Het zou me sterk, zéér sterk verbazen, als één van de leden van Interpol ooit al een JD-album zou gehoord hebben voor ze TOTBL opnamen.
Al die zogenaamde 'critici' die Interpol met JD vergelijken of nog erger een kopie vinden van zijn naar mijn bescheiden mening critici met een zeer beperkte kennis van bands.
Ik heb het nu waarschijnlijk al een keer of 5 gezegd op deze site (wat niet opweegt tegen de 599 keer dat ik de vergelijking al heb moeten lezen); Interpol heeft niets gemeen met Joy Division (nee geen thematiek, songstructuren, liveregistraties of wat dan ook).
Editors is een ander verhaal, dat is inderdaad een commerciële JD-variant.

Ja en jij geloofd alles wat je leest

Sure, allemaal van die gasten zonder enige muzikale referentie. Zeer aannemelijk inderdaad.

Lijkt mij volslagen overbodig

Ze hebben al gezegd dat ze Joy Division niet kenden toen ze begonnen. Gezeur.

Stelltje liegenbeesten

Mee eens wat betreft Interpol. Heerlijke band hoor, maar buiten de donkere vocalen hoor ik geen overeenkomsten met JD.
Editors idem dito. Ik hoor nauwelijks overeenkomsten met JD.

Hoekig bass en gitaar spel?

Als dat de maatstaf is.....
Ik ken nog wel tientallen bands met hoekig bass en gitaar spel maar die nooit vergeleken worden met JD.
Neem aan dat je Interpol bedoelt, want Editors speelt over het algemeen nummers die heel erg up tempo zijn en derhalve weinig ruimte laten voor 'hoekigheid'.....

Iedere band maakt volstrekt unieke muziek, Wolfmother is ook het toonbeeld van originaliteit

Elke band wordt, inderdaad wel door iemand beïnvloed. Anders begin je niet zomaar met muziek te spelen.

Interpol wel hoor, die stonden op een dag op, pakten de gitaar en begonnen te spelen! Elke gelijkenis in zang of spel berust op pure toevalligheid

Zie nieuwe nummer OOR, gaat over de invloed van Joy Division op de muziek van Interpol en Editors nav de nieuwe film Closer van Anton Corbijn

over de film CONTROL gesproken (uit deze week in NL) ... blijkbaar in america is het niet zo vlot gegaan met distributie en pers!! ...

As the new Anton Corbijn film CONTROL, which focuses on Joy Division singer Ian Curtis' life and eventual suicide in 1980 opens in Dutch cinemas this week (10th October) we hear that distributors in the US, working on the press for the film, asked if Joy Division could perform live at the US premiere?!?
Peter Hook (Joy Division and New Order bassist) explained: Someone from the films US distributors office phoned up saying that the New York premiere was on 25 September and would Joy Division play? - I replied, Well, the last I heard, the lead singer was dead but I'll give them a ring and see if anything has changed'.



heb de film gezien en is echt aan te raden

dat is zeker een grapje?!?

Trek het maar allemaal in het belachelijke.
Dat gezichtje vind ik trouwens weinig respectvol (was jij niet die het gebruikte) om iemand's mening te quoten, en bovendien heb ik nergens gezegd dat het allemaal gasten zonder enige muzikale referentie zijn.
Alleen die eeuwige JD/Interpol vergelijking, ik ben het met starsailor eens dat er geen overeenkomsten zijn, behalve de vocalen, en dat je zo inderdaad elke band met tientallen andere bands kunt vergelijken. Het gaat zelfs zo ver dat de bands tegenwoordig al vergeleken worden door mensen die behalve Love will tear us apart nog nooit iets van Joy Division gehoord hebben. Voor mijn part kan je Interpol beter in een hokje steken met pakweg Arcade Fire dan met Joy Division.

Interpol hoekig? Dat hoor ik toch niet echt, en zeker niet zoals bij Joy Division. Interpol probeert zijn nummers net zo goed in te kleden (vooral op de laatste plaat), door het gebruik van meerdere instrumenten en muzikale precisie, daar waar Joy Division schel en rommelig klinkt.
Idem de thematiek, waar Curtis' voordracht dramatisch zijn en handelen over de donkere kant van het bestaan, brengt Interpol abstracte teksten die vaak een zekere ironie bevatten.

Verder ga ik er niet meer op in (tenzij er nog iemand met serieuze inhoudelijke argumenten komt), want ik sta met deze mening blijkbaar toch (bijna) alleen. Het zal mij niet beletten om met evenveel plezier te blijven luisteren naar de albums van Joy Division én Interpol.

Oja, misschien is er naast de vocalen toch nog een gemeenschappelijk punt; beide bands behoren tot de beteren van hun respectievelijke generatie.

Gister naar Control geweest. Gaat dat zien!!!

Bij Joy Division - Unknown Pleasures (1979):



Ik zal die laatste van Interpol eens een kans geven. De eerste was bij vlagen prachtig, maar bij vlagen wist ook totaal niet te raken, net als deze plaat. En dat het betere muzikanten zijn neem ik direct van je aan. JD was op dat niveau zeer magertjes bedeelt.

Ben het normaal altijd met je eens, maar... het minimale van Joy Division's muziek vind ik heel passend klinken. Ze dreven meer op sfeer dan op puur technisch vernuft naar mijn gevoel.
De laatste van Interpol kan je met een gerust hart aanschaffen!
Moet 'm zelf nog eens beoordelen, trouwens.



Gelet op je toplijst vind ik je uitspraken nogal verassend.

Beetje onzin natuurlijk, die status hebben ze nadrukkelijk door de pers meegekregen. JD had zijn mosterd weer bij Iggy Pop en de Velvet Underground vandaan. Bands als Siouxsie & The Banshees, Bauhaus en anderen waren al eerder bezig met deze donkere sound vanuit de punkmuziek. Heb je Bela Lugosi's Dead wel eens gehoord? Of The Scream van Siouxsie ('78)? De sound van JD stond daar al in de kinderschoenen. Of je JD verder beter vind is een ander verhaal.

Dat is ook zo, maar dat laat onverlet dat je duidelijk hoort dat sommige nogal krakkemikkige muzikanten waren (en zijn). Dat doet bij sommige nummers juist een beetje afbreuk voor mij. Maar als deze sfeer (die in Closer vind ik trouwens mooier) je raakt, zit je goed! Ik ben sowieso niet van de technisch perfecte artiestenbrigade (of over wie dat wordt uitgeschreeuwd door fanatieke zolderkamernerds ).

Ach, zo zet ierdereen hun standaards weer. Ik vind dat maatstaf-labellen van bands ook een beetje onzinnig. Uiteindelijk doet iedereen gewoon hun ding, hoe je het ook wend of keert.

Wat dat betreft vind ik Steve Vai versus Joe Satriani een klassieke vergelijking , maar dat gaat wel erg off-topic qua muziek...

Huh Verklaar je nader: wat valt er te begrijpen aan JD of muziek i.h.a.?

Een heleboel. Iemand die op soms ingetogen, soms meer uitbundige manier in metaforen z'n gemoedstoestand weergeeft begeleid door de juiste, stemmige muziek die uitblinkt in eenvoud en eerlijkheid. En als je het verhaal achter de band kent valt alles op z'n plaats.

Ik vindt het persoonlijke briljant, kaal is het wel en donker helemaal. Het is echt zo haat-liefde plaat, dat zie je hier ook duidelijk.

Toch een voor Evan om dit uit te proberen.

Als ie nog een maandje gezellig tegen Joy Division aan blijft schurken zie ik z'n waardering nog wel stijgen, hoor!

Ja tuurlijk hebben ze allen hun mosterd ergens vandaan, maar je kan toch niet beweren dat Iggy al de vandaag typisch britse sound in zich droeg, en dat geldt ook voor de underground. JD filterde die uit een combinatie van duistere teksten, minimale instrumentatie en de doordringende stem van Curtis.

Jamaar, Bela Lugosi is wel verschenen ná Ideal for a Living van JD, waar die sound waar ze naar zouden evolueren toch ook al duidelijk hoorbaar is, en Unknown Pleasures is van hetzelfde jaar als de ep van Bauhaus..
Scream van Siouxie heb ik nog nooit gehoord, maar ik meen gelezen te hebben dat dit nog veel te veel neigt naar punk - terwijl JD geloof ik toch bij new wave kan gerekend worden? Of ben ik hier verkeerd?

Dit vind ik toch iets tekort door de bocht, de Interpol/JD is al tot in den treure besproken maar ik hoor ze niet, en bands als The Smiths en Echo & The Bunnymen halen hun inspiratie vooral bij de jaren '60 pop. Maar ik zal zeker niet ontkennen dat Joy Division erg invloedrijk is geweest, sterker nog er zijn naar mijn mening weinig bands die tot vandaag het muzieklandschap zo bepalen.

Nog iets over de kaalheid van JD, men mag niet vergeten dat de jongens vooral opkeken naar de toenmalige punkbeweging en zij een dergelijke band wilden vormen. De eerste Joy Division opnames klinken dan ook als pure punk (luister maar naar het tweede gedeelte van Substance), het is volgens mij maar sinds de bemoeienissen van de factoryproducer dat de band koerswijziging maakte. Een band als Echo & The Bunnymen had wat dat betreft een kleurrijkere sound, istrumentaal veel hoogstaander, een album als Porcupine neem ik gemakkelijker uit de kast dan een Unknown Pleasures. Daar tegenover staat dat het einde van Closer gewoon uniek is in de muziekgeschiedenis, daar word je echt in meegezogen tot het laatste nummer Decades, een song die zijn gelijke niet kent en uniek is op alle vlakken. Decades is een enkele trip richting hel.

Aangezien een goede metafoor even duidelijk is als dat 1+1 twee is en dus weinig met begrijpen te maken heeft en stemmige muziek m.n. om luisteren gaat, neem ik aan dat je laatste zin daadwerkelijk over "begrijpen" gaat.
Het verhaal achter de band, New Order (bedoel je?), lijkt me daar ook weinig mee van doen te hebben, dus ga ik er maar van uit dat je de zelfmoord van de heer Curtis bedoelt.
Door deze zelfmoord zouden de teksten en zou de "muziek" van JD nog beter te begrijpen zijn. Nogal een zwaktebod. Want dat kan alleen maar als je medelijden met die jongen hebt. Als je 'm daarentegen een sukkel, pardon-my-French, vindt vanwege z'n zelfmoord is dat effect/begrip er helemaal niet. Integendeel. Ergo het zgn. begrijpen is zeer persoonlijk en emotioneel van aard en daarmee is het geen begrijpen want dat is tenslotte een rationeel begrip.

Dus ik begrijp nog steeds niet wat er te begrijpen valt aan JD.