Bij David Bowie - The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars:

Gisterenavond op Canvas een mooie special gezien over Mick Ronson.
Een te bescheiden artiest, die naast een geweldige gitarist, ook geweldig kon arrangeren en produceren.
Een aantal jaren de rechterhand van David Bowie.
Heel belangrijk geweest op dit album en ook Hunky Dory.
Je kunt stellen dat Mick mede verantwoordelijk was voor de ommezwaai in Bowie's loopbaan.
Veel te vroeg gestorven.

Hopelijk zijn ze nu samen in de kingdom of spiders!

Prima doc inderdaad. Wat me vooral trof was de statements van alle kanten dat het hem om de muziek ging, niet om de pegels ........ Dan moet je wel een giga talent hebben wil je boven het maaiveld uitkomen.

Idd. De man heeft echt moeten sappelen.
Een echte liefhebber.
Pas bij het produceren van een album van Morrissy, werd hij eindelijk eens knap betaald.
Typisch voorbeeld van een artiest die te goed was voor het keiharde showbizz wereldje.

Was gewoon voorbeeld van een hagiografie: kom laten we Ronno eens in het zonnetje zetten. Heb me nogal gestoord aan de opmerkingen dat "Bowie nooit had kunnen worden wat en wie ie was zonder Ronson".

Sloeg nergens op: ok Ronson was belangrijk tijdens de Ziggy-episode. Eenieder die de tentoonstelling in Groningen heeft gezien, heeft zelf kunnen ervaren dat Bowie een multi-talent was (vormgeving, ontwerp, choreografie) die heel goed wist met wat voor mensen hij zich moest omringen: zijn keuze voor gitaristen van Ronson, Robert Fripp, Carlos Alomar, Adrian Belew, Reese Gabrels maakt duidelijk dat het geen toeval is. Bowie had een visie, een masterplan en daarin paste Ronson tot een punt. Zoals Bowie m.n. in de 70s en 80s zich steeds opnieuw uitvond, is echt obv zijn eigen talent en de keuze van de musici om hem heen. Zijn keuze voor Gail Ann Dorsey, bassiste die live ook de zangparty van Freddy Mercury voor haar rekening nam in Under Pressure was ook onorthodox. Nog steeds vind het erg jammer dat ik het concert destijds ('96) in Goarshausen (Rock am Ring) door omstandigheden heb moeten missen.

Mooi hoor dat Ronno lof krijgt, maar laten we wel de kerk midden in het dorp laten. Imo waren Visconti en Eno belangrijker - al begint natuurlijk veel bij Ziggy. Misschien helpt voor het aanleggen van het juiste perspectief om jezelf af te vragen wat heeft Ronson achtergelaten wat we nu nog steeds draaien en hogelijk waarderen. Zonder te zeuren kan jejezelf afvragen was Ronson nou echt belangrijker dan Ian Hunter? Daarmee doe ik overigens niets af aan de rol van Ronson als katalysator in de Ziggy-episode.

Bowie had het uiteraard zonder Ronson ook wel gemaakt. Daar had hij gewoon het talent voor.
Neemt niet weg dat Bowie aan Ronson veel had in die periode.
Hij was de perfecte aangever en muzikaal heel goed onderlegd.
Ik zou ook niet weten wat Ronson had kunnen bijdragen aan bijv.de Berlijnperiode.
Daar waren Eno, Fripp en ook een Andrew Belew tegenstrijdiger en meer geschikt.