Muziekboeken (dus geen biografieën), andere muzikanten, eigen ervaring en, als laatste, mijn eigen oortjes...

Barrett en Waters zijn dat inderdaad, maar niet zo erg als Curtis. Gilmour niet, al heb ik zelf meer met Barrett en Waters. Ik hoor Gilmour eigenlijk nooit vals zingen, en hij zingt altijd vrij krachtig en toonvast. Van Curtis kun je niet bepaald zeggen dat hij altijd zuiver zong.

Ik sla Barrett als zanger hoger aan dan Gilmour...


Gilmour kon er anders ook flink naast zitten en dat geldt - inderdaad - ook voor Curtis. Het zijn allemaal niet echt begenadigde zangers...

Ik kan er met m'n hoofd niet bij hoor. Gilmour heeft echt de meeste beheersing over zijn stem. Waters probeert bijv. ook de hoogte in te gaan, maar wordt dan vaak erg onzuiver. Barrett zong altijd maar op hetzelfde 'toontje', geen idee of hij meer met z'n stem kon, maar hij liet het in ieder geval niet horen.

Hoe kom je tot een dergelijke conclusie, misschien dat ik het dan beter begrijp. Daarmee bedoel ik niet die muziekboeken etc., maar wat hoor jij in die stemmen waardoor je van mening bent dat de ene beter is dan de andere?

Het maakt mij eigenlijk ook allemaal niet uit. Ik heb er totaal geen verstand van, wanneer iets technisch goed is. Maar Ian Curtis kan me echt raken met zijn zang, ik vind het prachtig, en daar gaat het me om. Met de Floyd-zangers heb ik overigens verder ook geen problemen.

Ik wil je best antwoord geven, maar ik vrees dat dit niet de juiste plaats is.

Een met Arrie. Soms moet je verder luisteren als je oor diep is.

Dat neemt niet weg dat ik het een opmerkelijke opmerking vind, en er graag iets langer over doorpraat, maar dit wordt inderdaad nogal off-topic.

Uiteraard en ik ben het ook eens met Arrie, maar ik geef alleen maar antwoord op zijn vraag.

Verder wilde ik met mijn eerste bericht reageren op prototypes bewering dat Pink Floyd in zijn ogen technischer dan Joy Division is.

Mij maakt het geen reet uit wie zijn instrumenten beter beheerst, maar het is gewoonweg een fabeltje dat de heren van Pink Floyd een hoger technisch niveau hebben dan de heren van Joy Division.

Dat is alles...

Tja, als je de tablaturen naast elkaar legt kom je toch tot een andere conclusie....
Technisch niveau heeft helemaal niets met smaak te maken. Hoe je muziek ervaart wel, maar daar ging het nu niet over.

Joy Division waren echt geen begaafde muzikanten, maar ze hebben wel het optimale uit hun kunnen gehaald. Tel daar sfeer en originaliteit bij op, en voila.

Ja , juist dat maakt iemand een goed zanger(of instrumentalist) !
Niet de techniek of de beheersing over je stem.
Daarom eens met Arrie's reactie .

Tja... de muziek van Pink Floyd oogt dan weliswaar ingewikkelder, maar dat komt omdat deze vaak is opgebouwd uit meerdere lagen. Er zijn stukken waar je bijvoorbeeld vier verschillende gitaarpartijen hoort en dat ziet er op de tablatuur best ingewikkeld uit. En dat geldt niet alleen voor de gitaarstukken. Met uitzondering van de gitaarstukken, zijn deze afzonderlijke stukken echt niet ingewikkeld.


Dat zou je dus ook voor Pink Floyd kunnen zeggen. Hoe kom je er in hemelsnaam bij dat de heren van Pink Floyd wel begaafde muzikanten zijn? Heb je je wel eens verdiept in wat de bandleden daadwerkelijk spelen?

In zekere zin zou je dat kunnen zeggen. Wright was een topmuzikant, en Gilmour was vrij goed. Waters en Mason waren ook geen uitblinkers op hun instrument. Het waren (aanvankelijk) dan ook voornamelijk Wright en Gilmour die de muziek schreven. Zodra Waters de overhand nam werd de muziek ook eenvoudiger.

De muziek van Pink Floyd is volgens mij nooit 'moeilijk' geweest, maar we dwalen nu echt teveel af. Als je deze discussie voort wil zetten, kan je me pm-en.

Nu is het dat wel.

Persoonlijk vind ik dat Ian Curtis veel duidelijker de emotie weet over te brengen met zijn zang. Ik houd ook van Pink Floyd, maar de zang daarvan spreekt me dan weer niet bijzonder aan al is het wel functioneel.

Precies, het gaat om het vermogen om emotie over te brengen. Technisch mag de zang van Curtis verre van perfect zijn, maar de kunst van het overbrengen van emotie beheerste die wel.

En binnen de muziekstijl van JD paste het ook. Techniek is voor de muziek van JD niet zo belangrijk (afgezien van de kunstjes van Martin Hannett). Daarentegen moet je Curtis niet een fado of aria laten zingen, dat vereist techniek EN veel gevoel.

Maar Theo & Thea sprak nadrukkelijk over techniek, dat is dan ook de reden dat ik er weinig van kan begrijpen. Wie ben ik om te zeggen dat iemand het ene niet mooier mag vinden dan het ander.

Ik stuur je even een pm, want dit gaat niet helemaal goed.

Curtis zou er bij "popstars" ook onmiddellijk uitvliegen en van Henk-Jan het advies krijgen om niets meer met muziek te gaan doen.

Ian zou Henk-Jan zodanig uitblaffen (remember de JD RCA-sessie) dat Henk-Jan zeker had begrepen het verkeerde vak te hebben gekozen. Vervolgens zou hij gezwind 's avonds troost hebben gezocht achter de gebreide boks van zijn eigen Bertha.

Henk-Jan S. bestaat er nog een aperter eufemisme voor "a turd (a pod if you will) taking the shape of a human being"?

Vertel.

Dat is de bekende sessie waarop Ian enerzijds 'als Frank Sinatra' aan het zingen was en anderzijds blaffend in de studio tekeer ging, doodeenvoudig omdat het hem totaal niet zinde hoe er met hun muziek werd omgegaan; RCA leek totaal geen feeling te hebben met de muziek. De opnames zijn gemaakt en er werd niets mee gedaan, RCA had blijkbaar totaal geen idee wat ze met de band aan moesten en JD had helemaal geen zin in RCA - vandaar dat er nauwelijks pressie werd uitgeoefend om het materiaal te releasen (en waarschijnlijk besefte de band ook wel dat ze veel beter konden dan wat was vastgelegd).

--edit--
Album is later gereleasd als Warsaw; tracks vanaf 12 (bonus) zijn afkomstig van eem eerdere Warsaw demo-sessie; ooit gereleasd als The Ideal Beginning op Enigma (PSS138); niet te verwarren met An Ideal For Living op Enigma (PSS 139), van een half jaar later (dec 77).

De RCA-sessie dateert van weer een half jaar later, mei 78.

Ha, je bedoelt de opnames van mei 1978 die uiteindelijk op dit album zijn gezet?

Yep, alleen staat dus op die cd materiaal van 2 verschillende sessies: 1 - 11 van mei 78 en 12 - 16 van juli 77 ; track 17 heb ik nog niet getraceerd. Vier van de eerste 11 tracks waren al eens eerder opgenomen in de sessie van dec 77 voor PSS139 (An Ideal for Living). Om de verwarring nog groter te maken: voor beide Enigma releases is dezelfde hoes gebruikt - tekening van Barney - die aan Oskarchen (uit Die Blechtrommel) doet denken

Weet iemand waar het (pracht)nummer Atmosphere in de chronologie thuishoort? Ik vroeg me af waarom het niet op Closer terecht is gekomen, maar destijds alleen als single is verschenen. De sound is helemaal van Joy Division op het eind, met warme synthesizer en galmende Ian Curtis.
In mindere mate vroeg ik me dat af van die andere single: Love will tear us apart, maar daar heb ik niet zoveel mee.

Atmosphere is de laatste single van Joy Division, het kwam in 1980 - een maandje na Closer - uit.

De volgorde van uitkomen weet ik. Maar dan hebben ze dus apart een studiosessie gedaan om Atmosphere op te nemen, en tegelijk She's lost control in de nieuwe versie? Dan zou dat dus het laatste zijn dat de band heeft opgenomen?
Bij New order zie je trouwens ook dat er veel maxisingles uitkomen, los van de albums. Of dat ze later op een album bijeengebracht worden.

Atmosphere was echter al eerder uitgebracht in maart, als de Licht und Blindheit single, met als b-side Dead Souls. Zowel het album Closer als het nummer Atmosphere zijn in maart 1980 opgenomen, ik weet niet wat nou precies als laatste is opgenomen.

Volgens mijn gegevens dateren die opnames van oktober - november 1979: Cargo Studios, Rochdale - Sordide Sentimental session, geproduceerd door Martin Hannett, tracks:

Atmosphere / Dead Souls / Ice Age

Die release (7") dateert van mrt 80; de FACUS 2 release (12") van oktober dat jaar; in 1988 - bij het verschijnen van Substance, werd Atmosphere opnieuw gereleasd in een hoes met ontwerp dat matchte met dat van Substance.