Kaartjes voor Nijmegen zijn alvast binnen!

29 Juni is erbij gekomen, ook in Nijmegen. Deze sla ik over, al zal ik op het laatste moment misschien wel kijken of er nog kaarten zijn

Net twee prima zitplaatsen (vak 108) gescoord voor 18 juli 2024 in Stockholm (en per ongeluk ook voor 15 juli wanneer ik er niet ben....). Mooi citytripje! Qua prijzen en comfort ook een stuk beter te doen dan Nijmegen, al kon ik mij natuurlijk totaal niet inhouden en heb ik voor 27 juni a.s. alsnog kaartjes geregeld.

Hier ook kaarten in de pocket op 2 juli in België

De eerste keer dat ik de beste man live ga zien

Vorig jaar tickets misgelopen en dacht dat ik mijn kans had verkeken op mijn enige tour van Bruce Springsteen, maar gelukkig is de herkansing dit jaar wel gelukt. Best wel een prijzig ticket en ik ben geen al te grote fan van festivals, maar kom: het is een levende legende.

Je hebt kaartjes voor Werchter begrijp ik? Zo ja; is geen festival maar een eigen concert van Bruce op de weide van Werchter. Veel mensen denken dat hij weer op Rock Werchter staat maar dat is dus niet zo.

Ik noemde het festivals door de omvang van het publiek en sowieso komen er nog groepen bij denk ik? Meen me te herinneren dat vorig jaar Triggerfinger ook nog kwam

Of er bands bij komen weet ik niet. In Landgraaf afgelopen zomer wel. Hoeft van mij niet maar ja...Volgens mij is het in stadions nooit. Enkel als het op een veld is heeft hij (af en toe) support acts.

Ik heb de kaarten weer gekocht, nu met mijn kids. Maar goeie goden, wat een bedragen. Dat slaat eigenlijk toch nergens meer op?

Nee schandalig! En alles onder het excuus dat 'alles toch duurder is geworden'...

Klopt het is eigenlijk niet te doen, maar je ziet dat er bij alle artiesten flink omhoog is gegaan. Waar ik dit jaar 59 euro betaalde voor Judas priest , betaal je voor volgend jaar in afas 84 euro. En zo kan ik nog kwa voorbeelden nog wel even doorgaan laat ze allebei nog even voor wat het is, en concentreer me even op evt artiesten die wat langer geleden zijn, want ja ook thuis moet de kachel blijven roken

Behalve dan misschien bij Steve Hackett die in juli 3 x op rij in de Boerderij in Zoetermeer speelt voor 52,50. Da's best schappelijk.

Als het 52,50 voor alle drie avonden is geef ik je gelijk. Anders vind ik ook dat belachelijk duur.

€84,- voor Priest is echt schandalig veel vind ik. Sterker nog; ik vind €59,- al veel teveel. Gaat echt helemaal nergens meer over. Maar als je een die hard Priest fan bent dan denk je daar waarschijnlijk weer heel anders over En zo moet iedereen maar lekker voor zichzelf bepalen waar ie het wel en niet voor over heeft.

vielip daar heb je helemaal gelijk in. Voor de ene artiest heb je meer over als de anderen , en dat is gelukkig verschillend per persoon. Maar m’n punt was meer van, alles gaat verschrikkelijk omhoog. Nogmaals ben groot Springsteen fan, en heb hem gelukkig al vaak mogen zien. Maar als ik dan nu de prijzen ziet , plus de locatie , sla ik even over. Want het is niet alleen het kaartje , maar parkeerkaart, en wat denk je van de prijzen van en biertje of eten op zo’n evenement, ga nergens meer over. Dus snap heel goed dat mensen steeds vaker langer nadenken of twijfelen of ze gaan.

Bij Bruce Springsteen - Born to Run:

Bij mij is het juist andersom; die akoestische nummers vind ik om zo af en toe te horen te gek. Maar een heel album trek ik slecht. Zelfs het door velen bewierookte Nebraska kan ik amper in z'n geheel luisteren. Seeger sessions vind ik al helemáál geen door komen aan. Dan prefereer ik toch echt het werk met de E Street Band een stuk meer. Gelukkig maakt de beste man voor elk wat wils.

Dat is helaas ook mijn ervaring. Ik leerde Bruce kennen met het album Darkness on the edge of town, dat een belangrijke rol speelde in mijn jeugdjaren. Vervolgens superfan geweest tot en met Tunnel of love. Maar met name het duo Human Touch/Lucky town toonde voor mij aan hoe eenvormig zijn aanpak eigenlijk was. The rising was weer even een opleving, maar nadien heeft-ie maar weinig uitgebracht dat mij kon bekoren. Sinds The rising heb ik ook geen nieuwe albums van hem aangeschaft.

Sommige nummers en albums mag ik nog steeds graag horen, en ik heb niet eens een voorkeur voor een van beide stijlen. Bij voorkeur mét de E Street Band, maar op Nebraska en Tunnel of love blijft-ie in zijn eentje ook prima overeind, vind ik. Maar een album als Tom Joad, daar vind ik dan op mijn beurt weer geen doorkomen aan.

Ik denk dat er bij mij een soort luistermoeheid is opgetreden door een wat al te eenvormige aanpak, waarvan ik misschien al te veel nummers heb gehoord. Ik merk dat de laatste jaren ook bij Van Morrison, een andere favoriet van me. Van hem heb ik ruim dertig albums, maar de meest recente reeks spreekt me nauwelijks aan. Bij Bruce merk ik vooral dat hij in de loop der jaren schreeuweriger is gaan zingen, tot een punt dat het me echt gaat tegenstaan.

Dat laatste vind ik toch interessant. Heb je voorbeelden van nummers waarop hij in jouw ogen meer schreeuwt? Voor mijn gevoel is hij juist steeds minder schreeuwerig gaan zingen. Juist omdat hij wel in de gaten heeft dat zijn stem daarmee beter tot z'n recht komt. En de power langzaam maar zeker wat verdwijnt.

Concert in Marseille afgelopen zaterdag tijdens de soundcheck gecanceld. Bruce heeft stem problemen n.a.v. een infectie. De komende shows in Praag en 2 in Milaan zijn daarom ook uitgesteld. Na de ellende vorig jaar met z'n maagzweer zit het ook nu niet echt mee lijkt het. Mega balen voor de mensen die al in Praag zitten en naar Milaan gaan! De eerstvolgende show is nu 12 juni in Madrid....en laat ik daar nou kaarten voor hebben. Spannend!

Pfff, ja dit gaat spannend worden, Philip. Ik hoop echt dat het mee valt, ik heb gelukkig alleen kaarten voor Nijmegen op 27 juni.

Het viel gelukkig mee! De spanning bleef tot het moment dat de band daadwerkelijk het podium betrad. Je voelde het in heel het stadion. Toen ze dan daadwerkelijk het podium op kwamen ontplofte de boel dan ook lichtelijk. Samen met de Italianen weten de Spanjaarden toch wel voor de meest intense sfeer te zorgen volgens mij. Bruce had een nummer of 4 nodig om erin te komen. Daarna ging het eigenlijk als vanouds. Enkel bij de laatste toegiften klonk hij weer wat minder. Maar gezien de omstandigheden was dat logisch. Vooraf waren er diverse speculaties; zou hij z'n shows inkorten qua lengte? Zou hij een veilige setlist kiezen om zo z'n stem te ontzien? Nou eigenlijk niks van dat alles zo bleek. Al bespeurde ik wel enige spanning bij Bruce m.b.t. hoe z'n stem het ging doen. Maar wederom; niet meer dan logisch lijkt me.
Wat betreft het concert; ik had achteraf het gevoel dat ik bij twee verschillende optredens was geweest. De eerste anderhalf uur was het de ene verrassing na de andere die ze speelden. En daarmee leek het of de pre-Broadway Bruce helemaal terug was. Persoonlijke hoogtepunten tijdens dat deel waren er in de vorm van Two hearts, Seeds (magistrale uitvoering), Darkness on the edge of town, Rocking all over the world (request), Frankie fell in love (tourpremiere) en If I was the priest! Met name laatstgenoemde werd echt waanzinnig goed gebracht. Maar vooral dat gevoel van; wat gaan ze nu spelen? Dat heb ik zó gemist vorig jaar besefte ik me ineens. Dát is de Bruce die ik zo gaaf vind.
En ja, het tweede deel is dan min of meer hetzelfde als vorig jaar. Toch nog een hoogtepunt in de vorm van Land of hope and dreams waarmee ze de toegiften begonnen. Maar verder zeer voorspelbaar. Geweldige nummers uiteraard maar het idee dat je ongeveer weet wat er komt voelt zo on-Bruce aan. Zéker na zo'n fantastisch eerste deel. Maar dat is azijn pissen want het was fantastisch! Helaas konden we alleen naar het eerste concert. Afgaande op de berichten over het tweede concert zit het met z'n stem wel goed. En er werden maar liefst 11 (!!) andere nummers gespeeld ten opzichte van het eerste concert. Het lijkt erop dat 'ie toch wat meer terug gaat naar z'n oude aanpak. En dat kan ik alleen maar toejuichen! Ik heb alleen nog kaarten voor Helsinki maar na afgelopen week twijfel ik toch sterk om op jacht te gaan naar kaarten voor het tweede concert in Nijmegen

Bij Bruce Springsteen - Born in the U.S.A.:

Faalhaas mijn advies? Laten zoals het nu is! "Trapped" zou je nog kunnen proberen maar dat is dan ook het enige nummer van Bruce dat ik je aanbeveel.

Als je de ingetogen en melancholische Bruce wel kunt waarderen:

https://www.youtube.com/watch?v=cm9UuM3UXdc

Vreemd advies, hij zegt nu juist dat de nummers met veel pathos hem niet aanstaan. Begrijpend lezen is ook een vak zullen we maar zeggen.

Die stond net op en vind ik ook erg mooi ja! Jammer dat het einde niet verder wordt uitgewerkt, klinkt alsof er meer in had gezeten, iets meer climax (zonder pathos ). Zijn er live uitvoeringen waarbij dat wel gebeurt?

Begrijpend lezen leerde ik in de eerste klas van de lagere school en wat de betekenis van het woord pathos is weet ik ook. De nummers van heer Springsteen is toch één en al pathos? MIjn advies lijkt mij derhalve minder vreemd als wat GrafGantz suggereert.

Ik hoor in het refrein van Trapped toch wel die typische Springsteen sound voorbij komen die mij niet aanstaat. In Racing In The Street hoor ik die niet.

Persoonlijk vind ik zijn akoestische werk altijd erg mooi, zodra de E Street Band er bij komt vind ik het al snel wat te veel. Springsteen On Broadway is erg mooi, Bruce alleen met zijn gitaar. Live On Combia Radio Hour 1995, ook Bruce solo, te vinden op Spotify is voor mij kippenvel. The Ghost Of Tom Joad is een mooi ingetogen album, mijn favoriete Bruce. The Rising bevat ook wel wat pareltjes, Paradise bijvoorbeeld. Dat is Springsteen zoals ik hem graag hoor.

Exact, ik ben nooit een groot Springsteen liefhebber geweest. Zo gauw de man van leer trekt haak ik al snel af. De 'rocker' Springsteen kan mij amper boeien. Als hij gas terugneemt, de arrangementen zorgen voor een andere setting en Bruce met ingetogen zanglijnen voor de dag komt, trekt hij al meer de aandacht.
Paradise vormt daar een prachtig voorbeeld van, broeierig en spannend, maar dat geldt voor meer songs.

Springsteen's versie van Gypsy Woman is top, Hello Sunshine, The Ghost of Tom Joad, Devil's Arcade, You're Missing, If I Should Fall Behind, Tougher Than the Rest en van Born in the U.S.A.; I'm On Fire.

Born in the U.S.A. is zeker geen slechte plaat, hoewel ik de titelsong altijd vreselijk heb gevonden.
De energie van dit album werkt echter aanstekelijk en de plaat telt wel degelijk een aantal prima songs.

Springsteen is typisch een artiest wiens platen ik amper draai, maar van wie ik wel degelijk een hele fijne playlist heb.

Zeker! Daar wordt normaal een erg mooi einde aan gebreid, zoals bij deze uitvoering uit 2009. Grote persoonlijke favoriet die je wellicht ook nog wel bevalt is New York City Serenade