Chameleon Day schreef:
En hoe die op het podium stond/staat te bassen is vaak ook niet om aan te zien. Patserig gedrag!

reptile71 schreef:

Ben je mal, hij had gewoon net in zijn broek gepoept.

Mjuman schreef:
Tja, mijn rollator was door de zuster al opgevouwen en het internet-café hier in 't huis was ook al dicht.

Maar ja als oudere jongere kan ik getuigen van het feit dat ik Joy Division tweemaal live heb gezien - in de UK, in London - oktober '79 ik meen in de Electric Ballroom (legendarische venue in Camden Town) met A Certain Ratio in het voorprogramma en inderdaad in Paradiso (jan '80) - het beroemde twee voor de prijs van een concert. En Ian die mensen echt met zijn ogen fixeerde.

Alle teksten erover schieten tekort; shivers down my spine. Weinig concerten met een dergelijke intensiteit

pinguin#13 schreef:


Ik heb het verhaal al elders verteld, maar ik doe het met plezier nog een keer: ik héb ze live gezien en het was HET BESTE WAT IK OOIT GEZIEN heb.

Ik weet het niet meer precies wanneer, maar het moet najaar '79 geweest zijn. Zaal: KING-KONG te Antwerpen. Ik zat nog gewoon op de middelbare school en het concert was op een maandag. Een dag in de week, dus ik mocht niet al te laat buiten blijven. Moest toch wel uiterlijk om 1u thuis zijn.

Toen de Kommeniste (Antwerpse prima punkgroep) rijkelijk laat aan het voorprogramma begonnen, was ik al helemaal nerveus. Toen JD daarna dan heel lang op zich lieten wachten stond ik eigenlijk op het punt om er maar de brui aan te geven. Dat had wel de blunder van mijn leven geweest.

Ik wist eigenlijk totaal niet hoe die mannen eruit zagen en met een publiek dat bijna volledig uit punkers (ik weet dat het 'punks' is, maar wij zeiden nu eenmaal 'punker') bestond, verwachtt ik een ruig stelletje. Groot was dan ook mijn verbazing toen een stelletje collegejongetjes, hemdje, pull en haar in de zijstreep regelrecht naar het podium stapten en er nog op klommen ook. Ze omgordden de gitaren en toen klonk die geweldige basslijn van 'Transmission'.

Toen gebeurde er iets onbeschrijfelijks met mij (maar ik ga toch proberen ). King-Kong was eigenlijk een alternatief cinemazaaltje, dus zaten we in bioscoopzeteltjes. In combinatie met mijn nervositeit zag het er dus naar uit dat het een beroerde avond ging worden. Maar vanaf die eerste basstonen werd ik gehypnotiseerd en in mijn zetel genageld. Alle problemen, stress (boze mama omdat ik zo laat thuis was) verdwenen totaal en ik kon alleen maar kijken met een dwaze glimlach van gelukzaligheid op mijn gezicht. Ik WIST gewoon dat ik getuige was van iets dat ik nooit meer ging meemaken.

En het mooiste moest nog komen. De belichting was heel sober maar heel efficiënt. Alternerend witte en blauwe spots zorgden voor een fantastische sfeer. En toen gebeurde het: Ian Curtis ontbond al zijn duivels. Als bezeten maar toch heel gecontroleerd staarde hij in het ijle en voerde hij ondertussen zijn spastische dans uit. GE-WEL-DIG en ON-VER-GE-TE-LIJK.

Ik krijg nog koude rillingen als ik er aan denk.

orbit schreef:
Als er iets goed is aan JD is het juist het eigengereide en puur authentieke gevoel en emotie die geen flikker met kunst-opleidingen te maken heeft. "Geschoolde" musici zijn vaak tranentrekkend saai en oninspirerend.

LucM schreef:


Dat geschoolde musici vaak ongeïnspireerd zijn vind ik ook nonsens. Wat dan te zeggen van bv. Pink Floyd of Dire Straits?

orbit schreef:
Hoef ik niet (jouw knipoog zegt genoeg!).. voorbeelden te over van dat soort bands, die in wezen inwisselbaar zijn.

Ludwig schreef:
Dat geldt juist veel meer voor al dit soort post-punk bandjes. Muzikaal is het vaak matig, minder/nauwelijks melodieus en mede daardoor hebben de meeste gewone muziekluisteraars er nauwelijk interesse in of van gehoord.

Ludwig schreef:


Dat geldt juist veel meer voor al dit soort post-punk bandjes. Muzikaal is het vaak matig, minder/nauwelijks melodieus en mede daardoor hebben de meeste gewone muziekluisteraars er nauwelijk interesse in of van gehoord. de enige band waar je nog weleens wat van hoort is The Cure, maar wel marginaal. de rest bestaat niet eens meer.

Voor de sfeer en zo heb ik wel een open haard...(kan die muziek daar ook mooi in ) dat het allemaal mooi past is ook zo'n dooddoener. Mijn roest op mijn ouwe brik past ook mooi bij de staat waarin die is, maar mee is het nog geen goeie fiets.

sander. schreef:


... wat zijn 'gewone' luisteraars? Mensen met Eminem en Editors in hun Top 10? Ja, eigenlijk heb ik ook wel liever dat die geen Joy Division luisteren.

prototype schreef:


Bands als Pink Floyd en Dire Straits mogen we veel harder beoordelen. Zij hebben technisch gezien enorme mogelijkheden, maar die gebruiken ze om weinig avontuurlijke, hapklare brokken te maken. Wel de techniek hebben, maar niet de creaviteit. Bah!

prototype schreef:
PF is vooral goed in het vinden van doodlopende wegen, die veel geld opleveren. JD heeft alles wat PF niet heeft en vermoedelijk ook andersom. Daarom moeten we n.m.m. kiezen of PF, of JD. Geen keuze maken is te makkelijk.

ricardo schreef:
Zeker zo is het ook. Ik heb vaak gelezen hier op mu.me dat het geen wedstrijd is muziek beluisteren en beoordelen, maar dat is het natuurlijk wel, want waarom zou je anders moeten gaan stemmen. Dat is immers al een wedstrijd op zich.

De luisteraars beinvloeden elkaar net zoveel als de muziek dat doet denk ik. Niet bij iedereen natuurlijk, maar zal me niet verbazen als dat bij het gros van de users hier op mu.me wel het geval zou zijn.

ricardo schreef:

Ik reageerde overigens op het stukje van prototype, die ik wel erg minimaal van smaak, en kort door de bocht vind met zijn kritieken over deze muziek en die van Pink Floyd.

prototype schreef:
Bands als Pink Floyd en Dire Straits mogen we veel harder beoordelen. Zij hebben technisch gezien enorme mogelijkheden, maar die gebruiken ze om weinig avontuurlijke, hapklare brokken te maken. Wel de techniek hebben, maar niet de creaviteit. Bah!

Theo & Thea schreef:

Techniek (in de zin van instrumentenbeheersing)
Objectief en puur op techniek gezien is Ian Curtis een betere zanger dan Syd Barrett, David Gilmour of Roger Waters, is Peter Hook een betere bassist dan Roger Waters en is Stephen Morris een betere drummer dan Nick Mason.

Stijn_Slayer schreef:
Wie Curtis objectief een betere zanger noemt dan Gilmour kan ik niet serieus nemen.