Goed nieuws. Alles van King Crimson staat tegenwoordig ook op Spotify. Inclusief bonustracks...

Net naar In the Court of the Crimson King geweest. Beetje vreemde film bij tijd en wijle, maar dat zal weinig verbazing wekken gezien de hoeveelheid bijzondere muzikanten. Mooie laatste momenten van Bill Rieflin, veel humor (Bruford!), soms wat stuurloos, maar al met al toch wel een aanrader.

De documentaire is wat rommelig maar dat past dan misschien bij de muziek van deze legendarische band die de leider Robert Fripp immers omschreef als ‘georganiseerde chaos’. We leren vooral dat Fripp een even excentrieke als autoritaire of in ieder geval moeilijke en onaangename bandleider is die het leven van z’n muzikanten tot een hel maakte (tot 2013 want toen werd hij milder of relaxter en ook zelf voor het eerst gelukkig): aanvankelijk denk je dat de muzikanten grappige overdrijvingen maken volgens de typisch Engelse, onderkoelde vorm van humor maar al snel blijkt het ook serieus bedoeld zodat spelen in Crimson King echt niet leuk moet zijn geweest hetgeen wellicht ook de vele personeelswisselingen verklaart (naast dat Fripp ook makkelijk mensen ontslaat). Fripp legt uit wat hij wil en daarmee impliciet waarom hij zo veeleisend is: voor hem moet op een welhaast boeddhistische manier de stilte centraal staan waarbij de muzikanten niet spelen wat ze kennen of waarvan ze denken dat van hen verwacht wordt maar als het ware zelf verdwijnen en met het publiek de als het ware autonoom geworden muziek ervaren). Het live spelen moet aldus tot een soort religieuze of mystieke ervaring leiden en de band blijkt een heuse non als fan te hebben die dat ook zo beleeft. En uit die stilte – die aldus leegte en openheid is – komt dan vanzelf nieuwe muziek zodat verandering het kenmerk is van de band (“Otherwise, you turn into the Moody Blues, for heaven’s sake.”), al helpt de aldoor veranderende bezetting daar natuurlijk ook aan mee.

Toen ik zag dat deze documentatie deze week uitkwam in Nederland ben ik naar de muziek van King Crimson gaan luisteren – de ‘oude’ King Crimson van In the Court of the Crimson King (1969) tot en met Red (1974) – die mij zeer positief verraste: wat een leuke muziek (om welke reden ik daarna ook deze documentaire ben gaan kijken)! Het doet me wat denken aan de oude Pink Floyd vanwege de combinatie van enerzijds experimentele, agressieve en harde nummers en anderzijds (post-)psychedelische, melodieuze en rustige nummers, al heeft King Crimson misschien nog wat meer jazz-invloeden zodat het ook wat doet denken aan Frank Zappa. Wat de muziek bijzonder leuk maakt is dat het niet bang is radicaal te zijn: het kan zijn dat progrock-giganten als Yes en Genesis veel van King Crimson hebben afgekeken maar die missen de radicaliteit van King Crimsons benadering zodat mijn voorkeur uitgaat naar King Crimson.

Is deze film in de bioscoop of op NPO te zien?

In de bioscoop:
Cineville

Staat hierop : In The Court Of The Crimson King - King Crimson At 50

2 BR's, 2 DVD's en 4 CD's met nog veel andere goodies. Waaronder de enige volledige uitvoering van de Radial Action Suite, de allerlaatste uitvoering van Starless ooit, etc.
In The Court Of The Crimson King - King Crimson at 50 - burningshed.com

Aanstaande zaterdag 24 februari 23:05-00:35 op Canvas: In the court of the crimson king!

Dat er een Beat tour komt met Belew, Vai, Carey en Levin is toch wel erg interessant nieuws!