' en 'fucking'. Dat hoeft echt niet. Zijn gebabbel is vooral gebrabbel van een zatlap. Het contrast met de welbespraakte Dio als opvolger is immens. Het dieptepunt dan: hij draait zich naar het publiek, steekt zijn broek af en toont zijn achterste. Tja. Bij Bart Simpson is dit grappig, bij Ozzy gewoon zielig.
- In het publiek zitten gelijkaardige types, je krijgt de indruk dat het een krapulekespubliek is. Of zoekt de camera juist de extremen?
- Het concert wordt al te veel onderbroken met interviews.
- Gelukkig staan de nummers als een huis!

Binnenkort maar eens volledig bekijken. En toch genieten.

O ja, jammer dat hier nog steeds geen ruimte is voor legale dvd's.

Intussen volledig bekeken, nog wat bedenkingen:
- Jammer dat 'Sabbath Bloody Sabbath', 'Sabotage' en 'Never Say Die' op de dvd genegeerd worden.
- Over Ozzy: soms is hij best wel grappig, maar de ergernissen zijn groter.
- Over het publiek: ik kan de term 'krapulespubliek' niet terugnemen, integendeel. In 'Dirty Women' zie je veel 'dames' hun bh-loze topje opheffen. Ik ben echt geen ouderwetse zeurkous, maar het is zo marginaal, goedkoop en vooral nergens voor nodig. Het hersenloze machogehalte van de venten is ook ergerlijk. Je krijgt de indruk dat Sabbath er alleen was voor een volkje zonder niveau, terwijl ik er heel graag naar luister.

Ozzy is gewoon een ouwe kwijlende clown geworden. Hij is al heel lang over zijn tht heen. Wie verwacht dat hij nog eens serieus met zijn materiaal omgaat, moet heel erg naïef zijn. Volgen mij deed hij al zo in 1970.

Ik neem het dan ook maar op de koop toe. Maar de band heeft betere frontmannen gehad.

Mee eens! Ik was dan ook erg blij om te horen dat hij niet naar Graspop zou afzakken wegens een keelontsteking (lees: diarree) en dat Judas Priest een setlist van twee uur kreeg. Die zijn ook oud, maar dat zijn tenminste geen motoriek gestoorde, compleet afgetakelde grijsaards zoals Ozzy. Die moet eens beseffen dat het zowel voor de muziek als voor hemzelf beter is dat hij thuisblijft en daar degenereert en niet op het podium voor de ogen van duizenden.

Niet mee eens. Hoewel Halford goed bij stem was erd het pijnlijk duidelijk dat hij als een oude man over het podium loopt. Zo nu en dan gunde hij het publiek inzage in zijn oude en vermoeide ogen als hij eens opkeek richting publiek. Veel respect voor Priest maar Halford is toch echt een hele oude man geworden.

Voor zover het een relevante vergelijking is: Bij Rob Halford gaan de jaren inderdaad tellen. Maar hij laat tenminste zijn blote hol niet te pas en te onpas zien, staat niet als een motorisch gestoorde, doorgesnoven dorpsidioot kikkersprongetjes te maken, gooit geen emmers water over de voorste rijen en schreeuwt geen 'let's get fucking wild tonight' door juist de tofste gedeelten van de solo's heen.


Bovendien is Priest altijd al een statische band geweest. In 1990 ofzo zag ik ze voor het eerst en toen stonden ze ook al de hele tijd vrijwel stil.

Ik denk dat hierover de meningen sterk verdeeld zijn. Ik keur zijn beschreven gedrag ook af.
Maar als frontman was hij qua stemgeluid en uitstraling voor deze band absoluut de beste.

Achter of tussen alles wat ik schrijf kun je de woordjes 'vind ik' plakken. Uiteraard.
Bovendien gaf ik aan de strapatzen van Ozzy op de koop toe te nemen. Want hij heeft nou eenmaal ook een aantal klassiekers met Sabbath op zijn naam staan. En hij heeft/had een karakteristiek stemgeluid.
Maar ik prefereer nou eenmaal Dio of Martin. Want betere zangers en deftigere uitstraling enzo.

Vraagje: zijn er opnames te vinden van Earth, hun band voor BS?

Error 400 (Bad Request)!!1 - google.nl

Dank voor de link, ga er eens in neuzen. Zijn die nummers op een album gebundeld?

Zo is iedereen over Dio's dood heen?

Dan gaan de oudjes van de originele Sabbath line-up het nog een keer samen met elkaar proberen. Met een nieuw album nog wel.

klik

Dat hing al in de lucht toen bekend werd dat Dio ziek was. Ik juich het toe, al hoop ik dat Ozzy nog een beetje voor de dag kan komen. Ik wil geen effecten op z'n stem horen. Verder hoef ik vast niet bang te zijn dat Iommi z'n gitaargeluid aanpast aan dat van Ozzy's band.

Als ze toch reünies gaan doen, hadden ze voor mijn part beter eentje met Tony Martin gedaan. Onderschat zanger die voor mij heel wat meer respect vanuit de muzieksector verdient dan Ozzy.

Ozzy verkoopt altijd beter. En Martin en Iommi binnen een afstand van dertig meter bij elkaar in de buurt is net zo onwaarschijnlijk als Dio die terugkeert op het nest.

Iommi kennende komt hij gewoon met degelijk spul. Dan maakt het niet zoveel meer uit wie het zingt. Ozzy laat zich muzikaal altijd leiden door zijn omgeving. Het is te hopen dat zijn echtgenote de boel met rust laat. Maar Iommi heeft het wel vaker bijgelegd met de Osbournes.

Spannend! Als het waar is natuurlijk, want op zowel Geezer's als Tony's site staat nog niks.
Aan de andere kant: Ozzy's laatste soloplaten waren niet denderend en zijn stem is naar de knoppen. Dus of het muzikaal echt denderend wordt, blijft afwachten.