Jups

Die vond ik persoonlijk minder.
Geeft een erg negatief beeld over Ian Curtis.

Helemaal mee eens - als sfeerbeeld van Manchester in die tijd perfect, maar als karakterschets van Ian Curtis veel te summier. Je krijgt een veel beter beeld uit de twee documentaires die ik ken (die van Grant Gee) en die van de BBC - opvallend is steeds met hoeveel respect m.n. Bernard en Steve over Ian spreken en ook hoe zijn Belgische geliefde, Annik. Die docu deed me meer dan Control, dat dan cinematografisch weer fraaier is.

Appart om te horen aangezien er mooie recensies over deze film zijn geschreven @ moviemeter.nl

Het speelt natuurlijk ook mee dat hoofdrolspeler Sam Riley meer op Joran van de Sloot lijkt dan op Ian Curtis.

De film is volgens mij gebaseerd op het boek, geschreven door een bedrogen echtgenoot.

Ja dat klopt, de film is inderdaad gebaseerd op dat boek dat tevens gaat over de laatste jaren van Ian. Het schijnt dat de nederlandse regisseur fan was van Joy Division en uiteraard de band ontmoet heeft. Alleen al door Ian raak ik nieuwschierig wat allemaal in zijn muziekwereldje speelde. Aangezien hij ook nog eens epilepsie had waar normaal erg goed mee is om te gaan speelde dit volgens mij ook een grote rol in zijn leven. Ik heb zijn bio gelezen maar toch kom ik weinig te weten over deze bijzondere persoon.

Maar da's ook een filmsite.

Het grappige is dat op www.imdb.com een internationale filmdatabase beide met een 7,8 worden gehonoreerd.

De BBC-documentaire heet: Factory from Joy Division to Happy Mondays en die krijgt op IMDB een waardering van 8,4

Inderdaad het is een filmsite, maar er zitten ook genoeg JD fans tussen die de film wel kunnen waarderen.

btw. bedankt voor de titel van de docu.

Anton Corbijn is inderdaad een groot liefhebber.
De beroemde metrostationfoto, waar Ian Curtis omkijkt is zijn werk.
Hij volgde als fotograaf de band.

Corbijn volgde ook Depeche Mode. Er bestaat een fraaie DVD The Work of Director Anton Corbijn met een groot aantal zeer fraaie clips (o.a. Dave Gahan met deckchair in Enjoy the Silence), waarvan ik een aantal niet kende. Aanrader!!!

Die docu van de BBC is clipwise hier en daar te bekijken. Hier staat ie op de decoder en ik zal 'em beveiligen.

--edit--

Ik had het dus over 2 verschillende documentaires:

1. BBC - From Joy Division to New Mondays uit 2007
2. Deze van Grant Gee eveneens uit 2007

Super ja.
Zijn er ook nog beelden ergens te vinden waar Ian een aanval krijgt op het podium? Had dit namelijk ergens gelezen maar heb nog geen fragmenten gezien. Trouwens ik vind wel dat Ian een nogal zware stem had voor een gozer van zo'n leeftijd.

Idd, moest sowieso haar toestemming geven voordat er überhaupt een film zou kunnen komen. Anderzijds, fans zouden wss liever een hagiografischere benadering zien maar ze had natuurlijk ook wel gegronde redenen om verbitterd te zijn over de ganse kwestie.

Hier een stukje over het werk van Anton.

Befaamd fotograaf en videoclipmaker Anton Corbijn heeft met zijn Control een liefdesbrief over de legendarische rockband Joy Division afgeleverd. Toch heeft hij ervoor gewaakt om de band en de tragisch jong overleden leadzanger Ian Curtis te romantiseren. Het is ook een nuchtere verkenning geworden van het met doem en duisternis geladen tijdsgewricht eind jaren '70, begin jaren '80.

De respectvolle docu van Grant Gee (voor een prik verkrijgbaar)
laat één belangrijke getuige links liggen: Ians weduwe Deborah.
Wil je Ian van zijn artistieke zijde leren kennen, moet je kijken.

En Anton Corbijn baseert zijn film net wel (en zeer bewust)
op Deborah's (volgens mij eerlijke) biografie Touching from a Distance.
Wil je Ian van zijn (klein)menselijke kant leren kennen, moet je lezen.

Bronnen die Curtis vanuit een verschillend perspectief belichten.
En zoals vaak bieden meerdere invalshoeken een scherper beeld.

Maar bovenaan staat de indruk die de muziek op de luisteraar maakt.
Als mensen de gids die ze zoeken terugvinden in de woorden van de dichter.
Twee albums met twee onsterfelijke openingslijnen.

I've been waiting for a guide to come and take me by the hand.
Eerste zin uit Disorder.

Take my hand and I'll show you what was it will be.
Laatste zin uit Atrocity Exhibition.

Of hoe Ian aan het einde van zijn leven "dichter" bij zichzelf kwam.
Hoe hij als "ziener" zelf de gids werd van zijn eigen zoeken.

Inderdaad dazzler de muziek maakt een enorme indruk.
Het boek wil ik ook nog graag lezen en die docu's al helemaal.
Waar is deze te verkrijgen, enig idee?

Die van Grant Gee heb ik onlangs in budget heruitgave gekocht.
Het was in een filiaal van Saturn (Media Markt). Overal verkrijgbaar denk ik.
Maar het boek zal moeilijker worden ... via de betere boekhandel wellicht ...

Het boek bevat ook alle uitgegeven en onuitgegeven liedjesteksten.

Bedankt voor de tip!

Zat toch op Amazon te snuffelen - boek: hier voor GBP 0,79 + 3,95 GBP = ca 5,70 euro

@Dazzler, waarschijnlijk is het boek van Deborah wel eerlijk, maar wil ik zelf een ander beeld van Ian zien.
Namelijk die van treurige romanticus, niet de hulpeloze bedrieger die vrouw en kind in de steek liet.

Dat beeld heb ik dus ook niet van Ian. Ik zie hem als een persoon die vast zit in zijn eigen wereld en niet weet welke kant hij op moet.

Mee eens, zie verder voor mijn beeldvorming bij mijn recensie/mening.

De treurige (of treurende) romanticus zit zeker in Touching from a Distance.
Maar ik vind niet dat Ian als hulpeloze bedrieger uit het boek van Deborah komt.
Zij beschrijft vooral ook haar eigen isolement als jonge moeder.

Op een moment dat de band internationaal doorbreekt,
zit zij gevangen door haar huishoudelijke verplichtingen.

Zij beschrijft hoe Ian en zij van elkaar vervreemden.
Hoe Ian steeds meer tussen de rol van vader en echtgenoot
en het veeleisende leven van een opkomende rockster moet kiezen.

En hulpeloos is Ian inderdaad bij momenten.
Humeurig ook, leugenachtig soms, maar nooit gewetenloos.
Deborah blijft op zoek gaan naar de man die ze ooit trouwde.

Van zodra zij op het punt gekomen is om knopen door te hakken
en haar eigen leven en dat van hun kind een andere richting te geven,
is Ian daar weer met een propere lei. Ik heb voortdurend het gevoel
dat zij via haar boek alsnog op zoek is om begrip voor hem op te brengen.

Niettegenstaande dat ze ook haar verhaal wil doen
dat niet altijd het verhaal van de andere bandleden is.

Misschien wordt het tijd voor Annik Honoré om een boek te schrijven.

Misschien ook beter van niet. Het is personal, dwz niet voor iedereen.

Laat ik voor de afwisseling ook nog eens een echte duit in het zakje doen: some things are better left unsaid, and hence unread.

Ik heb van dat boek van Deborah heeft mij altijd een redelijk nare smaak in mijn mond overgehouden. Waarom zou alles tot op de draad toe moeten worden uitgezocht? Imo hebben we geen behoefte aan de ontmaskering van de mythe. Geen grote creatieve geest zonder makke?

Nog een voorbeeld: Pablo Picasso - zelden was ik zo geïmponeerd door een schilderij - in het echt - als door Gernika. In de biografieën van Pablo wemelt het van de zinspelingen hoe de man met al zijn echtgenotes omging en hoe ijdel hij wel niet was. Wil ik dat weten? Nou eigenlijk niet - laat de grote creatieve geest intact en bewonder die om wat ie maakte - personal life, I don't care a toss! Leuke faits divers, goed voor Triviant (Trivial Pursuit) vragen. Het creatieve werk, once finished is helaas autonoom en te consumeren as such, al denken genoeg mensen daar anders over.

De band, en Curtis in het bijzonder, weigerde dan ook uitleg bij muziek en teksten te geven. De luisteraar moest er zelf maar iets van maken. Ze waren wars van interviews.

Alleen al door de teksten en de informatie die Ian achterlaat wil je meer te weten komen over Ian als persoon zelf. (Tenminste die ervaring heb ik dan.)

Dan delen wij twee alvast dezelfde ervaring.

En dat is nou vaak de kracht van Rocksterren die te vroeg zijn overleden.

Haha, en hij probeert er snel nog een nummertje achter aan te plakken. Natuurlijk heeft hij veel muzikanten en bandjes geïnspireerd maar om nou zo naast je schoenen te lopen.

Joy Division - Under Review
(unofficial documentary)

Part 1

Part 2

Part 3

Part 4

Part 5

Part 6

Part 7