Wat had ik hier gisteren alweer voorspeld over die paginalange Joy Division discussie?

hahaha, goed voorspeld!
Och toen ik dit voor het eerst hoorde was ik 15 ofzo, toen begreep ik het ook niet meteen. Na wat vaker luisteren grijpt het je.........
(ja, of niet natuurlijk) Ik vind het iig briljant, maar kan me ook voorstellen dat het je gewoon niet ligt.
Zo zijn er hier mensen die the sound ook zo ophemelen.......Daar begrijp ik dus geen fuck van, wat een zeikmuziek hahaha.

fastpulseboy, wat zeg je nou!

Waarom is JD dan zoveel echter dan Bloc Party? Omdat de situatie in Engeland toen ongekend dramatisch was?
Weekend in The City is een moderne versie van Closer.

Man, de gehele muziekbusiness is totaal veranderd... die laat zich niet vergelijken met 30 jaar geleden.

De term 'echter' zou ik alleen niet in de mond willen nemen. Wel denk ik dat bands tegenwoordig meer als entertainment worden geconsumeerd, en veel minder als spreekbuis van een generatie standpunten of gevoelens communiceren.

Als ik Weekend In The City beluister hoor ik daar evenzeer een spreekbuis van een generatie in, met gevoelens en standpunten. Niet meer of minder dan in Closer.

pffffff bloc party mag nog niet de kont van joy division afvegen.....

30 jaar geleden zeiden critici ook dat joy division nog niet eens de kont van the doors mocht afvegen.

Bij mij staat Joy Division ook hoger dan Bloc Party, maar soms wordt er over Joy Division gesproken alsof het een religie betreft, alsof zij de enige band waren die authentiek en oprecht was.
Dat kan misschien wel voor Curtis gelden, maar laten we niet vergeten dat die drie anderen niet vies waren van commercieel succes, dat is later wel gebleken.

Tsja, ik heb het gevoel dat dit typisch zo'n band is waarvan de fans beweren iets met oprechtheid te hebben, en alles afkeuren waarvan ze denken dat het niet oprecht is.. beetje jammer, want wat mij betreft is muziek en het beoogde effect veel belangrijker dan het feit of iets oprecht is of niet. Jim Morrison was ook zeker een charlatan en een mediabespeler en meestal weinig oprecht. De muziek is er geen zak minder om. Bovendien weet je helemaal niet zeker of iets oprecht was of niet als je niet in de huid zat van iemand destijds. Het lijkt me nuttiger gewoon te luisteren naar wat je hoort en het met je doet, los van al die achterlijke geschiedkundige argumenten en het aanhalen van bibliografieën t/m Anton Corbijn. Ik denk wel dat authenticiteit hoog in het vaandel stond bij JD in de begindagen, maar dat geldt voor zovele bands (toen en nu). Los van hoe goed iets verder is.

Point well taken, Orbit.

Die vergelijking is indertijd nauwelijks gemaakt, muzikaal waren de verschillen ook te groot. The Stranglers daarentegen ... die klonken wel wat als The Doors


Daar kun je inderdaad moeilijk om heen.

Doelen jullie nu op de talloze Greatest Hits die er van New Order zijn uitgekomen in de loop der jaren? Of dat ze een keer een nummer hebben opgenomen voor het WK in 1990. Dat laatste nummer vind ik ook maar niets, maar verder vind ik dat New Order het toch wel goed gedaan heeft. Duidelijk een eigen weg gevolgd en zeker in de jaren '80 niet commercieel (anders hadden ze hun singles ook wel op de albums gezet toch?). Vanuit een rockistisch standpunt zou je kunnen betogen dat het jammer is dat Blue Monday (en anderen) om de zoveel jaar opnieuw werden uitgebracht in andere versies, maar die remixcultuur is in de dancescene (waar NO ook gretig aftrek vind) de praktijk van alledag.

Even een onthulling! Ik was 14 toen ik JD voor het eerst hoorde! Jeetje dat is wat! Daar kan Starsailor niet tegenop! (hahaha) Nog gekker! Ik was drie en toen was ik al op Pinkpop! Toen ik 10 was had ik al alles beluisterd van The Beatles. Twee jaar later blowde ik net zoveel als Jim Morrisson. Hey het is een wonder dat ik nog leef en geen wereldberoemde popjournalist geworden ben!!

Omdat je misschien dom over muziek lult..?
Uiteindelijk begon ik met JD toen ik 15 was, maar dan win je nog steeds...
Baas boven baas.

Toen ik 17 was luisterde ik naar Rotterdam Terror Corps.

En ik naar de Joy Division en kocht Still en twee twelve inches: Love will tear us apart en Atmospere en dacht het komt nooit meer goed in de wereld.....
Nog op de BBC gekeken naar de docu over Factory records? Was erg boeiend!

Ook leuk

Uh, toendertijd wel.... Hedentendage denk ik er iets anders over
Maar goed, beter laat dan nooit toch?

Speedconsumptie en stuiteren maar.

Uiteraard!

Bij Joy Division - Closer (1980):


We kunnen ook verder over deze band doorzagen als je wilt? Er is al zo weinig gezegd over Die Division der Freude

Curtis en trawanten zijn natuurlijk 1 van de grondleggers van de wave (vergeet echter Nico niet!). Closer vind ik hun beste album, op de voet gevolgd door Unknown Pleasures. Still leg ik eerlijk gezegd toch het meest op de draaitafel (de eerste 4 nummers zijn echt top, "Something Must Break" ook).


Dan voel je misschien ook iets voor andere donkere muziek uit die tijd (of iets later), zoals The Cure, Bauhaus, Sisters of Mercy en The Smiths?

Orbit, hebben we het wel over dezelfde plaat? Ik bedoel: ik heb het over nrs 1 t/m 4 als ik praat over "Still"... Closer vind ik wel hun beste album en met name vanwege de sfeer over het algemeen, dus niet alleen vanwege de nummers na track 4. Het gevoel dat je krijgt wanneer je het volledige album luistert, daar gaat het om. Still is sowieso al een soort verzamelaar, dus daar vind ik dit criterium niet zo gelden...

Zeker weten, vooral The Cure, was en ben ik helemaal gek van, ga ook naar 'n concert van ze in Belgie in maart =D lucky me, maar momenteel zit ik echt helemaal in Joy Division's muziek. Ik lag gisteravond op m'n bed, nadat ik een leuke horror film had gezien en had de muziek van Joy Division aangezet. Perfect combinatie, het deed me pijn dat op een moment me ogen dicht zakten en ik in slaap viel met de laatste klanken die ik gehoord had 'Isolation, Isolation Isolation'
Een prachtigere avond kan zowat niet voor mij

Met dit ben ik het wel eens. Al sinds ik bekend ben met Closer en Unknown Pleasures, heb ik beide albums als zeer verschillend ervaren. Door de jaren heen hebben ze me allebei altijd zeer kunnen bekoren, stuivertje wisselend welke ik de beste vond.
Maar de laatste jaren merk ik toch wel dat ik UP, met het rauwere, woedender geluid prefereer boven dit album, Closer, dat ik toch veel meer berustend en bij vlagen steriel vind klinken.

Momenteel staat UP dan ook met het maximale aantal sterren in mijn top 10, en voor dit album kan ik toch niet verder komen dan 4 sterren.

Het nummer 'Isolation' is misschien wel de grootste reden hiervoor. Dat nummer komt slechts zelden goed op mij over, doorgaans irriteert het me, en skip ik het.
Aan de andere kant is 'The Eternal' het allerbeste dat ik ken van Joy Divison.

Bij Joy Division - Unknown Pleasures (1979):


Tja ieder zijn smaak! In vergelijking met wat ik zoal luister is de stem van Curtis bijna geschoold te noemen! En destructief zingen is ook een kunst........

Hahaha! Destructief zingen is inderdaad ook een kunst, volkomen waar

Een destructieve stem die niet combineert met de muziek....

Wat is dat, een destructieve stem?

Vroeger had je Ella Fitzgerald die met haar hoge noten een glas kapot zong op de Memorex reclames, dat was letterlijk destructief.

De stem van Ian Curtis klinkt jong maar soms treurig en misschien ook wel eens wat wanhopig. Bono vindt dat Ian een heilige stem had (U2’s Bono has described Curtis voice as “holy” and wrote the song “A Day Without Me,” as a direct reference to the suicide of Curtis. bron: Glosslip) en anderen kwamen er niet uit (Ian Curtis's voice is pretty indescribable. Many rock journalists have tried to do so over the years but have failed miserably. It's best not to try to describe it really. It's much easier to listen. bron: Joydiv.net) maar nergens lees je dat zijn stem destructief was.

Het is mooi dat de muziek van Joy Division nog steeds wordt beluisterd, ook door de jonge generaties. Het is jammer als mensen er niet van houden en een lage score geven maar dat heeft gelukkig geen invloed op de gemiddelde beoordeling!

Misschien wordt donker bedoeld in plaats van destructief?

Trouwens dat van Bono wist ik niet eens. Daarom vind ik dat een van de mooiste liedjes van Bono!

Verder ben ik met je eens sheplays. Ik denk dat je open moet (kunnen) staan voor het donkere stemgeluid van Curtis. Zijn stem is zo confronterend.

Check wel even de bronvermelding voordat je naar conclusies springt!

Ik ga slechts in op wat sheplays zegt.