menu

De Site / Algemeen / Boek

zoeken in:
avatar van musician
geplaatst:
Ik heb er even over nagedacht, maar er zijn hier op de site ook voldoende lezers.
Dus waarom zet ik niet hier gewoon een recent geschreven boek van mezelf neer. Af is het nog niet per se, de eindredactie moet er nog over heen, taal- en typefouten moeten nog opgespoord en wie weet hoe lang het vervolgproces nog allemaal gaat duren. En ik wil er van af.

Het boek is in die zin wat bijzonder, dat het een weerslag is van gesprekken die, in chronologische volgorde, één verhaal vormen. Het lijkt vaak alsof de lezer midden in een gesprek binnenvalt. Maar al die gesprekken tussen al die (hoofd-) personen is de roman.

Het is ook een wat bizar gegeven: personen die worden genoemd hebben wel en niet echt bestaan. Gebeurtenissen hebben soms wel soms niet plaatsgevonden. Sommige locaties bestaan wel, anderen weer niet. Dat is de vrijheid voor de schrijver.

Waar gaat het over. Het gaat over twee opgroeiende jongens in de VS in de jaren '50. Voor de rest moet het verhaal zichzelf gaan vertellen.
Ik heb 56 hoofdstukken, variërend tussen de twee en tien pagina's groot. Ik zal proberen niet al te grote lappen tekst per dag op de dienen, elke dag een hoofdstuk of een deel daarvan. Het eerste hoofdstuk is een soort van proloog.

Wie aanstoot neemt aan een zeker taalgebruik bied ik op voorhand excuses aan. Sommige dingen zijn nu eenmaal niet anders te omschrijven. Ik ben atheïst en politiek bevooroordeeld. Mochten Christenen en Rechts Conservatieven zich ergeren, dan heb ik in ieder geval gewaarschuwd.
De VS in 2022. Wat kun je er als niet Amerikaan aan doen, anders dan ze de spiegel van het verleden nog maar eens voorhouden? Voor het geval ze het misschien zijn vergeten.

Er mag uiteraard op worden geschoten, vragen, verzoeken om toelichting zijn ook prima. Zo wordt het een mooi interactief boek.

avatar van musician
geplaatst:
Hoofdstuk 1

“Je bent heel erg op je vriendje gesteld, hé?”
“Ja, oma.”
“Ik ben blij dat je zo’n hele goede vriend hebt. Vrienden zijn belangrijk in het leven. Zit hij ook bij je in de klas?”
“Ja, hij zit altijd naast me.”
“Ja, je bent mijn enige kleinzoon. Je hebt nog zes nichtjes en je zuster natuurlijk. Dus ik heb ook nog zeven kleindochters. Je hebt dan wel een klein streepje voor als enige jongen, denk je ook niet? Je bent dan ook nog de enige die de naam van de familie kan doorgeven. Meisjes krijgen altijd de naam van hun man. En als jij dan zonen krijgt, krijgen die ook tenminste nog de naam Young. Heb je ook al wel een vriendinnetje?”
“Nee, niet nu op het ogenblik oma.”

“Jongens gaan meestal niet zo hard, dat is waar. En als ze jong zijn, van jouw leeftijd, hechten ze meestal meer waarde aan goede vriendschappen met een andere jongen. Hoewel jullie mij wel erg close lijken. Ja, je oma ziet en hoort meer dan je misschien denkt.”
“Ik weet het niet grootmoeder. Ik ben gewoon nog geen meisje tegengekomen dat ik leuk vind.”
“Nee, dat wil ik wel geloven. Als ik jullie zo zie. Komt Kyle ook nog een beetje uit een rijke familie?”
“Ik geloof dat dat wel meevalt. Niet zo rijk denk ik. Ze hebben niet zo’n groot huis. Hij heeft alleen zijn moeder, van zijn vader weten ze niet waar hij is gebleven.”

“Dat is merkwaardig. Dus die vader is een keer verdwenen en nooit meer thuis gekomen?”
“Hij was weggegaan en niet meer teruggekomen. Kyle is samen met zijn moeder verhuisd. Dus die vader kan ze ook niet meer vinden. En ze zoeken ook niet naar hem. Maar toen woonden ze nog in Colorado.”
“Klinkt mij een beetje als een klein familiedrama. Ze zullen het dan wel niet zo breed hebben. Zorg jij dan wel een beetje voor hem, Mike?”
“Hij mag altijd komen spelen. En mee-eten. En met vakanties mag hij dus ook mee.”
“Vindt hij het mooi, hier in Aspen?”
“Hij vindt het zijn mooiste vakantie ooit. Ook al zijn we hier nog maar een paar dagen.”
“Leert hij ook al een beetje hoe hij moet skiën?”
“Hij moet nog wel wat oefenen. Hij gaat nog niet zo hard naar beneden.”
“Blijf je dan op hem wachten?”
“Nee we gaan tegelijkertijd. Dan kan ik hem overeind helpen als hij valt.”
“Het is maar goed dat je vader een beetje geld verdiend. Gaat het goed op school?”
“Ja. Ik had op de Middle School niet altijd hoge cijfers. Maar op de High School gaat het veel beter.”

“Daar ben ik blij om, want als je net als je vader dokter wilt worden, moet je wel heel goed leren. En kunnen leren. Toen je vader zo oud was als jij, zat hij altijd met zijn neus in de boeken. En pas op de universiteit heeft hij zijn vrouw leren kennen, je moeder. Ze hadden in de eerste twee jaar van hun studie ook een hele goede vriend.
Na twee jaar is hij naar West Point gegaan. Maar ze zijn nog steeds de beste vrienden! Jij hebt hem vast ook wel eens gezien, toen hij nog bij jullie thuis kwam. Voordat het oorlog was. Nu is Douglas MacArthur commandant van alle Amerikaanse strijdkrachten en heeft hij ons bevrijd van de Japanners! Dus je ziet, studievrienden zijn belangrijk. Het komt altijd van pas als je wat wilt bereiken. Zit je ook altijd te leren?”
“Ja, maar ik wil ook wel eens graag andere dingen doen. Anders….. anders is het wel een beetje saai allemaal.”
“Ik vind ook wel dat je erg op je moeder lijkt. Je hebt niet het uiterlijk van je vader. En die blonde bos haar met krullen is ook niet van hem. Die heeft je vader nooit gehad. Je bent geloof ik ook echt wel een moederskindje. Je bent zachtaardig, een beetje verlegen. Wel beleefd. Vind je vader ook niet dat je op je moeder lijkt?”

“Ik… ik praat niet zoveel over dat soort dingen met hem.”
“Heeft hij je wel eens verteld, hoe zijn opa aan ons familiekapitaal is gekomen? Hoe zijn opa, weer met zijn vader, in een grote huifkar is meegekomen naar Californië op zoek naar goud? En hoeveel ze hebben gevonden, alles bij elkaar? Hoe hij uiteindelijk vijfentwintig man in dienst had en dat ze op de grootste goudader van het land zijn gestuit?
Ze noemen dat nu de periode van de gold rush. Ze moesten vechten tegen indianen en alle huizen die werden gebouwd, werden eerst van hout gemaakt. Ze hebben later hun geld belegd in de aanleg en de bouw van spoorwegen. Wat later ging je eigen opa ook in de olie en hebben ze geholpen om heel Los Angeles helemaal uit de klei te trekken.

Je vader is van 1897. Hij was de eerste binnen de familie die mocht studeren aan de universiteit. Eigenlijk komt onze familie oorspronkelijk uit Engeland. Van je moeder komt haar familie uit Nederland, dat hebben we toen opgezocht. Allebei uit Europa, de landen liggen naast elkaar op de kaart. Met alleen een kleine Noordzee er tussen. Wist je dat eigenlijk allemaal? Daarom ben je zo’n knappe blonde jongen met blauwe ogen.”
“Nee, ik heb het er eigenlijk alleen met u over gehad. En met opa. Wij speelden wel cowboy en indiaan op straat. Maar ik had het wel eng gevonden als ik echt op indianen had moeten schieten.”
“Ja, dat past wel een beetje bij je. Ik denk dat je nog geen konijn doodschiet! Vroeger hadden ze daar geen moeite mee. Als de indianen niet goedschiks weggingen, dan maar kwaadschiks. Je kon in die tijd geen doetje zijn. Alleen een echte man. En elke man had ook een geweer. De indianen waren voor de nieuwe bewoners geen enkele partij.
Het familiekapitaal moet natuurlijk het liefst overgaan van vader op zoon. Ik hoop dan maar, dat je zelf veel zonen mag krijgen. En dat ik de geboorte van je eerste zoon nog mag meemaken. Is iedereen al naar bed?”
“Ik kwam eigenlijk alleen voor een beker cacao voor Kyle.”
“Je bent een echte lieverd van een jongen. Hebben ze dat wel eens tegen je gezegd?”

avatar van musician
geplaatst:
Hoofdstuk 2

“Hee wat rennen jullie hard voor mij weg. Hebben jullie wat te vrezen? Waar gaan jullie naar toe? Jullie denken dat ik het misschien niet zie, maar ik weet precies wat jullie doen.”
“Vic!! Laat die jongens gaan, wat kan het je schelen!”
“Laat Brenda maar lekker roepen, zij weet niet waarover wij hier staan te praten. Jullie hebben denk ik wel enig vermoeden. Want denken jullie dat het niet opvalt, dat jullie bijna hand in hand de school verlaten? Ik moet er bijna van overgeven. Naar het grote huis van kleine Mickey. De huishoudelijke hulp van vanmorgen is inmiddels klaar en naar huis. Toch, Mickey?
Jullie hebben het hele landgoed voor jullie zelf. Daar is vast wel een kamer waar jullie je even lekker kunnen afrukken. Of gaan jullie nog veel verder? Schuiven jullie lekker tussen de schone lakens van kleine Mickey ’s bed om dan de hele middag….”
“Dat doen wij helemaal niet!”

“Jullie kleven al bijna twee jaar aan elkaar, denk je dat ik gek ben? Zou ik me zo erg vergissen? Jullie gedrentel in de kleedkamer bij het gymmen. Dat gefluister tegen elkaar. De duidelijke weerzin tegen meisjes. Jullie gaan letterlijk op de loop voor het vrouwelijke geslacht. En, laten we eerlijk zijn, echt populair zijn jullie ook niet bij de vrouwtjes. Terwijl jullie toch helemaal niet héél erg lelijk zijn. Hoe zou dat nou komen.
Maar ik denk dat de meiden heel goed weten wat voor vlees ze in de kuip hebben. En dat ze wat betreft prestaties in bed ook maar heel weinig van jullie hoeven te verwachten.
Wat dacht kleine Mickey er eens van als ik eens een briefje zou achter laten in de praktijk van zijn moeder. Of dat ik een kleine notitie voor zijn vader zou schrijven in het ziekenhuis waar hij directeur is. Dan weet gelijk al het personeel er van.
Ik kan ook …..heel zachtjes….. de stand van zaken in het oor van je zuster fluisteren. Dat Anne eens wat beter op haar jonge broertje moet letten. Daar wordt ze dan niet vrolijk van kleine Mickey, want ze scharrelt buiten schooltijd liever met haar eigen vriendjes. Liever dan thuis te moeten zitten om te babysitten met twee baby’s die niet van elkaar kunnen afblijven.

Het is de bedoeling in het leven, dat je inzake liefde iemand kiest van de andere sekse. Hebben ze dat wel eens tegen jullie gezegd? Dan kun je de hele dag neuken en niemand die er wat van zegt. Dan ben je een stoere man. Eigenlijk zijn jullie hele vieze jongetjes.
Ook al ben je dan net 16 geworden Kyle. Kleine Mickey is nog 15, die wordt aan het einde van de zomer pas 16. Zal ik je moeder vóór of na de kerkdienst van zondag laten weten wat je allemaal doet op dat landgoed van Mike. Wat jullie echt doen in plaats van tennissen. En waarom het omkleden voor het zwembad een uur moet duren.”
“Wat wil je, meedoen soms. De kwijl loopt uit je mond bij het idee alleen al, zie ik. Over de rest van je lijf maar gezwegen. Ik moet er niet aan denken. Je bent veel te oud voor ons. Je bent een vierdeklasser. Ga op zoek naar je eigen leeftijdsgenoten.”
“Eindelijk dan. Ik dacht even dat je je tong was verloren, kleine Mickey. Dat zou dan ook voor het eerst zijn. Tja, wat moet ik eens met twee van die verliefde jongetjes die….. “
“Ik heet overigens gewoon Mike.”
“Misschien kunnen we een kleine zaak doen. Jullie kunnen gewoon je gang gaan. Ik zeg niks en jullie betalen mij elke dag vijftig cent per persoon. Tot aan de prom, als ik geslaagd ben voor het examen.”
“Dat kan ik niet betalen.”

“Jij misschien niet, Kyle. Maar kijk even naar je buurman. Die heeft vast wel wat in zijn spaarvarken zitten. Ik denk dat hij voor zijn dagelijkse pleziertjes best bereid is om jouw deel ook te betalen. En dan weet jij hoe je hem terug kunt betalen… Dat doen we. Dus Mike betaalt mij elke schooldag een biljet van één dollar. Een koopje voor hem.
Tot jullie geluk zit ik natuurlijk al in de examenklas. We praten dus uiteindelijk maar over een paar maanden, dan zijn jullie er al weer van af. En dan kom ik daarna over twee jaar weer kijken. Als jullie elkaar meenemen naar de prom.”
“Misschien vermoorden we je wel per ongeluk deze zomer. Ik zou maar uitkijken.”
“Poe poe. Ik dacht toch een hele mooie regeling voor jullie te hebben. Jullie begrijpen natuurlijk wel, dat als mij wat mocht overkomen…… er bij mij informatie wordt gevonden die rechtstreeks naar jullie zal leiden. En weten jullie wat ze in de gevangenis doen, met jongetjes van jullie leeftijd….
Nu is het vrijdag en wordt het eerst weekend. Dan kunnen jullie alvast wennen aan het idee. Mike kan zijn spaarvarken aan diggelen slaan. En maandag is het dan voor het eerst betaaldag.”
“We kunnen je aangeven bij de politie van Los Angeles. Voor afpersing.”
“Nee, dat gaan jullie niet doen. Omdat jullie geen mannetje en vrouwtje zijn. Hoewel. Jullie zijn mannetje en mannetje. En die viespeukerij wordt veel erger beoordeeld dan de kleine betalingsregeling die ik voor jullie eigen bestwil in het leven heb geroepen.”

<

“Victor, kun je even meekomen? Nu? In mijn kantoor.
Wil je je portemonnee er ook even bij pakken? Mooi zo. Dan stel ik vast, met mevrouw Moore naast mij als getuige, dat je vanmorgen een één dollar biljet hebt gekregen van Mike Young. Een dollarbiljet waar op staat “van school”.
Dank je. En dan natuurlijk de vraag waarom Mike jou één dollar heeft betaald.”
“Voor het halen van twee cola’s uit de kantine.”
“Een senior die twee cola’s haalt voor twee jongens uit de tweede. Dat ik dat nog mag meemaken. En voor de betaling geeft hij een gemerkt biljet van school aan jou? De afspraak die wij met Mike hebben gemaakt, is dat hij dit biljet zou gebruiken als volgende betaling van je afpers praktijken. Een beter bewijs dan dit biljet kan ik niet hebben. Hoe lang krijg je al geld?”
“Het is niet zoals u denkt het….”
“Geen ontkenningen maar, Vic. Dit uitzoeken is de enige optie die ik voor je heb. En het enige dat ik zie en is bewezen, is dat Mike Young geld aan je heeft betaald. Dus hoe lang al?”
“Niet zo lang, een week of twee. Maar….”
“Kun je wel, tegen twee jongens die twee klassen lager zitten dan jij? Waar pers je ze eigenlijk voor af?”
“Ze vrijen met elkaar.”
“Heb je daar bewijs van?”
“Nee dat niet, ik….”
“Heb je ze op heterdaad betrapt?”
“Nee, ze hebben het wel aan mij toegegeven en…”
“Getuigen?”
“Nee, ze….”

“Je hangt. Bijna. Zou het ook nog zo kunnen zijn dat ze door je werden geïntimideerd en bang gemaakt dat ze het maar toegaven, net zo goed als dat ze ook akkoord gingen met het betalen van één dollar per dag? Omdat ze bang waren voor een aframmeling? Of heb je bewijs van het tegendeel?”
“Maar iedereen weet dat ze……”
“Zegt me helemaal niets. Ik zal je eens wat vertellen. Professor Young heeft hier twee kinderen op school en geeft ruimhartig vrijwillige bijdragen zodat wij wat extra’s kunnen doen voor leerlingen, met name voor leerlingen die financieel een beetje buiten de boot dreigen te vallen.
Jouw ouders hebben nog nooit één vrijwillige bijdrage gedaan, daarmee sta je al gelijk met één nul achter. Wij houden de familie Young derhalve graag te vriend. Zijn zus is bijna klaar maar Mike moet na dit jaar nog twee jaar. Jij bent na het komende examen weg. Als je dat tenminste haalt. Want afpersing van twee 16-jarige jongens is een misdrijf en zou voorkomen dat je hier nog examen kunt doen. Feitelijk zou ik de politie moeten waarschuwen en dus ook de familie Young moeten informeren.
Tenzij……. we hier nog onderling uit gaan komen en de scherven weten te lijmen. Ik ga het volgende voorstellen. Jij betaalt Mike Young tien dollar terug, voor twee weken afpersen. Met excuses en de woorden dat je ze nooit meer lastig zal vallen. Ik praat met Mike en Kyle of zij zich daar in kunnen vinden. Zo ja, dan hebben ze je gered.
Zo nee, dan wordt het een zaak voor de politie. En dan doe jij, op de valreep, geen eindexamen op de Beverly Hills High School. En misschien klagen we je dan ook gelijk aan voor het aantasten van de goede naam van de school. Ik heb geen alternatief voor je dus ik ga er van uit dat je je hier in kunt vinden.”

<

Jongens, ik heb Victor gesproken. En hij kon niet anders dan bekennen. Nu ligt er het voorstel, dat hij jullie die tien dollar terug gaat terugbetalen. Dat jullie daar dan mee akkoord gaan. Hij biedt excuses aan. En dat dan vervolgens alles onder de pet blijft. Anders moet ik naar de politie en ook jullie ouders inlichten.
Nu is dat geld misschien nog tot daar aan toe. Maar dan moet ik ze ook zeggen, en dat komt ook in het politierapport, waarom Vic jullie heeft afgeperst. Ik kan mij voorstellen, dat jullie daar niet zo heel erg voor voelen.”
“Nee.”
“Dat dacht ik al. En dus komt er het compromis. Victor blijft op school, mag examen doen en valt jullie niet meer lastig. De zaak blijft op mijn bureau, totdat hij van school is.
Is hij de eerste die jullie afperst?”
“Wat?”
“Ik kreeg niet de indruk, dat jullie de reden waarom jullie zijn afgeperst sterk ontkennen. Laat ik dat in het midden houden, of het klopt ja of nee. Dan kan ik als schooldirecteur alleen een algemeen advies geven. Die luidt: kijk alsjeblieft uit waar je mee bezig bent, als je twee jongens bent of twee meiden.
De sodomie wetgeving houdt geen rekening met leeftijd. Wel kan liefde tussen twee jongens of meiden leiden tot verregaande consequenties. Als je jong bent kun je uit huis worden geplaatst en eventueel in een psychiatrische inrichting terechtkomen. Of in een tehuis komen met moeilijk opvoedbare kinderen.
Als je ouder bent kun je gevangenisstraf oplopen. Ik wil jullie niet bang maken. Maar in Idaho kun je zelfs levenslang achter de tralies belanden. Alleen omdat je seks hebt gehad met iemand van hetzelfde geslacht.

Jullie hebben helemaal geen psychische problemen. Maar ook onze sodomie wetgeving in Californië laat seks tussen twee jongens gewoon niet toe en schaart het onder criminaliteit. En die schuift het als je zestien bent door naar de psychiatrie. Zorg dat jullie niet in die situatie terecht komen. Misschien zouden jullie niet eens zo moeten treuzelen na gymnastiek of sportwedstrijden. Praat ook eens met een meisje. Al was het alleen maar over schoolwerk.
Misschien moeten jullie na de vakantie eens niet elke keer naast elkaar gaan zitten. Ga eens een keer wél naar een klassenfeest en dans dan ook een keer met één van de meisjes in je klas. Als jullie gaan surfen of naar het strand gaan, ga dan voor de verandering met een hele groep jongens. Jullie zijn aantrekkelijke gozers, in de mooiste periode van je leven. Er is meer in het leven dan elkaar. Zonder uiteraard dat je elkaar uit het oog hoeft te verliezen. Dat geldt voor elk verliefd paartje.
Niet dat jullie dat zijn, natuurlijk.”

avatar van musician
geplaatst:
Hoofdstuk 3

“Ik ben bang dat we er verder weinig aan kunnen doen, mevrouw Fleischmann. Heeft u nog een verzoek ingediend voor een bijzondere beurs?”
“Het is voor mij niet meer te doen, om in mijn eentje tweehonderd dollar op te hoesten voor het schoolgeld van Kyle.”
“Maar hij presteert goed en met een High School diploma kan hij in de toekomst veel meer bereiken dan wanneer hij nu stopt met school en zou moeten gaan werken. En als docente kan ik zeggen dat het jammer zou zijn omdat hij het niveau gemakkelijk aan kan.”
“Alles wordt duurder in het leven. Het is niet alleen de school. Wat dacht u van de huur van mijn appartement. En mijn salaris gaat niet omhoog. Het bedrijf waar ik werk moet nog maar afwachten of ze nog wel zo veel kunnen verkopen in een nieuwe markt nu de oorlog is gestopt.”
“Ja, er is veel geld en grondstoffen nodig voor de wederopbouw van Europa, las ik. Dat maakt alles zo duur de laatste tijd.”
“Ik zie er nog van komen dat ik Californië moet verlaten, de stad Los Angeles is voor mij niet meer te betalen.”

“Wat u misschien zou kunnen overwegen, is een beroep te doen op de familie Young. Kyle is zo’n goede vriend van Mike. En, om u de waarheid te zeggen, ik denk dat ze het makkelijk kunnen missen. Zeker voor het goede doel, als ze Mike op het juiste spoor willen houden. De jongens versterken elkaar echt in hun leerprestaties.”
“Denkt u dat ik gek ben? Mijn zoon is al bijna helemaal ingepikt door de familie Young. Kyle gaat na school al mee met Mike. Nu werk ik, dus dat is nog geen tijdstip dat ik hem mis. Maar er gaat bijna geen weekend voorbij of Kyle zit bij Mike. Ook op zondagmiddag na de kerkdienst. De zondagdienst wordt bij ons nog altijd in ere gehouden mevrouw!

Je kunt de familie Young niet rekenen. Die liggen op zondagochtend nog gewoon in bed. En dan blijft Kyle als je niet uitkijkt ’s avonds mee-eten. En tijdens schoolvakanties zit ik ’s avonds vaak alleen als hij weer eens ergens mee naar toe mag. Als ze zijn schoolgeld ook nog eens gaan betalen is Kyle daarmee helemaal gekocht.”
“U kunt het ook breder zien. Als daarmee Kyle’s toekomst veilig is gesteld, en u wilt ongetwijfeld het beste voor uw zoon, lijkt mij zo’n opstapje erg handig om te hebben. Desnoods spreekt u af dat u het gaat terugbetalen. Ik denk dat de familie Young het niet eens merkt of ze tweehonderd dollar extra uitgeven. Ik zou het zeker proberen.”

“U vraagt zich niet af, waar vriendschap eindigt en waar bezit begint.”
“Ach ziet u dat niet een beetje te somber in? Mike en Kyle zijn zo goed bevriend. Ze zijn net een stelletje.”
“Net een stelletje? Voor de ogen van God kunnen sommige dingen ook te ver gaan.”
“Wat bedoelt u, het zijn gewoon hele goede vrienden. Iedereen heeft toch wel een vaste vriend of vriendin. U had vroeger vast ook wel een vaste vriendin die naast u in de schoolbankjes zat.”
“In mijn tijd stopte je met school toen je twaalf was. Daarna ging je werken. Dagen van tien uur waren geen uitzondering.”
“De kinderen van tegenwoordig zitten in een andere positie. Elk nieuw jaar is weer opnieuw spannend en vol ontdekkingen. Het spelen met soldaatjes wordt omgeruild voor plaatjes draaien op de pick up. En op zaterdagavond luisteren ze naar jazz op de radio.”

“Wij hebben geen radio en geen pick-up. Ja, die Mike Young wel. Die vraagt en die krijgt alles, ook zonder te hoeven werken. En dan heeft hij er ook nog veel van die platen bij. Hij hoeft het maar aan z’n moeder te vragen en hup! Ze staat voor hem klaar. Soms logeert Kyle er ook in het weekend als ze een spel niet af hebben. Dan is hij weer thuis voor de zondagmiddag mis. Eerst kwamen ze het samen vragen, of het mocht. Nu komt Kyle naar huis gerend om te zeggen dat hij daar blijft en vliegt weer weg.”
“Zo zijn kinderen, mevrouw Fleischmann. Ze vliegen letterlijk het huis uit. Over een paar maanden is Mike zestien. Dan moet u eens kijken. Dan leent hij de cabriolet van zijn vader en rijdt er met Kyle mee over de boulevard of naar de stad. Heerlijk een drankje aan het strand of op het terras…. Stoere knappe jongens. Misschien gaan ze naar een concert of de bioscoop. Ik kan er wel jaloers op worden, eerlijk gezegd.”
“U denkt alleen in feesten, vertier en geluk. Bij alles wat u heeft genoemd, wordt er één man vergeten, de Here God.”

“Ach, het komt allemaal wel weer op zijn pootjes terecht. Het zijn maar die paar jaar die ze hebben, mevrouw Fleischmann. Die paar jaar die ze hebben, voordat ze een meisje ontmoeten, gaan trouwen, werken, zelf kinderen krijgen. En de meesten vergeten dan ook niet de zondagsrust in ere te herstellen en naar de kerk te gaan.
En voordat ze het weten, hebben hun kinderen de leeftijd om te gaan spelen bij vriendjes, gaan ze logeren en elke dag naar school. Feestjes bij klasgenootjes. En op een avond vraagt het oudste kind aan de vader voorzichtig of hij zijn auto mag lenen…. Dan laat je als ouder een traantje als je denkt aan de eerste keer dat je zelf….”
“U bent behoorlijk aan het dagdromen geslagen! Want u heeft misschien het moderne uitgaansleven in Los Angeles voor ogen, zo ben ik in Texas niet opgegroeid. “In het zweet uws aanschijns zult gij brood eten” staat in Genesis 3 te lezen.
Los Angeles wordt een Sodom en Gomorra en aan werken wordt niet gedacht! De man van de garage vroeg een tijdje terug of Kyle, voor een degelijke vergoeding, niet wat hand- en spandiensten kon leveren in de werkplaats.

Twee keer na school en op zaterdag. Zodat hij ook een zakcentje kon verdienen. Hij is twee weken geweest. Daarna zat hij al weer snel bij Mike. Hij was niet langer nodig, zei hij. Volgens Kyle vinden Mike’s ouders het ook niet nodig dat Mike gaat werken, zolang hij op de High School zit. Het is belangrijk dat hij genoeg tijd heeft om goed te kunnen leren, is het excuus. Werken kan altijd nog.
Zo kan ik niet leven, juffrouw. Ik heb er het geld niet voor, het is in strijd met alles wat God ons heeft geleerd. En zo afgedwaald van de kudde kan Kyle ook niet leven. Hij heeft twee jaar op uw school gezeten, waar ik u voor wil danken. Voor volgend jaar zijn er andere plannen.”

“Het zou een droevig afscheid worden, als Mike en Kyle uit elkaar worden gehaald. Ik weet zeker dat de vader van Mike u financieel zou ondersteunen als dat het probleem zou zijn waarom Kyle niet meer verder zou kunnen op onze school.”
“En dan moeten de mensen met minder geld ook nog het enige geluk dat ze hebben overdragen aan de rijken. Misschien verdienen sommige mensen wel teveel geld.
Weet u. Jezus zegt ook in de bijbel: “Kinderen, wat is het moeilijk het koninkrijk Gods binnen te gaan. Voor een kameel is het gemakkelijker door het oog van een naald te gaan dan voor een rijke in het koninkrijk Gods te komen.”
Marcus 10 mevrouw. Mijn kind wordt geen eigendom van die goddeloze rijken.”

avatar van musician
geplaatst:
Hoofdstuk 4

“Ach, hoe later op de avond, hoe schoner volk. Dat is toch de uitdrukking, mevrouw Fleischmann?
Komt u vooral even binnen. Andrew en ik zijn nog niet naar bed. Ik hoorde dat Kyle behoorlijk ziek
was de afgelopen week? Wat heeft hij toch? Als ik iets voor hem kan betekenen?”
“Dank u wel dat u mij nog even binnen laat. Hemel, is het al zo laat? Ja, ik denk, laat ik het u maar
even persoonlijk komen zeggen. Maar Kyle en ik gaan de staat Californië verlaten. Ik heb een andere
baan, ziet u.”

“Ach, wat jammer dat u ons moet gaan verlaten. Dat zal een onaangename verrassing voor Mike zijn!
Trouwens, wij zijn zelf ook erg op Kyle gesteld. Hopelijk gaat u niet al te ver weg? Zal ik u wat
inschenken? Andrew is boven nog bezig aan een onderzoek.”
“Nee, ik drink geen alcohol, zoals bekend.”
“Toch, u weet dat volgens de verhalen Jezus ooit water in wijn veranderde, voor vijfduizend
mensen tegelijk! Wijn voor een bruiloft in Kanaän. En ze serveerden er echt geen cola of druivensap,
voor de goede orde! Dus ik geloof daarom dat Hij af en toe een enkel glaasje toch wel goed moet
vinden! Ik zit u maar wat te plagen hoor, als u niet hoeft moet u het zeker niet doen.”

“Tja, dat u nu juist over een bruiloft moet beginnen…”
“Ik neem toch niet aan, dat uw vertrek daar ook mee te maken heeft en dat u nog zaken voor ons
heeft verzwegen!”
“Nee, nee. Waar ziet u mij voor aan? Op mijn leeftijd? Maar nee, hoewel een bruiloft wel ter sprake
is gekomen. En ik ben daar heel erg van geschrokken, eerlijk gezegd. Mevrouw Young, u weet dat ik
Los Angeles al eerder een poel van verderf heb genoemd, in de bijbel beter bekend als Sodom en
Gomorra. Naar aanleiding van recente onthullingen, kon ik niet anders dan besluiten om te
vertrekken. Wij moeten hier dringend weg.”
“Maar wat is er in de stad gebeurd dat u zo ontstemd bent? U heeft voor uzelf toch een prettige
gemeente voor de zondag gevonden. Kyle is natuurlijk bevriend met Mike. Zijn schoolprestaties zijn
goed. En u heeft een mooie baan.”

“Mevrouw Young, ik kan mij niet langer achter een masker verbergen. Maar ik kan niet anders dan er
bij u op terugkomen. De werkelijke reden van ons vertrek ligt bij Mike en Kyle. U weet dat ze al twee
jaar goed bevriend zijn. En ik moet u zeggen naar aanleiding van wat ik gehoord heb: een beetje te
goed. Voordat Kyle, zeg maar, officieel ziek werd gemeld, had ik een ongekend felle discussie met
hem. Het ging onder andere over zijn relatie met Mike.
Eerst ging het er over dat ik hem bijna niet meer zag. Dat hij mijn huis alleen nog als hotel gebruikt en
vaak dat niet eens. Dat ik niet meer aan zijn eisen kon voldoen, met betrekking tot het kopen van
bijvoorbeeld nieuwe kleding en het krijgen van steeds meer zakgeld.

Dat ik dat niet meer kan opbrengen zonder extra huishoudgeld. Dat het schoolgeld met vijftig dollar
was gestegen. En nog een paar van die dingen. Alles wordt duurder in Californië, dat weet u ook. Het
was een heel lijstje, maar ik ben dan ook natuurlijk maar een vrouw alleen.
Het liep hoog op en we kregen ruzie. Kyle wilde niets veranderen aan zijn relatie met Mike en wilde
mij ook niet tegemoet komen. Wie niet werkt, zal ook niet eten, zei ik nog. Ze willen overal wel een
jongen hebben die wil aanpakken om wat bij te verdienen en wat bij te dragen aan het
gezinsinkomen. Hij ontplofte bijna, maar zulke rare eisen legde ik toch niet op tafel?

Toen vroeg hij schreeuwend, en hij noemde mij een ouwe tang daarbij, wat het mij allemaal kon
schelen. Dat hij later toch ging trouwen met Mike en dat hij dan hier kwam wonen. Ik zei natuurlijk
dat dat helemaal niet kon. Maar hij zei dat je ook als twee mannen kunt leven als man en vrouw.
Dat hij en Mike ook al zo leven en dat het helemaal niet erg was. Hij zei dat hij ooit in een gebed
toestemming had gevraagd aan God en dat Hij het goed vond. En dat bleek ook wel, anders had de
Here hem wel gestraft! Het was blasfemie van de ergste soort!

En hij zei dat het al een hele tijd zo was tussen Mike en hem en dat ze nog nooit zo verliefd waren
geweest als nu. Ik kreeg alles over mij heen en ik kon er niet eens tussenkomen…. Toen hij zag hoe
erg ik er van schrok ging hij er helemaal mee door en vertelde hij in details hoe hij en Mike…..
Hij eindigde met te stellen dat niemand zijn liefde voor Mike zou kunnen beëindigen. Dat hij zijn hele
leven van Mike zou houden en dat hij ook altijd met hem het bed zou blijven delen. En als ik niet in
zou binden, zou hij zo snel mogelijk bij mij weggaan. Uiteraard om dan hier met zijn koffer en spullen
aan te kloppen. Hij had iets triomfantelijks over zich. Geen schaamte, niets. Het leek er op dat hij het heeft
zitten opkroppen en dat alles nu in één keer tot ontlading kwam. Hij zei zelfs dat hij helemaal niet
bang was om voor het aangezicht van God te verschijnen!

Ik heb gelijk actie ondernomen. U begrijpt dat ik hier niet kan blijven! Ik weet niet of u weet heeft
van deze schandelijke relatie tussen Mike en Kyle, ik ga uit van niet. Maar ik zal hem hier en voor
altijd beëindigen. Ik weet niet of de Heer mij of Kyle ooit nog zal vergeven. We kunnen ons alleen nog
maar aan Zijn genade overleveren.”
“Ik …… ik weet werkelijk niet wat ik moet zeggen. Ik heb dit echt nog nooit gehoord. Ik heb er ook
nog nooit iets van gemerkt. Wat verschrikkelijk. Die jongens gooien hun eigen glazen helemaal in,
met dat onwenselijke gedrag. Ik ben met stomheid geslagen. Het is dat hij al naar bed is, anders had
ik hem er met zijn haren bijgesleept.”

“Onwenselijk gedrag? Mevrouw Young, het is vulgair, pervers, twee jongens die elkaar…. bezoedelen.
Bezitten. Mannen die dergelijke handelingen verrichten worden door God bestempeld als verloren
voor het Hemelse Rijk. Ik kan u wel zeggen: zo heb ik mijn zoon niet opgevoed.”
“U denkt toch niet dat wij onze zoon wél zo hebben opgevoed? Mijn dochter heeft ook altijd gewoon
vriendjes gehad. Het is buitengewoon onfortuinlijk dat dit zo is ontstaan. Ik zal morgen met Mike…”
“Mevrouw Young, ik geloof niet in een opzet van uw zijde. U heeft Kyle altijd goed opgevangen. Als u
aanwezig was. Daar zal ik u voor bedanken. Maar verder heeft dit huis voor mij een hele donkere
kant gekregen, dat begrijpt u.

En ik zal Kyle helemaal moeten laten deprogrammeren. Zo werd het tenminste genoemd. Hij zal
terugkeren naar de Here Jezus en daarom is het goed, dat ik een andere baan heb geaccepteerd en
dat wij verhuizen naar een andere staat. Ik wens u het beste, ik kan zelf mijn weg naar de uitgang
vinden.”

avatar van musician
geplaatst:
Hoofdstuk 5

“Mike, kun je niet even stoppen met huilen. Ik word er helemaal naar van.” 
“Ik huil helemaal niet meer.” 
“Je hebt rood betraande ogen en je haalt je mouw langs je gezicht om het droog te maken.” 
“Wat kan het je schelen!” 
“Ik zou je graag willen troosten. Ik vind het heel erg vervelend je zo verdrietig te zien. En vooral te
horen.” 
“Als jullie me toen niet thuis hadden gehouden voor straf, had ik hem voor zijn verhuizing nog
gewoon kunnen spreken.” 
“Je weet helemaal niet hoe het zou zijn afgelopen. Wij wisten het ook niet, dat ze dezelfde dag al
waren vertrokken. En waar naar toe. We hebben nadat Kyle’s moeder hier is geweest twee jaar niets
meer van ze gehoord.

Ik zou je hebben aangeboden om samen zijn graf te bezoeken. Als we hadden achterhaald waar hij
zou zijn begraven. Maar Kyle is gecremeerd lees ik in de kaart, dus er is niets tastbaars meer dat aan
hem herinnert. Wist je eigenlijk, dat zijn doopnamen Joshua Aaron waren?"
“Er is niets meer van hem over, bedoel je. Gewoon de fik er in en daarna van de aardbodem
verdwenen. Alsof hij nooit heeft bestaan.”  
“Maar je hebt hem nog wel in je hoofd en in je hart. We hebben foto’s van hem, ook van toen hij nog
meeging op vakanties.” 
“Ik ga, naast jullie, ook God nooit vergeven. Hij is een ordinaire jongensmoordenaar. Hij bestraft ze
door ze ongeneselijke ziektes te geven als er blijkbaar dingen gebeuren die hij niet wil.” 
“Je weet dat we hier in huis niet in God geloven. Je bent ook nog nooit naar de kerk geweest. Het is
echt onzin wat er in de bijbel staat. Om heel veel redenen. We hoeven het niet over alles eens te zijn.
Maar hierover zijn je vader en ik het zeker wél eens.”

“Dat kan ook nog. Dat hij specifiek mij wil straffen omdat ik goddeloos ben. Dat is dan ook jullie
schuld. En een win-win voor hem. Straf omdat hij, wordt gezegd, een liefde tussen twee jongens niet
ziet zitten en straf omdat dit een huis is zonder geloof. En wie is er weer de dupe. En wie komt er
nooit meer terug.” 
“Waarom zou de Heer jullie eerst jarenlang je gang laten gaan, jullie daarna uit elkaar drijven en dan
vervolgens na twee jaar alsnog beslissen om Kyle te laten overlijden? Er zit geen logica in. Als je er
zogezegd op tegen bent, als God zijnde, maak er dan gelijk een einde aan. Hij had er bij de schepping mee kunnen beginnen door uit te sluiten dat jongens gevoelens voor elkaar zouden kunnen krijgen.

Kyle’s moeder zei toen ze hier was dat hij, voor hij met jou een relatie begon, toestemming had
gevraagd aan God. En dat Hij het goed zou hebben gevonden. Volgens Kyle. Heeft hij je daarover wel
eens wat verteld?”
“Kyle ging alleen op zondag één keer naar de kerk. Om zijn moeder te plezieren. Hij geloofde ook
helemaal niet in God. Hij bad hier niet voor zijn eten, dat wilde hij niet. En zeker niet alleen bidden,
dat dan iedereen stil moest zijn. Ook op vakantie in Aspen bad hij niet. En hij ging zeker niet op zoek
naar dat kleine kerkje voor een dienst op zondag. Dat weet je ook.”
“Misschien wil je een mooie foto van hem uitzoeken en het hier in een lijstje op je kamer zetten. We
hebben nogal wat vakantiefoto’s waar hij ook op staat. Dan kun je hem elke dag even zien.

Mike ik zou het heel vervelend vinden, als de rouwkaart van invloed gaat worden op je eindexamen.
Je bent al jong omdat je zo laat jarig bent. Maar je wilt komend jaar naar de bachelor academie voor
medische wetenschappen voor het halen van punten om over een paar jaar toegelaten te kunnen worden tot de Universiteit van Los Angeles voor je medicijnen studie. Je hebt om naar de Bachelor opleiding te mogen ook hoge punten nodig, anders haal je het niet.”
“Wat kan mij die studie nog schelen.”
“Je moet door met het leven, Mike. Je kunt niet zomaar stoppen....... Ik vind het vooral ook vervelend dat we twee jaar niets hebben gehoord van Kyle. Waarom zou dat toch zijn geweest?”
“Hij was ziek!”
“Vanaf het begin? Zouden ze verhuisd zijn terwijl hij al ziek was? Waarom hebben ze niet eerder van
zich laten horen en sturen ze pas nu de rouwkaart? Weten ze ons nu pas weer opnieuw te vinden?”

“Kyle zou me nooit laten vallen!”
“Je weet niet hoe hij in…, waar woonden ze eigenlijk…., Fayetteville is ontvangen. Hoe het daar is,
wie hij daar allemaal is tegengekomen. God, helemaal in North Carolina. Het is vierduizend kilometer
hier vandaan! Hij zal vermoedelijk hebben gedacht, dat het een onoverbrugbare afstand was
geworden.
Dan begrijp ik nog niet waarom hij niet eerder even een kaartje heeft gestuurd. Dat was toch het
minste. Ook niet toen hij blijkbaar ziek was. Ik kan mij voorstellen dat hij het heel belangrijk moet
hebben gevonden dat jij wist dat hij ongeneeslijk ziek was.
Maar ogenschijnlijk was dat toch niet zo. En heeft dan in ieder geval zijn moeder na zijn overlijden
besloten ons een rouwkaart te sturen. Het probleem is, dat we het antwoord nooit meer zullen
horen, helaas….

Alsjeblieft, probeer je te herpakken. Denk aan je toekomst. Als je te weinig punten hebt op je
eindexamen mag je niet eens aan je bachelors beginnen. Wil je niet even bij ons beneden komen
zitten? Ik zit eigenlijk te wachten op Anne.” 
“Zit hij er ook?” 
“Ja, “hij” je vader zit er ook. Maar hij is bezig met een lezing voor morgen. Hij kan niet goed werken
als je al die tijd boven zit te huilen. Dan krijg je van mij wat warme melk voor wat bedrust. Ik geef je
liever niet iets om kalm van te worden, het is beter zelf weer wat bij te komen dan constant pillen te
nemen. En warme melk is goed voor alles.” 
“Ik wil geen warme melk. En ik kan ook niet naar beneden. Misschien als hij eerst naar zijn
studeerkamer ophoepelt. Weet je wat hij mij net heeft genoemd?” 
“Ik word ook erg verdrietig van jullie ruzies. Ik hoef het niet te weten. Je vader heeft geen enkele
fiducie in, hoe zal ik het zeggen, het liefdesleven dat je nastreeft. Hij is bepaald niet heel erg gelukkig
met alle ontwikkelingen in je jonge leven en alle bijbehorende onthullingen.

Hij is bang dat het je je hele leven lang zal achtervolgen. En hem daarbij. Hij is een wetenschapper, doet onderzoek. Dat weet je ook. Hij denkt dat hij alles weet op het gebied van de geneeskunde. Hij weet natuurlijk ook heel erg veel. Hij geeft niet voor niets lezingen door de hele Verenigde Staten.
Maar hij heeft geen medische verklaring voor je levenswensen. Daarom denkt hij dat het een
bevlieging is. Dat je later toch gewoon tegen een vriendin aanloopt en dan spijt krijgt van je
onbezonnen liefde voor mannen of jongens van je leeftijd.
 Hij denkt, dat je er van zult genezen.”
“Hij moet ook weten, dat er altijd al jongens en mannen als ik zijn geweest. Zolang de wereld al
bestaat.”

avatar van musician
geplaatst:
Hoofdstuk 6

“Professor Young, wat leuk en aardig om u te zien. Gaat alles goed? Ik heb uw laatste publicatie met genoegen zitten doorlezen.”
“Het was hopelijk niet te technisch?”
“Nee, helemaal niet. Onze school is een moderne school en ontwikkelingen in de medische wetenschap dienen nauw te worden gevolgd. Niet alleen door leerlingen maar zeker ook door docenten.”
“Gaat alles goed met uw bachelor opleiding, heeft u elk jaar nog een ruim aanbod van leerlingen?”
“Wij mogen zeker niet klagen, professor. Wij kunnen jaarlijks nog steeds een beleid zo uitzetten dat wij kunnen kiezen welke leerlingen worden toegelaten. We kiezen de besten, gebaseerd op de eindcijfers van de vakken waarin zij examen hebben gedaan. En dan wordt er natuurlijk gekeken naar de specifieke vakken. Geschiedenis vinden wij bijvoorbeeld minder belangrijk dan biologie en natuurkunde. Per slot van rekening kunnen uiteindelijk ook alleen de beste studenten naar de studie medicijnen op de universiteit.”

“Ik heb volledig begrip voor uw keuze, mevrouw Greene. Leerlingen met de vooropleiding van uw school zijn de meest gewilde voor alle ziekenhuizen in Los Angeles.”
“Als u dat maar weet!”
“Ik ehm……. Kan het zijn dat ik heb begrepen dat de inschrijving voor het komende jaar inmiddels is gesloten?”
“Ja, de High School examens zijn achter de rug. De cijfers zijn bekend, de diploma’s uitgereikt. Dan is er voor ons het moment dat wij een keuze kunnen maken uit de leerlingen voor het nieuwe seizoen. En dat nieuwe schooljaar is inmiddels al weer volgeboekt. De rekeningen voor de schoolbijdragen zijn ook de deur uit. Die moeten tijdig betaald zijn want wij moeten natuurlijk boeken inkopen. De leerlingen moeten tijd hebben om hun schooluniform te kopen.”
“Juist, u heeft helemaal gelijk. Ik…. Ik wilde eigenlijk komen kijken of er misschien toch niet nog een plek vrij is voor mijn jongste zoon, Mike. Ik ben bereid de school rijkelijk te belonen. Ik heb ook een uitleg voor u, waarom hij niet in eerste instantie kon worden aangemeld.”
“De zoon van zo’n beroemd chirurg! Ik zou normaal zeggen dat het een grote eer zou zijn als we hem hier zouden mogen ontvangen. Wat is er gebeurd?”

“De waarheid is, dat hij op de Beverly Hills High School twee herexamens heeft moeten doen en op de uitslag heeft moeten wachten.”
“Dat is geen sterk begin.”
“Hij heeft op het eh…. persoonlijke vlak nogal wat voor zijn kiezen gehad, in de aanloop naar het examen. Hij heeft te maken gehad met het overlijden van zijn allerbeste vriend. Hij heeft, volgens eigen zeggen, een dramatische ervaring met een klasgenote achter de rug waarover hij alleen niet in details wil treden. En zo zijn er nog wat zaken geweest die hem even uit balans hebben gebracht.”
“Een liefdesgeschiedenis met een klasgenote?”
“Was dat maar waar…. Hij heeft op de Beverly Hills High School alle klassen voorafgaand aan het eindexamenjaar glansrijk doorlopen omdat hij zo goed kan leren. Mike moet alleen weer even goed op de rails worden gezet. Hij heeft z’n herexamens wel weer goed gemaakt.”
“Als het maar niet van invloed is op zijn studieresultaten. Geen criminele activiteiten?”
“Ach hemel nee. De jongen is nog nooit in aanraking geweest met justitie. Hij weet niet eens hoe een agent er uit ziet, bij wijze van spreken.”
“Maar is het eindresultaat van zijn High School diploma alles bij elkaar goed genoeg om een extra plaats op onze school te krijgen?”

“Ongetwijfeld. U weet dat mijn ziekenhuis en uw opleiding dringend aan nieuwe gesprekken toe zijn, met betrekking tot stages, vergoedingen en onderlinge samenwerking. Ik wil graag voorstellen dat ik namens het ziekenhuis de gesprekken verder ga oppakken. U weet maar nooit wat dergelijke onderlinge gesprekken nog aan extra faciliteiten voor uw opleiding kunnen opleveren.”
“Begreep ik nu goed dat uw zoon ook nog erg jong is?”
“Ja, hij is in ieder geval vaak bijna een jaar jonger dan de oudste andere leerlingen omdat hij pas eind augustus jarig is. Was hij een week later geboren, dan had hij pas het jaar daarna naar school kunnen gaan. Daardoor is hij altijd al één van de jongsten in zijn klas geweest.”
“Dat scheelt gemiddeld dus al gauw vele maanden met de meeste andere leerlingen. Denkt u dat hij goed in staat is om de moeilijke leerstof gemakkelijk tot zich te nemen? Hij is in vergelijking met de andere studenten bijna nog een kind…”

“Mevrouw Greene, hij kan geweldig leren. Daar hoeft het helemaal niet aan te liggen. Hij heeft zich vast voorgenomen om in de voetstappen van zijn ouders te treden. Als u bereid bent hem aan te nemen op uw opleiding, waarom, als u er aan zou twijfelen, neemt u hem zelf niet onder uw hoede als coach en decaan?
Ik zeg niet dat hij speels is, maar een goede leidende hand, iemand die niet aarzelt hem te zeggen waar het op staat en hem voldoende weet te motiveren door te gaan met de lessen, maakt hem in de toekomst een topchirurg. Waar u echt eer van uw werk van zult hebben.”
“Ik zal alle moeite hebben om hem hier te plaatsen, laat ik dat voorop stellen. Ik zal mijn invloed moeten aanwenden en de studieresultaten ondersteunen mij niet. Ik doe mijn best. Maar u begrijpt, dat ik van uw ziekenhuis wel wat verwacht. Ook op het gebied van sponsoring van diverse sportactiviteiten van onze school. We zullen dat nader in ogenschouw nemen.”
“Uiteraard ben ik u nu al op voorhand dankbaar voor uw inspanningen. En ik zie de gesprekken graag tegemoet.”
“U heeft hier een inschrijfformulier voor Mike. Hij moet het deze week zelf invullen en persoonlijk bij mij komen inleveren.”

>

“Dus u bent de jongeheer Young, als ik het goed begrijp? De zoon en jongste telg van een beroemde chirurg hier in de stad.”
“Jawel mevrouw.”
“Je bent al een lange jongen, je kijkt over mij uit. Je moet nog achttien worden eind augustus, lees ik. Je lijkt me een hele nette jongen, maar je hebt niet echt het uiterlijk van je vader.”
“Misschien lijk ik meer op mijn moeder.”
“Je hebt ook nog zo’n hele bos haar, daar zie ik bij je vader ook niets van terug. Denk je dat je het nog laat knippen voor je hier naar toe komt of is het de laatste mode?”
“Ik heb het altijd wel een beetje lang.”
“En dan ben je nog zo heel erg jong. Ga je eigenlijk niet liever naar buiten, naar het strand en de zee met vrienden, in plaats van dat je hier zo hard moet studeren?”
“Misschien kan het wel allebei. Dat je studeert maar dat je toch ook af en toe naar het strand kan.”
“Een knappe jongen als jij heeft vast ook al een vriendinnetje?”

“Eh, nee. Eigenlijk niet nee.”
“En werk je nog wat bij, om een zakcentje te verdienen zodat je af en toe wat kunt kopen voor jezelf?”
“Ik heb afgesproken dat ik op deze bachelors opleiding niet hoef te werken, dat ik alleen maar hoef te leren. Als ik dan goede cijfers heb, krijg ik gewoon een vergoeding van mijn ouders.”
“Zo, dat is ook niet iedereen gegund… Ik geloof wel dat je aardige ouders hebt.”
“Eh…. dat valt wel mee denk ik.”
“Je vader neemt je toch vast wel overal mee naar toe? Naar concerten of een museum. Je bent z’n enige zoon!”
“We gaan wel samen op vakantie. Hij heeft het vaak druk. Meestal….. meestal doe ik eerder wat met mijn moeder.”

“Ja, je lijkt me ook echt wel je moeders lievelingetje…. Als ik zo nog eens goed kijk. Ik moet Mike, beoordelen of je wel of niet al naar deze bijzondere opleiding kan. Het voorportaal van de universiteit. Ga je er voor zorgen voldoende punten te halen om door te kunnen stromen naar de studie medicijnen, is de vraag. En hoe ga je er voor zorgen die te krijgen. Mag ik je cijferlijst en je diploma even zien?
“Alstublieft. Ik heb het een paar dagen geleden gekregen.”
“Ja ja. Juist ja. Ik zie het….. Mogen we samen, met elkaar, concluderen dat je heel erg hard je best moet gaan doen op deze opleiding? Waarom wil je eigenlijk zo graag naar deze school?”
“Omdat ik de beste chirurg van Amerika wil worden.”
“O, zit het al zo diep? Je wilt nog beter worden dan je vader? Ja, dan moet je inderdaad wel heel erg goed zijn en heel veel en heel erg lang leren. Ik zou zeker aanraden dat je vader en je moeder je gaan adviseren en helpen met je schoolwerk. Gelukkig weten ze er veel van.

Ik moet opbiechten dat het al gaat om een extra plaats, feitelijk is de school voor de eerstejaars al vol. En ik moet inschatten of je zo goed bent, als dat je vader heeft proberen te zeggen dat je bent. Je komt uit een echte artsenfamilie. Ze hebben allebei een zelfde soort van weg moeten afleggen. Je vader nog wel een iets langere dan je moeder. Maar goed, we weten dus met z’n allen waar we over praten. Je ouders hebben talent genoeg.
En dat trekt je nu nog net over de streep. Ik denk dat je wel een goede dokter kunt worden. Maar je bent wel nog jong voor je leeftijd en je moet heel erg hard leren. Dat je zo jong bent, daar kun je niets aan doen. Maar je zult hier op school overdag moeten leren en ’s avonds ook thuis. En dan houden we de prestaties in de gaten. Alleen de allerbesten kunnen dokter worden, Mike. Je mag op deze school niet doubleren en ook bij te weinig punten, moet je van de school af.”
“Ik ben nog nooit blijven zitten.”
“Ja, dat is inderdaad goed. Ik heb in overleg met je vader besloten, je persoonlijk onder mijn hoede te nemen. Dan kijken we elke maand na, of het de goede kant op gaat. En dan moet het lukken. Dank je voor je inschrijvingsformulier. Wij zorgen voor boeken via het boekenfonds. En ik geef je een adres mee waar je een schooluniform kunt kopen. Hier is ook een lijstje met spullen die je ter ondersteuning van je schoolwerk ook moet aanschaffen. Je hebt nog wel even de tijd.
En ga nu dan maar weer snel naar huis om het goede nieuws te vertellen!”
“Dank u wel, mevrouw Greene!”

avatar van musician
geplaatst:
Dit boek was klaar, één maand voordat de Supreme Court in de VS een uitspraak deed inzake Roe v Wade inzake recht op abortus.
De intentie was een boek te schrijven over de verschrikkingen rond sodomiewetgeving in de VS in de jaren '50.
Om daar nog eens aan te herinneren.
Verondersteld werd, dat het woord sodomiewetgeving in 2022 zou zijn vergeten.
De uitspraak van de Supreme Court en de toelichting daarbij die is gegeven door opperrechter Thomas kan er toe leiden dat afzonderlijke staten in de VS er voor kunnen kiezen de oude sodomiewetgeving weer in te voeren.
Dat maakt dit boek plotseling beklemmend actueel.
Ook al gaat het over de jaren '50.
Zouden de Amerikanen deze wetten werkelijk terug willen hebben.
De schrijver leeft mee met en kijkt onpartijdig door de ogen van alle hoofdpersonen in dit boek, hoofdzakelijk gevuld met dialogen.

avatar van musician
geplaatst:
Hoofdstuk 7

“Hij was zo …… ontzettend lief, professor Kimmerich. En we hadden nooit ruzie. Soms, misschien af en toe bij een spel of bij het tennissen. Maar niemand mag het weten. U moet het voor u houden. Anders moet ik misschien wel van school af.”
“Mike, ik kan je zeggen dat je niet van school hoeft voor een oude relatie waarvan niemand weet heeft. Heb je er nog steeds zoveel last van dat hij is overleden dat het je goed leren in de weg staat? Je kunt ook nog studiebegeleiding aanvragen voor na school.
Wil je eigenlijk nog wat eten? We hebben een eetafspraak en we praten meer over heden en verleden dan dat we wat opscheppen. Wil je nog een glas witte wijn?”
“Het is……. Ik heb ook helemaal niemand meer om mee te praten over dit soort dingen. Mijn ouders natuurlijk niet, die wijzen het volledig af en die begrijpen er niets van. Ik sta er mooi op, als ik tegen een andere student hierover zou beginnen. Op mijn zwemclub zien ze me al aankomen. En ziet u mij dit al overleggen met mijn decaan, mevrouw Greene?”

“Je zou gewoon je en jij tegen me zeggen Mike. Vanavond zijn we elkaars gelijken. Nee, eigenlijk zie ik je dit niet bespreken met mevrouw Greene. Op Kyle komen we zo dadelijk terug. Maar er waren nog meer dingen gebeurd voor je het schooljaar op onze opleiding zou beginnen, zei je?”
“Ja. Maar dat heb ik ook nog nooit aan iemand verteld, alleen mijn ouders weten er heel oppervlakkig van. Geen details. Ik schaam me er ook een beetje voor. Ik weet ook niet of ik het droog kan houden en of ik het wel durf te zeggen. Ook al ken ik u, of je bedoel ik, nu wat beter.”
“Ik kan je garanderen dat alles wat je tegen mij zegt, binnen deze vier muren blijft. Ik denk eigenlijk dat het onverstandig is als je nog veel langer blijft lopen met alles wat je hebt meegemaakt en wat je aan niemand kwijt kan. Tot nu aan toe. Het kan heel goed de oorzaak er van zijn dat je je niet goed kunt concentreren en dat daardoor je resultaten ook achter blijven.
Je moet verder met je leven, je moet vrij van zorgen kunnen studeren en goede cijfers halen. Je bent, dat denk je, anders dan anderen en moet daar ook mee leren leven. Daar komen we later nog wel op. Maar kom in ieder geval voor nu met je verhalen naar mij toe, je moet het toch kwijt en vanavond heb je alle ruimte.”

“Ik weet ook niet waarom mij dit allemaal overkomt. Misschien heb je wel gelijk. Oké. Ik ben een maand of zoiets voor het examen verkracht door een meisje uit mijn klas. Na het verlies van Kyle is dit mijn meest gruwelijke ervaring tot nu toe. Er was een meisje in mijn klas, die al een keer was blijven zitten en een keer gezakt was voor haar diploma, die huiswerkhulp nodig had voor biologie.
Zij woonde ook in de buurt van de school. Ze had, als ze het had gevraagd, misschien seks kunnen hebben met elke jongen uit mijn klas. Maar ze koos mij. Ik wist veel van biologie. Ze nodigde me bij haar thuis uit om dus te helpen met school. Er was voor de rest niemand thuis. We waren op haar slaapkamer, waar ze volgens eigen zeggen altijd studeerde, toen ze vroeg of ik nog wat wilde drinken.
Ze ging het halen. Toen ze weer terug kwam was ze compleet naakt. Ik werd helemaal misselijk. Ze…… kwam naar binnen, draaide de sleutel om van haar kamerdeur, liep naar het raam en gooide de sleutel via een kier naar beneden. Ik heb dit al honderd keer opnieuw beleefd.
Toen zei ze dat ik mij ook moest uitkleden. Wat denk je! Ik….geloof dat ik toen ook moest huilen. Ik zei dat ik weg wilde, dat ik van jongens hield. Toen pakte ze uit een la een levensechte revolver. Ik dacht eerst dat het nep was. Ze richtte het op mij. Ik wilde me nog steeds niet uitkleden.
Toen schoot ze op de muur. Er kwam een heel gat in. Ik moest me wel uitkleden. Al mijn kleren propte ze door het raam ook naar beneden, in de tuin. Behalve mijn onderbroek. Ze heeft nog mijn armen aan het bed vastgebonden. Ze zou niet eerder stoppen, zei ze, totdat ik….”

“Jezus…..”
“De rest kun je raden. Ze heeft vlak na de daad nog foto’s van mij genomen. Zodat ik niets tegen iemand zou durven zeggen. Toen pakte ze een sleutel van de kamer uit een andere la en zei dat ik weer naar huis moest. Ik moest in mijn onderbroek naar buiten en daar al mijn kleren weer aantrekken.
Niemand gelooft een jongen, als hij zegt dat hij door een meisje is verkracht. Ik zou dit verhaal ook niet geloven. Ik durfde eerst niet meer naar school. Ik ben twee dagen thuis gebleven. Mijn moeder zei daarna dat ik niet ziek was en wilde dat ik weer naar school ging. Ik heb geprobeerd het uit te leggen…. Ik denk dat ze het met een korreltje zout nam.
Ze weet dat ik van jongens hou. Misschien dacht ze dat ik stoer wilde doen door met een verhaal over een meisje te komen. Volgens haar was de beste oplossing gewoon weer naar school te gaan en haar te confronteren met haar gedrag. Ze had geen idee en ik durfde niks te zeggen.
Toen ik ’s morgens op school kwam zat dat meisje bij het eerste uur al vals naar mij te lachen. “Ik geloof dat ik zwanger ben” kwam ze fluisterend tegen me zeggen. Ik heb overgegeven in de jongens wc. Maar ze heeft geen examen gedaan. Ze kwam op een dag gewoon niet meer naar school.”

“En je hebt hier verder met niemand over kunnen praten?”
“Nee. Met niemand. Ik ben nog steeds bang, dat ze over een tijdje met een baby voor de deur staat.”
“Nou, dat kan niet zo heel erg snel gebeuren, Mike. Dat zou dan wel heel toevallig zijn. Ik denk dat ze dan ook al eerder op de stoep zou hebben gestaan. Het examen is ook al weer bijna een half jaar geleden. Dat had je dan wel geweten. Het hele geval is naar mijn inschatting eigenlijk ernstig genoeg om aangifte te doen bij de politie.”
“Nee, dat wil ik niet. Ze geloven me niet. Ze gaan me uitlachen en zeggen dat ze dat ook wel zouden willen. En ze gaan misschien wel verder graven in mijn leven. En wat heb ik voor bewijs.”
“Ja, als je het zo stelt. Ik begrijp je probleem en heb er ook niet zo snel een oplossing voor. Gelukkig heb je het nu in ieder geval kunnen vertellen. Ik hoop dat dat dan maar enige opluchting geeft.”
“Ik kon, gecombineerd met de dood van Kyle, bijna niet meer leren. Ik kon gewoon geen boeken meer openen. Ik heb toen twee examens verknald. Voor andere had ik niet zulke hoge cijfers als normaal. Toen moest ik twee keer een herexamen maken.”
“Je mag van geluk spreken dat mevrouw Greene je hier heeft toegelaten. Vermoedelijk omdat je ouders allebei arts zijn en één daarvan Andrew Young is. Ik hoop dat meer je bespaard is gebleven?”

“Nee, helaas niet.”
“Toen ik eindelijk klaar was met de herexamens, had ik nog een maand vrij voor een bijbaantje. Strandwachter op het strand van Los Angeles. Een eigen post. Ik kan goed zwemmen en heb mijn diploma’s. Kijken of er niemand in het water in de problemen komt. Kleine kinderen weer bij hun ouders brengen. Tussen twaalf en twee had ik pauze.
Dan kwam iemand mij even vervangen. Na een week, kwam er een jonge man bij mijn post. Een beetje een gespierd type. Ik hoorde later dat hij drieëntwintig was. Hij zat in één van de bungalows verder op aan de boulevard. Eigenlijk was het huis van zijn grootouders maar die waren er niet. Hij vroeg of ik het wilde zien. Het klikte. Ik ……. ging met hem mee. Hij was mijn eerste contact na Kyle. Ik had daar eerst best moeite mee.
Na een week van tussen de middag bezoekjes, vraagt een patiënt van mijn moeder zich af, die zo’n beetje aan de overkant woonde, waarom ik daar toch elke middag naar binnen ging. Ze geeft het door aan mijn moeder, die ze daar speciaal voor is gaan opzoeken in haar praktijk. Kun je je voorstellen, dat je dat doet! De volgende dag ontdekt mijn moeder ons min of meer tussen de lakens toen ze polshoogte kwam nemen. En hij was best een aardige jongen.

Ik moest gelijk mee naar huis. Weer eens fikse ruzie natuurlijk. Het baantje is per direct opgezegd en ik mocht bijna de rest van de vakantie niet meer naar buiten. Nou ja, eigen tuin en zwembad dan en een week logeren bij een oom. Een broer van mijn moeder. Zodat ik een tijdje bij ze uit de buurt was. Pas een week voordat ik hier kwam, gingen we inkopen doen voor het nieuwe schooljaar. En kleren kopen. En de volgende week al moest ik mij hier melden.”
“Heb je hem daarna nog een keer gezien?”
“Nee, ik durfde niet meer terug.”
“Ik moet zeggen, dat dit natuurlijk niet allemaal zulke hele goede ervaringen zijn. Dan druk ik mij voorzichtig uit. Ik denk zelfs dat het hele heftige ervaringen zijn. Ik heb echt met je te doen. Al die zaken werken natuurlijk psychisch ook behoorlijk op je door, ik heb alle begrip voor je situatie. Het is wel jammer, dat er voor jongens van jou leeftijd helemaal niets is.
Daar is Los Angeles, of welke stad dan ook, helemaal niet op ingericht. Het uitgaansleven is alleen maar afgestemd op “jongen versiert meisje”. Net als de talrijke dansclubs die de stad rijk is. Je zou voorlichting moeten krijgen, een plek om ervaringen uit te wisselen. Hulpverlening waar nodig. Je zou jezelf er beter tegen moeten kunnen wapenen. Gesprekken met jongens die ook zijn als jij.

Heb je nog vrienden in de buurt waar je woont of heb je vrienden overgehouden aan je High School?”
“Geen blijvende. Het feit wie mijn ouders zijn en dat mijn familie nogal wat geld heeft, heeft me geen buitenstaander gemaakt. Iedereen op de High School wist van mijn relatie met Kyle. Je kunt je een voorstelling maken wat er in de loop van de tijd allemaal tegen mij gezegd is en in het openbaar gesuggereerd.
Toen Kyle van school was ben ik daar nog wel een tijd over gepest. Ik ging wel mee met klasgenoten naar het strand of soms naar de stad om wat te drinken. Maar de gesprekken draaiden meestal inderdaad alleen uit op het versieren van vrouwen, daar over opscheppen en dronken worden.”
“En ze kunnen je toch ook niet afstoten om je uiterlijk Mike, laten we eerlijk zijn! Je zou eigenlijk een club moeten hebben voor homoseksuele jongeren. Een club die jongeren overal voor kan helpen. Maar zoals gezegd, ik weet dat die er niet is in Los Angeles. Daar durft niemand z’n vingers aan te branden. Voor je het weet, eindig je in de gevangenis, een psychiatrische inrichting of bij mensen van een religieuze instantie. Ik weet niet wat erger is van die drie.
Ik kan mij nu ook heel goed voorstellen, dat je schoolwerk bepaald nog niet gaat zoals je dat graag zou willen.

Ik moet je ook een bekentenis doen, daarom heb ik eerst bij je even de kat uit de boom gekeken en je nader aanschouwd. Maar ik dacht wel je juist te hebben ingeschat. En dat blijkt. Daarom heb ik je ook uitgenodigd voor een gesprek tussen alleen jou en mij.
Mike, ook ik moet natuurlijk heel goed uitkijken, wat ik zeg en wat ik doe. En met wie ik omga. Jij bent eerlijk tegen mij geweest, ik zal ook eerlijk tegen jou zijn. Ik hou ook van mannen. Al mijn hele leven, net als jij. Zoiets verdwijnt niet als je ouder wordt.
Je moet ook zeker niet denken, dat je daar helemaal alleen in staat. Want dat is dus niet zo. Je had je vriend Kyle, alvast om mee te beginnen. Maar er zijn meer jongens en mannen als jij en ik. Alleen, bijna niemand durft daar voor uit te komen, laat staan dat ze een relatie met elkaar beginnen.
Als de school zou weten, dat ik bijvoorbeeld een vriend zou hebben met wie ik samenwoon, word ik direct ontslagen. Uit angst voor de leerlingen, zouden ze er bij zeggen. Want ja, als je er voor kiest om met een man samen te wonen ben je natuurlijk gelijk een gevaar voor alle mannelijke leerlingen op school.
En zo blijft het een heel cluster aan vooroordelen en discriminatie. Het wordt gelinkt aan illegale praktijken en zit in de hoek van de criminaliteit. Elke staat in Amerika heeft een uitgebreide sodomie wetgeving zoals dat heet. Ook wij hier in Californië. Die wet verbiedt, heel in het kort, dat mensen van hetzelfde geslacht seks hebben met elkaar.

En dat is dan niet het enige. Er hangt gelijk aan vast dat je mag worden gediscrimineerd, openbare gelegenheden uitgegooid. Je mag geen ambtenaar zijn. Je krijgt geen woning toegewezen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Dat staat dan nog los van hoe mensen je in het algemeen behandelen. Wat ze tegen je zeggen.
Ik sta in het appartementencomplex waar ik woon bekend als weduwnaar. Ik heb een verouderde foto van een vrouw in mijn kamer staan. Mijn overleden vrouw voor iedereen. Ik heb er nog een gouden trouwring bij gehangen die ik tweedehands heb gekocht. Als zogenaamd bewijs dat ik getrouwd ben geweest. Feitelijk is degene die op de foto staat een zus van mij. Maar zo te leven maakt het er allemaal niet gemakkelijker op!

Ik geloof alleen wel, dat er een klein beetje licht zit aan het einde van de tunnel. Er worden veel processen gevoerd tegen die wetgeving. Soms wordt er wat gewonnen, soms verloren. En ik hoop van ganser harte, dat jouw generatie meer en meer verbeteringen zal gaan doormaken.
Al die tijd dat ik hier met je praat zit ik heel erg in dubio, of ik je dit nu zal aanbieden of niet. Een en ander in combinatie in de hoop, dat je hierdoor betere studieresultaten gaat halen en wat beter in je vel komt te zitten. Kan ik je dit vertellen……
Oké, we geven het gewoon een poging. Mike. Op de Melrose Avenue is kort geleden een gelegenheid geopend voor mannen als jij en ik. Het wordt strak geleid om misverstanden te voorkomen. En om te zorgen dat er dagelijks geen politie-invallen zijn. Aan de buitenkant is het niet te herkennen als zodanig. Je kunt er wat drinken, praten. Je kunt er je gevoelens kwijt onder gelijkgestemden.
Je komt er niet zomaar tussen. Je moet natuurlijk homo zijn, je moet lid worden. Het zit hier in Hollywood dus vrij dichtbij. Het betekent ook, dat er wel wat mensen uit de filmwereld zijn te vinden. Op zich allemaal ook best interessant.

Waarom ik aarzel, is je leeftijd. Ik zou ook niet willen dat je wordt lastiggevallen. Aan de andere kant wordt daar ook streng op toegezien, dat dat niet gebeurt. Maar zou je er voor voelen om met deze mensen in aanraking te komen? Ik moet je natuurlijk eerst introduceren bij de eigenaresse, Helen Branson. Misschien wil ze je eerst zelf even spreken.
En als je dan eenmaal lid bent geworden, heb je gelijkgestemden in een gezellige setting waar je wat kunt drinken.”
“Ik zou er wel interesse in hebben. Ik kan altijd eerst gewoon eens rondkijken of het wat is. Ik ben vrij om te gaan en te staan waar ik wil.”
“Er zitten nog wel wat haken en ogen aan. Je identiteit wordt niet bekend, je mag alleen je voornaam geven. Of een verzonnen voornaam. En ik ga dus eerst voor je praten.
Het heet overigens de Windup Bar.”

avatar van musician
Het volgende hoofdstuk kan niet worden geplaatst, zonder eerst een eerbetoon aan en een diepe buiging voor Helen Branson, eigenaresse van de Windup Bar.

https://www.tangentgroup.org/wp-content/uploads/2017/08/HelenBranson-214x330.jpg

De eerste gelegenheid annex bar voor homo's in Los Angeles.
In haar hoedanigheid is Helen Branson niet alleen een robuuste pionier geweest die ongelofelijk haar nek heeft durven uitsteken, maar is ze tevens een zorgzame moederfiguur geweest voor al haar "jongens" die sinds 1950 bij haar over de vloer zijn gekomen.
Ze was "streng doch rechtvaardig" en ik heb, met relatief weinig informatie over haar, geprobeerd een zo eerlijk mogelijk en waarheidsgetrouw beeld van haar te schetsen.

avatar van musician
Hoofdstuk 8

“Ik kan het, mevrouw Branson.”
“Ach, weet je het zeker schatje? Ik heb nog nooit zo’n jonge barman gehad. Kun je me garanderen
dat je ouders binnenkort niet op de stoep staan om je op te halen?”
“Ze weten helemaal niet dat ik een paar weken geleden lid ben geworden van de Windup Bar.”
“Je hebt helemaal geen ervaring, maar ik kan je wel goed gebruiken. Ik wil zeggen noem mij maar
Helen, maar ik ben zelfs nog wat ouder dan je moeder. Ik ben een gescheiden vrouw en pas oma
geworden!”
“Het geeft niks dat u ouder bent dan mijn moeder. Als u zegt dat Helen goed is, dan doe ik ook
Helen.”
“Ik denk dat je er op woensdag wel een succes van kunt maken…. Lang, dun en lekker. Lieveheren...”

“Wat bedoelt u?”
“Ach jongen… Ik praat in mezelf. Dat krijg je op mijn leeftijd! Je moet er op letten dat de mannen niet
opdringerig worden maar dat kan ik geloof ik wel aan je overlaten. We zullen alles nog een keer
doornemen.
We gooien de boel open om zeven uur, je bent er zelf om kwart voor. Om kwart voor twaalf is er
voor de stamgasten een laatste mogelijkheid wat te kopen. Dan gaat de bar dicht en krijgen de
mensen de gelegenheid om te vertrekken. Je kunt je daarna ook omkleden en naar huis gaan.
Om twaalf uur gaat de boel op slot. Anders krijg ik last met de politie.
Pete doet als laatste de deur achter zich dicht. De volgende ochtend komt de schoonmaakploeg,
wordt alles weer bijgevuld en ververst. Maar daar hoef jij dan niks aan te doen. Anders dan dat je op
je avond de bar zo goed mogelijk schoon houdt. Want anders koopt er niemand wat bij je. De
ervaring is dat iedereen vrij gemakkelijk vanuit zichzelf weggaat. De portier controleert bij
binnenkomst of iedereen lid is.

De uitsmijter zet iedereen uit de zaak die we er uit willen hebben of wie dronken is en lastig wil gaan
worden. Dat is gelukkig bij jullie soort van mensen niet zo vaak het geval, niemand wil opgepakt
worden door de politie. Hij bestelt ook taxi’s voor mensen die eh… anders niet goed meer weten hoe ze
thuis moeten komen.
Ik wil ook geen dronken man achter de bar, als je dat maar goed weet. Je mag van mij twee drankjes
per uur. Maximaal één daarvan alcoholisch. Je zult wel wat aangeboden krijgen. Dat mag wel, maar
neem dan een klein glas, reken af voor een heel glas. En zeker geen sterke drank. Je moet ook nog
naar huis dus ik wil zeker geen ongelukken. Ben je eigenlijk altijd met de auto? Dat kan ik niet eens
betalen.”
“Ik mag altijd de auto van mijn moeder lenen.”
“Je moeder? Heeft je vader dan ook nog een auto?”
“Ja, maar daar mag ik nog niet mee rijden.”
“Lieve help. Voor het geld hoef je het zeker niet te doen om hier te staan? Dan wil ik zeker geen
misdragingen inzake drankgebruik! Ik voel me nog verantwoordelijk ook, door je in de Windup Bar te
laten werken!

Enfin. Je kunt je achter omkleden en je dure jongenskloffie omruilen voor je barman kleding. Ik ben uitgegaan van de maten die je hebt opgegeven. Zorg dat je er netjes mee uitziet. Er is ook nog reserve kleding voor je, als je per ongeluk nat wordt als er drank over je heen gaat. Kleed je na je dienst achter weer om, ik zorg altijd voor schone kleding voor de week er na.
Je kent inmiddels de namen van de meeste drankjes. Je weet ook in welke glazen ze allemaal
moeten. Glazen staan boven je hoofd boven de bar en reserve glazen staan hier in de kast naast de
koelkast. Je rekent af zoals het hoort. De prijs van het drankje gaat in de kassa. De rest gaat in de
fooienpot. En bij valsspelen vlieg je er uit. Want die fooienpot wordt eerlijk verdeeld tussen iedereen
die hier werkt.”
“Ik ben eerlijk Helen.”
“Extra ijs staat achter. Je verlaat niet je plek, behalve dan voor een sanitaire stop. Dan vraag je of ik
even op kan letten. Ik loop als gastvrouw de hele tijd door de zaak. Ik praat met mensen en ik zorg
ook dat bijvoorbeeld op de tafeltjes wat te knabbelen blijft staan. Omdat je achter de bar moet
blijven staan, kun je Pete ook vragen spullen van achteren te halen en kratjes met lege flessen daar
neer te zetten. Je weet hoe de kassa werkt. Laat hem niet onbeheerd open staan! Hou goed de lijstjes met bestellingen bij van mensen die aan het einde van de avond willen betalen.

Ik vind dat je netjes bier tapt, Mike. Je weet ook hoe je een leeg vat moet afsluiten en een volle weer moet aansluiten. Zorg dat alles rond de tap en aan de bar een beetje droog en netjes blijft. Alle flesjes met drinken staan natuurlijk in de koelkast. Hou in de gaten of de voorraad genoeg blijft. Cliënten willen geen lauwe drankjes. Op de vloer onder de bar staan de kratten. Daar kunnen de lege flesjes natuurlijk weer in. Zorg dat je daar niet over valt en laat niemand het ook zien. Dat staat zo slordig.
We hebben een jukebox en een sigarettenautomaat. Zorg dat je daar wisselgeld voor in je kassa
houdt. En de leden kunnen ook sigaren kopen. Bolknak, Cubaanse en cigarillo’s. Die staan in het rekje
daar, tegen de muur. Tijdschriften en kranten staan in de bar. Daar hoef je allemaal niet voor te
zorgen, ik vul alles bij. Meestal laten de mensen ze op hun tafeltje liggen. Maar dat ruim ik wel op. Ik
ben natuurlijk aanwezig, je kunt me ook op je avond nog van alles vragen.”
“Ik denk dat het helemaal goed gaat komen.”
“Schenk de glazen niet te vol, ik heb het geld niet op mijn rug groeien.”
“Nee Helen, ik begrijp wat je bedoelt.”

“En dan nog even dit, met al je jeugdige schoonheid. Wat er ook gebeurt, als we van deze bar een
succes willen maken en niemand daarmee tegen het hoofd willen stoten, moeten we ons strikt aan
wat regels houden. Ik kan mij niet veroorloven dat de zaak wordt gesloten.
Dat betekent, dat jij en de cliënten met z’n allen weten wie jullie zijn en waarom jullie specifiek naar
de Windup Bar komen in plaats van alle andere gelegenheden in Los Angeles. Jij weet dat ook heel
goed.
En daarom kan ik hier ook niets hebben rond enige seksuele activiteiten van wie dan ook. Geen
gedoe in deze bar. Ik wil van niemand iets horen over onderlinge afspraakjes van mannen om met
elkaar mee naar huis te gaan.
En dat geldt zeker voor een net achttienjarige barman die ik persoonlijk onder mijn hoede heb
genomen. We houden het zuiver, de Windup Bar is één van de weinige clubs waar mannen of
jongens met liefde voor mannen of jongens wordt getolereerd door de gemeente. Volgend jaar
hopelijk officieel.

Het is hier, zeg ik ook tegen iedereen, geen hoerenkast. Er mogen ook geen mannen naar binnen die
zich kleden als vrouw of zich opmaken als vrouw. Elke avond hou ik mijn hart vast dat het goed gaat.
Voorlopig houdt iedereen zich redelijk koest.
En voor een knappe jongen van achttien tussen al die mannen waarvan ik precies weet wat ze
denken als ze jou zien, en dat zag ik al toen je met die professor hier voor het eerst kwam, voel ik mij
extra verantwoordelijk. Heb je dit onderdeel van je werk goed begrepen?
“Ja Helen.”
“Heb je een vriend?”
“Ik eh….. ik had een vriend. Maar hij is pas overleden. Leukemie. En nu heb ik dus niemand.”
“Ach, arme jongen! Het spijt me echt om dat te horen! Ach.. en was hij net zo oud als jij?”
“Hij was drie maanden ouder.”
“Ik vind het echt heel akelig voor je. Ik hoop dan maar dat je hier weer een beetje opknapt. Ik zie dat
je er zelfs een beetje ontdaan van bent! Dat spijt me echt. Vertel me later maar eens alles over hem.
Meestal lucht dat enorm op en is het mooi dat je je gedachten over hem met iemand kunt delen. We
gaan het er zeker nog even over hebben.
Ik heb voor nu nog een serieus puntje van aandacht. Er blijft altijd de mogelijkheid bestaan dat
groepen mensen die niet zo tolerant zijn hier langs komen. Dat ze de mensen die hier komen wat
willen aandoen. Of de bar willen verbouwen. Dat is natuurlijk erg verdrietig. Ik heb met de politie
afgesproken, dat ik ze daarvoor kan bellen.

Pete, jij of de uitsmijter van de avond moet dan via de telefoon contact opnemen met de politie om
te vragen of ze kunnen komen. Het telefoonnummer van de politie hangt naast de telefoon. Er moet
altijd geld in de telefoon, anders doet hij het niet. Je mag daarvoor vijfentwintig cent uit de kassa
halen.”
“Is dat wel eens nodig geweest?”
“Nee, maar we zijn ook nog maar pas open en moeten nog maar hopen dat we hier worden
getolereerd. Officieel kunnen er dertig mensen naar binnen aan de tafeltjes. Maar uiteindelijk
kunnen we er veertig hebben, als je mensen die rondlopen rekent en de krukken aan de bar meetelt.
Mike, we zitten hier in Hollywood. Er komen hier mensen van allerlei pluimage. Best ook mensen uit
de filmwereld. Soms ken je hun naam, soms ken je ze van gezicht. Word nooit opdringerig. Ik neem je
ook aan, omdat ik zie dat je goed bent opgevoed. Je bent beleefd en komt duidelijk uit het
welvarende deel van Los Angeles. Ik weet niet wat je vader doet, vertel het me maar eens, maar ik
hoef dat nu niet te weten.

Je goede afkomst en manieren stellen de cliënten die hier komen ook gerust en op hun gemak. En als
er dan eens een muzikant is of een acteur die je goed kent van hun werk, ga ze niet achterna om met
ze te praten omdat ze bekend zijn of vraag niet om een handtekening voor je handtekeningenboekje
als je dat misschien hebt. Ik schat in, dat ze vanzelf wel naar je toekomen, voor een praatje. Blijf dan
altijd vriendelijk en beleefd.
Praat ook niet elders over deze mensen, dat je ze hier hebt ontmoet. Want dan weet iedereen dat ze
van mannen houden en dat willen ze juist zo goed als mogelijk geheim houden.
Ze vertrouwen je, ze vertrouwen de bar en dat vertrouwen wil ik niet beschamen. Misschien is het daarom ook wel goed, dat je sowieso niet aan de grote klok hangt, dat je hier werkt.
Ik zou je ouders dus bijvoorbeeld niet gelijk informeren. Jij en ik rekenen onderling met elkaar af.
Voor jou een leuk zakcentje maar een officiële werknemer op de loonlijst word je niet. Zou je
onaanvaardbaar gedrag vertonen ten opzichte van de mensen die ik je net noemde, als ik klachten
krijg, lig je er direct uit.

Maar ik geloof nooit, dat je dit zal overkomen. Daarom selecteer ik je ook op basis van je
achtergrond. Dat is het zo’n beetje!
Op maandagavond is het hier ladies night. Alleen dames in plaats van alleen mannen. Als je je werk
nu goed doet en je vindt het leuk om te doen, dan is er zeker geen kans dat ik je ook wel eens mag
vragen voor de maandag?
Laat maar, je gelaatsuitdrukking zegt mij al genoeg. Ik dacht het al, in de homoseksuele wereld
wordt de mannelijke tak altijd buitengewoon zenuwachtig van de vrouwelijke tak. Nu ja, ik neem je
niets kwalijk, ik kon het altijd proberen. Maak eerst van de woensdagavond maar eens een succes.”

avatar van musician
Hoofdstuk 9

“Dus je hebt een buil op je knappe hoofdje. Ja, ik denk niet dat het helemaal valt te ontlopen bij de
arrestatie van zo’n grote groep mensen. Nee, je kunt daar geen klacht over indienen. Wie zegt dat de
politie daarvoor verantwoordelijk is. Maar dat het een massale arrestatie was mag je wel zeggen. In
totaal waren er achtentwintig van jullie aanwezig.”
“Van jullie?”
“Ja, je weet heel goed wat ik bedoel. Van jullie soort.”
“Oké, ik wist niet dat ik een apart soort was. We kunnen ons even afzonderen en uitkleden. En dan
kijken we of u en ik onderling heel erg van elkaar verschillen. Iets wat duidelijk maakt, dat er
inderdaad sprake is van een ander soort. En dan kijken we even niet naar een paar centimeter meer of minder.”
“Terecht vraag je je dat af. Als wij onderling niet zouden verschillen, hoe komt het dan dat je toch op
mannen valt, terwijl ik dat duidelijk niet doe. Je zou denken dat jij dan ook niet op mannen zou
moeten vallen.”

“Ik vroeg mij net af, waarom het niet andersom zou zijn. Bij een gelijk uiterlijk zou u ook best wel
eens liefde voor een man kunnen voelen. We hoeven ons alleen maar uit te kleden. U durft het
alleen niet aan.”
“Zeker de leukste thuis. En ik krijg er een beetje hoofdpijn van. Ik heb mijn papieren op orde. Mag ik
die van jou even zien? Je rijbewijs is voor nu even voldoende. Dus Young, M. 26 augustus 1932. En
bingo, minderjarig dus. Ben je niet een beetje aan de jonge kant voor de Windup Bar? Of krijg je leuk
betaald voor zo’n avondje?”
“Ik weet niet wat u wilt insinueren, maar ik ben slechts de barman.”
“Ah, een beetje jong en aantrekkelijk vlees verkoopt de drank natuurlijk een stuk beter! Even eens
verder kijken…. Zo….. je woont leuk, als ik zo vrij mag zijn. Weten je vader en je moeder er wel van?
Wat je daar allemaal aan het doen bent, in de Windup Bar?”

“Ik werk er alleen op woensdagavond als bijbaantje. Ik studeer nog.”
“Dat wordt opbiechten! Ik wed dat ze niets van je dubbelleven afweten. Ik zal je ouders even laten
informeren, één van hen zal je sowieso toch op moeten halen, gezien je leeftijd. Dokter Young en
Dokter Young. Twee dokters? Je moeder ook? O, je vader is ook directeur van het Merger of
Cedars….. Ai, als hij straks alles hoort zal hij gelijk ook vast wel weten dat je vanavond strafbare feiten
hebt gepleegd! En geen alibi in zicht! Maak je borst maar nat jongen.
Hoe lang ben je al lid van de Windup Bar……. Iets langer dan anderhalf jaar! Mevrouw Branson zal
zich voor jou nog moeten verantwoorden. Minderjarige barman in dienst van een kroeg.
Drankgebruik door en verkoop aan een minderjarige. Daar raak je je horecavergunning wel mee
kwijt.

Nog gezwegen over de vergunning voor de verkoop van alcohol. Daar zijn strenge regels voor en
mevrouw Branson heeft ze met voeten getreden. Maar ze kon je jeugd waarschijnlijk niet weerstaan!
Het is altijd hetzelfde. Dan doe je wat voor een club van nichten, je staat ze toe, maken ze altijd weer
misbruik van de situatie.”
“Ik drink geen alcohol tijdens mijn werk. Dat houden we strikt gescheiden. Achter de bar mag er
namelijk geen alcohol worden gedronken. Ik drink alleen Cola, water of Seven Up. En u kunt me ook
niet pakken op mijn functie. Ik heb geen arbeidscontract en sta niet op de loonlijst. Ik hou helemaal
niet van alcoholische dranken. U zult diep moeten graven om mevrouw Branson vanwege mij te
pakken. Lid mag je van elke legale club zijn. Staat in de grondwet. En wij zijn sowieso legaal sinds
vorig jaar.”

“Homoseksuele activiteiten daarentegen, daar staat gevangenisstraf op.”
“Ik wist niet dat in een kroeg werken als barman valt onder homoseksuele activiteiten.”
“Dus toch barman? Het is het één of het ander. Of je bent er een minderjarige barman. Of er wordt
aan jou als minderjarige drank verkocht en maak je deel uit van een club waar homoseksuele
activiteiten plaats vinden. Je bent sowieso al langer dan anderhalf jaar lid van de club.
Ook voordat het dus legaal was om naar een specifieke bar voor homo’s te mogen gaan. Al werd het
dan een soort van gedoogd. Had je de keuze van je leven al gemaakt, toen je net achttien was?
Trouwens, toen de gemeenteraad vorig jaar inderdaad toestemming gaf voor het bestaan van een
gelegenheid voor homo’s, hebben ze toen de minimumleeftijd voor de leden ook al niet op
eenentwintig gezet?

Ja, volgens mij herinner ik mij dat nog goed. Je aanwezigheid zal de hoofden van al die
oudere mannen wel op hol hebben gebracht. Uitverkochte bak, elke woensdagavond? Vertel me
eens, waar gaan de gesprekken zoal over in de Windup Bar? Politiek? Sport? Muziek? Zie ik daar wat
tranen?”
"Je zegt dat expres, van die vergunningen en die leeftijd! Speciaal om mij te raken!"
"Nee hoor. De regels voor die vergunningen zijn helemaal duidelijk. De vergunningen zeggen waar je aan moet voldoen en waar je je aan moet houden. En de voorwaarden zeggen ook wat er gebeurt als je de regels overtreedt. Geen reden om je zorgen over te maken. De gevolgen zijn alleen voor mevrouw Branson en de Windup Bar."

"En dan moet ik mij nu opeens een stuk beter voelen? Elke kroeg in Los Angeles heeft wel jongens rondlopen die jonger zijn dan eenentwintig!"
"Maar ja, daar gaat het nu niet over. Tja, mevrouw Branson heeft jou aangenomen. Niet andersom. Maar ik ben nog steeds geïnteresseerd naar de gespreksonderwerpen in zo'n speciale kroeg als die van jullie. Misschien hebben jullie wel thema-avonden?"
“Ik weet niet wat het u allemaal kan schelen. Maar ik denk dat er over dezelfde zaken wordt
gesproken als in elke andere kroeg. Het is gewoon overal hetzelfde. Ook al doet u net alsof het zo
verschilt.”
“Met alleen wel een hele speciale clientèle. Reden ook waarom het een besloten club is. Wil je geen
zakdoek?”

“Wat wilt u eigenlijk van mij nog horen. U weet wat u wilde weten. Ik kan niet nog meer informatie
geven dan wat ik heb gedaan. U weet wie er aanwezig waren. Ik weet geen namen. U kunt mij dus
laten gaan. Tenzij u nog een standrechtelijke executie overweegt. U heeft me te pakken, u heeft mijn
naam. Ik heb gezegd wat ik er deed. Ik wil naar huis!”
“Je boosheid moet nu je tranen compenseren! Ik zal eens informeren of…….. ja, je moeder is
inmiddels gearriveerd. Weet je zeker dat je hier niet nog wat wilt blijven zitten? Er zal wel wat voor je
zwaaien! En hoe gaat je vader dit uit het nieuws houden? Minderjarige zoon van beroemd chirurg en
directeur van een ziekenhuis met onberispelijke reputatie opgepakt als barman in een homo bar!
Ik zie de koppen in de krant al voor mij. Gelukkig voor jou zijn er ook nog een paar bekende acteurs
opgepakt. Die verdringen je vader waarschijnlijk een beetje uit de krant. Wat zullen zijn patiënten
zeggen en het bestuur van het ziekenhuis?

Misschien kunnen we het nog op een dealtje gooien….”
“Wat voor een dealtje.”
“Ik doe een goed woordje voor je bij de Officier van Justitie, of hij je aanwezigheid kan minimaliseren
en je in de luwte van het geheel kan plaatsen. Ik knijp een oogje toe inzake je minderjarigheid. Ik hou
je uit het nieuws. En ik overleg met je ouders om de eerste schok voor je op te vangen.
Vermoedelijk word je met deze deal zelfs vrijgesproken. Je hoeft alleen maar aan te geven, dat er
ook communistische leden zijn, die regelmatig in de Windup Bar komen vergaderen. En dat jij ze af
en toe ook van een drankje voorziet.

Je hoeft niet te zeggen wie ze zijn, je weet toch niet hun namen. Je hoeft het alleen eenmalig in de
rechtbank onder ede te bevestigen. Hier. En droog je tranen.”
“Wie verzint zoiets. Er zijn helemaal geen communisten. Om mezelf te redden moet ik dus een valse
verklaring afgeven.”
“Mike, er zijn communistische leden binnen de Windup Bar. Je hoeft het alleen maar te bevestigen.”
“Is dat de werkelijke reden van de inval onder de Joseph McCarthy Act? Zodat hij twee vliegen in één
klap heeft gevangen? Homo’s zijn natuurlijk op voorhand al communistisch, is dat wat hij denkt? Er is geen één homo die in een communistisch land wil wonen!

Maar ik begrijp het wel. McCarthy gaat helemaal niet over het strafrecht rond homoseksualiteit en
zoekt daarom een stok om een hond te slaan. Want naast communisten heeft hij vermoedelijk een
nog grotere hekel aan homo’s. Maar daar gaat zijn mandaat helemaal niet over.
Daarom noemt hij homo’s maar communisten. En als je vanzelf blijft graven, is er altijd wel iemand
die wil verklaren dat het zo is. En zo worden homo’s gestraft als communisten. En de politie werkt
daar aan mee. Ook al is er vorig jaar beslist, dat er een paar gelegenheden voor homo’s mogen zijn.
We hebben het die avond nog speciaal gevierd! Wat jullie hebben gedaan is tegen de wet. En nu
zoeken jullie maar naar communisten. Durf je jezelf nog wel in de spiegel te zien?
Ik doe niet mee aan dat spelletje. Ik ben geen verrader. Ik zal wel zien wat er allemaal van komt. Dan
maar alles over mij heen. Dan maar de gevangenis. Als je daar gelukkig van wordt. Nee, ik teken ook
niks. Jullie kunnen de boom in.”
“Dan zijn wij klaar. Zeg niet dat ik je niet heb willen helpen. Ik vraag mijn secretaresse of ze je
moeder stuurt zodat ze je kan oppikken. Hou de brievenbus in de gaten dan zie je vanzelf wanneer
het proces begint en wanneer je moet opdraven.”

avatar van musician
Hoofdstuk 10

“En u bent?”
“Mike Young.”
“Mike Young, SIR!”
“Sorry.”
“Nee, sorry SIR!”
“Ik weet er nog niet veel van, van wat ik precies moet zeggen en wat ik moet doen.”
“Nog nooit in het leger gezeten, zeker?”
“Nee, maar ja, ik studeer dan ook nog op de Bachelors Academie in Los Angeles.”
“Nee SIR! is genoeg! Als ik zeg Nog nooit in het leger gezeten, zeker? zeg ik dat als opmerking, niet omdat ik geïnteresseerd ben in de rest van je levensverhaal! Je gaat in het leger niet met je meerdere daarover in discussie en je geeft dus ook geen toelichting. Dus je antwoord moet zijn: Nee, SIR! En in de rest zijn we absoluut niet geïnteresseerd, tenzij we daar expliciet om vragen! Begrijp je me nu?”
“Ja eh… Sir”.

“Jezus, hoe moeilijk kan het zijn! Nu je er toch bent, kijk gelijk eens wie er hier nog meer allemaal rond lopen. Kijk eens naar hun kleding, naar hun petten. Je hebt gewone soldaten en hospikken, zoals jezelf. En dan heb je allemaal mensen rondlopen die allemaal eerlijk een rang hebben verdiend. Van laag naar steeds hoger. Totdat je generaal bent. Je ziet die verschillen als je rond kijkt. Mensen met verschillende outfits en petten. Ook eventueel met sterren. Het schoeisel zegt ook wel wat. Je gaat hier uit je hoofd leren welke rang bij welke outfit en pet hoort!

Je bent zelf natuurlijk nog niks in de rangorde. Een voetveeg, dus hou daar maar alvast rekening mee. Als je goed en gehoorzaam en naar tevredenheid je best doet, klim je langzaam maar zeker omhoog. Als je goed in de groep ligt, weet te motiveren, zinvolle initiatieven onderneemt, kunt samenwerken met het kader en niet bang bent, liggen er mooie rangen in het verschiet. Vooropgesteld dat je je High School diploma hebt en liever nog wat meer. Een stoere, sterke en slimme militair gaat natuurlijk naar Westpoint. Maar ja, dan kom je mij in het vervolg van je carrière niet meer tegen.
En voor nu: zorg dat je eigen outfit niet al de eerste dag vies is! Knoei niet met je eten! Drink gewoon uit je beker, zonder dat alles over je jack gaat! Moet ik ook altijd zeggen tegen alle groentjes die hier de eerste dagen rondlopen. Want je krijgt niet zomaar weer een schone outfit, laat staan een nieuwe!

En zorg voor je kisten alsof het je vrouw is! Je hebt maar één paar en daar ben je volledig voor verantwoordelijk én je bent er volledig van afhankelijk. Maak ze schoon, poets ze elke dag. Geef ze leervet en wat mij betreft ga je met ze naar bed! Als je maar weet hoe belangrijk ze voor je zijn.
Misschien vind je het allemaal onwennig zitten, zeker in vergelijking met die vrijetijdskleding die je net hebt uitgedaan. Maar hier kun je mee naar de jungle en ben je beschermd. Je kunt met die kisten kilometers lopen ongeacht het terrein waar je over heen gaat. Ja en ik weet het, een hospik komt in de regel niet verder dan z’n veldhospitaal. Maar ook dan zijn stevige kisten van belang, als je er de hele dag op moet staan.
Kijk even wat er op je dog tag staat.”

“Dog tag?”
“Ja, dat metalen plaatje om je nek! Allemachtig.”
“Ehm. Gewoon. Mijn naam. Voornaam, de letter voor mijn tweede naam. Mijn Burgerservicenummer en bloedgroep.”
“En je geloof, katholiek, protestant of jood.”
“Nee. Niks.”
“Jawel, rechtsonder kijk nog eens goed!”
“Nee hoor, sorry. Het is helemaal glad. Er is niks in gestanst.”
“O, vermoedelijk ben je er dan zo één."
".....Zo één?"
"Heb je soms doorgegeven dat je atheïst bent?”
“O. Eh….. mijn vader heeft mij eigenlijk opgegeven. En wij doen niks aan geloof. Ik ben niet gedoopt.”

“Dat verklaart dan alles! Hou je er rekening mee dat, mocht je gewond raken, zelfs zwaargewond, je niet op enige religieuze steun hoeft te rekenen? Als je bewust atheïst bent? Dat je het dan maar een beetje uitzoekt met je geweten? En dat je gelijk ook zeker weet dat je niet naar de hemel gaat?”
“Zouden ze aan de poort kijken naar dit plaatje….”
“Denk er nog maar eens goed over na. De komende twee maanden krijg je hier op locatie een volledige basistraining. Waarbij je fit wordt gemaakt om als medisch assistent in een militair hospitaal in Korea aan de slag te kunnen. Heb je al kwartier gemaakt?”

“Ik weet niet wat dat betekent. Sorry. Sir.”
“Je weet nog niet veel hé. Heb je al een slaapplaats en heb je je daar al geïnstalleerd?”
“Ik ben hier pas sinds vanmorgen. Sir.”
“Waar zijn je spullen dan nu?”
“Ik denk nog in de auto die mij heeft opgehaald.”
“Zo, had je een eigen persoonlijke escorte? Dan ga je je nu eerst installeren. Je blijft hier twee maanden, voordat je naar Seoul wordt gebracht. Van daar uit ga je naar een militair hospitaal.”
“Waar moet ik zijn, om mijn slaapplaats te vinden en te installeren?”
“SIR!”
“Sir.”
“Daar ga ik niet over. Vraag het daar maar, bij de receptie.”

>

“Young is je naam?”
“Jawel, sir.”
“Je moet mij even volgen naar de officiersruimte. Mijn kapitein wil iets met je doornemen.”
“Is er wat aan de hand?”
“Denk je dat ik dat krijg te horen?”
“Meneer Young, goede morgen! Mijn naam is Jeffrey Andrews en ik ben kapitein bij deze logistieke operatie om vanuit San Diego militairen op transport naar Korea te krijgen. Uiteraard allemaal per vliegtuig. Vanuit hier vertrekken na een intensieve training, duizenden soldaten, medici en ondersteunend personeel. U begrijpt dat daar wel wat bij komt kijken!
Er is mij van hogerhand verzocht u persoonlijk te informeren. Ik heb ook voor u speciale instructies ontvangen. U bent stagiair, begrijp ik? Uw papieren zijn al binnen en akkoord bevonden. Het hoofdkwartier in Tokyo heeft laten weten, speciale voorschriften voor u te hanteren. Het is de bedoeling dat u binnen afzienbare tijd terecht komt in een militair hospitaal in Korea.

De standaardtraining waar twee maanden voor staat, wordt voor u teruggebracht naar twee weken. Dat betekent, dat u uitsluitend de hoogst noodzakelijke training krijgt die specifiek voor het doel waarvoor u komt van toepassing is. Over dertien dagen vliegt u al naar Seoul. Heeft u er zin in?”
“Nou ik….”
“U lijkt wat te aarzelen, terwijl het uw eigen keuze is geweest! U barst vast van enthousiasme. Waar komt u vandaan?”
“Los Angeles.”
“O, dan valt de afstand uiteindelijk mee. Het is slechts bijna tienduizend kilometer, tussen Los Angeles en Seoul! Er zit alleen maar wat water tussen want we maken geen omweg via Hawaii. De vlucht duurt net wat langer dan dertien uur maar je kunt prachtig naar buiten kijken. Maar het is geen afstand om heimwee te krijgen, je kunt niet zomaar terug! Maar nu weet ik nog niet of u, als Amerikaanse patriot, er eigenlijk zin in heeft om naar toe te gaan.”

“Ik hoorde hier dat de eerste jaren er toch wel wat Amerikanen zijn gesneuveld. En ze weten ook nog niet wanneer de oorlog klaar is. En in de auto onderweg hier naar toe hoorde ik dat Rusland inmiddels ook een atoombom heeft en dat ze die wel eens op Korea zouden kunnen gooien.”
“Als ze dat doen, gooien wij een atoombom op Rusland! Maar dat gaan ze nooit doen. Zoveel is Korea ze niet waard. De communisten willen wel heel Korea hebben maar dan gaan ze er niet eerst zelf een atoombom op gooien, natuurlijk! MacArthur houdt alle Koreanen, Chinezen en Russen wel tegen!
Uw taak zal zijn, lees ik hier, het medisch ondersteunen van een chirurgen team. U gaat naar de 8076e MASH Eenheid in Korea, via Seoul dus. Daar zit ene Jim Harvey als commandant. Een taaie, kan ik u zeggen. Dus we gaan even doelgericht met u aan de slag. U krijgt in de komende dagen van alles een beetje mee. Dus, er zijn een paar fysieke tests, informatieve dagen zoals wat wel en niet te doen tijdens actieve dienst in Korea.

Een dag die gaat over rangen en standen binnen het leger en wie wel en wie niet hoeft te worden gegroet en waarom. U krijgt inzage met welke medische apparatuur er wordt gewerkt. En er zal ook een dag aandacht worden besteed aan informatie over het land Korea en aanvullend Japan, als u dat interesseert. Heeft u nog apart behoefte aan seksuele voorlichting voor u weggaat?
“Eh….nee. Mijn moeder heeft mij alles wel zo’n beetje uitgelegd geloof ik….Niet dat ik het nodig heb….”
“Wat een moderne vrouw!”
“Nu ja, ze is huisarts. Dus ze weet er veel van. Er komen ook veel patiënten die ze moet informeren over voorbehoedmiddelen. Ze heeft die ook in haar praktijk.”
“U krijgt helaas niets mee inzake wapens, het omgaan met wapens en het onderhoud van wapens. Ik vind dat zelf altijd een mooi onderdeel van de training maar hospikken houden nu eenmaal meer van hun thermometer en stethoscoop. Ieder zijn vak zullen we maar zeggen!
Het is een ieniemienie voorbereiding maar veel zult u ook ter plekke horen en veel zal ook daar, in de praktijk, worden uitgelegd. Uiteraard wordt u in de loop van de tijd steeds wijzer. Laten we dat tenminste hopen! U heeft recht op een stagevergoeding en dat bedrag wordt gelijktijdig uitgedeeld met het soldij van de soldaten en verplegend personeel.

Eén keer per maand brengt een geldauto de salarissen vanuit Seoul naar jullie MASH eenheid. Ik maak altijd de flauwe grap dat in het leger kost, inwoning en kleding gratis is. Waarom zou er nog geld nodig zijn? Er wordt niet om gelachen en vreemd genoeg zijn niet veel militairen het met mij eens! Daarom sluit ik mij maar aan bij de meerderheid!

En ik heb hier nog staan dat uw studieboeken nog afzonderlijk worden nagezonden.
Tenslotte. Gezien de speciale belangstelling vanuit het hoofdkwartier, moet ik ze even op de hoogte brengen van uw ontvangst, uw vorderingen en uw vertrek. Dus als u voor vandaag hier even uw handtekening wilt zetten….”

avatar van musician
Hoofdstuk 11

“Je kunt je burgerkleding wel in deze kist doen. Die gebruik je toch voorlopig niet meer. Het is je eigen kist, iedereen heeft er één. Je kunt er natuurlijk ook nog andere dingen in doen. Boeken, brieven die je krijgt van thuis. Tijdschriften die je weer kunt ruilen met anderen.
Ja, ik weet het. De kist stinkt een beetje naar het weer..”
“Ik vind het meer een schimmellucht.”

“Maar je zult het er mee moeten doen. Buiten is het vaak klam weer en dat kom je dan ook overal tegen. Je kunt er geurige dingen in doen, die niet zo stinken. Misschien een zeepje of wierrook of iets anders.
Dan heb je hier een klein leeg kastje. Een soort nachtkastje maar ze staan hier allemaal door elkaar. Dat is dan om je horloge op te leggen, je zaklamp of het laatste boek dat je leest. Onderin kun je dan spullen om je te scheren en te wassen kwijt. Je krijgt elke week een schone handdoek, washand, twee rollen wc-papier en een stuk zeep. Elke maand een tube tandpasta en een fles shampoo.”

“Ik krijg ook nog een stapeltje studieboeken toegezonden.”
“Misschien moet je een aparte platte kist krijgen die je nog onder je brits kunt schuiven. Als er ruimte is. Dan doe je daar alles voor je studie in.”
“Wat is een brits?”
“Dat is dit: je bed. Of eigenlijk je veldbed.”
“Moet ik daar op slapen?”
“Ja, wat dacht je dan. We hebben hier niet nog aparte hotelkamers met kingsize bedden en zachte matrassen. Ik weet niet wat je gewend bent. Maar je bed in je eigen slaapkamer vind je hier niet terug.”

“Is…is dit de deken?”
“Ja, lekker ruw als je er geen laken onder hebt. In de basis is één deken genoeg. In de winterperiode zijn er nog wel reserve dekens voor als het nodig is. Het kussen is niet al te dik. Je kunt er misschien nog een trui of zo onder leggen.
Probeer de deur van de tent een beetje dicht te houden. We willen zo min mogelijk insecten, geen vliegende en geen kruipende. En de meeste Amerikanen houden ook niet van salamanders en slangen in hun tent.”

“Wat?”
“Je zou niet de eerste zijn die hier een slangenbeet zou kunnen oplopen. We hebben wel wat anti-gifstoffen voor de meeste slangensoorten op voorraad.
Maar de laatste tijd zijn er niet veel gezien, kan ik je geruststellen. ’s Nachts hebben we het geluid van de krekels en allerlei amfibieën zoals kikkers. Dan weet je zeker dat we hier bijna in de jungle zitten. Waar woon je?”
“Los Angeles.”
“Ja, dan moet je voor wilde dieren naar de dierentuin. Of je moet op zoek gaan naar haaien in de oceaan! Maar wij hebben hier van alles. Schorpioenen, de bananenspin. Er leven ook beren en tijgers in het wild. Volgens de plaatselijke bevolking worden ze hier naar toe gelokt, als we etensresten buiten laten liggen. Vandaar dat dat in een aparte container gaat, met een speciaal desinfectiemiddel. Dat gaat de geur van het voedsel tegen.

Ik zag dat je vanmiddag maar een heel klein bord met eten nam in de kantine.”
“Ik…..vond het er niet zo lekker uitzien.”
“Je liet er ook nog van staan. Ja, op zijn manier heeft de kok er nog wat van proberen te maken. Je moet het echt gaan leren om het te eten. Het is geen vijf sterren en je eet niet in een restaurant. Maar ik kan mij voorstellen dat als je uit een studerend, meer verfijnd gezin uit de Verenigde Staten komt, het aanbod behoorlijk tegenvalt.
Wat de keuken krijgt toegezonden is sterk wisselend van kwaliteit. Maar reken maar niet teveel op een heerlijk stukje vlees lekker gegrild op de barbecue. Je krijgt ook wel eens vlees waarbij je niet meer kunt proeven welk beest het is geweest. Alles went. Veel komt uit blik. Of wordt als poeder aangeleverd. De vers leveranties willen nog wel eens stokken.

En dan komen we hier bij het hoofdstuk latrines.”
“Latrines?”
“Een ander woord voor WC en het lijkt er ook in de verste verte niet op. Ik zie dat je toch wel een beetje bent verwend in het leven. Ik schat in een bed met een dik matras, een kamer voor jezelf en elke dag drie keer gezond te eten. Dan gaat de latrine je ook tegenvallen. Kijk er maar even in.”
“Welke?”
“Dat maakt niet uit. We hebben er twee voor soldaten en het voetvolk. Twee voor dames en zusters. En één specifiek voor officieren zoals artsen en gasten. Jij valt onder de eerste categorie.”
“Oké. Toen ik vandaag een keer moest ben ik achter een boom gegaan, daar verderop. Hier ga ik echt niet op zitten. Het is een plank met een gat er in. En het stinkt behoorlijk.”

“Tenzij je het al die tijd op wilt houden! Iedereen neemt zijn eigen rol Wc-papier mee en het went vanzelf. Na verloop van tijd wordt de latrine weer afgebroken. Het gat wordt dichtgegooid en er wordt ergens anders weer een nieuwe gegraven. Je hebt geluk: het medisch personeel is gevrijwaard van dit soort werkzaamheden. Je moet het hier wel zo zien, we zijn hier maar tijdelijk en het is een oorlogszone. Geen vakantiepark.
Die groep bomen verderop waar jij geweest bent om een plasje te doen, daar is Boothill Korea. Het is een mooie rustige plek, er worden ook expres geen mijnen gelegd. We begraven daar alle afgezette armen en benen. Je moet er toch ergens mee naar toe. Officieel begraven wordt niet gedaan omdat de eigenaar natuurlijk nog leeft. Je kunt er ook moeilijk mee naar een afvalcontainer. De legerpredikant wil er wel eens een woordje doen, als de militair die een arm of been moet missen aangeeft dat hij dat op prijs stelt. Andere lichaamsdelen, organen, ook ogen, worden als medisch afval wel gewoon weggegooid. Koreanen denken overigens dat het spookt op Boothill Korea.”

“Vind je het gek. Dat is echt de laatste plek waar ik hier naar toe ga. Dan maar de latrine.”
“En dit zijn douches. We hebben er vier voor de mannen en in de andere tent vier voor de vrouwen. Je moet aan het koortje trekken om water te krijgen. Dan verspil je minder. Er is wel warm water. Maar als de boiler leeg is, moet je het met koud water doen.”
“Eh…. moet je tegelijkertijd douchen?”
“Ja en het is ’s morgens natuurlijk lekker druk, iedereen wil warm water. Je mag ook niet langer dan vijf minuten achter elkaar douchen. Je kunt het ’s avonds proberen. Maar dan heb je alleen koud water.”

“Maar……iedereen kan je gewoon zien staan.”
“Ja, iedereen kan gewoon je piemeltje zien. Maar dat geldt voor elke man die komt douchen. Zo schokkend is dat toch niet? Na een paar dagen ken je ze allemaal en dan is er niks vreemds meer aan. Zet elk schaamtegevoel maar opzij. Dat raak je in een veldhospitaal ook snel kwijt. We zitten hier voor maar één doel, hebben feitelijk geen geheimen en ook geen schaamte voor elkaar. We hebben niets te verbergen. Dat brengt ook saamhorigheid en broederschap. Feitelijk zijn we één grote familie, die voor elkaar opkomt door dik en dun.

Je bent zo groen als gras en helemaal niets gewend, ik kan het aan alles zien! Niets gewend maar wel verwend! Zoals zovelen word je hier van een jongen een volwassen man. Dit soort ongemakken te overleven is maar een peulenschil. Je zult situaties meemaken dat je wordt beschoten. Maar de wonden van soldaten die je te zien krijgt zijn het ergst. Ik denk nooit, dat je de eerste paar dagen zonder overgeven zult doorkomen. Maar iedereen zal dat begrijpen.

Je zult gegrepen worden door angst, radeloosheid en paniek. Tekorten aan medische instrumenten, bloed en medicijnen.
Je hebt maar een hele korte training gekregen begrijp ik. Maar je zult in de praktijk snel leren. Het oplappen van onze militairen houd je vreemd genoeg ook op de been.
Om je niet al te veel angst aan te jagen. We kennen ook wel ontspanningsmomenten. Sport en spel, we hebben een eigen café met een jukebox, flipperkast en een biljarttafel. Er zijn avonden dat er films worden vertoond. Je kunt kaarten en wat gokken om geld. Je ziet het vanzelf. En met problemen, ongenoegen of ruzies kun je altijd naar onze commandant Jim Harvey. Welkom in ons militair hospitaal!

avatar van musician
Hoofdstuk 12

“Je hoort hier vermoedelijk niet thuis hé, jongen?”
“Hoe bedoelt u dat?”
“Hoe zal ik dat eens uitleggen….. Pak eens die stoel en ga hier voor de deur naast me zitten. Kijk naar
die zonsondergang. Heb je die ooit wel eens zo gezien? Het wordt nu ook snel donker. Alleen de
warmte blijft hangen. Voel je de stilte opkomen terwijl toch ook de krekels gaan beginnen? Valt het
je ook op dat er nergens meer wordt geschoten in de verte? Er lijkt helemaal niets aan de hand.
Kan best een stilte voor de storm zijn. Het zou me niets verbazen. En als het niet zo is, geniet je
helemaal van deze stille periode. Zelfs de vogels doen een dutje. Ik kan er uren in zitten. Tyler! Haal
jij voor je commandant en onze nieuwste aanwinst eens een kop koffie. Twee keer zwart! Toch?

Mike….. ik heb een carrière als dat van jou eigenlijk nog nooit meegemaakt. Als ik heel eerlijk mag
zijn. Je zit hier feitelijk rechtstreeks vanaf de schoolbankjes plotseling in een militair veldhospitaal
aan het front van een oorlog.
De reden waarom dit is gebeurd en hoe dit is gebeurd, blijft vermoedelijk voor mij nog even gissen.
Want jij gaat het niet tegen mij zeggen. Je bent duidelijk geen militair, je bent een softie. Maar dat
geeft niet. Dat kan nog steeds een deskundig arts van je maken.
En je bent wel een goede jongen, alleen eentje die nog nooit zijn handen vuil heeft hoeven maken. Wilde haren naar de laatste stijl van Hollywood en tegelijkertijd een moederskindje. Ik zeg maar even hoe ik het zie. Was eigenlijk in San Diego de tondeuse kapot of heb je je op wonderbaarlijke wijze aan de kapper weten te onttrekken?”

“We hadden weinig tijd en ik zei dat het hier wel zou gebeuren. Het maakte ze niet uit omdat ik toch
een hospik was en geen militair.”
“Een hospik! Je lijkt, in tegenstelling tot velen die hier rondlopen, vooral van behoorlijk rijke en
vooraanstaande komaf. En, zoals het een goede Amerikaan ook betaamt, je hebt geen idee wat er
aan deze kant van de aardkloot allemaal gebeurt. En is gebeurd. De Verenigde Staten zijn net zo
groot als de hele wereld en de hele wereld is net zo groot als de Verenigde Staten met Los Angeles
als hoofdstad. Ik vermoed dat je zelfs nog hebt geprobeerd om je surfplank hier mee naar toe te
mogen nemen. Of heb je geen surfplank.”
“Jawel. Maar ik weet niet goed wat ik moet zeggen. Ik weet niet wat u bedoeld.”

“Nee, dat zou ik ook zeggen! Je hoeft ook nu niets te zeggen. Ik zit nog te wachten op al je papieren.
Ik weet niet waarom dat zo lang moet duren. Vind je dat ik er morgen achteraan moet gaan? Of weet
je al dat dat eigenlijk geen nut heeft? Hoeveel sterren heeft een Generaal? En wat heb ik voor rang
als je naar de sterren op mijn kraag kijkt?”
“Ik weet het niet, sir….”
“Jezus…. Het geeft niks jongen, even afgezien van die sterren. Je bent best intelligent maar als je je
nog nooit in het leger hebt verdiept of als niemand het je heeft verteld, kun je het ook niet weten. Ik
neem aan dat je best wel serieus aan de slag wilt. Je hebt je studieboeken bij je. Je leek
geïnteresseerd in de eerste operaties die je al hebt gezien. Je hebt zelfs al geassisteerd, dat ging best
goed. En ik kan elke medische ondersteuning goed gebruiken. Maar een paar weken terug had je nog
geen idee dat je hier zou zitten. Klopt dat?”

“Ja.”
“En je geeft bevestigende antwoorden van twee letters, zonder toelichting. Dus ja, wat is er een paar
weken geleden gebeurd?”
“Ik moest een stage hebben voor school.”
“Oké.”
“Ik had er één. Toen ging dat plotseling niet door. En toen leek het wel een idee om iets verder te
kijken dan een ziekenhuis in Los Angeles.”
“En toen dacht je: waarom niet gelijk Korea, ze zijn daar leuk bezig. Ze kunnen daar vast een volstrekt
niet ingewerkte, onvoorbereide stagiair met nog nauwelijks enige medische kennis, behalve twee
jaar bachelor’s, goed gebruiken.”

“Dat zeiden ze niet zo bij het eh… ministerie van defensie. Ze kwamen er zelf mee toen we vroegen
naar een stage. En ik kon gelijk beginnen.”
“Het Ministerie van Defensie! Mike, ik kom er nog wel achter waarom je hier zit. Maak je daar maar
geen zorgen over. Ik wil je ook niet kwijt. En het hoofdkwartier in Tokyo heeft je volledig
geaccrediteerd, wat kan je gebeuren! Ik ben alleen zo heel erg benieuwd naar het geheim dat je
met je meedraagt. Of dat het geen gevaren met zich meebrengt.

Je bent geen crimineel. Intelligent. Maar je voelt je tegelijkertijd ook schuldig aan iets. En daarom slik
je hier alles lijdzaam, zonder kritiek of commentaar. Je doet een knijper op je neus als je naar de
latrine gaat. Je eet ’s morgens slechts een half geroosterd broodje met een lauw kopje thee en je
mist vast al je spullen die je thuis allemaal hebt staan. En je klaagt niet eens over het snurken in je
tent. Ik zie en ik hoor veel! Terwijl het je thuis en op je bachelors waarschijnlijk aan niets ontbrak.
Kun je je voorstellen dat mij dat intrigeert? Is het een familiedrama? Een verboden liefde? Een
aanvaring met justitie? Was het beter om je even tijdelijk te laten verbannen en dan gelijk het
nuttige met het aangename te verenigen? Waarom werd de grond van Los Angeles te heet onder je
voeten? Ik moet zeggen dat je je lot manmoedig probeert te dragen.

Ik heb ook helemaal geen angst voor je of zoiets, ik vind je geen onaardige jongen en je doet niets
fout. Het is alleen….. fascinerend.
Het enige waar je je eventueel zorgen over hoeft te maken is dat er een reden kan zijn dat de
militaire politie hier op de stoep komt te staan en je op komt halen voor zaken die in ons land het daglicht niet kunnen velen. Dat zou ik een anticlimax vinden. En daar heb ik ook eigenlijk geen zin in. Maar dat kan hé, Mike. Je kunt hier geen kant op. Justitie in de Verenigde Staten weet je altijd te vinden als je werkt bij defensie. Dan komt de militaire politie je ophalen.”
“Nee……. ik geloof niet dat dat kan gebeuren.”
“Ik merk enige aarzeling?”
“Nee, ik ging eigenlijk alleen snel na of ik nog iets op mijn kerfstok had.”

“Op je kerfstok? En zeker niks gevonden? Ik zeg het, ik verwacht eigenlijk ook helemaal geen moord
en doodslag, daar lijk je mij het type zeker niet voor. Maar vroeger of later kom ik het automatisch te
weten. En dan kom je opnieuw bij mij aan mijn bureau terecht. En dan moet ik ook overwegen, of ik
aan de hand van de gegevens je hier wel kan handhaven of dat ik je weer terug moet sturen. Kun je
het niet vertellen Mike, wil je het niet, mag je het niet of weet je het niet?”
“Ik geloof dat ik het niet weet.”

“Kijk mij eens recht in mijn ogen. Mag ik eens een gok doen? Behoorlijk wat familiedrama, veel
verboden liefde en als gevolg een fikse aanvaring met justitie.
Game, set en match! Binnen een seconde sloeg je je ogen neer Mike. Ik zie dat gelijk. Leer mij mijn
pappenheimers kennen. Maar troost je. Van mij weet je ook niet alles. Ik heb in het verleden heel
wat krijgsgevangenen ondervraagd. Geheimen ontfutseld. Ik heb ook Amerikanen ondervraagd die
het leger in waren gevlucht omdat ze achterna werden gezeten door de maffia of door schuldeisers.
Daar prik ik ook doorheen.

Die liegen glashard. Maar ook dat is een manier van bekennen. Je bent een veel te eerlijke jongen. Je
bent alleen bang om te vertellen waarom je hier naar toe bent gekomen. Want je bent bang, dat als
je het vertelt je misschien weer linea recta terug moet naar Los Angeles.
En dat is om de een of andere reden de laatste plek waar je nu wilt zijn. Alles beter dan Los Angeles.
Zelfs Korea! Enfin, dat stelt mij in ieder geval gerust. Je hoeft mij heus niet nu te informeren. Maar als
je er niet meer mee kunt leven en je zoekt een luisterend oor: mijn deur staat altijd open.
Dan wacht ik toch maar je inschrijving en aanvraag voor ons leger met belangstelling af. Met alle
bijpassende stempeltjes. En je CV. Als ik het nog krijg. Maar een mens blijft hopen.

……….Pak Mike, als je wilt, binnen nog maar even een olielamp en lucifers, het wordt donker. Hier
heb je de sleutels van mijn bureau. Onderste la links. Ik vind het belangrijk om hier nog even met je
buiten te zitten en wat te keuvelen.
Dank je. We trekken wel wat motjes aan met die lamp, maar ik kan daar mee leven. Heerlijk hé, die
stilte. Zelfs uit de tenten komt nauwelijks geluid. Mike…… je weet dat ik aan jouw kant sta hé. Dat je
niet straks naar je brits gaat en vanwege ons gesprek niet meer kunt slapen. Dat je er wakker van ligt.
Ik heb je natuurlijk morgen weer gewoon uitgeslapen nodig.

………. Ik heb zelf thuis drie dochters. Ja, natuurlijk allemaal getrouwd en het huis uit. Ik heb ook al drie
kleinkinderen. Maar een zoon heb ik nooit gehad. Die had ik wel graag willen hebben, als ik heel eerlijk ben.
Het is altijd maar afwachten met schoonzoons. Meestal wordt het niks. Ze pikken je dochter in en
weg zijn ze. Maar een eigen zoon……
Mike ik denk…… als ik nog eens eerlijk naar je kijk, als ik alles nog eens zo inschat, dat je eerder een
vader nodig hebt dan een commandant. Denk je ook niet? Dat leger en alles wat daar bij hoort, dat
komt vanzelf wel, in de loop van de tijd. Misschien komt dat voor jou zelfs wel nooit. Je houdt niet
van mannen die bevelen schreeuwen, je doet niet aan rangen en standen en eigenlijk ben je eerder
bang voor wapens dan dat je er mee wilt schieten. Dan weet je op de koop toe ook nog de kapper te
ontlopen.

Dan kun je, als hier toch moet zijn, maar beter een vader hebben. Dan hoef je je ook niet door God
en iedereen verlaten te voelen. Je komt gewoon af en toe hier bij mij zitten, genieten van de natuur
en de stilte. We hoeven niet eens wat te zeggen. Ik voel me een beetje vader van een zoon. En jij
voelt je een beetje thuis, aan de koffietafel met een vader, een man zonder sterren op zijn kraag,
weg van de oorlog….”

“…….Wat is dat klapwiekende geluid eigenlijk? Het lijkt wel of het dichterbij komt.”
“Het is jammer dat door je jeugd ook al je zintuigen nog voor de volle honderd procent werken. Dove
oude artsen, en dat moment komt voor iedereen met de jaren, hadden hier nog vijf minuten kunnen
genieten. Dat Mike, is het geluid dat je het meest in dit hospitaal zult gaan haten. Dat zijn
helikopters, nu nog op afstand. En ze komen gewonden brengen. Onze jongens. Heb je na vandaag nog benen om op te staan? Dan kunnen we ons gaan schrobben en voorbereiden. Roep jij maar alvast de artsen uit je tent. Als ze je willen vermoorden zeg je maar dat je vader dat niet wil hebben.”

avatar van musician
Hoofdstuk 13

“Eerwaarde.”
“Mike.”
“Moet ik mij nog voorstellen?”
“Is dit je allereerste keer dat je naar een priester van de katholieke kerk komt?”
“Ja.”
“Dan willen ze boven alles van je weten. Dat is net als het aanvraagformulier voor het leger.”
“Dat heb ik niet hoeven invullen”.
“Dat was dan een foutje. Voor Gods ogen worden er geen uitzonderingen gemaakt.”
“Oké. Mijn naam is Mike Young. Ik ben geboren op 26 augustus 1932 in Los Angeles, Californië, Verenigde Staten, als zoon van Andrew en Louise Young. Andrew Young is hoofd van het Merger of Cedars of Lebanon Hospital in Los Angeles en bekend chirurg. Ik studeer zelf sinds 1950 aan de bachelor academie voor medische wetenschappen, ook in Los Angeles.

Mijn moeder heeft een huisartsenpraktijk in Beverly Hills. Ik werk op ons geliefde veldhospitaal sinds 1952 als jongste medisch assistent. U weet, het staat ook op mijn dog tag, dat ik als atheïst ben geboren en dat altijd ben gebleven.”
“Vandaar dat je nu komt om te biechten. Er moet wel heel wat op je zwarte ziel rusten dat je hier durft binnen te komen. Waarom ben je hier Mike? Ab solventie is eigenlijk niet mogelijk bij atheïsten. Of je moet plotseling gevoelens hebben gekregen voor de kerk van Jezus en Maria en je willen laten bekeren tot God! Ik heb het een beetje druk. Ik moet zo twee overleden militairen van een zegen voorzien, voor ze bij ons worden opgehaald. Zit je me uit te proberen of heb je daadwerkelijk wat op te biechten?”
“Op te biechten? God ziet toch altijd alles dus waarom zou ik nog biechten? Maar ik heb wel wat te vragen aan de Heer.”
“Zoals?”
“Stel dat ik als kleine jongen, en later ook toen ik wat ouder werd, wel eens werd gepest door mijn drie jaar oudere zus. En af en toe was het zo erg, dat ik haar dood heb gewenst. Zou u dan denken dat God daar uiteindelijk, misschien per ongeluk, eens een keer naar heeft geluisterd?”

“Is je zuster overleden?”
“Ja, begin dit jaar. Verdronken. Ze zou gaan trouwen.”
“Wat was haar naam?”
“Anne. Ze was eenentwintig toen het gebeurde.”
“Het spijt me oprecht het te horen. Mike, de Heer heeft haar dan geroepen, dat is waar. Maar …. dat lag al veel eerder vast dan dat jij schietgebedjes richting de hemel deed om jou van haar te verlossen. Trouwens, ik neem niet aan dat je haar nog recent dood wilde hebben. Het was blijkbaar haar tijd om tot God te worden geroepen. Haar ongeluk heeft niets met jouw eerdere wensen te maken. Gods wegen zijn ondoorgrondelijk.
Bovendien: kleine broers en zussen over de hele wereld pesten elkaar onophoudelijk. Als God bij alle verwensingen elke keer in het geweer moet komen zou hij daar een dagtaak aan hebben. Hij zal wel verdrietig zijn, als kinderen in een gezin ruzie met elkaar maken. Het lijkt me niet zijn bedoeling.”

“Luistert Hij dan niet naar wensen?”
“Nee, niet op die manier. Wat zit je je eigenlijk allemaal in je hoofd te halen?”
“En….stel eens dat twee jonge jongens heel erg verliefd waren op elkaar. Zelfs daar ver in op gingen… Sodomie werd later overal gezegd maar het was alleen pure en echte liefde, ook al willen veel mensen daar niet van horen.
Zou God dan ook zover gaan, dat hij kan beslissen om één van de twee aan leukemie te laten overlijden en er voor te zorgen dat het voor de overgebleven jongen hier de hel op aarde wordt?”
“Mike…”
“U heeft het biechtgeheim.”
“Je mag niet van de mannenliefde zijn in het Amerikaanse leger, dat weet je. Je vraagt naar de bekende weg. Of je nu een aanvraagformulier hebt ingevuld of niet. Het is bij wet verboden. Formeel gesproken moet ik eerst doorverwijzen naar de psycholoog van het leger. Wil je dat?”
“Die je dan weer gelijk aangeeft bij je commandant. Maar het is geen antwoord op de vraag eigenlijk. Waar staat God hier, in deze discussie. Waarom zou hij die twee jongens, die niemand kwaad deden, zo haten? Waarom zouden twee jongens eigenlijk niet gewoon verliefd op elkaar mogen zijn van God? Liefde is toch een schone zaak? Of was het die jongen met leukemie ook zijn tijd?”

“Ik weet het niet Mike. Ik weet het echt niet. Gods wegen zijn ondoorgrondelijk zei ik al. Hij straft mensen niet met ziektes…”
“De bijbel staat er anders vol van.”
“Er sterven hier ook veel jonge jongens aan het front. Ik kan niet over het wel of niet nutteloze van deze oorlog oordelen. Maar ik kan ook niet bij elke overleden soldaat zeggen dat het nu eenmaal zijn tijd is. En waarom het voor hem door de Heer op deze manier zo zou zijn bedacht. Ik geloof nooit dat God oorlogen bedenkt om daarmee jongens in de knop van hun leven weg te rukken bij alles en iedereen vandaan. Het is ook niet God die op mensen aan het schieten is.

Als ik ouders spreek over hun overleden zoon…. Die vragen mij hetzelfde. Ik heb het ook laten zitten, te zoeken naar antwoorden op die vraag. Dat zeg ik ook eerlijk tegen ze. God heeft jullie, twee jonge vrienden, niet willen treffen om wie jullie waren, weet ik wel. Hij is geen wraakzuchtige God. De leukemie stond los van jullie relatie. Het was echt het noodlot.”
“Nou, daar ben je dan klaar mee. Ik had het overigens niet over mezelf!”
“O nee Mike, natuurlijk niet. Ik had het ook eigenlijk niet over jou. Wat kan een mens zich vergissen! Die psycholoog die ik noemde is alleen voor anderen”.
“Wie heeft de bijbel eigenlijk geschreven? Daar staat geen naam bij. Controle op wat er daadwerkelijk allemaal is gebeurd, wat er is gezegd en wat er is geschreven, bestaat niet.”
“Je speelt je atheïsten kaart, begrijp ik.”

“Nee, maar als er in de bijbel iets staat geschreven over sodomie, wil ik wel eens weten wie er wat precies heeft geschreven. Ik zou willen weten wanneer dat is gebeurd en wie er is nagegaan of God daadwerkelijk deze woorden heeft gesproken tegen de schrijver. En ook dat Hij in zijn woorden geen onduidelijkheid laat bestaan over wat Hij heeft bedoeld. Daarna kan ik aan Hem vragen, als Hij ons zelf allemaal heeft geschapen, wat ook ergens in de bijbel staat, waarom Hij ook mensen als ik heeft gemaakt.
Wat Zijn bedoeling met mij precies is. Waarom Hij en Zijn volgelingen mij mijn hele leven al dood willen hebben of mij anders willen straffen om wie ik ben. Terwijl Hij mij eerst zelf tot leven heeft gewekt. Dus vandaar mijn interesse naar die speciale passages over sodomie in de bijbel, wie dat heeft geschreven.”
“God is niet op je leven uit, Mike. Als Hij het zou willen, hoeft Hij weinig moeite te doen om het tot zich te nemen. Dan had Hij dat al gedaan. En Gods woord is beschreven door velen. De naam van de schrijver speelt daarbij een minder belangrijke rol. Paulus heeft veel laten optekenen in het Nieuwe Testament. En er zijn wel meer bekende namen terug te vinden.”

"Ik hoefde van mijn ouders niet naar de bijbelklas op de lagere school. Ik was een atheïst. Maar ik ging toch met mijn klasgenoten mee omdat ik niet alleen wilde achterblijven. Weet u wat ik altijd het meest angstige verhaal vond uit de bijbel? En het kwam elk jaar in volle glorie weer terug. Jezus in de tuin van Getsemane. Hij was verraden. Hij wist dat hij was verraden. Hij wist dat de Romeinse soldaten voor Hem zouden komen en waarom ze zouden komen en hij wist ook dat het einde oefening was. Wat er zou gebeuren. Ik was bang voor dat verhaal.

Ik kreeg van mijn ouders enorm op mijn lazer toen voor de eerste keer was ontdekt dat ik een relatie met een jongen had. Ik kreeg woede-uitbarstingen over mij heen van uren. Over hoe gevaarlijk het voor mij was zo te leven. Hoe gevaarlijk het was voor mijn toekomst. Dat ze mij uit mijn huis zouden komen weghalen en ergens in een instelling zouden opsluiten. Terwijl ik wist dat ik zo was en daar niks aan kon veranderen. Toen moest ik opeens weer aan dat verhaal denken. Dat de mensen, de wet en de kerk van die tijd achter Jezus aanzaten. Nu wist ik ook gelijk, waarom ik intuïtief zo bang was voor dat verhaal. Want als ik het goed begreep, zaten vanaf nu de mensen, de wet en de kerk ook achter mij aan. Het wachten is alleen nog op de soldaten.

En dat alleen omdat een onbekend gebleven persoon iets heeft geschreven over sodomie in de bijbel. En waarvan niet meer kan worden achterhaald of wat er is opgeschreven, wel is gezegd door iemand."

“Ik begrijp je dringende nood om hierover te willen praten, ik wil dat ook met je doen. Ik begrijp ook je standpunten, ik denk wel dat er wat van valt af te dingen. Maar ik heb nu geen tijd meer je vragen te beantwoorden, zoals gezegd. Laten we er serieus op terug komen. Ik maak graag een afspraak met je.”

“Mijn vriend is al dood. Het heeft voor mij geen nut meer om te praten over de vraag of God nu wel of niet bestaat. Het verandert ook niets aan wat andere mensen van mij denken. En de sodomiewetten blijven bestaan en de kerk ondersteunt dat. Ik moet er mee leren omgaan maar ik denk dat mij dat nooit meer gaat lukken. Dat probeer ik al te lang.”

avatar van musician
Hoofdstuk 14 - Deel 1

“Mike ik denk dat we een middagje vrij gaan plannen voor noodzakelijk overleg. Als je je kostje tenminste wilt redden”.
“Ik heb straks wel dienst.”
“Dat kan mij niet schelen. Voorlopig heb je de hele middag vrij voor enkele zware gespreksonderwerpen. Sterker, al komen er vanmiddag honderden gewonden, wij gaan gewoon door te praten over de inhoud van deze dikke envelop die ik van het hoofdkwartier heb ontvangen. Ik zie je daarom binnen vijf minuten in mijn kantoor. Gemaar is niet mogelijk.”
>
“Ga maar eens even rustig zitten. Ik geef geen alcoholische versnapering, trouwens je bent….. inderdaad nog geen eenentwintig, ik zou al in overtreding zijn geweest bij het schenken aan minderjarigen, dat moet jij weten. Voor nu dan maar even alleen een glas water.
Zie je deze envelop? Afkomstig van? Inderdaad, het Militaire hoofdkwartier van de Verenigde Staten in Tokyo. Kijk eens naar al die mooie stempels! Kosten noch moeite worden gespaard. Ik zal je er dadelijk uit voorlezen. Eerst even deze opmerking. Weet vooraf, dat ik de intentie heb om je hier te houden.
Je doet je werk goed, je leert er ook nog bij en je bent niet onvriendelijk tegen je collega’s en de patiënten. Je lijkt me nog opgevoed ook. En ik heb alle medisch personeel hard nodig, verlies dus niet graag iemand. Maar ik moet wel iedereen in dit militaire hospitaal voor honderd procent kunnen vertrouwen, ondanks al hun eigenaardigheden. En ik doorzie veel, ik heb meer dan veertig jaar ervaring. Dus maak je borst maar nat.

Dat betekent dat ik bij elke vraag die ik je ga stellen een eerlijk antwoord wil hebben. En ik wil ook nog gezegd hebben dat mogelijk de rest van je leven, je carrière, er ook van afhangt, als foute antwoorden leiden tot voor jou ongewenste consequenties.
Ik weet natuurlijk dat je bezig bent met je bachelor opleiding om daarna medicijnen te kunnen gaan studeren aan de Universiteit van Los Angeles. Uit het leger worden geschopt bij je stage, met een negatieve beoordeling, en zaken die misschien wel leiden tot een veroordeling, is het laatste wat je wilt. Maar ook wat ik wil. Daarom volgt op elke vraag van mij een eerlijk antwoord van jou. Voor je eigen behoud.

We hebben het er in een voorgaand gesprek over gehad, of het eigenlijk al eerder je plan was om stage te lopen als medisch assistent aan het front van Korea. Nu lijkt het er op, dat je een beetje er toe bent gedwongen om een veroordeling in Californië te ontlopen.
Weet je nog dat ik heb ingezet op een familiedrama, veel verboden liefde en een fikse aanvaring met justitie? Ik zal even zeggen hoe het er normaal aan toe gaat in het leger en strafzaken van individuele militairen. Geen particuliere rechtszaken, echte zaken dus waarbij je als inwoner van de Verenigde Staten strafrechtelijk wordt vervolgd.
Militaire strafbare feiten worden natuurlijk afgewikkeld door de Krijgsraad. Dat gaat ook alleen maar over militaire aangelegenheden.

Er komt dus op een gegeven ogenblik een strafzaak tegen een militair, ongeacht rang, waar dan ook in de VS. Als je actief bent binnen het Amerikaanse leger ligt gaat zo’n aanklacht echter niet alleen naar het huisadres voor zover bekend, maar ook naar de commandant van de legereenheid waar je onder valt of, zoals het nu geldt voor Korea, het hoofdkwartier in Tokyo. Dat is een veiligheidsklep voor het Amerikaanse leger. We bieden geen plaats aan criminelen. Daar liggen afspraken over tussen defensie en justitie.

Het kan gaan om kleine zaken als het verstoren van de openbare orde tot aan de grootste misdrijven als moord. Het spreekt voor zich, dat tijdens de diensttijd én waarbij de militair zich in de VS bevindt, defensie er volledig aan meewerkt dat een verdachte, waar nodig, op een zitting aanwezig kan zijn. Eventueel geëscorteerd door de militaire politie. Wat doet het hoofdkwartier indien de militair buiten de VS is op een missie? Niet veel, dat hangt van de zaak af. Gaat het over een onbetaalde parkeerboete wachten ze het proces gewoon af. Ben je verdachte van een moord, word je in de boeien geslagen, teruggebracht naar de VS en hangen de gevolgen af van de uitspraak.

Na elke uitspraak beoordeelt de militaire leiding de zaak intern. Kan het nog door de beugel, kan het worden beperkt tot een fikse uitbrander. Er wordt rekening mee gehouden dat de militair al gestraft is door justitie. Bepaalde zaken kunnen leiden tot een aantekening in je dossier en eventueel een bevordering naar een hogere rang voorlopig in de weg staan. Heb je geen beste staat van dienst en is de zaak waar je voor bent veroordeeld te gortig, word je ontslagen.
Indien je wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf, pikt in alle gevallen de Militaire Politie je van je brits op en wordt je onder begeleiding naar de Verenigde Staten gebracht en overgedragen aan justitie. In de regel word je bij een gevangenisstraf volledig gedegradeerd en oneervol ontslagen.

Nu jij. Zoals ik aflees uit de stukken, ben je met zevenentwintig andere mannen, opgepakt onder de Joseph McCarty Act op twintig juni van dit jaar. Jullie waren ten tijde van de arrestatie allemaal lid van de zogenaamde Windup Bar.
Jullie werden gearresteerd op beschuldiging van het lidmaatschap van een besloten club, opruiing, anti-Amerikaanse activiteiten, communistische sympathieën, het verspreiden van illegale pornografische lectuur en allemaal met als gemeenschappelijke achtergrond….. seksueel afwijkend gedrag. Zeg maar dat het allemaal mannen, dus homoseksuelen, waren. In de leeftijd van negentien tot zesenvijftig jaar. Komt die eerste leeftijd je bekend voor?

Iedereen heeft een avondje in de gevangenis doorgebracht. Het zal een gezellige drukte hebben opgeleverd! Nadat je gegevens waren genoteerd, moest je worden opgehaald door je moeder. Want minderjarig.
Hier staat overigens, ik val van de ene verbazing in de andere, dat je vader Andrew Young is. Is hij dé Andrew Young, de bekende chirurg die regelmatig met moderne publicaties komt en hoofd is van het Merger of Cedars of Lebanon Hospital? Ik dacht dat je vader een kleine huisartsenpraktijk had in Los Angeles?”
“Het is niet echt een leugen. Mijn moeder heeft een huisartsenpraktijk in Beverly Hills. Mijn vader is inderdaad Andrew Young. Ik wil hier alleen maar zijn om tijdens mijn stage volledig deel uit te maken van het medisch team dat hier werkt. Uw team. En ik wil niet bekend staan als een verwend rijk nest met een beroemde vader die hier voor de lol eens rond komt kijken.

Daarom heb ik er een klein beetje over gelogen. Hoewel niet echt… Ik wil gewoon eerlijk werken, met niemand in het achterhoofd waar ik vandaan kom en wie ik ben. Die kennis heeft geen nut.”
“Maar dan vervolgens dat plotselinge vertrek naar Korea nadat iedereen van die Windup Bar was opgepakt. Is het toeval, dat je drie weken later in Korea zit, als medisch student weliswaar, werkend aan zijn bachelor? En nog nooit enig enthousiasme voor het leger getoond?
De envelop overigens, bracht me op het idee toch nog maar weer eens naar je personeelsgegevens te kijken. Dat had ik helemaal niet meer gedaan na ons laatste gesprek. Ik dacht dat het wel snor zat en je leek je werk goed te doen.

Maar er zat tot mijn verbazing nog steeds bijna niks in je dossier… Geen CV, geen aanmeldingsformulier, geen aanvraag. Kwam het idee om naar Korea te gaan zomaar uit de lucht vallen? De vorige keer kwam je, als verhaal bij je verzoek om een stageplaats, met het ministerie van defensie aanzetten. Dat antwoord lijkt mij niet meer mogelijk.
Of heeft het een beetje met je vader te maken? Die, als ik dat zo lees, eigenlijk wel grotendeels klaar was met zijn zoon en hem voorlopig even uit het land wilde hebben? De optie “achter het behang plakken” voorbij? Misschien dat een vriendje van hem in het leger een oplossing had?
Hoe dan ook, daar komen we nog op. Je vader had er met zijn goede idee jou hier neer te zetten, er vermoedelijk alleen niet op gerekend dat, eenmaal in het leger, de strijdkrachten dus ook een kopie krijgen van een dagvaarding of bevestiging van een arrestatie.
Dus, je vader krijgt die bevestiging, en daarop vermeld de gronden waarop je bent gearresteerd, binnen. Maar het hoofdkwartier kreeg die stukken dus ook.

Gezien het lopende onderzoek, schrijft de Officier van Justitie, zal een komende zaak even op zich laten wachten. Tot die tijd mogen de verdachten in het proces de grens van de staat Californië niet passeren. Kun je het tot nu toe nog allemaal goed volgen? Ik geloof niet dat ik voor een intelligente jongen als jij tot nu toe erg ingewikkelde zaken had te melden?
Dan gebeurt er na een maand iets bijzonders. Had ik je niet verteld, dat het leger in de regel een afwachtende houding aanneemt bij een strafzaak waarbij één van haar militairen is betrokken? Jawel, maar zo niet bij jou. Er volgt zowaar een kort geding van een advocaat van defensie, die het team van Joseph McCarthy dagvaardt. De advocaat wil je van de lijst van achtentwintig verdachten af hebben, blijkt uit alle handelingen.

Hij begint er mee, dat al bij het verstrekken van de dagvaarding is verzocht om opheldering inzake de naar voren gebrachte zaken. Ondanks herhaaldelijk verzoek, zegt hij, wordt er geen bewijs geleverd van specifieke acties van Mike Young.
Het Amerikaanse leger herkent zich ook niet in de algemene beschuldigingen die ook richting jou zijn geuit inzake de Windup Bar en begrijpt dat aanvullend bewijs na een maand dus ook nog steeds niet kan worden geleverd. Een maand lijkt de advocaat van defensie lang genoeg, zeker als er door het McCarthy team tot dan toe feitelijk helemaal niets is ingebracht tegen verdachte. Jij dus.
Verder stelt de advocaat dat je nog minderjarig was ten tijde van de arrestatie en dat de door het McCarthy team tegen alle leden ingebrachte beschuldiging van vermeende homoseksualiteit voor leden van jouw leeftijdscategorie volgens de sodomiewetgeving van de staat Californië niet automatisch mag leiden tot een arrestatie en mogelijkerwijs gevangenisstraf, zonder dat er eerst een psychiatrisch onderzoek is uitgevoerd. Dat onderzoek is er in jouw geval nooit geweest.

Ook bleef je functie binnen de club slechts beperkt tot “barman”, ja, ik lees het goed, ten tijde van de inval én ben je inmiddels al weer langere tijd in Korea. Voor, nota bene, geheime en speciale activiteiten ter ondersteuning van het Amerikaans leger in de gevarenzone van het front!
De advocaat van defensie merkt op, dat het schadelijk zou zijn en niet in het belang van de VS als daarover nadere informatie zou moeten worden verstrekt. De Officier van Justitie namens Joseph McCarthy merkt op, dat lopende het onderzoek het niet mogelijk is om op dit moment op individuele gevallen in te gaan. Verder stelt de Officier van Justitie dat verdachte Young de eis om Californië niet te verlaten naast zich heeft neergelegd en op die grond direct dient te worden gearresteerd.

De advocaat van defensie merkt vervolgens op, dat de stap om naar Korea te gaan al veel eerder was genomen, daar zit hij volgens mij een beetje te jokkebrokken, dat de heer Young ook al was vertrokken voordat de bevestiging van de rechtbank was ontvangen en dat daarbij, mocht het nodig zijn, hij niet weg is. Het militaire apparaat kan hem binnen een uur oppikken en desgewenst in korte tijd in Californië afleveren.
En dan de uitspraak van de rechter in het kort: Mike Young wordt van de lijst afgehaald, vrijgesproken en mag het Amerikaanse leger blijven dienen. De Officier van Justitie geeft aan af te zien van beroep.
Nu jij en ik weer. Waar zullen we eens beginnen. De Windup Bar. Daar ben je al lid van sinds je bent aangevangen met je bachelor studie. Waarom ben je lid, hoe ben je lid geworden en wat is er gebeurd. Neem je tijd”.
“Ik hoor dit allemaal voor het eerst.”
“Hoe bedoel je, ik hoor dit voor het eerst? Ik dacht toch dat je al bijna twee jaar lid was, en blijkbaar ook barman, van de Windup Bar? De arrestatie is je in het geheel niet opgevallen? Ik reken aarzelen ook als een fout antwoord dus ook hier graag volledige openheid van zaken”.

“Ik heb helemaal nog niet gehoord van die dagvaarding, de rechtszaak die blijkbaar moet beginnen en de inzet van de advocaat. Dat is allemaal nieuw voor mij, dat bedoel ik eigenlijk.
Maar u wilt het hele verhaal.”
“Ik heb de hele middag de tijd.”
“Het is voor mij niet gemakkelijk allemaal.”
“Nee, dat begrijp ik. Maar het kan ook niet blijven liggen. Het blijft hier tussen vier muren Mike. Ik ga je niet veroordelen, ik ga je niet slaan. Ik ben geen boeman. Ik wil alleen met je praten, ik moet weten wat er is gebeurd en waarom het is gebeurd. Ik moet voor je aan de slag. En misschien lucht het je enorm op, als je het eenmaal kwijt bent.”
“Oké. Ik probeer niets weg te laten. Toen ik twee jaar geleden aan mijn bachelor begon, was ik geestelijk niet in een al te beste staat, als u dat wilt horen. Ik was ook nog eens één van de jongsten op de opleiding. Ik had twee herexamens maar ik werd toch toegelaten omdat ik op de high school zo goed kon leren.”

“Iedereen had blijkbaar hoge verwachtingen van je.”
“Ik had onder andere een….. noem het voor nu maar even een traumatische ervaring met een vrouwelijke medeleerling tijdens mijn examenjaar achter de rug.”
“Traumatische ervaring?”
“Ik…. Ik ben door haar verkracht. Ik hoop dat ik de details mag overslaan. Het is nadat het gebeurd is een beetje onder het tapijt geschoven. Ik heb het met heel veel weglaten van wat er precies is gebeurd aan mijn ouders proberen te vertellen. Maar dat werd niks. Ik heb het later aan een professor van mijn opleiding verteld.
Aangezien we er in ons land er alleen van uitgaan dat alleen mannen een vrouw kunnen verkrachten en andersom niet voor mogelijk wordt gehouden, maakt geen enkele man, ook uit schaamte niet, er melding van. En ik had er al helemaal geen zin in om voor dit op het politiebureau te zitten.
Van alle jongens uit mijn klas die ze had kunnen kiezen, die ook allemaal ja zouden hebben gezegd tegen een avontuurtje, koos ze mij. En ik…. ben niet van het type. Maar laten we het daarbij laten.

Verder kreeg ik te horen dat mijn allerbeste vriend, die was verhuisd naar North Carolina twee jaar eerder, was overleden aan leukemie. Ik ben daar nog steeds niet over heen. Dit is een hoofdstuk apart in mijn leven maar speelde dus ook aan het begin van mijn opleiding.
Verder leefde ik geruime tijd in onmin met mijn ouders, wanneer eigenlijk ook niet, tijdens de vakantie na het High School examen. Ik kreeg een bijbaantje als strandwachter aan de kust bij Los Angeles. Ik kan goed zwemmen en dit was een mooi luizenbaantje. Een beetje in de gaten houden wat er allemaal in zee gebeurde.

Ik kreeg daar geheel onverwacht een affaire met een jongen van half in de twintig die vakantie vierde in een bungalow aan zee en ik werd gespot door een patiënt van mijn moeder. Zij informeerde mijn moeder, die na dat verraad persoonlijk polshoogte kwam nemen en ons tussen de lakens betrapte. U vraagt er allemaal om, dus ik moet het wel vertellen.
Hopelijk blijft dit alles zeer vertrouwelijk. Ik moest dat baantje gelijk opzeggen. Mijn ouderlijk huis was werkelijk te klein voor weken. Ik werd zo’n beetje genegeerd maar dat was niet nieuw. Mijn moeder wilde pas de laatste week van de vakantie aandacht besteden aan het kopen van spullen voor de academie en nieuwe kleren.

Wordt vervolgd....

avatar van musician
Hoofdstuk 14 - deel 2

Dus ja, ik ging zo’n beetje met zelfmoordneigingen naar de eerste dag van de nieuwe opleiding. Ik had ook echt de pest in mijn lijf. Ik volg dit pad van mijn ouwe heer om ook chirurg te worden. Maar verdiend heeft hij het eigenlijk niet.
Dus ik liep daar een maand door die school, een beetje timide, geïmponeerd door de grootheid van het gebouw, de oudere leerlingen, de professoren. Ik had eigenlijk ook weinig aansluiting. Ik had op de High School in de regel hele goede cijfers. Dat werd nu opeens minder.

Ik kon de lessen nauwelijks volgen, kon mij niet goed concentreren en begon achterstanden op te lopen. Ik had ook nog steeds heel erg veel last van het verlies van Kyle, de jongen die dus aan leukemie was overleden. ’s Avonds viel ik met grote regelmaat huilend in slaap. Ik heb er ook hier nog wel eens last van.
In ieder geval. Na een maand of zo werd ik aangesproken door een professor. Halverwege veertig. Het viel hem op, dat ik zo stilletjes was. Dat het een beetje leek of alles aan mij voorbij ging. En of ik behoefte had om er eens over te praten. Want zo schoot het ook niet op. Hij was geen onaardige man, helemaal niet. Ook nergens op uit, als je dat zou denken. Ik nam hem in vertrouwen en met name waarom ik Kyle zo miste en mij feitelijk heel erg alleen voelde.

Hij begreep het. Hij vroeg me om een keer te komen eten. Om te praten. Dat hebben we toen gedaan. Ik heb hem ook alles verteld. Aan het einde vroeg hij, of ik niet geïnteresseerd was aan een bezoekje aan de Windup Bar. Zodat ik met eh…. gelijkgestemde mensen kon praten en mijn hart wat kon luchten. Omdat er voor jongens van mijn leeftijd niet veel anders was, in Los Angeles.
Ook om er een beetje uit te zijn en wat mensen te ontmoeten. Hopelijk zou het leiden tot wat aanspraak op school en betere studieresultaten. Ik had er natuurlijk nog nooit van gehoord. Uiteindelijk gaat het dus om een besloten club waar je uit privacy overwegingen lid van moet worden. Het zat in Hollywood en dus waren er veel mensen uit de filmindustrie.

Verder waren er bijvoorbeeld ook muzikanten, professoren, artsen, politici, journalisten, studenten. Met één doel. Om in ieder geval met mannen van dezelfde geaardheid een drankje in een besloten gelegenheid te kunnen drinken. En het waren echt hele aardige gasten…… Niks mis mee.
De gesprekken waren in de regel een beetje op niveau. Veel kunst, muziek en theater. Er zullen best liberalen hebben rondgelopen. Het zal de ene keer over politiek zijn gegaan, een andere keer over nieuwe medicijnen, de Hindenburg of een nieuwe film. Deze mannen wilden niet bekend worden, ze hadden helemaal geen zin om de revolutie te preken in de Verenigde Staten.

Ze waren helemaal niet uit op schoppen tegen het systeem, ze maakten er allemaal deel van uit. Ze zijn gewoon door die Joe McCarthy gepiepeld. Gezien hun gemeenschappelijke achtergrond, wilden ze allemaal juist zo onopvallend mogelijk door het leven gaan. Sommigen waren getrouwd….
Van affaires heb ik daar nooit wat gemerkt. Dat geldt ook voor mezelf. Er werd wel eens geknipoogd, of gezoend bij het weggaan. Toen ik er een aantal weken was geweest, vertrok één van de barmannen. Hij werkte op woensdag. Ik liet mij ontvallen, dat het mij wel iets leek, barman bij de Windup Bar. Had ik gelijk een aardig zakcentje.

Iedereen zag het gelijk zitten en moedigde het aan. De eigenaresse van de Windup Bar beschermde mij tegen andere mannen en hielp me met het baantje. Ik wist er niet veel van, moest alles leren in de praktijk. Het werd uiteindelijk wel de meest succesvolle avond van de week.”
“Ik heb je hier anders nog nooit achter de bar zien staan, voor wat hand- en spandiensten.”
“Ieder zijn vak. En ik had er na de inval eigenlijk wel een beetje genoeg van, na alles wat er op mij afkwam.”

“De functie heeft je zelfs wat gered, als het door de militaire advocaat als argument is gebruikt”.
“Eigenlijk ben ik helemaal niet zo blij, het buitenbeentje te zijn dat is “vrijgesproken” terwijl alle andere leden, die ik hoog heb zitten en beschouw als vrienden, met de gebakken peren zitten. En met alle gevolgen van dien.
Ok, ik krabbel op school wat op, ik haal wat betere resultaten door het werk en het lidmaatschap van de Windup Bar en ik werd ook lid van de studentenvereniging L.L.R. waardoor ik wat contacten opdeed met andere leerlingen.”
“Links Luidruchtig en Rebels!”

“….en het gaat twee jaar lang zo’n beetje de goede kant op. Ik zou in het derde jaar bachelor een stage lopen in het ziekenhuis van mijn vader. Ik had dat niet zelf verzonnen, daar kwam hij zowaar zelf mee. De afgelopen Kerst, we waren allemaal bij mijn oude oma in Aspen, ze heeft daar nog haar huis, gaf mijn drie jaar oudere zus te kennen dat ze zwanger was en na drie maanden zou gaan trouwen met haar tandarts.
Een feestelijke mededeling dus. Van de omstuit gaf mijn vader aan, dat ik als tussenjaar een jaar stage bij hem zou gaan lopen. Ik wist er nog niets van, maar dus bij deze. Hij moet in een uitzonderlijk goede bui zijn geweest. Misschien wel een glas rode wijn teveel, dat kan ook.
Alles leek zowaar pais en vree. Maar in februari ging mijn zus in de auto naar de stad. Toen ze terug reed, is ze geslipt, van de brug afgeraakt, de Los Angeles River in en vrijwel gelijk verdronken. Dus we hadden een begrafenis in plaats van een bruiloft…

Ik heb mij nooit gerealiseerd, wat een bliksemafleider mijn zus eigenlijk altijd is geweest. Ze had altijd vriendjes, was de typische American Girl en zette mijzelf een beetje in de schaduw. We hadden een beetje een oudere-zus-pest-met-enige-regelmaat-haar-jonge-broertje relatie. Maar dat is niet per se ongebruikelijk en was uiteindelijk voor het broertje nog wel te overzien.
Doordat ze wegviel werden, met alle verdriet en emoties, binnen de familie alle ogen opeens op mij gericht. Inclusief alle tekortkomingen die ik had, wie ik was. De oorzaken van alle ruzies die ik al mijn hele leven met mijn ouders heb werden nog meer benadrukt…
Na alle commotie ging ik weer terug naar school en ook naar de Windup Bar. Ik was weer gewoon barman. Totdat na een aantal maanden uiteindelijk dus…….

We werden echt heel hardhandig in busjes opgesloten. Geen idee waar het over ging. Een agent stelde de meest verschrikkelijke vragen. Zaken waar ik nog nooit van had gehoord. Het was gewoon niet voor te stellen. Ik kreeg ook niemand van de Windup Bar meer te zien, al was het maar voor even. Toen iedereen zo’n beetje weer weg mocht op eigen gelegenheid moest ik blijven. Omdat ik minderjarig was, moest mijn moeder mij dus ophalen.
Mijn vader gebruikte geen geweld, dat deed hij eigenlijk nooit. Maar verbaal liet hij mij alle hoeken van de kamer zien. Wie ik wel niet dacht wie ik was, dat ik geen rekening hield met zijn reputatie. Dat hij meer dan genoeg van mij had. Hetzelfde als altijd. Mijn moeder ondersteunde hem grotendeels.

Ze wisten niet dat ik lid was van de Windup Bar en waarom. Ze haalden zich allerlei verschrikkelijke dingen in het hoofd die allemaal niet waar waren. Ik moest aan mijn toekomst denken en met die Windup Bar zou ik alleen maar tegen grote problemen aanlopen, zoals bleek. Ofwel meer arrestaties, veroordelingen. Psychologische tests… Ik zou van school worden gestuurd.
Mijn vader zei dat ik niet meer bij hem stage kon lopen. Dat het zo erg was, dat ik mij na de arrestatie zelfs helemaal niet meer in Los Angeles kon vertonen. Laat staan in een ziekenhuis. Hij zou iets moeten verzinnen en snel. En dat was dan gelijk het laatste dat hij ooit voor mij zou doen, zei hij.
De volgende dag had hij iets “verzonnen”, als oplossing. Ik had al die tijd maar heel weinig weerwoord in al zijn verbale geweld. En ik kon in de verste verte niet bedenken waarom de Windup Bar in het algemeen zo verschrikkelijk zou zijn. Ik kon mij daar helemaal niets bij voorstellen terwijl ik er anderhalf jaar op woensdag achter de bar heb gestaan. Het was er altijd leuk en gezellig. De mannen waren aardig. Maar blijkbaar werd het ons niet gegund.”

“Maar je vertelde je ouders ook niet dat je er lid van was.”
“Ik zei helemaal sowieso al niks tegen ze. Ook niet dat ik lid was van de studentenvereniging. Mijn vader vroeg alleen af en toe hoe het ging met de studie en zei heel soms iets over de leerstof als ik er over vroeg.
Hij belde een vriend in het leger. Een goede jeugdvriend, hij kende hem nog van vroeger en hij kwam ook geregeld bij ons thuis. Hij legde uit, wat zijn plan was voor mij, wat we samen zouden hebben bedacht. Een plek voor een medisch assistent in Korea. Met ruimte om door te kunnen leren, toetsen in Tokyo en maandelijkse rapporten voor de academie. Ze vonden het een alleraardigst bedacht idee.
Ook de bachelor opleiding vond het best een goede gedachte. Ze begrepen niet goed waarom ik geen stage meer zou lopen bij mijn vader maar vonden het idee verder op zich heel fris. Weg bij moeders pappot. Er werd snel gehandeld.

Binnen drie weken had ik de benodigde spullen, haalde het leger mij thuis op, kreeg ik een soort van hele korte interne opleiding over gewoonten binnen het leger. Zoals wie wanneer wie moet groeten, de rangen en standen. Het ging zo snel, ik heb het allemaal niet onthouden. Militaire opleiding hoefde niet, voor een hospik. Ik kreeg kleding aangemeten, was toen vrij snel in Seoul en daarna hier.
Dat is het eigenlijk zo’n beetje.”
“Het spijt me oprecht te horen van je zus. Als ik het goed begrijp heb je het de afgelopen jaren bepaald niet gemakkelijk gehad. En dan ook nog eens gecombineerd met…… Je weet wat op openlijk uitkomen voor homoseksuele gevoelens binnen het leger staat. Daar is hier gewoon geen ruimte voor. Het leidt tot oneervol ontslag, de krijgsraad en mogelijk gevangenisstraf door te liegen op het aanvraagformulier. Maar ja, dat aanvraagformulier van jou moet ik sowieso nog tegenkomen.

Luister. Ik geloof wel dat je eerlijk tegen me bent geweest. Je verzint dit niet zomaar. En wat je in je vrije tijd doet en met wie, laat ik ook eerlijk zijn, eigenlijk kan mij dat niet eens schelen. Ieder zijn ding. Maar ik mag het hier op de werkvloer niet hebben en ik wil er niets van weten.
Maar bij verder onberispelijk gedrag, een goede samenwerking en als het hier niet gaat leiden tot gedoe in het kamp, ben ik altijd bereid het door de vingers te zien. Als ik er dus maar niet mee wordt geconfronteerd. Dat ik het weet is meer dan genoeg. Ik overtreed de regels, maar je hoeft er voor mij niet voor weg.
Wat mij meer interesseert is dit. Wie is die oude jeugdvriend van je vader? Wie is degene die je al meerdere keren op miraculeuze wijze heeft gered? Wie vindt het niet nodig mij van een fatsoenlijke CV en aanvraag van jou te voorzien?

En bovendien, wie is degene die de militaire advocaat heeft ingeschakeld, wie heeft je hier zo snel naar toegehaald zonder enige fatsoenlijke training of voorbereiding. Wie kon opdracht geven om af te zien van een goede training en wie heeft een oogje dichtgedaan toen hij las over je activiteiten bij de Windup Bar?
De aanklacht is niet mals en er wordt over de geaardheid van de leden van de Windup Bar geen woord Chinees gesproken.
Dus. Wie is die jeugdvriend die vroeger zo vaak bij jullie thuis kwam? Wie is de man met de bevoegdheid om te doen wat hij allemaal heeft gedaan en waarom heeft hij dat gedaan?”

“Is het heel erg van belang? Kunnen we het niet hierbij laten? Die formulieren kunnen we altijd nog wel vragen, dat is administratie. Ik wil gewoon hier met iedereen werken. Mijn achtergrond is voor niemand belangrijk. Ik ben wie ik ben en afkomst wil ik helemaal geen rol laten spelen.
Trouwens, met wat u vertelt over die hele gang van zaken rond die rechtszaken, verklaart veel over deze brief die ik van de advocaat van mijn vader heb gekregen.”
“Geef maar, als ik hem even mag lezen. Als het van belang is… (….)
Het spijt me. Ik wist niet dat de zaken er inmiddels zo voor stonden. Dus je ouders gaan scheiden. Je vader, de beroemde Andrew Young dus, schopt je het huis uit en heeft je spullen alvast in een opslag gedaan. Hij trekt je toelage in, stopt met het betalen van je bachelorsopleiding. En verder wordt een procedure in gang gezet om je te onterven?”

“Mijn moeder trekt in bij een vriend, ergens anders in Beverly Hills. Ik geloof niet dat ik hem ken. Mijn vader wil me niet meer zien en mijn moeder kan ik alleen nog spreken als ik een afspraak maak via haar praktijk. Ik ben niet echt van het type, dat andere mensen blijkbaar gelukkig maakt. Als ik alles bij elkaar optel heb ik dus nog mijn bed hier op de basis, wat spullen in opslag in LA en dat is het zo’n beetje.
Ik krijg elke maand een kleine vergoeding voor mijn stageplek, veel minder dan het soldij van een gewone soldaat. Mijn vader vult niks meer aan. En ik ga, als ik naar Universiteit wil, een enorme studieschuld opbouwen waar ik nooit meer van afkom. En dan moet ik maar hopen, dat het hele gedoe met de Windup Bar mij niet blijft achtervolgen”.

“Toch Mike. Nu wil ik het helemaal weten. Wie is de man binnen het leger die jou het hand boven het hoofd houdt en waarom doet hij dat nog steeds waar anderen allang in het cachot waren beland. Waar je ouders je laten vallen, blijft hij je beschermen. Hij plaatst, als het allemaal uitkomt, zijn eigen positie voor jou enorm op het spel. Wie is de jeugdvriend van je vader?
En waarom zou je het niet zeggen. Het kan in eerste instantie ook helemaal tussen ons blijven. Tussen jou, mij en je weldoener. Gezien de hele situatie, je moet hier officieel nog negen maanden als die oorlog niet eens een keer afloopt, lijkt mij enig overleg en afstemmen op z’n minst noodzakelijk. Anders gaat dit voor jou niet de goede kant op”.
“Het is Generaal MacArthur.”
“…..Dat kun je niet menen.”
“Ik heb nog geen woord gelogen, vanmiddag.”

avatar van musician
Hoofdstuk 15

“Wat aardig dat je samen met mij vrijwillig wilt blijven bij de laatste patiënten tijdens de tijdelijke evacuatie.”
“Ze mogen mij platbombarderen. Wegvagen.”
“Oei……Heb je heimwee?”
“Zit je me te bekijken?”
“Ik kan het niet helpen. Ik kom binnen om je te halen en zie je snikken. Je haalt je handen langs je gezicht om je tranen te drogen. Dan gaan bij mij gelijk allerlei gedachten door het hoofd. Mike je bent negentien, oké bijna twintig. Je staat dagelijks urenlang te assisteren bij het verzorgen van gewonde soldaten. Vaak ernstig gewonde soldaten.
Ik kan me best voorstellen dat, voor iemand die rechtstreeks uit het leven van de grote stad wordt gerukt en dit van zijn levensdagen nog nooit heeft meegemaakt, het best allemaal een behoorlijk emotionele aangelegenheid is. Dan mag je van mij een traantje laten.”

“Het is niet de gewonden alleen.”
“Dus daarom schatte ik ook in: heimwee.”
“Wat een grap. Eerlijk? Ik wou echt dat ik gebombardeerd werd. Ik heb niet eens meer iets of iemand om naar toe te gaan in Los Angeles, wist je dat? Niemand wil me daar meer hebben. Of ik moet bij mijn opleiding een bed maken door twee schoolbanken tegen elkaar aan te zetten, en daar dan een matras en een deken op te leggen.
Dat mijn school, zonder dat ze het weten, mij gewoon een illegaal verblijf gaat bieden. Dat ik een soort van landloper word in mijn eigen stad. Geen geld, geen spullen. Nee, ik heb geen heimwee want ik heb niks om heimwee naar te hebben.
Ik heb wel verlangens. Naar iemand die dood is gegaan en voor de rest van mijn leven onbereikbaar zal blijven. Als je wilt weten waarom ik eventueel tranen heb, dan is het daarom. Dat ik een landloper ben omdat mijn ouders elkaar en mij hebben verstoten, zelfs dat ik help bij het verzorgen van de gewonden is daar allemaal nog ondergeschikt aan.

Ook al weet ik niet meer waar ik naar toe moet gaan in Los Angeles. Als deze oorlog voorbij is sta ik gewoon op straat en geen idee hoe het verder moet. Hooguit vind ik een baantje voor een paar uur en moet ik me daar van onderhouden.
Alles en iedereen lacht me uit omdat ik blijkbaar alleen maar kon leven van het geld en de status van mijn ouders. Ex ouders inmiddels. En op wie ik kon leunen is dood. En mijn baantje dat ik had is over de kling gejaagd door een commissie onder leiding van die goeie oude Joseph McCarthy.
Hij leidt dezelfde groep van commissie- en parlementsleden die mensen als ik achter de tralies wil hebben. Of, nog liever, tussen zes planken. Misschien is dat eigenlijk wel een goed idee. Eerst bespottelijk maken, dan beschuldigen, bedreigen, opjagen. Uitroken waar nodig. Vervolgens komen mensen als ik vanzelf bij Joseph McCarthy smeken om er een eind aan te maken.
Ja Joe, ik ben schuldig aan het liefhebben van iemand! Een verboden liefde! Schiet mij maar neer, dat is toch wat de posse wil? Dan kan ik eindelijk lekker rustig in mijn kist en niemand meer die op mij jaagt of mij verstoot. Wie weet wie ik tenminste weer eens tegenkom in het dodenrijk. Slechter kan het er in ieder geval niet worden dan hier.”

“Mike……”
“Wat? Ik ben geen werknemer van het leger. Mee terug naar een legerbasis ergens in Californië is voor mij geen optie. En als dat al zou kunnen, kan ik dat niet combineren met mijn opleiding. Laat staan dat ik vandaar uit in de toekomst naar de Universiteit van Los Angeles kan. Als ik die al kan betalen.
Je kunt moeilijk de legerbasis als hotel gebruiken. Dat begrijp ik ook. En nogmaals, ik ben geen werknemer van het leger. Sterker nog, mijn CV en aanvraagformulier zorgen er wel voor dat ik nooit als werknemer bij defensie aan de slag kan.
Wat kom je angstig dichtbij aan mijn bed zitten? Zitten we overdag al niet genoeg op elkaars lip tijdens de operaties? Ik moet ook leren en er moet mij tijd worden gegund om te leren. Staat in mijn opleidingsregels voor stagebegeleiders. Ik leer uit mijn boek tot ik straks gebombardeerd ben. Laat mij maar alleen in mijn verlangen naar oude tijden.”
“Mike, kom even rechtop zitten op je bed als we tegen elkaar praten. Ik moet nu toch even serieus van gedachten met je wisselen. Ik vind het vervelend je zo te moeten zien en ik denk echt dat je nu even iemand nodig hebt. Met depressieve gedachten kom je nergens. Behalve ons tweeën en vier gewonden is er nu niemand. We hebben dus ook de tijd.

Mike, een arts doet meer dan alleen opereren, moet je ook gaan leren. We horen van patiënten in de praktijk meer persoonlijke problemen dan dat we in ze snijden. Daarom hebben we ook onze ambtseed en zijn we voor elke patiënt een vertrouwenspersoon. Hoe gek dat misschien ook klinkt maar die band geldt ook voor artsen onderling. Omdat we onderling met elkaar over patiënten moeten praten. Net zo goed, dat we ook aan elkaar adviezen geven en kunnen spreken over operaties die meer of minder goed zijn gelukt. Dat komt natuurlijk nooit in de openbaarheid.
Je zit hier al een paar maanden in deze tent voor artsen en ik beschouw je dan ook als een volwaardige collega. Om die reden moeten we elkaar kunnen vertrouwen. Dat is een band die onderling groeit. De meeste soldaten en medici die hier rond lopen, laat ik zeggen waar het op staat, zoeken na verloop van tijd ook naar de geneugten van thuis, vriendschap, warmte, liefde, seks.

Dat je zelf in al die maanden geen enkele aanstalten maakt te zoeken naar die “geneugten van thuis” en tegelijkertijd ook geen opmerkingen plaatst, geen zinspelingen of grapjes maakt, zelfs geen foute, en je juist eerder terugtrekt om te kunnen kniezen, betekent dat ik me een beetje zorgen maak. Als collega arts. Vooral, omdat je hier natuurlijk nog wel even moet zitten.
Is het misschien een gebrek aan leeftijdsgenoten of heb je niets met soldaten of zusters van je leeftijd? Van iedereen die hier rondloopt hebben we alles al minimaal een paar keer gehoord. Dat is goed, dat we de mensen een beetje kennen. Vooral omdat, als het nodig is, we mensen ook kunnen beschermen.”
“Nee, het ligt niet aan een gebrek aan leeftijdsgenoten. Ik ben de enige aan wie het ligt. Dat is hetgeen er voor mij zo moeilijk is in het leven. Dat je met jezelf moet leven zoals je bent. Afwijkend van bijna iedereen. Onbegrepen, ongeliefd. Altijd in een ongemakkelijke positie. Je probeert aardig te zijn tegen iedereen om maar een beetje te worden geaccepteerd.
Maar altijd wordt het gezien als een zachtaardige kant, wat weer gelijk onderstreept hoe mensen je zien inclusief de afwijzing die niet wordt uitgesproken. Je bent niet zoals zij. En ze weten het. Je bent een crimineel of een psychopaat en verreweg de meeste mensen vinden dat je zou moeten worden opgesloten. Ze worden ondersteund door de wet. En geen miljard tranen kunnen je helpen.
Hoe denk je dat ik moet zoeken naar vriendschap, warmte en seks? De geneugten van thuis! Denk je dat ik vrijelijk uit een of andere bron kan putten? Bij alles wat ik doe of wil wordt mij de pas afgesneden. Wie ik heb kunnen vinden is dood.

Ik ben voor jou alleen maar lastig. Waarom zouden we elkaar vertrouwen. Ik ben alleen maar een te verachten persoon waarop wordt gejaagd. Door het leger, de politie, de FBI, het publiek. Je moet blij zijn, als je weer van mij af bent.
Denk je dat ik de feestvreugde erg zal verhogen, als ik gezellig in onze legerkroeg kom zitten. Ik ken alle blikken en het wordt altijd ongemakkelijk. Vind je het gek, dat ik het plat bombarderen van de hele zooi voor mezelf inmiddels geen slechte optie vind? In één keer van alles af.”
“Wie is eigenlijk de persoon die is overleden?”
“Een jongen die Kyle heette.”
“Het spijt me echt om te horen. We zijn hier ook om je te troosten als dat nodig is. Meer mensen hebben in dit godvergeten oord troost nodig dan je misschien denkt. En ik vermoed dat ook voor meer mensen na het leger uitzichtloosheid dreigt. Ik denk ook dat er hier wel meer mensen zijn zoals jij.
Mike, stel voor dat ik uit je verhaal begrijp dat je in de liefde op jongens valt en niet op de meiden. Ik zeg niet dat het zo is maar stel. Met ons artsen in dit kamp heb je geen probleem, laat ik dat voorop stellen.
Wij nemen een mild standpunt in en misschien ontwijken we, als het even kan, ook de sodomiewetgeving. Maar inderdaad, bij superieuren word je er in de regel uitgegooid volgens de voorschriften. Hoewel de onze mij wel lijkt mee te vallen maar die is dan ook zelf arts.

Je mag in het leger zo niet zijn en als je er toch één bent heb je tegelijkertijd gelogen op je aanvraag. Maar denk niet, dat je geen medestanders hebt. Dat je alleen staat. Dat we het niet voor je zouden opnemen of je niet zouden beschermen. Voor de dokters geeft het helemaal niet als je zo bent.
Ik kan niet ontkennen, dat je in je werk tegelijkertijd kunt aanlopen tegen de blanke bolster ruwe pit soldaat. De kans bestaat ook dat je klappen oploopt. Fysiek en psychisch. Misschien wel van dezelfde marinier als bij wie je net in z’n buik hebt gekeken voordat hij werd gehecht.
Daarom geef ik een tweeledig signaal. Ik wil aan de ene kant waarschuwen voor de gevaren die je in het leger kunt tegenkomen en aan de andere kant aangeven dat we je zullen beschermen. Voor mij maakt het niet uit, dat je niet op vrouwen jaagt. Daar kan ik heel goed mee leven. Ik weet uit hoofde van mijn beroep dat er duizenden mannen zijn zoals jij. Maar de vaste bewoners van dit hospitaal moeten wel weten, of je bescherming nodig hebt.

Je hoeft geen antwoord te geven. Laat ik zeggen, dat je mij voldoende hebt overtuigd. Zelfs al wil je je nu niet uitspreken. En dat maakt ook dat ik je laat weten dat we een beetje op je zullen letten. Dat is het eigenlijk.”
“Wat bedoel je eigenlijk met “Ik denk wel dat er hier wel meer mensen zijn zoals jij?”
“Het leger is net een blauwdruk van de samenleving. Sommigen zijn beroepsmilitair. De meesten zitten hier omdat ze zijn opgeroepen als dienstplichtigen. Zoals ik. Een enkele stagiair kun je niet meerekenen.
En mensen die je oproept, zijn ongetwijfeld een dwarsdoorsnede van de Amerikaanse bevolking. Waarbij aangetekend dat een oude maar deugdelijke berekening eerder aan heeft gegeven, dat zeker vijf procent van de bevolking valt op het eigen geslacht. Dat verandert niet, als er op het aanvraagformulier voor het leger de vraag “Bent u homoseksueel” wordt gesteld en elke militair vervolgens “nee” invult. Wat denk je zelf? Zal die vijf procent dan niet meer kloppen?”
“Ik heb dus over mezelf helemaal nog niets gezegd.”
“Ik vind je verhaal buitengewoon overtuigend, maar je hebt het nog niet gezegd en ik praat daarom nog steeds in algemene termen omdat je aangeeft er nog niet aan toe te zijn om er met mij over te praten.”
“Ik begrijp eigenlijk dat dit een hele lange weg van je is om je aan te bieden als een soort van vertrouwenspersoon. Naast dat je mijn stagebegeleider bent en ook de arts die ik moet assisteren. Impliciet stel je me de vraag of ik homo ben. Of ik het durf om dat aan je te bekennen. Je weet ook wat voor mij de consequenties kunnen zijn als ik dat zou doen.”

“Ik heb je ook iets verteld over artsen en onderling vertrouwen.”
“Ik zit behoorlijk in de problemen. Misschien dat juist daarom een vertrouwenspersoon inmiddels wel een beetje handig is. Vooral als we in dezelfde tent zitten. Je denkt dat je alles al gehoord hebt in het leven. Ik hoop maar dat je ook op kunt tegen wat ik allemaal krijg te verduren.
Ja. Oké. Dus misschien val ik wel op mannen. Laat ik zeggen dat ik mij daar al mijn leven niet voor schaam en dat ik dus tegelijkertijd ook mezelf tot op de dag van vandaag daarmee in de grootste problemen breng. Waar ik ook ga of sta.
Het had verreweg het gemakkelijkst geweest als ik had gekozen voor een knap nietszeggend vriendinnetje. Dan had ik hier ook niet gezeten. Maar er wordt in onze maatschappij gewoon niet begrepen dat dat voor mensen als ik een niet te bewandelen pad is. Je kunt mensen die hetero zijn ook niet dwingen om homo te worden. Dat wil ik ook geloven.
Mijn leven zit in een enorm dal. Ik heb ook het idee dat ik daardoor ver beneden mijn kunnen mijn werk doe. Ik kan vast veel beter en ik zal ook mijn excuses aan moeten bieden. Ik zal je een kleine greep uit mijn leven geven. Een paar jaar geleden kreeg ik dus te horen dat mijn beste vriend is overleden aan leukemie.

Mijn zus is eerder dit jaar overleden na een ongeluk. Ik ben gearresteerd in Los Angeles en zou nog worden vervolgd in verband met lidmaatschap van een, in de ogen van de McCarthy liefhebbers, verboden en verwerpelijke organisatie. Gelukkig greep hier de militaire top voor mij in.”
“Greep de militaire top in?”
“Mijn ouders gaan nu scheiden en ze haten mij allebei. Dat doen ze eigenlijk al mijn hele leven. Dat is nog allemaal tot daar aan toe, maar inmiddels heb ik ook deze brieven gekregen van het “thuisfront”. Deze is van de advocaat van mijn vader. Dit is een brief van mijn moeder.
Die is later gekomen. Ik zal je haar brief even voorlezen. Het begint alvast met “Mike” in plaats van beste of lieve Mike of desnoods lieve zoon. Ook het “Hoe gaat het met je” deel wordt volledig overgeslagen. Daarmee wordt de toon gelijk gezet en geeft het ook een mooie indicatie van de onderlinge relaties:

“Mike,
Naar aanleiding van de meest recente gebeurtenissen in ons gezin zijn je vader en ik teveel uit elkaar gegroeid om ons huwelijk nog langer door te zetten. Je zuster is eerder dit jaar overleden. Jij bent uit huis. Er is niets meer dat ons bindt. Je weet zelf voor een belangrijk deel waar het allemaal bij ons in huis over is gegaan. Tegen die spanning kan geen enkel huwelijk op. Wij hebben besloten te gaan scheiden.
Ik zal voor een deel ook zeker de schuld bij mijzelf leggen. Maar waar drie vechten hebben er ook drie schuld. Je weet dat je geaardheid en je ruzies met Andrew, al dan niet daarover, een moment hebben bereikt dat onder één dak leven met elkaar niet meer mogelijk is.
Je bent twintig jaar oud, intelligent, wijs en vooral eigenwijs genoeg om ook op eigen benen te kunnen staan. Nu je in Korea zit, zul je ongetwijfeld ook meer en meer je onafhankelijkheid moeten waar maken. In de dagelijkse praktijk in ons eigen land is het niet veel anders.
Op dit moment ben ik zelf helemaal “leeg” om het zomaar eens uit te drukken. Ik heb nog mijn praktijk en probeer mij daar nog zoveel mogelijk op te storten. Op de één of andere manier lijken de problemen die ik van mijn patiënten hoor allemaal minder erg dan wat ik de afgelopen jaren allemaal thuis heb meegemaakt. Hopelijk zegt dat genoeg.
Ik hoop dat je mijn, onze, stappen kunt begrijpen. Net zo goed als dat ik ook begrijp dat je vermoedelijk geen traan om het stopzetten van het huwelijk zult laten. Ik heb mijn best gedaan, maar ons gezin was niet voorbestemd om tot in lengte van jaren te blijven voortbestaan.
In mijn praktijk heb ik ook een man leren kennen met wie ik in de afgelopen maanden een hele goede relatie heb opgebouwd. De liefde, maar dat weet je ook, tussen Andrew en mij was al jaren dood en begraven. En ik ben blij dat ik dat nu eindelijk weer een beetje kan oppikken.

De man is een paar jaar terug weduwnaar geworden, een erg aardige man, sportief, en hij heeft mij voor de scheiding al aangeboden om bij hem in te trekken. Dat aanbod heb ik aangenomen dus sinds kort woon ik dan ook officieel bij hem in huis.
Met dit prille geluk, heb ik voor nu er eigenlijk geen enkele behoefte aan om nog veelvuldig te worden geconfronteerd met het verleden. Ik wil ook mijn nieuwe vriend er zeker niet mee opzadelen. Als je contact met mij zoekt als je terug komt uit Korea, lijkt het me daarom ook beter dat je dit eerst doet via een afspraak met mijn praktijk.
Moeder.”
“En dat is alles wat ze schrijft?”
“Haar eerste brief sinds ik hier zit. Weet je zeker dat je je hierin wilt storten? Want dan heb je de brief van de advocaat van mijn vader nog niet gehoord. Die is van drie weken geleden.”
“Laten we die er dan maar gelijk bij pakken.”

“Geachte heer Young,
Namens uw vader Andrew Young is mij gevraagd u het volgende mede te delen, in vervolg op de recente scheiding van uw ouders en gelet op de mogelijke komende verkoop van uw ouderlijk huis. Het adres is u bekend.
De heer Young heeft naar aanleiding van recente gebeurtenissen besloten om met ingang van 1 september aanstaande de volgende in het verleden aangegane verplichtingen te stoppen:
- De maandelijkse toelage
- De volledige betaling voor uw opleiding
- Alle andere nog actieve lidmaatschappen die u eerder als lid van het gezin was aangegaan.
Verder laat de heer Young weten dat
- U de toegang tot de woning voorheen uw ouderlijk huis vanaf heden is ontzegd.
- Uw spullen zijn of worden opgeslagen in een opslagplaats in Los Angeles (onderstaand de adres- en betalingsgegevens)
Tegelijkertijd zal een procedure in gang worden gezet om u te laten onterven, waarvoor de details later nog zullen volgen.
Mocht u vragen hebben, dan kunt u via een eigen advocaat contact met ons kantoor laten opnemen. Hopelijk u hiermede van dienst te zijn geweest,
Hoogachtend,”

Een eigen advocaat!
En ook nog gefeliciteerd met je verjaardag de zesentwintigste als je twintig jaar oud wordt! De heugelijke dag dat je geen tiener meer bent maar een twen! Nog één jaar dan ben je officieel volwassen! Maar nee. De felicitaties laten ze, net als de kadootjes, allebei maar weg. Misschien vinden ze dat ik al genoeg heb gekregen in het leven en dat ik het verder maar uit moet zoeken. Te oud en vooral te lastig voor een verjaardag.
Weet je zeker dat je nog door wilt gaan als vertrouwenspersoon? Schat je heimwee nog steeds in als oorzaak van mijn tranen? Ik heb geen dak meer boven mijn hoofd. Ik zal daar wat voor moeten verzinnen. Ik zal enorme leningen aan moeten gaan om mijn studie te kunnen blijven volgen. Een toelage en later zelfs een erfenis zal ik niet meer ontvangen.
En hier moet ik het alleen nog doen met een kleine stagevergoeding. En daar moet ik dan nog voor een deel mijn opslag in Los Angeles van betalen anders ben ik mijn spullen kwijt. Dat ik mijn vader niet meer zal zien in mijn leven is dan nog het minst erge.”
“Zei je nu echt Andrew Young? Eén van de bekendste chirurgen in de Verenigde Staten en hoofd van…”
“Ja ja. Die is het ja.”

“Maar ik dacht dat je vader huisarts was, met een praktijk in Los Angeles?”
“Dat gaat over mijn moeder. Ik wil al vanaf het begin niet geassocieerd worden met mijn vader. Je ziet nu waarom. Ik wil gewoon deel uit maken van het team zoals het hier draait. Wie mijn vader is leidt alleen maar af en hij is voor mij in ieder geval een volstrekt incompetente vader geweest.
Altijd al. In alle opzichten. En ik heb ook geen zin om hier als verwend rijkeluiszoontje door het leven te gaan. Trouwens, die status is mij sowieso al ontnomen. Al zou ik het willen zijn gaat mij dat niet meer lukken. Je ziet met de brief van die advocaat hoe zogenaamd belangrijk mijn vader voor mij is. En dat is altijd al zo geweest, min of meer. En ik ben na die brief nu helemaal niks meer. En ik heb ook niks meer.”
“Het is een treurige familiegeschiedenis, ik kan er niets anders van maken. Toch ben ik blij dat je het mij hebt laten weten. Hopelijk ben je ook blij dat je je hart hebt kunnen uitstorten en dat het nu deels van je schouders af is en we er over kunnen praten.
Ik wil je wel dit heel belangrijke advies meegeven. Ondanks al je problemen thuis, ondanks alles wat er al is voorgevallen en wat buitengewoon treurig is allemaal, je kunt geen enkele zaak de mensen in dit veldhospitaal aanrekenen.

Wie weten hier nog meer dat je homo bent?”
“Harvey. En de legerpredikant.”
“Oké, dat betekent dat nu slechts hooguit drie mensen het weten. Er is ook niemand in ons kamp die je op enigerlei wijze veroordeeld, ze weten het niet. Je wordt ook niet in het openbaar gediscrimineerd.
De mensen geven om je, de artsen waarderen je talenten. Ze willen je helpen met het leren van het vak. Zelfs als uit zou komen dat je homo bent, verandert dat nog niet veel aan de situatie. Waarom denk je dat Commandant Harvey niets doet terwijl hij eigenlijk de militaire politie zou moeten informeren?
Je kunt gewoon in ons veldhospitaal vrij rondlopen, doen wat je wilt en praten met wie je wilt. Dat is een compleet andere situatie dan de ervaringen van thuis, vanuit het verleden. Wij spreken af, dat we daar dan ook aan gaan werken. Maar in de tussentijd loop je hier in vrijheid rond, zonder angsten en alleen de gewonden om je zorgen over te maken.
Je staat niet meer alleen. Vanaf hier kan het alleen maar beter worden. Ik denk nooit dat zowel je moeder als je vader je zomaar kunnen laten vallen. De scheiding zet wellicht veel in gang. Maar ze kunnen je niet zomaar bij het grof vuil neerzetten. Je zult in overleg moeten gaan om hier met ze uit te komen.
Dat is niet gemakkelijk. Maar niet onoverkomelijk. We zullen samen om de tafel gaan zitten. Dan schrijven we zowel je vader als je moeder een persoonlijke brief. Over de vraag hoe ze denken dat het verder met je moet gaan.

Maakt je dat al niet wat beter? En dan gaan we volgende week ook naar ons café. Van ongemakkelijke blikken kan geen sprake zijn. En dan kun je aan iedereen een rondje geven op je verjaardag. Die zal ik voor je betalen maar dan doen we net alsof je het zelf betaalt. En dan mag je ook alles opdrinken wat ze je weer teruggeven. Dan zal ik zorgen dat je dronken maar veilig weer in je bed komt.
Daar houden we het op. Ik ben geïnformeerd, hopelijk kan ik je af en toe met raad en daad bijstaan als je er over wilt praten. Recht je rug, als je door het kamp loopt. Wees vriendelijk, voorkomend en belangstellend. Doe mee met de activiteiten, ga eens gokken met een kaartspelletje. Dat doet iedereen hier.
Beloof me, dat je op de hoogte brengt van nieuwe ontwikkelingen.”

avatar van musician
Hoofdstuk 16

“Nu geef ik je één dag extra in Tokyo Mike. EEN dag. Ik dacht, dat moet toch kunnen. Dan hoeft die jongen niet alleen voor wat toetsen naar het hoofdkwartier en dan weer gelijk terug. Hij heeft, voor mijn gevoel, op zich zo’n keurige opvoeding achter de rug. Die loopt niet in zeven sloten tegelijk. Die kijkt ’s morgens voor de gezelligheid even op de markt naast de ambassade. En koopt iets leuks voor zichzelf waar hij hier wat aan heeft.
Dan kan hij daarna ’s middags met een goed gemoed terugvliegen naar Seoul. Had ik het nu maar beperkt tot één dag. Want nu kan ik weer politieagentje en rechter spelen en een volledig rapport voor ons hoofdkwartier opmaken. Dat zijn van die taken die ze dan altijd weer naar mij doorschuiven. Want Mike, je hebt die ene extra dag niet gespendeerd aan een klein beetje rondkijken in een stad waar je voor het eerst van je leven was. Het werd een nachtje cel en de verhoorkamer.

Even kort samengevat: je kwam op de avond van de eerste dag dat je er was twee uur te laat binnen. Volgens de dienstdoende luitenant had je duidelijk te diep in het glaasje gekeken. Je stonk ook naar drank. De nacht achter de tralies lijkt mij hier, om mee te beginnen, alvast terecht. Dan was je bestolen van Amerikaans eigendom. Zijnde je paspoort, je legerpas, je dog tag en je medische certificaat. En verder was al je geld uit je portemonnee gehaald en je retourticket naar Seoul.
Daar komt nog eens bij, niet onbelangrijk, dat je in Tokyo bent gesignaleerd buiten de toegestane sectoren waarbinnen je als Amerikaans militair, of medisch assistent zeg ik er bij, mag begeven. Er staat hier: de heer Young werd eerder die dag gesignaleerd in sector drie, in het bijzijn van een onbekende Japanse jonge man, geschatte leeftijd begin twintig.

Ik heb hier, als klap op de vuurpijl, een negatieve aantekening inzake medewerking richting de militaire politie, daar moet ik ook nog met een verklaring komen.
Er staat letterlijk in het verslag: “de heer Young, geen militaire status of rang, valt onder medisch personeel, opererend in Korea. In verband met studie reist hij geautoriseerd en met enige regelmaat naar Tokyo. Officieel is hij dan op studieverlof. Verdachte, dat ben je dan gelijk, hield een onsamenhangend verhaal omtrent zijn ongeoorloofd verblijf buiten sector één.
Hij blijft bij een verhaal dat niet juist kan zijn. Hij zou na een eerste studietoets tijdens zijn lunch in de kantine, die hij aanvankelijk alleen nuttigde, zijn benaderd door een Japanse jongeman. Hij stelde zich voor als de heer Do Akio.”

“Japanners draaien hun voor- en achternaam om, Mike. Zijn voornaam is Akio ofwel stralende of knappe jongen, vertaald vanuit het Japans. Dat kan haast geen toeval zijn geweest! De naam is daarom uiteraard verzonnen.
Enfin, het rapport gaat verder. “De heer Do zou werkzaam zijn bij de afdeling troepenbevoorrading op het hoofdkantoor. Beiden mannen kwamen te spreken over Tokyo, waar de heer Young nog nooit was geweest. De heer Do stelde hem voor wat van Tokyo te laten zien.
De heer Young en de heer Do spraken met elkaar af in de kantine, nadat die middag een tweede studietoets was afgenomen bij de heer Young en de werktijd voor de vermeende Japanse werknemer er op zou zitten. Daarna zijn beiden vertrokken en de stad ingegaan.
Tegen het avonduur besloten beiden op de markt wat eten en te drinken te kopen, betaalt door de heer Young als dank voor de gastvrijheid van de heer Do, die de heer Young had aangeboden bij hem thuis te komen.

De heer Young heeft er geen kennis meer van waar dit in Tokyo kan zijn geweest. Na het bezoek en de maaltijd, is hij rond twaalf uur middernacht teruggegaan naar de Amerikaanse sector één, tot honderd meter voor het hoofdkwartier, waarna er afscheid is genomen.
Volgens de heer Young is hij weggebracht door de heer Do omdat hij de weg terug anders niet had geweten. Aantekening: het verhaal is ongeloofwaardig, omdat er geen Japans personeel aanwezig is op het hoofdkwartier.
Zoals bekend zijn er sinds de beëindiging van de Tweede Wereldoorlog en de overgave door Japan, mogelijk nog steeds kleine Japanse cellen actief die uit zijn op aanslagen op het Amerikaanse leger en militaire installaties.
Om elk risico uit te sluiten heeft het hoofdkwartier besloten wel samen te werken met Japanse autoriteiten, maar geen Japans personeel aan te nemen dan wel te laten werken op het hoofdkwartier. Het is nagenoeg uitgesloten dat verdachte in de kantine van het hoofdkwartier is benaderd door een Japanse man die zou werken op de bevoorradingsafdeling.

Die afdeling zit ook niet op die locatie. De enige te bedenken uitzondering van werkzame Aziaten (in het algemeen) op het hoofdkwartier zijn degenen met een Amerikaans paspoort en die tevens ook woonachtig zijn in de Verenigde Staten. Aangezien de heer Do duidelijk een woning had in Tokyo, kan daar geen sprake van zijn.”
“En nu zit ik dus met de gebakken peren, want er zal én een nieuw geloofwaardig verhaal naar Tokyo moeten komen én ik zal door moeten geven welke strafmaat ik richting jouw persoon heb getroffen én er zit weer weet ik hoeveel papierwerk aan vast om alle zaken zoals je paspoort en legerkaart weer terug te krijgen.

Aangezien ik dacht dat je een grote jongen bent, en dat niet zo blijkt te zijn, moet ik je toch nog maar even weer opnieuw voorlichten, ook al is het dan nu mosterd na de maaltijd. Maar dan is het voor de volgende keer goed om te onthouden, als er een volgende keer is!
Onthoud maar dat voor een Amerikaanse militair, het geldt uiteraard ook voor medisch assistenten, het in Zuidoost Azië in de basis nergens veilig is. Iedereen wil wel wat van je. Onschuldige, maar ook minder onschuldige mensen. Je loopt, zeker als je alleen bent, ook in een grote stad als Tokyo, risico’s.
Je kunt te maken krijgen met een aanslag, die kans is niet zo groot. Maar toch. Berovingen, meer en minder gewelddadig, zijn al veel meer aanwezig. Je geld maar ook je paspoort zijn gewilde objecten. En dan probeert men je van alles te verkopen waarbij je wordt opgelicht waar je bij staat.

Er zijn natuurlijk altijd de plaatsen van vermaak, waaronder kroegen en huizen van plezier. Serieuzer kan het zijn als je wordt gechanteerd en er geld of informatie van je wordt gevraagd.
We komen er zo op wat je deed in Tokyo. Maar ze zijn in Japan ook buitengewoon vaardig in het maken van foto’s terwijl je je in een compromitterende situatie bevind of als er bijvoorbeeld tijdens de daad naaktfoto’s worden gemaakt die aan duidelijkheid niets te wensen overlaten.
Je zou niet de eerste zijn die daar het slachtoffer van werd. Vervolgens wordt op basis daarvan geprobeerd informatie van je te krijgen. Maar dan moeten ze wel denken, dat je informatie kunt leveren. Ik denk dat een onbekende jongen van twintig wiens functie zich beperkt tot medisch assistent niet echt dat risico loopt. Maar ze kunnen nog altijd geld van je eisen.

Die risico’s worden allemaal een beetje beperkt, als je maar gebruik maakt van gelegenheden die vallen binnen de door het leger gehanteerde sektoren, die daar speciaal voor zijn bedoeld. En ook als je er voor zorgt dat je weer binnen de afgesproken tijden terug bent op de basis.
Ben je weer bijgepraat?
En dan hoop ik maar dat het een hele gezellige avond is geweest met die jongen? Je hebt geluk, dat ik de enige in heel Korea ben, die afweet van je Windup Bar verleden. Dat bespaart ons in ieder geval moeilijke momenten inzake wat ik aan extra informatie van je moet krijgen.

Ik weet heel goed, dat je ook je behoeften hebt en ik weet ook heel goed, dat standaard bordelen niet voor je zijn weggelegd. Maar gewoon op pad gaan in Tokyo met een volstrekt onbekend iemand, buiten de sector, geen idee wat je kan overkomen, dat zijn wel heel gewaagde stappen. Dat kan ook alleen maar als je twintig bent, volledig naïef en geen idee van enig gevaar hebt. En vermoedelijk slechts uit op één ding.
Dus ik begin maar bij de eerste vraag. Je ziet hoeveel ruimte ik heb op mijn papier. Hoe ben je die jongen tegen het lijf gelopen?”

“Ik hoop maar dat u een beetje bent uitgeraasd. Ik heb beleefd even gewacht. Het had ook best zonder mij de les te lezen gekund. Ik weet ook niet waaraan ik dit allemaal heb verdiend, eerlijk gezegd. Zij zeggen dat mijn verhaal niet klopt, niet kan kloppen. Ik word daar echt helemaal gek van. Waarom zou ik in godsnaam zo’n verhaal opdissen? Waarom wil niemand mij geloven?
Ik zat daar dus in de kantine, toen er een echte Japanse meneer, ook met een dienblad met lunch in zijn handen, aan mij vroeg of hij naast mij kon komen zitten. Hij sprak best goed Engels maar wel met een Japans accent.

Maar verder een hele vriendelijke, zachtaardige jongen. Ik kan er niets aan doen dat hij knap was, intelligent leek en behoorlijk lang. Voor een Japanner. Later zei hij tegen mij dat hij zesentwintig was.
Wij zijn allebei alleen, dus hij begint een gesprek. Hij noemt zich Do Akio, hij vertelt dat hij werkt op afdeling voor troepenbevoorrading en we hebben verder wat over Japan gepraat. Oké, het klikt met hem, dat gevoel hebben we allebei.

Hij stelt voor om aan het einde van de middag wat van Tokyo te bekijken. De rest staat naar waarheid in het verslag. Ik wist natuurlijk niet dat hij bij nader inzien een oplichter was, uit op mijn geld en spullen.
Of dat hij degene is geweest die me naar zijn huis heeft gelokt met als doel een groep anderen de mogelijkheid te geven geld uit mijn portemonnee te halen. En de rest van de spullen die ik in mijn jas had zitten. Hij kan zelf ook slachtoffer zijn geweest van de beroving.
Hoe dan ook, wat er ook wordt gezegd, hij liep, zowel tussen de middag als na werktijd, gewoon rond in de kantine van het hoofdkwartier. Of ze dat nu willen beamen of niet. En daarom ben ik er ingetrapt, zo naïef ben ik nu ook weer niet.

En ja, ik ben wel teleurgesteld in hem. Hij wilde zelfs nog een afspraak maken voor de volgende keer. En zijn eh… liefde leek oprecht, als u dat graag wilt weten. Het was ook een lange en gezellige avond.”
“Hoe normaal is het in het dagelijkse leven Mike, dat je na zo’n korte tijd gelijk met iemand in bed ligt? Sorry hoor, maar dan moeten toch al je alarmbellen gaan rinkelen? Het is één van de oudste trucs die er bestaat.
De één zorgt voor de seks, voert je dronken, anderen beroven je van alles wat ze maar kunnen gebruiken. En daarna sta je wankel van de drank en berooid bij de kazerne. Lekker ben je. Blijkbaar wisten ze ook gelijk dat ze bij jou maar beter een mooie jongen konden inzetten. Als het klopt, dat hij zich met lunch en al bij je kwam aandienen, was het inderdaad een brutaal staaltje.”

“Misschien heeft u gelijk. Maar dan hoeft u niet eerst zo tegen me uit te vallen. Ik vertelde alles wat ik weet. Goed ik was een beetje aangeschoten, was kwaad dat ik niet werd geloofd, en ik ben beroofd. Dat is eigenlijk alles.”
“Ja zo wordt het misschien ervaren door een niet onbemiddelde jongen uit Los Angeles! In het leger Mike, gaan we vanwege de noodzaak serieuzer met de zaken om! En al helemaal als de veiligheid van onze soldaten en/of onderdelen van het militaire apparaat in het geding is! Want je loopt daar niet als toerist je lul achterna maar, in je uniform, als militair van het Amerikaanse leger!

Je kunt wel pissed off zijn dat ik je aan de tand voel, maar je had nu ook dood in Tokyo opgebaard kunnen liggen! Je zou niet de eerste zijn. Dan wordt er bij het onderzoek natuurlijk eerst gekeken wie er een verlofpas aan z’n naïeve medisch assistent heeft afgegeven.
En dan vragen ze aan diegene tegelijkertijd of hij ook nog even de ouders kan inlichten over de dood van hun zoon. En hoe dat is gekomen. En dan komen we op een punt dat dat mij juist alle recht geeft om tegen je uit te vallen en de les te lezen, of je dat nu goed vindt of niet!
Het hoofdkwartier zit er om je te beschermen en te ondersteunen, niet om je af te straffen. Als je maar in ieder geval enkele belangrijke basisregels in acht neemt.

Enfin, ik wil je wel geloven, dat er gebeurd is wat je hebt gezegd. En ik weet ook waarom je zoveel risico durfde nemen, uiteindelijk. Bij een beetje vooruitzicht wat er later op de dag nog gaat gebeuren, verliezen verwachtingsvolle jongelingen alle voorzichtigheid volledig uit het oog.
Het vocht in de hersenen wordt gevuld door testosteron en weg zijn ze. Denk je dat er veel soldaten zijn, medisch personeel, die op jouw leeftijd daar anders in zijn dan anderen? Nou ja, misschien dan in bepaalde staten.

Zo niet in Californië, de inwoners daar zijn niet alleen een beetje aan de brutale kant, het ontbreekt, zo blijkt maar weer, ook aan de remmingen die er bij jongelingen in een paar andere staten nog wel is. Jammer is dat. Misschien zouden jullie weer eens wat meer Godvrezend moeten worden.
Ik zal je persoonlijk ook nog moeten testen, of je nog een of andere geslachtsziekte hebt opgedaan. Aangezien je waarschijnlijk liever niet wilt dat de dokters uit je tent het doen, en al helemaal gezwegen over waar ze allemaal naar moeten kijken, zal ik het onderzoek zelf maar ter hand nemen.”
“Dat hoeft helemaal niet.”

“Bedenk Mike in je hoofd of je wel of geen seks hebt gehad met die jongen. We weten allebei het antwoord. En dan weet je ook gelijk waarom een snel onderzoek naar een mogelijke geslachtsziekte onvermijdelijk is. Studeer je nu nog voor arts of hoe zit dat?
Ik hoef zeker geen verslag van je avondje uit of wat er allemaal in de woning van Akio is gebeurd. Op enig moment ben je uit de kleren gegaan en hebben ze je alles afgenomen. De drank en de liefde maakte dat je bij vertrek geen controle hebt uitgevoerd of je alles nog wel bij je had.

Ze waren wel zo slim om alleen je geld uit je portemonnee te halen, zodat je met je portemonnee in je zak gevoelsmatig dacht dat je die nog had en dat dat daardoor ook voor je andere spullen zou gelden.
Dan was je, wonderbaarlijk genoeg, wel weer op tijd terug in ons kamp. Hoewel je nagelaten hebt mij direct van je avonturen op de hoogte te brengen. Je dacht zeker dat het met een sisser af zou lopen en dat ik het niet te horen zou krijgen?
Ik kan je vertellen, dat menig uitstapje in Tokyo mij ter ore komt. Meestal blijft het beperkt tot overvloedig drankgebruik, ergens de boel op stelten zetten en een nachtje cel. Dat heeft haast een standaardprocedure qua afwikkelen. Maar je hebt een aardige poging gedaan de kroon voor lange tijd weer eens te spannen.

Dus hoe kwam je op tijd weer terug?”
“Ze hebben die ochtend mij alles nieuw teruggegeven. Alleen duurt een paspoort langer en kreeg ik daarvoor een voorlopige die ik weer moet teruggeven. En verder kreeg ik vijf dollar mee als handgeld. Ze hebben ook een enkeltje Seoul gegeven.”
“Wat een vrijgevigheid!”
“Ik moet alles wel terugbetalen. Als je dat niet direct kunt, houden ze het maandelijks in op je soldij of, zoals bij mij, je stagevergoeding.”

“Ja, dat weet ik, dat ze zo werken. Ik wilde het nog maar even gehoord hebben. Je vindt toch niet dat de Amerikaanse belastingbetaler moet opdraaien voor de financiële gevolgen van seks avontuurtjes van hun militairen uit het leger? Zie het maar als een duur maar gezellig avondje in Tokyo!”
“Ik weet eerlijk gezegd niet goed hoe ik de rest van de maand moet doorkomen, ik had al mijn geld in mijn portemonnee. Dus een klein voorschot….”

“Heb je hier nu van geleerd, Mike? Zie je dat het leven vol verrassingen kan zijn en dat het leven heel vaak niet zo is als wat je denkt? Dat je hóópt dat iemand, een onbekende, je zomaar een gezellige avond aanbiedt, geheel spontaan, maar dat dat soort zaken natuurlijk alleen maar gebeuren in El Dorado. En daarvan weten we ook dat het niet bestaat.
Ik kan je uit mijn kas iets aanbieden, maar dat moet je ook terugbetalen. En dan ga je gaten met gaten vullen. Tja. Misschien moet je toch je ouders of bijvoorbeeld je moeder even vragen om een extra bedrag. Als je uitlegt wat er is gebeurd, wil ze je vast wel te hulp schieten.”
“Denkt u dat ik gek ben, dat ik ze dat ga vertellen? Ik kan maar beter zeggen dat ik mijn portemonnee ben verloren.”

“Aha! Zie ik daar toch enige gêne? Toch iets dat wijst op enige schaamte voor wat er is gebeurd? Ik had nog willen aanbieden dat ik je ouders zou inlichten over Akio en je avonturen in Tokyo. Per slot van rekening ben je nog minderjarig en heb ik mijn plichten.”
“Daar zou ik echt enorm mee zijn geholpen, alsof ik nog geen ellende genoeg heb in het leven! Het bevestigt ze helemaal in hun afwijzende houding richting mij! Voor zover er nog een relatie is, wordt die met zo'n actie wel definitief om zeep geholpen.”
“Daarom zal ik je de gang naar je ouders maar besparen. De maand is nog twintig dagen. Dan red je het toch nog wel met dertig dollar uit mijn kas?”
“Het zou wel prettig zijn.”
“En dan niet meer doen en beter opletten in het leven.”

avatar van musician
Hoofdstuk 17

“Dokter mag ik u wat vragen? Ik wil niet onbeleefd lijken, maar ik zou voor mijn behandeling graag een andere dokter krijgen.”
“Wie staat er nu op je lijst….. Dr. Armstrong. Wat is er mis met deze dokter?”
“Ehm, ik vond hem eerlijk gezegd tot nu toe nogal grof, kortaf. En hij heeft de afgelopen dagen na de operatie mij niet echt de ruimte willen geven tot een diepgaand gesprek, dat ik toch graag wil voeren met een arts.”
“Een diepgaand gesprek? Gaat dat gesprek over medische aangelegenheden of meer over psychische? Want anders kunnen we het ook splitsen en dan vraag ik of de legerpredikant met je komt praten over dat diepgaande gesprek.”

“Het is allebei. Ik wil niet met een medicus praten die alleen mijn genezing inzet voor een snelle terugkeer naar het front. Ik vind dokter Armstrong maar een harteloze man. Hij dreigt haast met het front. Ik vind hem geen fijne man. Terwijl ik daar eerst nog eens goed over wil praten. Eigenlijk wil ik hém als dokter.”
“…. Maar Eric. Mike is geen dokter en dat weet je. Ook al heeft hij dan een witte jas aan. Hij is weliswaar een enthousiaste en talentvolle twintigjarige medisch student. Maar hij staat nog helemaal aan het begin van zijn carrière. Hij staat onder mijn supervisie en assisteert inmiddels als de beste. Hij leert ook vlug. Hij zal het van geen vreemde hebben, zijn vader is ook een beroemd chirurg.
Maar hij is niet bevoegd om te opereren, medisch te oordelen, niet te adviseren voor enige behandeling dan ook. Hij mag nog geen aspirine voorschrijven. Maar oké, hij is vriendelijk in de omgang en goed opgevoed. Gaat het over iets in het bijzonder? ........Kun je er met mij eigenlijk niet over praten? Of is er een hele bijzondere reden waarom je Mike specifiek wil vragen?”

“Ik……”
“Je wordt helemaal rood bij die vraag…. Knappe jongen, vind je niet? Knap, lang, dun, jong, blonde krullen, blauwe ogen en in een witte jas....Mijn lippen in dit hospitaal zijn verzegeld, Eric. Maar laten de andere gewonde soldaten je maar niet horen. Ik kan dus wel een klein beetje vermoeden waarom hij zo hoog op je lijst staat. Over medisch ingrijpen en andere medische problemen zal het op dit ogenblik vermoedelijk niet gaan? Want daar kun je met Mike dus niet over praten. Nu ja, je bloeddruk of je temperatuur meten zou nog gaan. Maar dat is je opzet natuurlijk helemaal niet.

Luister, als je wilt praten over iets en je wilt mij niet zeggen waarover en je kiest heel bewust Mike uit om daar wél over te praten, kan ik maar één conclusie trekken. Omdat ik denk te weten waarom je Mike kiest. Mike is eigenlijk ook al niet degene die met soldaten mag praten of oordelen over een terugkeer naar het front. Dat vraagt om bevoegdheid en medische kennis. Maar je, ik zie het aan je hele hoofd, wilt over hele andere dingen met hem praten. Hij is natuurlijk ook meer van je eigen leeftijd.
Dit gaat over je diepere gevoelens. En ik denk dat je een hele bewuste inschatting hebt gemaakt met wie je hier daarover kunt praten. Ik sluit een gesprek tussen jou en Mike niet uit, maar ik ga je van tevoren wel waarschuwen: kwets niet zijn gevoelens op welke wijze dan ook, want dan kom je aan mij.

We kunnen hier, op het terrein waarop ik inschat dat je met hem wilt praten, nauwelijks hardop met elkaar van gedachten wisselen. Jij weet dan precies wat ik bedoel. Mike kan dat ook niet en kan daar alleen maar heel behoedzaam in opereren. Met de legerpredikant kun je wel vrij van gedachten wisselen maar dat wil je natuurlijk niet. Zo’n oude man.
Ik wil, nogmaals, alleen niet de kans lopen dat je Mike op de één of andere wijze kwetst. Ik ga buiten mijn medische bevoegdheden als ik het toesta en ik moet eerst met hem overleggen of hij het wil en of hij er aan toe is. Maar oké. Het compromis is, dat ik je niet van dokter kan laten wisselen inzake je medische kwesties.”

“Nee, ik ben al blij alleen met hem te kunnen praten. Hij is wel een paar jaartjes jonger. Maar ik heb er ook wel eens behoefte aan iemand van mijn generatie te spreken in plaats van al die mannen van middelbare leeftijd”.

>

“Mike even iets belangrijks vooraf. Je bent hem niets verplicht. Ook al lijkt hij een oogje op je te hebben, hij blijft een patiënt. Hij is gewond en het is nog maar zeer de vraag of hij volledig zal genezen. Een mogelijke gedeeltelijke verlamming dreigt, hij vermoedt dat ook en dat zijn al met al geen simpele boodschappen aan een patiënt.
Hij is hier in deze oorlog niet de eerste in deze positie en ook niet de laatste. Ik meld je de mogelijke verlamming, maar voor jou alleen als achtergrond. Je mag hem niets over zijn medische situatie vertellen, geen prognoses doen, niets over een terugkeer naar het front.
Maar ik vermoed dat hij het daar helemaal niet met je over wil hebben. Ik denk eerlijk gezegd dat hij van mannen houdt en dat hij vraagt naar jou omdat hij het gevoel heeft dat jij ook van mannen houdt. En daar wil hij, met alle voorzichtigheid die dat vraagt, met je over praten. Hij wil zijn hart luchten want het is natuurlijk een onderwerp dat hij met niemand anders durft te bespreken.”

“Ik ben helemaal niet bang voor zo’n gesprek. Kunnen we wel in de verkoever blijven zitten? Iedereen kan met een beetje moeite meeluisteren, als hij wat hard praat.”
“De gewonden zijn met hun artsen voor nu vooral even met zichzelf bezig. Maar we kunnen jullie eventueel voor even verkassen.”
“Mwah. Dat valt ook weer zo op. Ik kijk eerst wel even wat hij heeft te melden.”
“Het is voor jou ook een professioneel leermoment. Ik geef je mee je niet te laten verleiden tot een emotioneel gesprek. Ik moet je ook op het hart drukken, dat je er geen enkel belang bij hebt om ervaringen uit je eigen persoonlijke leven, die ver kunnen gaan, met een onbekende patiënt te delen. En al helemaal niet over dit onderwerp. Al was het alleen maar om te voorkomen dat hij dat later tegen je kan gebruiken als hij de verkeerde intenties heeft.”

>

“Hee, dokter Mike.”
“Sorry, maar helaas nog niet. Vraag het over een groot aantal jaren nog maar eens een keer.”
“Je hebt toch een witte jas, dus ik maak het er van. Of vind je het niet stoer om alvast als dokter door het leven te gaan?”
“Ik weet ook dat ik er nog lang niet ben en nog heel veel uitdagingen ga tegen komen. Alleen de allerbesten komen op de faculteit geneeskunde van de universiteit”.
“Je vader is ook al een beroemd chirurg, hoorde ik”.
“Dat garandeert ook niets. Ik zal mijn eigen cijfers moeten tonen.”
“En die doe je hier in Korea dan tussen de patiënten op?”
“Onder andere. Helaas heb ik onder mijn brits ook nog wat studieboeken liggen waar ik uit moet leren.”
“Ik… vind je erg moedig om hier in deze eenheid aan het front te gaan zitten. Ver van huis en helemaal alleen. En alleen maar medische ellende om je heen.”

“Niet alleen! Ik ben sinds ik hier ben gekomen nog nooit alleen geweest in dit medisch veldhospitaal. Was het maar waar, weer eens een keertje alleen. Als je even om je heen kijkt”.
“Toch is het wel zo. Feitelijk is iedereen een vreemde ook al werk je misschien hier al weer een paar maanden. Soldaten komen gewond aan, worden geholpen, gaan weer terug naar hun eenheid, naar Tokyo voor verder herstel of zelfs naar huis. Ook de artsen en de zusters komen en gaan weer. En als je niet uitkijkt weet je alleen maar hun voornaam.”
“Je moet er niet aan denken, dat elke gewonde soldaat hier ook nog eens zou moeten blijven, alleen om elkaar beter te leren kennen… Dan zouden we hier honderden, duizenden extra bedden moeten neerzetten. Dan wordt het een vakantieoord.”
“Mis je de liefde? Ik… voel mij zelf op dat vlak wel wat eenzaam, in Korea. Heel veel soldaten proberen een one night stand te regelen met meisjes van de plaatselijke bevolking. Ze proberen heel veel vrouwen zo gek te krijgen voor een vluggertje. Ik ben niet zo. Ik geef al helemaal niet om uitstapjes om later een relatie te beginnen met Koreaanse of Japanse vrouwen. Maar ik ben voor mijn gevoel een grote uitzondering op dat vlak. En ik ben vermoedelijk wel anders dan andere mannen…. Ik kan daar ook weinig over praten. Ik dacht dat jij….”

“Ik… kan en mag daar weinig over zeggen. Het feit dat je mijn onderarm vast houdt en daar met je hand al vijf minuten voorzichtig over heen aait kan al worden uitgelegd als buitengewoon extreem. Je bent een ernstig gewonde patiënt, ik laat het dus per ongeluk toe. Maar ik kan mij in deze openbare ruimte waar iedereen kan meeluisteren niet laten verleiden tot welke uitspraak dan ook. We kunnen iets dichter bij elkaar gaan zitten. Dan pak ik even een stoel.
Helaas is de Amerikaanse maatschappij met betrekking tot de sodomie wetgeving ook nog eens zo ingericht dat er mensen zijn, de FBI, die anderen bespioneren, uithoren, alleen om te zien of sommige mannen inderdaad anders zijn dan andere mannen. Met als doel opsluiting in een psychiatrische instelling of gevangenis. Je weet wat er kan gebeuren als ik helemaal met je mee zou gaan in ons gesprek. Details uit mijn leven aan je geven. En je zou mij vervolgens rapporteren, met de details als bewijs.

Je hoort net dat ik graag chirurg wil worden. Maar dan zou ik oneervol worden ontslagen uit het leger met negatieve aantekeningen in mijn persoonlijk dossier. Vanuit het leger kan ik voor de krijgsraad komen, gevangen worden gezet voor wie ik ben. Ik zou daarna niet meer naar de universiteit kunnen en uit allerlei banen worden geweerd. Dat zou je voor mij niet moeten willen.”
“Nee. Maar dat geldt ook voor mij. Ik neem inmiddels het risico, ik kan er voor mezelf nog maar nauwelijks mee leven en ik weet ook niet hoe het verder moet. Soms denk ik dat het beter zou zijn, als ik hier zou sneuvelen. Ik merk dat ik ook meer risico’s neem dan vroeger. Ik ben niet een echt gewilde jongen in mijn regiment, dat begrijp je. Hopelijk gaan ze door de grote risico’s die ik neem mij iets meer waarderen.

Op de een of andere manier voelen ze toch altijd iets aan. En dan word je in een groep niet geaccepteerd zoals ze de andere jongens accepteren. Maar mij uitspreken kan ik ook niet, om dezelfde redenen die je noemt. Maar tegen jou kan ik eindelijk weer gewoon praten. Ik zou je echt nooit verraden, erewoord. Word jij hier beter geaccepteerd?”
“Ik….. Ik heb het er eigenlijk met niemand over. Misschien weten ze het, misschien niet. Of er is alleen een vermoeden. In de medische wereld gaat men er wel wat soepeler mee om. Denk ik. Hoop ik.”
“Ik ben als dienstplichtig soldaat nooit verder gekomen dan de lijn Massachusetts Korea. En dan alleen nog maar een enkele reis. Dat mag je best weten. Ik heb geen ambities ook. Ja, terug naar huis.
Er zijn meer andere jongens zoals wij in het leger. Die zie ik ook. Ik had een slapie in een tent toen we een keer op kamp waren. Twee soldaten in een kleine tent. We lagen naast elkaar. Het was aardedonker. We konden onze handen niet thuis houden. We hebben nauwelijks nog geslapen.

De volgende dag reageerden we alsof er niets gebeurd was. Niemand had natuurlijk iets gemerkt. We hebben het er niet meer over gehad. Later raakten we elkaar kwijt door een herindeling van de troepen. Ik koester dat soort momenten en het houdt me nog op de been.
Heb je gelezen welke verwondingen ik allemaal heb opgelopen? Ze weten het nog niet zeker, maar ik zou verlamd vanaf mijn middel kunnen blijven. Dat zou natuurlijk ook grote invloed kunnen hebben op mijn liefdesleven. Alsof het nog niet gecompliceerd genoeg is allemaal. Ik mag nog niet worden vervoerd naar Tokyo.

Daarna wordt het vermoedelijk naar huis met een purple heart. Zou je, denk je, mij dan willen opzoeken? Als je weer terug bent in de Verenigde Staten? Ik weet dat het veel gevraagd is. Maar zeker als ik deels verlamd zou blijven, weet ik niet meer wat ik aan moet met het leven. Heb ik iets gezegd dat je zo erg raakt? Dat was zeker niet de bedoeling.”
“Nee, sorry. Ik moest denken aan een overleden vriend. Je kunt er niets aan doen. Het is alweer over. Soms kan het zomaar weer eens naar boven komen. Laten we eerst maar eens afwachten, of dat wel definitief is, van die verlamming. Je komt sowieso in een heel revalidatieproces. Ik wil je geen valse hoop geven. Je weet dat ik de medische inschatting en de complicaties van je verwondingen niet kan en mag inschatten.

Ik denk ook niet dat ik zomaar een afspraak met je kan maken. Zoals gezegd moet ik heel voorzichtig omgaan met mijn leven, als ik allereerst een succesvol chirurg wil worden…. Ik weet niet hoeveel last jij ondervind in Massachusetts. Maar ik voel me toch behoorlijk opgejaagd in Los Angeles.
Ik weet ook niet waarom ik je dit durf te vertellen. Maar ik heb ook maar heel weinig mensen bij wie ik terecht kan. Ik ben ook al eens op het politiebureau geëindigd omdat ik…..ben zoals ik ben. En zoals jij blijkbaar bent.
Dat liep gelukkig goed voor mij af, ik werd uit het proces gehaald. Ik zal je de details besparen. Maar als ik nog een keer opgepakt ga worden en ze zien dat het voor de tweede keer is, is de kans groot dat ik in de gevangenis beland. Ik ben nu twintig. Ik mag dan ook zeker niet meer naar de Universiteit, ik heb als ik wil gaan werken een strafblad. Dan kan ik er maar beter gelijk een einde aan maken.

De oorlog, de politionele actie eigenlijk, wordt op deze manier, tussen jou en mij, een heel persoonlijke aangelegenheid. We zijn daar als militairen of als medisch personeel niet in geschoold. Je kunt niet voorbereid zijn op militaire acties als alle problemen van huis ook worden meegenomen.
Je kunt je ook afvragen: wie zijn wij, Amerikanen, om ergens oorlog te voeren in een land als er tegelijkertijd door dezelfde Amerikaanse soldaten op Amerikaanse jongens als jij en ik wordt gejaagd alsof we een soort van prooi zijn? Waar hebben we dat aan verdiend, bij alles wat we hier ook doen? Met gevaar voor eigen leven?
Voor wie doen we dit eigenlijk? Ik weet niet wat mij thuis in Los Angeles staat te wachten. Maar ik sluit niet uit dat ik binnen de kortste keren wordt opgepakt. Je moet altijd over je schouder kijken.
Ik wil best een keer naar je toe komen. De afstand tussen Los Angeles en Massachusetts is alleen wel heel erg groot. Misschien te groot.
Ik hoop dat je snel herstelt en weer terug mag naar huis. Ik heb je adresgegevens en je telefoonnummer. Maar wie weet hoe lang deze oorlog nog gaat duren.”

avatar van musician
Hoofdstuk 18
Deel 1 & deel 2


“Ik vind het echt heel gemeen van jullie allebei om mij een brief te sturen en te schrijven dat ik het maar uit moet zoeken! Je weet heel goed dat ik enorm in de problemen kom als ik niks en niemand meer heb in Los Angeles! Waar moet ik nu naar toe?”
“Moest je daarom zo huilen toen je me zag? Was het je boosheid of waren er nog andere emoties?”
“Nee! Misschien wel allebei! Ik baal er echt van dat iedereen mij zag huilen! Alsof het hier nog niet erg genoeg is. Wat denk je dat een veldhospitaal midden in de oorlog is? Een gezellig uitje? Een schoolreisje? Er zijn alleen maar gewonden, bloed, kermende militairen en ellende.
En als ik daar midden in zit, terwijl ik hier naar toe ben gedeporteerd, en jij komt hier dan onverwacht naar toe, ja, dan kan ik blijkbaar niet anders dan huilen. Voor mezelf, omdat ik niet weet waar ik dit allemaal aan te danken heb. Behalve dan omdat ik ben wie ik ben. Anders had ik hier niet gezeten.
Ik moet dan ook huilen om het uitputtende werk waar geen einde aan komt en om de spanning die het met zich meebrengt om hier te zitten. Vierentwintig uur per dag bestaat achter elkaar de kans dat je zelf wordt gedood of gewond raakt. Dus ja, mag ik huilen! En nee, als je hier eenmaal zit wen je er ook niet aan!”

“Het spijt me Mike, ik begrijp heus wel dat je boos bent. Maar de ingreep van je vader was noodzakelijk. Als er van de rechtbank een veroordeling was gekomen door je lidmaatschap van de Wind Up bar en je werkzaamheden daar, was het einde carrière geweest. Wat had je dan gemoeten?
Nu kun je na je stage gewoon terug naar het laatste jaar van je bachelors en daarna hopelijk de Universiteit. Zonder strafblad. En misschien wel de hoogste militaire lof voor alle werk die je hier hebt gedaan. Die ervaring neem je de rest van je leven met je mee. Ik weet ook wel dat het hier moeilijk zal zijn. Ik ben er zelf ook van geschrokken.
De gewonden, dat constante harde geluid van straaljagers die overvliegen. Ik kan me best voorstellen dat je er bang voor bent. Maar ik vind je ook erg moedig. Dat je hier ondanks de omstandigheden zo goed kunt helpen. Ik begrijp dat het ook enorm wordt gewaardeerd.”

“Iedereen die hier zit hunkert naar positief nieuws van het thuisfront, waar het ook over gaat. Ik heb van jou maar één brief gekregen en die ging alleen over de scheiding en over de onbekende nieuwe vriend die je hebt gevonden. Mijn vader heeft alleen maar een brief door zijn advocaat laten sturen.
Met als inhoud dat ik het huis ben uitgeschopt en ben onterfd. En dat ik maar zelf voor mijn opleiding moet gaan betalen. Denk je dat dat is waar je hier op zit te wachten? Dat het niet vreemd is dat ik een keer ga denken: ik zou heel erg graag willen dat ze het kamp bombarderen. Gewoon een paar van die grote bommen. Dan ben ik in één keer helemaal voorgoed van mezelf af. Misschien wacht Kyle wel op me aan de andere kant.”

“Mike, je kunt toch wel raden dat het niet mijn bedoeling is om je op straat te zetten? Ik zal maar niet zeggen hoe ik door je vader ben behandeld bij de scheiding. Je weet ook lang nog niet alles…… Dat hoor je nog wel eens. Maar ik beloof je, dat als je terugkomt naar Los Angeles ik je niet zal laten vallen.
We zullen heus wel oplossingen vinden. Ook wat betreft onderdak en financiering van je opleiding. Je zit hier nog even, daar is niets aan te doen. Ik ben echt trots op je wat je allemaal al hebt gedaan. Onder hele moeilijke omstandigheden. Ik hoop maar dat je toch blij bent dat ik ben gekomen, na de erg aardige uitnodiging van commandant Harvey om te komen kijken. Het is niet voor niets dat ik zelf ook wilde zien wat je hier doet en wat er hier gebeurt.”

>

“Ik hoop maar dat u verder een paar leuke en vooral informatieve dagen heeft gehad mevrouw Young! Ja, het is natuurlijk niet allemaal rozengeur en maneschijn wat er zich op zo’n militair hospitaal allemaal afspeelt.
Gelukkig is het de afgelopen dagen nog vrij rustig gebleven. Normaal, moet ik u ook zeggen, nodigen we natuurlijk niet Jan en alleman uit, we zitten hier uiteraard nog steeds in een oorlogszone en ook nog eens aan het front. Maar als het af en toe uitkomt, en we hebben zulke jonge gozers rondlopen als stagiair, dan is het aardig om de ouders, of één van de ouders te vragen.”
“Heel uitzonderlijk dat u dit voor mij wilde organiseren. Indrukwekkend ook. Ik benijd u niet, in de medische beslissingen die u moet nemen en met ook niet al te moderne apparatuur aanwezig. Het lijkt mij een harde leerschool voor Mike. Maar ik denk dat hij hier voor even heel goed op zijn plaats is.
Voor een jongen die altijd maar gewend is om in luxe en veiligheid te leven. Hij zal hoe dan ook een ander leven in de Verenigde Staten tegemoet gaan. Ook door de scheiding. Met zo’n oorlog ziet hij het leven ook eens van de andere kant. Het sterkt hem misschien in zijn eigen op te bouwen onafhankelijkheid. Hoewel je als moeder natuurlijk altijd angstig bent voor gewond raken of erger. Ik hoop maar dat u niet teveel last van hem heeft”.

“Nee, dat valt wel mee. Hoewel ik u eigenlijk wel heel graag nog even over hem wilde spreken, in mijn kantoor. Vindt u dat goed?”
“Ik was er toch al bang voor. Is het weer een van zijn ja/nee periodes?”
“Wat bedoelt u precies?”
“Mike was voor ons niet de meest makkelijke jongen. Hij had van die periodes, dat als wij “ja” zeiden hij automatisch “nee” zei en andersom. Dat leidde wel eens tot enige wrevel. Om niet te zeggen gesmijt met de deuren. Dus ik hoop niet dat u inmiddels ook van die ervaringen heeft”.
“Nee, eigenlijk niet. Ik denk eerlijk gezegd dat hij dat hier niet durft! Mijn “ja of nee” is toch echt “ja of nee”, daar gaat binnen mijn militaire huishouding niet over worden gediscussieerd! En daar zijn ze op die leeftijd ook snel genoeg achter! Gaat u hier maar naar binnen als u wilt. Er staat een stoel bij mijn bureau. Zo. Wilt u misschien iets drinken?

Het punt is, mevrouw Young, nu u hier bent, dat ik u eigenlijk iets dringends en belangrijks onder vier ogen wil vragen. En nu u recent bent gescheiden, is een goed gesprek op dit ogenblik misschien ook wel het beste moment om te kiezen. Ziet u. Waar zal ik eens beginnen... Een leger kent rondom zijn militairen en medisch personeel wat standaard regels, voor iedereen gelijk. Dat maakt procedures eerlijk, voor iedereen hetzelfde, en het maakt alles vooral overzichtelijk, ook in administratieve zin.
Rondom Mike waren er in de afgelopen periode opeens wat zaken die zich afspeelden, waarbij de standaard regels en procedures op mysterieuze wijze werden omzeild. En dat bleek al vrij snel nadat Mike hier is gekomen en ik de papieren rond zijn arrestatie in de Windup Bar, en het vervolg daarop, op mijn bureau kreeg.

Ik heb daar met Mike inmiddels uitvoerig over gesproken. In het kort aan u weergegeven: hij is hier eigenlijk haast illegaal naar toe gekomen. Het begon er al mee, dat hij de staat Californië niet mocht verlaten. Vanwege de komende rechtszaak.
En dan blijkt ook dat hij hier hals over kop naar toe is gekomen. Hij heeft geen CV hoeven af te leveren. Er is geen aanvraag voor toetreding tot de Amerikaanse Strijdkrachten ingediend, laat staan dat die is goedgekeurd.
In het kort gezegd, hij is hier uitsluitend geplaatst door toedoen en handelen van ons militair hoofdkwartier in Tokyo. Dus er staat helemaal niets van op papier. Er is ook geen basistraining voor jonge medici geweest, die ze normaal moeten volgen voordat ze naar Korea worden uitgezonden. En toch is hij hier geplaatst. Niet dat ik het erg vind, begrijpt u mij goed. Juist omdat ik om de jongen en zijn zorgvuldige medische ondersteuning geef, wil ik er met u over praten.

U begrijpt dat ik in mijn functie geen Sherlock Holmes hoef te zijn om naar een groot aantal ontwikkelingen vanuit de legertop richting Mike met gefronste wenkbrauwen te kijken.
Heel kort nadat hij hier was gestationeerd kreeg hij, waar dat dus niet logisch was, om onbegrijpelijke redenen een militaire advocaat toegewezen die voor hem een kort geding is begonnen tegen de uitvoerders van de Joseph McCarthy Act. Om hem vrij te krijgen uit het Windup Bar proces, dat toen nog moest beginnen.
Dat was een maand nadat de dagvaarding de deur was uitgegaan. U kreeg daar thuis een afschrift van, het leger kreeg een kopie. Het hoofdkwartier liet daar dus geen gras over groeien. Waarom deden ze dat is dan de vraag, maar ze slaagden er wel helemaal in Mike van de lijst te krijgen van achtentwintig verdachten. Vrijspraak volgde.
Een hele aardige geste van het hoofdkwartier, ik kan u zeggen dat niet veel militairen een dergelijke juridische ondersteuning is gegund. Het gaat uiteindelijk toch ook gewoon om Amerikaans belastinggeld dat voor zo’n advocaat moet worden betaald!

Ze mogen er dan in slagen om hem uit het proces te halen, de informatie over zijn arrestatie en het bijbehorende dossier blijft bestaan. Om die reden is het moeilijk om uit de aanklacht zijn seksuele geaardheid te verbergen. Daarom is dat natuurlijk ook bekend in Tokyo. Niemand mag homoseksueel zijn in het leger mevrouw Young. Je wordt gelijk ontslagen.
Je zult je overigens eerst moeten verantwoorden voor de Krijgsraad. Homoseksualiteit binnen het leger van de Verenigde Staten leidt in de regel tot een gevangenisstraf van een jaar. Uw ex moet dit hebben geweten. Hij weet ook van Mike’s geaardheid en hij had daarom nooit zijn zoon mogen blootstellen aan het levensgrote risico dat hij in de gevangenis zou belanden.
Mike’s liefdesleven is dus op het hoofdkwartier bekend maar wordt vervolgens met de mantel der liefde bedekt. Over liefde gesproken! Maar er wordt geen enkele actie op ondernomen. Ook hier is natuurlijk de vraag: waarom?

Ik wist dit allemaal overigens pas, nadat ik zelf via het hoofdkwartier de processtukken inzake het kort geding en het terugtrekken uit het proces van Mike door de rechter had ontvangen.
Gelijk daarna heb ik Mike op het matje geroepen voor een goed gesprek, dat kunt u zich voorstellen. Er kwam heel wat aan bod, ook uit zijn jeugd, maar uiteindelijk kwam dus naar voren dat zijn arrestatie in Los Angeles eerder dit jaar juist de directe aanleiding was voor uw ex om contact op te nemen met zijn oude jeugdvriend om Mike als stagiair in Korea in de medische staf op te nemen.
Een wat wonderlijk verzoek als zodanig. Een leger op oorlogspad is geen interessant bedrijf om er te informeren naar een stage. Dat zult u met me eens zijn. En bovendien kwam de vraag bij mij op: welke beroemde Amerikaanse chirurg stuurt zijn enige zoon, piepjong, naar een levensgevaarlijk oord in Azië, in een oorlogszone?

Je zou vermoeden dat een trotse vader eerder zijn kroost kostte wat het kost in de VS zou houden, hem zou omringen met wijsheid, opleidingen, de juiste vrienden, die later als opstapje zouden kunnen worden gebruikt voor een interessante carrière in het medische circuit en alle andere voordelen die ik nog vergeet. Maar nee. Deze arts stuurde zijn zoon naar het front.
Dus werden voor mij twee vragen belangrijk: waar ligt dat aan en wie is bovendien die buitengewoon goede jeugdvriend?
En nu komt het. Mike wilde het eerst niet zeggen, maar na enig aandringen, dreigen naar huis te worden gestuurd, gaf hij toe dat de jeugdvriend van uw ex-man Douglas MacArthur is. De hoogste generaal en opperbaas van onze krijgsmacht. De baas van al onze operaties in Korea. Toen gingen er enkele belletjes rinkelen, dat begrijpt u.

Vermoedelijk, wist ik nu, had ik mijn handen gebrand als ik Mike naar huis zou hebben gestuurd. Ik denk zo maar eens dat ik degene zou zijn die met pensioen zou zijn gestuurd en dat vervolgens Mike hier weer net zo snel terug op de basis zou hebben gezeten. Maar goed.
En dus is het MacArthur zelf die voor Mike aan de touwtjes trekt. Ik moest dat voor mezelf ook even laten indalen.
Het is een weelde voor Mike die niemand hier in Korea ook geniet, zelfs niet binnen de hoogste rangen van ons leger. MacArthur gaat zijn boekje te buiten maar kan en mag zijn acties natuurlijk achter geheimhoudingsprotocollen verbergen. Maar hij gaat wel ver en loopt, zoals ook blijkt bij mijn eigen kleine onderzoek, enigszins het risico op zijn daden te worden aangesproken.
De vraag is natuurlijk waarom hij dit allemaal heeft gedaan en nog steeds doet. Wat steekt er allemaal achter, behalve dan dat Mike een zoon is van een oude jeugdvriend die hij al enige jaren niet meer heeft gesproken. Ga je daar zover je nek voor uitsteken.

Mike vertelde, dat MacArthur vroeger vaak bij jullie op het landgoed kwam. Al voordat Mike is geboren tot in ieder geval Pearl Harbor in ’41 waarna MacArthur het natuurlijk erg druk begon te krijgen. Als hij kwam, nam hij altijd wel wat voor Mike mee. Een speelgoedautootje, een militaire pet.
Ze hadden een goede tijd samen, ik hoorde iets over dat Mike aan tafel op de hand ging zitten van MacArthur, zodat hij kon laten zien hoe sterk hij was. En dat Mike al in zijn zwembroek klaar zat als hij wist dat MacArthur zou komen, zodat hij kon laten zien hoe snel hij kon zwemmen. MacArthur nam altijd wel een uurtje om te spelen met Mike. Voordat Andrew dan thuis kwam en jullie vermoedelijk gingen eten. U weet dat.
De toelichting van Mike deed bij mij eigenlijk alle denkbare interesse opwekken voor de rol van MacArthur in het leven van Mike. Vooral omdat Mike zich dit allemaal nog redelijk wist te herinneren maar eigenlijk maar weinig kon, of wilde, opdissen over de rol van zijn eigen vader. Begrijpt u waar ik een beetje naar toe wil?”

“U wist niet of het lang zou duren. Maar nu u met deze vraag komt… Schenkt u mij dan toch maar wat wijn in, alstublieft.”
“Maar natuurlijk. Wilt u rood of wit, ik heb een heerlijk zachte Cabernet Sauvignon... Ik vraag het, nogmaals, allemaal voor Mike. Zijn leven is nu al ingewikkeld genoeg, zonder alles er om heen. Hij heeft het talent een hele goede chirurg te worden. Maar je wordt dat alleen als je je daar volledig op kunt concentreren en de hoogste cijfers haalt. U weet dat. Geruis op de lijn is in dat proces al irritant.
Maar waar Mike in zijn persoonlijke leven allemaal tegen aan loopt is geen geruis maar gewoon een ijspad vol rotsblokken met storm en regen tegen. En ik vind dat, ook met die scheiding, en alles wat er dus al in het leven met hem is gebeurd, waarheden geen ruimte meer mogen krijgen om weggestopt te worden.

Als ik het even voor u samenvat: Uw ex heeft hem het huis uitgeschopt, hij heeft zijn toelage als aanvulling op zijn stagevergoeding gestopt, hij betaalt niet meer voor zijn bachelors opleiding en hij is een proces gestart om Mike te onterven. Ik weet niet of u dat wist.
Aangezien uw dochter, met nog mijn oprechte deelneming, eerder dit jaar is overleden is Mike jullie nog enig overgebleven kind.
Dat hij een lastpost is, vanaf dat hij al een puber was, met deuren smijt, lid is van de, laat ik het de progressieve studentenvereniging LLR noemen, is helemaal niet zo gek. Dat hoort bij de tijd, we zijn op weg naar nog nieuwere tijden, de jeugd is vrijer dan ooit en heeft ook meer te besteden dan ooit.
Maar dan onderneem je niet richting je enige kind, naamdrager en afhankelijk van zijn ouders in verband met studie, dit soort van acties. Was, nadat hij eerst Mike had ondergebracht bij MacArthur, deze volgende stap van Andrew Young voor u de laatste druppel om een scheiding aan te vragen? Wist hij iets van Mike?”

“U denkt helemaal in de goede richting en we hoeven er niet lang om heen te draaien. Mijn God. Ik heb het geweten. Andrew wist het ook ja. En Mike kon het niet vermoeden…. Toen mijn dochter twee jaar eerder werd geboren, waren we al niet meer de jongsten. De bevalling was niet makkelijk.
Andrew had het er nooit over, ik weet niet of hij toen misschien liever een jongen had gehad. In ieder geval, het was voor hem allemaal niet wat hij er van had gedacht, een huis met een kind, de gebruikelijke aanloop, herrie en alles wat er bij het krijgen van een kind kwam kijken.
Hij wist vermoedelijk ook niet wat hij er mee aan moest. Hij komt zelf uit een rijk gezin moet u weten. Zijn enige kennis rond opvoeden beperkt zich ook alleen tot de oppas door wie hij zelf is opgevoed. Hij ondernam zelf ook nooit iets met zijn eigen vader. Ze kwamen elkaar alleen tegen bij het avondeten. Och, ik haatte die oude geldwolven en hun huis in Aspen.
In ieder geval, de aantrekkelijkheid van de seks was er wel van af, na de geboorte van Anne. Op een dag kwam Douglas bij ons thuis en belde Andrew dat hij door een spoedgeval tot heel laat moest blijven doorwerken en in het ziekenhuis zou blijven.

Mijn biologische klok bleef doortikken…. Ik hoef u daarom niet uit te leggen wat er is gebeurd die avond. Waartoe wij ons hebben laten verleiden. Ik heb mij er nooit voor geschaamd. En ik heb er, ondanks de vele opvoedkundige problemen met Mike, ook nooit spijt van gehad.
Eerst wist ik niet dat ik zwanger was. Maar dat aparte gevoel voor vrouwen, ook al weet je officieel van niks, bleef ik houden en het ging niet weg. Als huisarts heb ik alles in huis om het te controleren. En het laten weghalen was het laatste wat ik wilde. In de weken daarna heb ik hopeloos geprobeerd Andrew in bed te krijgen. Dat duurde twee maanden, uiteindelijk.
Maar het was te laat. Mike zou nog te vroeg geboren kunnen zijn, na zeven maanden. Hij was stipt op tijd, een gezonde jongen van acht pond. Commandant, wij zijn allen medici en we kunnen allemaal rekenen. Andrew wist dat het niet zijn kind was. Ik wist het ook. En toen moest het leven van Mike nog beginnen…
Andrew is er tegenover mij nooit over begonnen, gebiedt de waarheid mij te zeggen. En ik durfde er zelf natuurlijk ook niet over te beginnen. Waar zou het mee eindigen? We kregen twee aparte slaapkamers. Pas toen Mike was gearresteerd en Andrew hem naar Korea had gebonjourd en het arrestatiebevel in de bus lag, heeft hij mij alle verwijten en verwensingen toegeschreeuwd die hij twintig jaar lang had verborgen. Een scheiding was onvermijdelijk.

Arme Mike. Hij was vanaf het begin zo’n lief kind en vroeg terecht alle aandacht. Ik was echt verliefd op hem toen hij als peuter en kleuter door het huis liep. Zo schattig. Laat hij het maar niet horen! Ik had er echt grote moeite mee toen hij voor het eerst naar de kleuterschool moest… Maar zijn vader was er nooit voor Mike. Deed niet mee aan de opvoeding. Negeerde hem volkomen. Jarenlang heeft Mike de hoop gehad dat hij zijn vader kon overhalen met hem te spelen.
Met een houten treinbaan of God weet waarmee. Maar Andrew gaf nooit thuis. Alles wat je in een vader-zoon relatie mag verwachten, vissen, een boomhut, het bezoeken van een voetbalwedstrijd. Mike begreep het natuurlijk allemaal niet. Ik heb geprobeerd het te compenseren. Bracht Mike naar feestjes van klasgenootjes, naar zwemles. Maar het was natuurlijk veel te weinig.
Mike begon al vroeg met puberen. Dat wil zeggen, hij begon het oneens te worden met dingen toen hij elf was. Andrew wilde hem toen al uit het huis hebben. Hij wilde, net als wat bij hem zelf gebeurde, Mike naar een kostschool. Het werd één van de eerste schreeuw- en scheldpartijen over en weer in huis. Andrew wilde per se dat hij ging.

Mike wilde er koste wat het kost niet naar toe. Hij wilde met zijn lagere school vrienden gewoon naar de Beverly Hills Middle School, ook redelijk dicht bij ons huis. Uiteindelijk heeft Andrew een tegenstribbelende Mike bij een peperdure kostschool afgeleverd. We konden onze hulp voor een schooloppas na de lagere school in ieder geval afzeggen.
Maar Mike was voornemens om weer zo snel mogelijk thuis te komen. We wisten niet goed wat er allemaal op die school gebeurde. Maar Mike wist precies wat hij moest doen om weer zo snel mogelijk naar huis te komen. Hij had hele slechte cijfers en hij haalde er dingen uit… Wat het schoolhoofd ons vertelde, als dat waar is. Ik heb me nog nooit zo gegeneerd gevoeld als die middag en ik ga het ook niet herhalen wat er is gezegd.
We zijn met het schaamrood op onze kaken vertrokken. Met Mike. Het kostte nog heel wat moeite, maar uiteindelijk kregen we hem voor na de Kerstvakantie alsnog op de Middle School waar hij al in eerste instantie naar toe wilde.

De verstandhoudingen waren op een dieptepunt en zouden tijdens de Middle School periode niet al te veel veranderen. Mike had wat jeugdvriendjes en hij puberde. Wat blauw was werd rood genoemd, wat vierkant was werd rond. Maar verder.
Vreemd genoeg kwam daar een hele grote verandering in toen hij was overgestapt van de Beverly Hills Middle School naar de Beverly Hills High School. Toen Mike voor de eerste dag op die school was, kwam er ook nog een andere jongen op die school. Ene Kyle. Hij was nieuw. En hij ging met één oogopslag direct naast Mike in de schoolbank zitten.”
“Kyle? Ja, ik geloof dat Mike daar al iets over had verteld. Ik schenk u nog even bij”.
“Kyle werd de boezemvriend van Mike, vanaf de eerste dag. Voelden elkaar feilloos aan. Die jongen had alleen een moeder. Echt breed hadden ze het geloof ik niet. Maar ik moet het ook niet met ons willen vergelijken. Mike nam hem mee naar huis, zodat ze samen huiswerk konden maken. Mike was eerder nog niet echt uitgeblonken op de Middle School.

Het ging allemaal met wat hangen en wurgen en hij kreeg vaak het verwijt dat hij beter kon maar veel te slordig was en te weinig geïnteresseerd. Maar ik moet toegeven, dat met de komst van Kyle daar verandering in kwam. Hij ging met sprongen vooruit. Hij haalde hele goede cijfers en aan het einde van het jaar had hij de hoogste cijfers van de klas. Een waar mirakel werd het genoemd. Wij dachten dat het kwam door de invloed van en de vriendschap met Kyle.”
“Misschien was dat ook wel zo.”
“Daarom vonden we het ook goed, dat Kyle meeging op vakanties en dergelijke. Als speelkameraadje voor Mike. Skiën met een vriendje is toch leuker dan met je moeder of je zus. Andrew hield zich sowieso al afzijdig.
Dat ging heel lang heel goed. Ook het tweede jaar daarna op de High School totdat aan het einde van het jaar toen… Mike gaat het me nooit vergeven…. Op een gegeven ogenblik werd Kyle een keer ziek. Besmettelijk werd gezegd, dus hij bleef de hele week thuis.

Die vrijdagavond daarna laat belde de moeder van Kyle bij ons aan. Mike was al naar bed. De moeder vertelde, dat ze van baan was veranderd en zou vertrekken naar een andere staat. Weg uit Californië. Maar ze wilde ons ook komen zeggen, waarom ze elders ging werken en wonen.
Ze had op een dag ruzie gekregen met Kyle. Het liep hoog op en toen kwam de hele relatie van de twee jongens naar boven. Wij wisten er niets van. En het was, volgens die moeder, al tijden aan de gang. We wisten niet wat we hoorden hoewel we na die kostschool eigenlijk wel alles hadden kunnen verwachten.
Kyle had geschreeuwd naar zijn moeder, dat hij met Mike zou gaan trouwen en bij ons zou komen wonen. Het had uiteindelijk geleid tot een onthutste, geschokte moeder die gelijk actie ondernam. Ze zou weer gaan vertrekken uit Los Angeles.
Ik wist toen nog niet hoe snel…. Wij waren zelf ook volledig overstuur en tegelijkertijd woedend over deze nieuwste acties weer van Mike. We zagen hem automatisch als aanstichter maar ik weet nu eigenlijk niet waarom. De volgende dag zouden we hem aanpakken. ’s Morgens vroeg noemde Anne hem al een perverseling.

Mike wist ongetwijfeld niet wat het was. Riep boos dat hij dat niet was en gaf Anne ook nog eens klappen. En toen moest onze discussie nog beginnen. Andrew liet zijn frustraties de volledige loop. Hij was woedend. Altijd calculerend natuurlijk, dat Mike z’n toekomst verpestte. En die van hemzelf ook, uiteraard.
Mike was overdonderd bij de ontmaskering van de relatie maar vond dat hij niets verkeerds had gedaan. Hij zei dat we er maar aan moesten wennen en dat de hele wereld er maar aan moest wennen. In de hele ruzie hebben we niks gezegd over die nieuwe baan van de moeder van Kyle. En Mike kreeg weer eens huisarrest. Niet voor het eerst overigens.
Pas zondagavond mocht hij weer naar buiten. Hij ging natuurlijk gelijk naar Kyle. U zult het niet geloven. Maar het huis van Kyle was helemaal leeg. Ze waren met de noorderzon vertrokken. Geen adres achtergelaten, niks. Mike was in alle staten. We kregen de meest erge verwijten. Hij heeft zeker een maand ’s avonds nog op bed gehuild.

Tot het door merg en been ging. Waarom had die moeder zo gehandeld. Waarom had er geen afscheid genomen kunnen worden en adressen uitgewisseld? Ze waren zulke goede vrienden, ook al….. Ook al vind je hun liefde tegennatuurlijk. Dan hoef je nog niet zo harteloos te reageren…. Ze waren gewoon weg, van de ene op de andere dag. Mike heeft nog tijden dagelijks op de post gewacht. Voor een brief of een ansichtkaart.
Vandaar dat ik zeg, dat Mike mij, ons, dit nooit zal vergeven. En het zou nog erger worden. Net toen het na twee jaar een beetje begon te slijten en weg te ebben en Mike weer hogere cijfers kreeg, kregen we een kaart van de moeder van Kyle.
Een rouwkaart. Kyle had leukemie gekregen en was daaraan overleden. Het rakelde alles weer helemaal op. Ik dacht op een gegeven ogenblik, dat Mike het zelf niet zou overleven. Het werd een zwaar examenjaar maar moest foutloos worden doorlopen zodat hij na het behalen van zijn diploma aan de Bachelor academie kon gaan beginnen. Helemaal foutloos ging het niet, maar uiteindelijk, met hangen en wurgen.”

“Ik leef oprecht met u mee. Het mag toch wel een drama worden genoemd.”
“Het is daarna eigenlijk nooit meer goed gekomen. Mike is uiteindelijk aan zijn Bachelor begonnen, nadat Andrew zijn gewicht in de schaal had gelegd om de opleiding te bewegen Mike aan te nemen. Hij werd natuurlijk lid van die Windup Bar en ging daar werken, wat we niet wisten. U had Andrew moeten horen toen hij de dagvaarding onder ogen kreeg. Barman in een café voor homo’s! Hij bestierf het bijna. Het was maar goed dat Mike toen al in Korea zat.
Het eerste jaar van de bachelor opleiding leek onze relatie met Mike extreem moeilijk te blijven maar door de opleiding en misschien ook die Windup Bar, dat ik dat ooit nog zou zeggen, werd Mike weer iets meer genietbaar. Soms had hij wat vragen uit zijn boeken die hij dan aan ons stelde. En ik moet zeggen, dat ook Andrew daar dan best wel eens wetenschappelijk op in ging.
Toen hij in het tweede jaar van zijn bachelor zat, kwam de vraag naar voren wat hij het derde jaar zou gaan doen. Op school verder leren of een stage in de praktijk.

In dat tweede jaar ging Mike zowaar ook weer mee op wintersport naar Aspen. Anne en haar vriend gingen ook mee. Op Kerstavond liet mijn dochter weten dat ze over drie maanden zou gaan trouwen met haar vriend. Ze was net zwanger, ik vermoedde al zo iets. Het hele samenzijn had iets gezelligs, het sneeuwde buiten, we zouden lekker eten.
En ergens was al bij Andrew het idee gegroeid, dat hij Mike zou vragen voor het lopen van een medische stage. Onder zijn begeleiding. Andrew had het niet met mij overlegd en ook niet met Mike. Hij besloot het toen ook gelijk te zeggen, nadat we dus in een vrij ongewone positieve stroom terecht waren gekomen. Maar het was dus voor mij een hele verrassing toen hij er mee kwam op Kerstavond. Mike reageerde gereserveerd. Maar toch.

Het was geen nee en misschien zag hij wel voordelen om bij zo’n beroemd arts te mogen leren. Ook al was het dan z’n vader met wie hij feitelijk nog nooit wat had gehad. Behalve dan ruzie. Ja, zo’n avond zouden we niet meer meemaken…..”
“Het is een hele geschiedenis… Mevrouw Young……. Bent u het met mij eens, dat Mike moet weten wie zijn echte vader is? En dat het ook tijd wordt dat de echte vader te horen krijgt dat hij al twintig jaar vader is? MacArthur is vrijgezel en officieel kinderloos nota bene! Het lijkt mij van het grootste belang.
Zeker nu jullie scheiding er door is en Andrew Mike volledig aan de kant heeft geschoven. Eerst heeft hij hem in de tuin bij MacArthur gegooid. Daarna heeft hij, al dan niet als gevolg van de scheiding, alle verplichtingen, die hij op zich had genomen voor Mike, stopgezet. En als klap op de vuurpijl is hij ook niet de biologische vader van Mike.

Dat is natuurlijk geen relatie meer te noemen. En Mike en MacArthur hebben beiden recht op de waarheid. Maar die moet van u komen. Bent u bereid er aan mee te werken? Zullen we hier een verklaring opstellen, waar u uw handtekening onder kunt zetten voor de bevestiging van het geheel? Later zullen we dan met een bloedgroepenonderzoek mogelijk tot definitieve conclusies komen.”
“Ik geloof dat ik helemaal aan u ben overgeleverd. Maar ik geef u gelijk. Laat u maar weten wat u van plan bent. Ik zal in ieder geval een goed opgestelde verklaring ondertekenen. Ik loop al twintig jaar met deze waarheid rond en wil er van af. Ik wacht uw instructies helemaal af.”

avatar van musician
https://www.historischnieuwsblad.nl/app/uploads/2021/04/56_Macarthur1-opening-hires-scaled-e1618838598746.jpg
Douglas MacArthur is één van de meest legendarische Amerikaanse legerleiders aller tijden.
Alles wat er in dit boek door hem wordt gezegd komt uit de pen van de schrijver.
Die hem ook nog eens twintig jaar jonger heeft gemaakt.
Naar aanleiding van wat over hem gaat worden geschreven is het mogelijk dat volgens historici de echte MacArthur zich omdraait in zijn graf.
De schrijver vermoedt echter dat hij wel eens mild zou hebben kunnen reageren op zijn nieuwe rol.
Hoeveel krijgen er de kans zich te rehabiliteren.
Het is nooit te laat om door ervaringen wijs geworden een eens ingeslagen weg weer te verlaten.

avatar van musician
Hoofdstuk 19

“Sir, u spreekt met commandant Harvey van de 8076e Mash Eenheid. Zou ik u heel even mogen spreken? Ik wil u niet storen maar ik geloof toch dat ik voor u een eh… hele openbaring heb te bekennen.”
“Jim? Hoe gaat het? Je wilde me even spreken en je liet daarbij de naam Mike Young vallen.”
“U weet gelijk wie hij is?”
“Jazeker, hij is de zoon van een bevriende arts in Los Angeles en hij loopt bij jullie stage. Doet hij het goed?”

“Ja, daarover heb ik weinig te klagen. Hij doet erg zijn best en wij hebben er als assistent een hele goede kracht aan. Sir, ik moet u alleen iets belangrijks mededelen en ik weet eigenlijk niet eens of deze lijn beveiligd is. Het is namelijk een mededeling die alleen en echt ook alleen voor u bestemd is.”
“Ik ben benieuwd! Ik zal even wat instructies geven en de lijn helemaal vrij laten maken. Zo. Wat is er zo belangrijk?”
“Sir het is voor mij een hele delicate zaak. Iets waarbij ik nauwelijks weet hoe ik er mee om moet gaan, hoe ik het zal brengen en waar ik zal beginnen. Het enige dat ik weet is dat het van het grootste belang is voor alle betrokkenen.”

“Jim, we zijn onder ons. Je kunt alle beleefdheidsfrasen laten varen. Je mag alles tegen mij zeggen, dat weet je. Ontslaan doe ik je niet want ik heb je voorlopig nog nodig. Dus steek maar rustig van wal.”
“Goed, om hier dan mee te beginnen. Sir ik weet dat u, vanaf het moment dat Mike door zijn vader Andrew Young werd aangemeld bij de Amerikaanse Strijdkrachten, Mike volledig op sleeptouw en in volledige bescherming heeft genomen. Dat uitte zich in, wat ik er van heb gezien, een aantal zaken. U heeft onder andere een militaire advocaat ingehuurd om Mike uit de handen van justitie van Los Angeles te halen met betrekking tot de zaak rond de Windup Bar.

Dat betekent dat u moet ook weten dat Mike lid was van de Windup Bar en wat hij daar deed. Ik heb een tijdje terug een uitvoerig gesprek met de jongen gevoerd. Daar was voldoende aanleiding voor. Ik weet daarom ook van zijn nogal kommervolle leven op het persoonlijke vlak de laatste jaren. Ik weet ook van zijn slechte relatie met zijn ouders. Voor uw informatie, recent heeft zijn vader alle verplichtingen die hij was aangegaan ten behoeve van Mike stopgezet. Dat gaat dan onder andere over het betalen van de studie van Mike en een kleine extra toelage voor zijn verblijf hier.
Verder gaf Mike toe dat hij u vanuit het verleden goed kende. Wat ik niet wist. Dat wil zeggen, u kwam vaak bij de familie in Los Angeles thuis en u besteedde dan ook altijd aandacht aan Mike. U bent zeker tot aan Pearl Harbor met grote regelmaat langsgegaan. Mike was bij de aanval op Pearl Harbor negen jaar oud.

Sir, ik moet u bekennen dat ik stoute schoenen heb aangetrokken. Want ik vond uw volledige bescherming, afgezet tegen hoe Mikes’ vader er mee omging, hij liet juist zijn zoon volledig vallen, in geen verhouding staan met elkaar. Merkwaardig ook, die ultieme bescherming. Omdat u daarmee heel wat risico’s nam voor Mike. Inclusief zaken waarvan je eigenlijk zou zeggen, met permissie, dat het geen gewone acties zijn voor een Generaal. Tot aan het overschrijden van protocollen aan toe.
Zo heb ik zelf, als commandant, ook heel lang gewacht op een CV van Mike en een kopie van zijn aanvraag. U weet dat ik deze uiteindelijk ook nooit heb gekregen. Van Mike wist ik al dat hij vooraf helemaal geen militaire training heeft ondergaan. Zelfs niet voor een jonge medicus.

Nu neem ik u natuurlijk helemaal niets kwalijk en u heeft uiteraard geheel de vrije hand om te doen en te laten wat u wilt. Begrijpt u mij goed, ik gebruikte de kleine actie die ik ben opgestart niet tegen u. Ik wil er verder ook niets mee zeggen. Ik deed alleen de constatering van onder andere genoemde feiten die mij tot deze actie hebben aangezet. U moet weten, dat de ouders van Mike daarbij ook nog eens gingen scheiden. Dus nadat Mike in Korea is begonnen. Ik had ook gehoord dat Mike’s zus eerder dit jaar is verdronken en ik kwam toen op het volgende idee.
Ik heb de moeder van Mike uitgenodigd naar ons kamp, op mijn kosten overigens. Onder het voorwendsel, dat zij kon komen kijken waar Mike werkte, wat hij allemaal deed en met wie. Voor drie dagen. Ik had niet gedacht dat ze het zou doen. Maar ze kwam, het leek haar buitengewoon interessant.
Ze arriveerde, een intrigerende vrouw van begin vijftig. Een huisarts met een eigen praktijk in Beverly Hills. Als het goed is, moet u dit ook allemaal weten.

Na alle plichtplegingen en rondkijken op het kamp, heb ik haar de derde dag meegenomen naar mijn kantoor om te praten over Mike. En nu komt het, Sir.
Ik heb haar, lang verhaal kort, onder vier ogen gevraagd wie naar haar idee de vader van Mike was. Ik meende daar naar te kunnen vragen, gezien de houding van Andrew Young richting zijn zoon en wat ik zelf van Mike heb gehoord. Heeft u enig idee wat haar antwoord was?”
“Ik denk dat ik het antwoord al weet, Jim. Anders bel je me niet op.”
“U. U bent de vader van Mike. Mevrouw Young heeft me ook helemaal uitgelegd hoe het komt dat ze zo zeker weet dat u de vader bent. Sir?”
“Eh….. nee ga verder Jim. Ik ben er even bij gaan zitten. Nu wil ik uiteraard het hele verhaal horen.”
“Maar klopt het, dat zij dit zo maar kan zeggen? Het heeft voor iedereen die betrokken is nogal wat impact.”

“Ik ben benieuwd wat mevrouw Young had te vertellen.”
“Het heeft alles te maken met het seksleven tussen de heer en mevrouw Young. Of eigenlijk…. Juist geen seksleven. Mevrouw Young gaf aan, dat zij haar man niet meer in bed kreeg, na de geboorte van dochter Anne. En het duurde tot na twee maanden nadat…… nadat u mevrouw Young had gezien voordat zij Andrew uiteindelijk weer in bed kreeg.
Dat maakte, dat zowel de heer Young als mevrouw Young allebei wisten dat Mike niet de zoon van Andrew Young was. Dat heeft voor Mike het leven er niet gemakkelijker op gemaakt. Sir?”
“Ik ben er eerlijk gezegd een beetje geschokt door. Als ik niet helemaal coherent meer reageer, komt het daar door. Dus zowel Andrew Young als mevrouw Young wisten er van?”

“Ik heb niet gehoord dat Andrew Young weet dat u de vader bent van Mike. Mevrouw Young was blij dat ze er een keer over kon beginnen nu ze eindelijk was gescheiden. Ik heb haar een verklaring overhandigd waar ze haar handtekening op heeft gezet. In die verklaring erkent ze dat u, in legale termen uitgedrukt, de verwekker en vader bent van Mike.
Omdat ik dit niet zo maar kon geloven heb ik heb iets anders ook nog gelijk nagekeken. Namelijk jullie bloedgroepen. Mevrouw Young heeft daarvoor wat bloed afgestaan. Dat van u en Mike is bekend. En die bloedgroepen komen opmerkelijk overeen. Als het mij zou worden gevraagd, zou ik u ook als vader aanwijzen, Sir.
Veel duidelijker kon ik het haast niet krijgen. Bent u er nog?”
“Jim? Ik heb je met deze onthulling eigenlijk op het hoofdkwartier nodig in Tokyo. En dan wil ik vragen of je ook alle bijbehorende stukken meeneemt. Inclusief de uitslag van de bloedtest. Weet Mike het al?”
“Nee Sir. Als u voor uzelf bevestigd heeft, dat dit verhaal van mevrouw Young waar zou kunnen zijn, lijkt het mij eerlijk gezegd dat u zelf degene moet zijn die Mike moet informeren. Daar ben ik dan niet de juiste persoon voor.”

“Ik moet hier zelf helemaal van bijkomen, van deze kennis. Ik geloof dat ik wel mag zeggen dat je heel goed voor mij hebt gehandeld Jim. Heel discreet en in ieders belang. Ik kan niet anders dan je oprecht danken voor je bemoeienis en het uitzoeken van de zaak. Je moet als je wilt, samen met Mike, zo snel mogelijk hier naar toe komen. Dit kan niet blijven wachten. Hou het tot die tijd nog wel onder de pet voor mij. Ik zal inderdaad Mike informeren.
Tussen jou en mij gezegd en gezwegen. Het zou goed kunnen dat het verhaal klopt wat mevrouw Young heeft verteld. Alleen, ik heb dat nog nooit eerder gehoord. Ik had nooit gedacht dat ik…. Hij was zo’n aardige jongen als kind. Ik begreep al nooit waarom Andrew nooit eens over hem opschepte.
Of duizend en één verhalen over hem had te vertellen. Waarom hij Mike nooit eens op z’n nek zette om door de kamer heen te hollen…. Dat zijn toch allemaal normale zaken voor een vader als hij een jonge zoon, een kind, heeft rondlopen?

Hij heeft geweten dat hij niet de vader was en dat heeft er voor Mike een beetje een tragedie van gemaakt, schat ik zo in. Ik moet dit echt even verwerken ook. Hoe zal ik er zelf mee om moeten gaan en bij wie kan ik daarover terecht? Morgen belt mijn adjudant terug, Jim. Voor het maken van een afspraak om hier naar Tokyo te komen.”

avatar van musician
Hoofdstuk 20
Deel 1 + 2


“Mike, ben je er helemaal klaar voor? Heb je alles bij je? Zit je helemaal netjes in je pak? MacArthur zal blij met je zijn je zo te zien, als knappe jonge Amerikaanse militair. Een luitenant!”
“Bah.”
“Kom op Mike, als we terug zijn mag alles weer uit. MacArthur zal héél erg blij zijn je te zien. Meer dan je denkt. Per slot van rekening is het geloof ik langer dan tien jaar geleden dat jullie elkaar voor het laatst hebben gezien. Er is natuurlijk wel wat gebeurd in die tien jaar… Pearl Harbor, Tweede Wereldoorlog, Koude Oorlog, Korea…”
“Waarom zou hij mij willen zien. Ik was een jongen van negen toen hij vlak voor Pearl Harbor nog bij ons thuis is geweest. Daarna was hij alleen druk met oorlogje voeren. En ik ben er voor hem niet beter op geworden. De rechtszaak over de Windup Bar, weet je nog? Hij weet nu alles van mij van de afgelopen jaren. Denk je echt dat hij op zo iemand zit te wachten? Misschien ben ik wel ergens mee besmet”.
“Mike, MacArthur wil vast alleen goede oude herinneringen met je ophalen. Oude koeien uit de sloot. Denk je echt dat hij gaat vallen over wie je nu bent geworden? Hij is ook een man van middelbare leeftijd. Hij is vermoedelijk vooral blij met een oud rustpunt uit het verleden. De jongen die hij opzocht toen zijn tijd nog niet volledig in beslag werd genomen door het Amerikaanse leger. Trouwens, hij is wel wat gewend, met jonge mannen van jouw leeftijd”.

“Ik denk eigenlijk dat hij alleen maar praat met oude officieren en generaals …..”
“Dank je.”
“…..over het verloop van de oorlog en andere strategische beslissingen. Iedereen in onze tent is het er mee eens, hij is volstrekt van het padje af. En ik zou zeggen: hij kan ook niet meer zonder zijn leger. Waar ook ter wereld, hij wil er Amerikanen hebben die allemaal in het wilde weg schieten door ongeacht welke culturen ook. En dan is er een kleine groep van medici die al die Amerikaanse militairen weer moeten opkalefateren voor een volgende missie. Dat zijn wij.”
“Ik moet je vooraf wel waarschuwen Mike, niet onbeholpen en vooringenomen tegen MacArthur in te gaan. Hij heeft je heel goed geholpen, je staat echt bij hem in het krijt. Dat weet je ook. En dat niet alleen. Hij heeft je ook in bescherming genomen. Nog steeds. Wat jij denkt en zegt over MacArthur kan wel eens helemaal niet waar zijn. Hij voert beleid uit zoals hem dat wordt opgedragen door de Amerikaanse regering. Alles gaat in samenspraak met de Verenigde Naties. Hij neemt geen besluiten zonder alle informatie te overwegen die er ligt.

En ja, er moet nu eenmaal iemand Commandant der Strijdkrachten zijn. Wat ik eigenlijk aan je wilde vragen. Wat vond je, eerlijk zeggen, van MacArthur toen hij als “gewone” man bij jullie over de vloer kwam? Ik geloof nooit dat hij de man was die jullie nu in de dokterstent constant zitten te bekritiseren en te becommentariëren. Als uitlaatklep voor jullie frustraties. Oké, ik doe er ook wel eens aan mee. Uit onvrede. Maar misschien is MacArthur wel een hele andere man. Jij kunt het weten!”
“Ach, het is lang geleden. Maar het is waar. Hij kwam vaak bij ons langs. En als hij kwam wilde hij ook altijd wel met mij spelen. Daar ken ik hem van. En natuurlijk ook omdat hij kadootjes meenam. Speelgoedautootjes of iets. Militaire spulletjes. Hij was geloof ik inderdaad wel aardiger dan je nu zou denken. Hij kon ook hard lachen, staat me nu opeens weer bij. Maar dat heb je allemaal niet van mij. En het zegt ook allemaal niks.

Ik denk dat elke bloeddorstige legerleider of dictator best aardig kan zijn, tegen vrienden of familie. Ze laadden zich weer op met het gedrag van vriendelijke, onschuldige kinderen die niet weten wie ze voor zich hebben. Dan lijken hun daden, waar ook ter wereld, niet zo erg. Kinderen leveren ook geen kritiek. Ze zijn eerder zelf blij met enige aandacht.”
“Je moet echt veel milder over hem gaan denken.”
“Waarom?”
“Omdat….. omdat hij misschien veel eerder de man is die je kent uit die tijd, in plaats van de voorstelling die iedereen nu van hem heeft. Maar dat gaat dan allemaal over mensen die hem helemaal niet kennen, laat staan dat ze hem ooit gesproken hebben. Vind je het eerlijk, dat hij beoordeeld wordt op “van horen zeggen” terwijl jij hem goed kent en weet dat hij anders is?”
“En de gewonden, die elke dag binnenkomen?”
“Dat ligt niet alleen aan MacArthur. Hij schiet bovendien al die Amerikanen niet neer. Hij kan, om de democratie hier in Korea, eigenlijk voor de hele wereld, te beschermen, niet zomaar opzij stappen. Hij staat hier symbool voor de hele vrije wereld. Ondersteund door soldaten die daar ook voor willen vechten. En wij lappen ze weer op, waar nodig.

Ik ga dus eerst naar binnen en dan roep ik je, als de tijd daar is. We spreken samen met hem, maar ik laat je, voor de goeie ouwe tijd die jullie samen hadden, ook alleen. Ik heb op het hoofdkwartier ook nog andere zaken te bespreken.
Wil je in het vliegtuig naar Tokyo naast het raam zitten of niet? Mij maakt het niet uit.”

>

“Zo, dus ik ga jullie voor nu verlaten, ik weet waar ik nog even moet zijn.”
“Ja, ik heb er wel op gerekend Jim, dat jullie tijd hebben hier nog wat te eten, anders wordt het zo’n kale bedoening!
Ik heb je lang niet gezien, jongen! Veel te lang niet. Heb je mijn bezoekjes eigenlijk niet gemist? Ik moet zeggen dat ik sinds Pearl Harbor alleen nog maar aan het werk ben geweest. Hopelijk komt er na Korea enige rust. Je bent wel flink gegroeid in de afgelopen jaren zie ik! In alles!
Dat we nu net elkaar hier in Tokyo opnieuw ontmoeten. De tijden zijn wel veranderd, sinds ik je als kleine jongen hard zag zwemmen in jullie zwembad! Is dat zwembad er nog? Ja, Andrew had toch maar mooi geluk met het landgoed dat hij toen nog net voor de grote trek naar Beverly Hills kon kopen. Het huis zal nu wel een kapitaal waard zijn. Ik hoop dat het nu goed met je gaat. Na alles wat je dit jaar is overkomen.
Ik heb gehoord van het ongeluk van je zus Anne. Nog mijn oprechte deelneming. Ik kan mij haar ook zo nog voor de geest halen. Lange zwarte haren op haar rug. Ze was….. anders dan jij. Natuurlijk was zij een meisje en jij een jongen. Maar zij was duidelijk meer nadrukkelijk aanwezig. Ik heb haar ook zien opgroeien natuurlijk. Van poppen en een klein fornuisje naar een kam, nagelschaartje en glitternagellak.
Je was wel een paar jaar jonger dan haar. Ik schat zo maar in dat jullie elkaar ook wel eens hebben geplaagd. Ze liet zich ook niet opzij zetten. Maar ik denk, als ik eerlijk moet zijn, dat een beetje plagen in elk goed Amerikaans gezin voorkomt. Zeker bij broers en zussen. Kan ik je vertrouwelijk uit ervaring vertellen! Het is heel jammer dat ze zo jong is gestorven en in haar toestand…

Ik weet, is ook waar, inmiddels natuurlijk ook van de hele affaire rond de Windup Bar. En natuurlijk de scheiding van je ouders.”
“En dan zit ik hier nog in Korea.”
“Hoe ervaar je dat zelf eigenlijk? Je bent ook zomaar rechtstreeks van je medische opleiding in een militair hospitaal neergezet, als we eerlijk zijn. Ik krijg hoofdzakelijk de stand van zaken in het veld van betrouwbare bronnen binnen ons leger door, maar niet zo vaak meer rechtstreeks van de werkvloer. Valt het je mee of vind je het toch een hele opgave?”
“Als ik heel eerlijk ben, willen de meesten toch wel graag naar huis. Ik heb dit nog nooit gezien. Het is vierentwintig uur per dag niet veilig in je leven. En er zijn vierentwintig uur per dag gewonden in ons militair hospitaal die verzorging nodig hebben. Ik kan dus ook niet zeggen dat ik het hier echt fijn vind.”
“Ik kan niet anders dan je gelijk geven. Ook ik wil dat alle Amerikanen weer zo snel mogelijk en gezond naar huis kunnen, dat kun je wel van mij aannemen.
Het is natuurlijk voor je studie weliswaar een ruwe maar tegelijk ook een goede leerschool. Hoe hard de waarheid ook is, het gaat bij jullie om de verzorging en genezing van gewonde militairen. En jullie leveren fantastisch werk af. Maar ik weet dat je niet uit jezelf hier naar toe zou zijn gekomen, als het niet Andrews’ idee zou zijn geweest….

Heb je het niet een klein beetje naar je zin? Al die medici onder elkaar zijn ongetwijfeld aardige, begripvolle mensen. Knappe mensen, ze hebben natuurlijk behoorlijk moeten leren voor hun vak. Ze zullen toch met plezier jou helpen om te laten zien wat ze doen?”
“O, dat gaat best wel goed. De dokters en de andere mensen die rondlopen bij de medische mensen zijn wel oké. Soms ook wel streng. Bijvoorbeeld als ze me overhoren uit mijn boeken. Laatst had ik moeite om de handbotjes allemaal op te noemen.
Toen ik een laatste kans verprutste hebben ze me ondersteboven opgehangen aan een tak van een boom. Ik moest net zo lang hangen tot ik ze allemaal in de juiste volgorde had opgenoemd. En zij hadden de grootste lol. Nu ja, een verzetje moet je ook hebben. En je kunt best met ze lachen, ook met andere dingen. Met die handbotjes was ik wel even boos op ze.

Ik heb één arts die me begeleid voor de medische kennis. Die assisteer ik bij zijn operaties. Maar ik heb ook het hoofd van de zusters als begeleider. Die leert me dan hoe ik moet assisteren en welke instrumenten er allemaal worden gebruikt. Ook leer ik welke medicijnen er zijn en welke er veel worden voorgeschreven. Ik heb het soms ook wel eens aan de stok met haar, ze is best wel een beetje streng. Mevrouw Mitchell heet ze.”
“O ja, van haar heb ik zeker wel eens gehoord! Die werkt ook al weer wat langer bij ons.”
“Toen ik er nog niet zo lang was stond ik ingedeeld bij het schoonmaken en steriliseren van instrumenten. Ik was het eerlijk gezegd vergeten. En ik ben niet echt van het schoonmaken. Toen kwam ze me uit onze tent halen, ze trok me zo aan mijn oor mee naar buiten! Er stonden soldaten die begonnen te roepen, één van hen zei: “Hee Mike Mitchell! Je moeder zoekt je! Je moet vóór zeven uur binnen zijn!” Zij lachen. Nou ja, dat vinden ze dan ook humor. Maar ik moest tot middernacht er mee aan de slag.
Die mevrouw Mitchell zei dat in het leger de tijd voor verwende jongetjes die thuis hun handen niet vuil hoefden te maken aan huishoudelijk werk, wel voorbij was. Dat ze eigenlijk dubbele corvee verdienden omdat ze nog wat hadden in te halen. Ik moest wel doorgaan met schoonmaken, we hadden veel van de instrumenten de volgende dag weer nodig.

Ja, en wat betreft het thuisfront. De relatie met mijn ouders is dus niet zo goed. Ze zijn inmiddels ook gescheiden. Niet zo vreemd. Andrew heeft via zijn advocaat laten weten dat hij alle contacten met mij heeft verbroken. Alle financiële verplichtingen heeft hij ook beëindigd. Ik ben ook het huis uitgezet en onterfd. Ik weet niet of dat zomaar kan allemaal. Maar hij heeft het gedaan.
Mijn moeder heeft in eerste instantie laten weten dat ik haar alleen nog via een afspraak op haar praktijk kan spreken. Dus ja….. Wat kan ik er dan nog aan doen. Het zal aan mij liggen. Ergens heb ik al vroeg in mijn leven een diepgewortelde haat bij ze gekweekt en ik weet niet waarom. Ze hebben het mij wel altijd laten voelen. Het werd er niet beter op met eh….. ontwikkelingen en onthullingen. Ze is vorige week wel komen kijken op onze basis op uitnodiging van de commandant.”
“Ja dat hoorde ik. Exceptioneel hoor. Dat doen we eigenlijk nooit. Heb je nog een goed gesprek met haar gehad?”

“Ik had niet gedacht dat ik het zou doen. Maar ik moest eerlijk gezegd wel huilen toen ze kwam. Misschien van alle spanning en het gevaarlijke werken. Misschien vermoeidheid. Of alles bij elkaar. Maar ze zei dat ze bereid is om rond de tafel te gaan zitten als ik weer terug ben in Los Angeles. Dat ik niet als landloper terug hoef.”
“Heeft Jim Harvey verteld, waarom je hier bent?”
“Oude verhalen en de goeie ouwe tijd”.
“Ja, dat had ik ook wel gewild, eerlijk gezegd. Was dat maar waar. Maar dat is helaas niet zo. Je bent hier, omdat ik bij je op de biechtstoel moet. En omdat ik je ook, met heel mijn hart, uit het diepst van mijn hart, mijn verontschuldigingen moet gaan aanbieden.
Mike. Je commandant Harvey is een oude militair nog van de oude stempel en een goede speurneus. Hij zag dingen aangaande jou, maatregelen vanuit het hoofdkwartier met name, die niet in de haak waren. Hij heeft het deels met je besproken.

Harvey telde, en terecht ook, zaken bij elkaar op, vond dat er alarmerend veel niet klopte en vroeg zich af waarom. Hij heeft je ontfutseld dat ik lang jullie huisvriend ben geweest. Toen heeft hij, kort gezegd, een hele gewaagde stap gezet. Hij heeft, na de scheiding van je ouders en zonder mijn medeweten, je moeder dus gevraagd om langs te komen bij jullie medische eenheid. Jij dacht om de basis te laten zien en wat voor werk je allemaal deed en met wie. Dat was ook gedeeltelijk wel zo.
Maar hij wilde ook een gesprek onder vier ogen met je moeder. Dat gesprek heb je niet meegekregen. Zo vlak na de scheiding was het voor haar misschien ook wel de beste tijd voor een diepgaande tête a tête. Hij………, hier moet ik even diep adem halen, hij heeft haar rechtstreeks gevraagd, of niet Andrew maar misschien ik je vader ben.

Ik begrijp dat je van de vraag schrikt. Ga even zitten jongen. …. Harvey zag het als de enige en misschien laatste mogelijkheid om het ooit boven water te krijgen en hij vond het om begrijpelijke redenen van het grootste belang.
Het wás van het grootste belang. Voor jou natuurlijk en voor mij. Voor iedereen die betrokken is. Mike, ik ben geen schuinsmarcheerder, ik ben ook altijd vrijgezel geweest, dat weet je misschien wel. Weinig tijd. Ik had soms tijdens mijn tochten wel eens een courtisane…. Met mijn functie heb ik nooit een huwelijksleven kunnen opbouwen. Altijd leek het leger en de Amerikaanse inmenging bij internationale ontwikkelingen belangrijker. Het lijkt misschien een keuze maar of je dat nu vanaf het begin bewust kiest…

Hoe dan ook, ik zal je niet te lang in spanning laten zitten, je moeder heeft Harvey eigenlijk direct volledig geïnformeerd dat ik je vader ben. Op basis daarvan is er een verklaring opgesteld die ze ook heeft ondertekend. Je moet weten, ik heb inderdaad met haar een avondje doorgebracht. Ik kwam een keer langs en Andrew belde op, dat hij vanwege een operatie niet vroeg thuis kon komen en in het ziekenhuis zou blijven slapen.
Ik ben er niet trots op en ik besef welk leed ik jou en jullie gezin uiteindelijk heb berokkend. Ik doe er alles aan voor je, om dat ooit nog goed te maken. Maar negen maanden na dat avontuur ben jij dus geboren. Je hebt alle recht om kwaad te worden, je mag de ruiten ingooien maar loop niet weg en hoor mij alsjeblieft nog even aan.

Je moeder weet het zo zeker dat jij mijn zoon bent, omdat zij Andrew na de geboorte van je zus eigenlijk niet meer in bed kreeg, als ik het goed heb begrepen. Na ons avontuur duurde het ook twee maanden voordat ze Andrew eindelijk zover wist te krijgen.
Maar, ze zijn allebei arts en kunnen rekenen, dat klopte allemaal niet met een wolk van een baby na zeven maanden. Ik heb haar inmiddels, nadat ik de verklaringen van Harvey onder ogen had gekregen, uitvoerig aan de lijn gehad. Ze heeft het er, tot de scheiding, nooit met je vader over gehad. Maar ze wisten het allebei.
Je moeder heeft het bed nooit meer gedeeld met Andrew. Kort na de onthulling van je moeder, heeft Harvey naar onze bloedgroepen laten kijken. Jij en ik zijn allebei “militairen” dus dat is in één oogopslag bekend. Het mag zelfs niet geheim zijn, je weet hoe belangrijk het toedienen van bloed is.
En ik ben B-negatief. Je moeder is A-positief en je bent zelf AB-negatief, ook nog eens een zeldzaam bloedtype. Mijn specialist vertelde, dat dit vrijwel honderd procent aanvullend bewijs is dat ik je vader ben. De bloedgroep van Andrew moeten we nog uitzoeken.
Ik heb het, eerlijk is eerlijk, zelf nooit geweten dat ik je vader ben. Ik wist natuurlijk van de affaire met je moeder. Ik dacht tegelijkertijd ook, dat je ouders er een normaal liefdesleven op na hielden. Dat zou betekenen dat je net zo goed de zoon van Andrew geweest zou kunnen zijn.

Dat die kans dan ook vele malen groter zou zijn geweest dan die ene keer dat ik….. En bij elk gebrek aan bewijs toen, ging ik daar ook niets van zeggen. Het was natuurlijk opmerkelijk, dat je negen maanden na mijn samenzijn met je moeder werd geboren. Maar het is ook buitengewoon toevallig, dat het zo is gelopen.”
“Ik ben dus, uiteindelijk, het kind dat eigenlijk niemand wilde hebben. Het kind met een geheim. Een bastaardzoon. En daarop ben ik ook mijn hele jeugd afgerekend”.
“Zeg niet, “het kind dat niemand wilde hebben”. En je bent geen bastaardzoon, maar een buitenechtelijke zoon. Als ik het had geweten, was ik destijds al gelijk dolgelukkig met je geweest. En je moeder wilde ook heel graag nog een tweede kind. Dat blijkt wel. Het spijt mij alleen nogmaals enorm dat het zo moest lopen. Ik zou er alles voor over hebben als ik het toen goed had kunnen doen.

Als ik het had geweten. Dan had ik gewoon voor je opvoeding kunnen zorgen. Ik je had kunnen steunen. Alles wat er in mijn vermogen lag, had ik voor je gedaan. Ik had alles gedaan wat een vader met zijn zoon allemaal hoort te doen. Ik had je op elke tank op elke basis in Amerika gezet om met je rond te rijden, je was de jongste geweest achter het panel van een bommenwerper, alleen om met je te kunnen pronken als trotse vader! Als je moeder het me maar had gezegd. Daar koop je nu natuurlijk niets voor. We moeten kijken hoe we dat zo goed mogelijk kunnen repareren.
Ik moet je zeggen, ik vond het al verdacht toen Andrew, nadat ik hem jaren niet had gesproken, bij mij kwam met het idee om je stage te laten lopen in Korea. Ik vond het plan niet des Andrews en de gehaastheid die het had, zat mij ook niet lekker.

Het leek er op, oneerbiedig gezegd, dat hij klaar was met je. Dat hij het tijd vond om je over de schutting te “dumpen” bij zijn echte vader en te zien wat daar van zou komen. Een kleine toelichting had wel aardig geweest, maar goed.
Toen hij kwam met het plan gingen mijn gedachten wel uit ja, naar twintig jaar geleden. Tja. Je moeder heeft het me nooit verteld. Echt, had ze het maar gedaan. Ze leefde in haar familie bubbel en toen je zus nog leefde leek het al die tijd ook nog heel wat. Maar na haar overlijden barstte eigenlijk al een beetje de bom.
Toen jouw arrestatie bij de Windup Bar er over heen kwam spatte alles uiteen. Ze heeft me veel verteld over de laatste jaren nadat ik van de week contact met haar had opgenomen. Over de harteloosheid van je vader, de ruzies die jullie hadden, over je geaardheid en hoe bang ze nog steeds is voor je toekomst. Je moeder kon er na twintig jaar spanning niet meer tegen en wilde een scheiding.
In haar praktijk had ze een andere man leren kennen, ze voelde zich nog jong genoeg een nieuwe vriendschap aan te gaan en is bij Andrew vertrokken.

Je was dus nog niet over de schutting gezet, of er volgde al gelijk een aanklacht aangaande de Windup Bar en de inval onder die vervloekte Joseph McCarthy Act.
Ik doorzag Andrew gelijk maar nog niet eens met de wetenschap dat je echt mijn zoon was. Die aanklacht was een aanfluiting, daar kon ik makkelijk een militaire advocaat op zetten om je vrij te krijgen. Niet des legers, ik geef het toe. En volkomen terecht dat Harvey het doorzag.
Ik liet alles aangaande jou rechtstreeks aan mij afleveren, ik bleef volledig op de hoogte. Ik liet de Windup Bar helemaal uitpluizen. Erg interessante mensen allemaal, acteurs, intellectuelen, maar verder volstrekt onschuldig. Goede Amerikanen. Die politici in Washington zouden hun tijd eens wat nuttiger moeten besteden dan achter deze mensen aan te gaan.

Ja, en toen moest ik je nog helemaal goed laten inpassen bij je medische eenheid. Ik had geen CV van je, geen aanvraagformulier. Ik kon niets beter verzinnen dan die maar weg te laten en de indruk te wekken dat het hoofdkwartier alles met je had geregeld. En dat hield ook in, dat het hoofdkwartier je Mash eenheid de volledige toestemming heeft gegeven voor de stage. Carte blanche. En het bleef allemaal onder geheimhoudingsplicht. Vind je het gek dat Jim Harvey zich afvroeg waar we mee bezig waren.
Het was nog voordat de scheiding plaats had gevonden. Ik was verward over de hele gang van zaken, het ging allemaal te snel en ik had Andrew er eigenlijk op aan moeten spreken.
Via via heb ik van de week overigens uit je Los Angeles dossier “verdacht van het onderhouden van homoseksuele activiteiten” weg laten halen. Er liggen nu geen vermoedens van strafbare feiten of een mogelijk onderzoek meer op je te wachten. Legaal en in de haak was dat ook allemaal niet maar ik vond dat ik iets moest doen om zaken ook maar enigszins recht te breien voor je. Ik voel mij echt enorm schuldig en daar moeten we iets aan gaan doen”.

“Ik weet werkelijk niet meer wat ik moet zeggen. U verwacht een of ander antwoord van mij. Maar ik denk alleen dat ik langzaam een beetje gek aan het worden ben.”
“Mike ik geef mezelf volledig de schuld voor de ontstane situatie. Ik had de mogelijke gevolgen van mijn avond met je moeder natuurlijk moeten overzien. En uiteraard mag een kind nooit de dupe zijn van dit soort overspel. Als ik als vader had geweten dat Andrew je je hele jeugd zou negeren, ruzie zou maken om alles, was ik je de volgende dag gaan ophalen.
Maar helaas gaan dit soort dingen nooit zo in het leven. Dat ik je nog zoveel gezien heb tot Pearl Harbor zo’n beetje, is wel een kleine troost geweest. Dat ik je zag opgroeien van baby tot jonge jongen. Dat ik, weliswaar dan samen met Andrew, nog een sigaar heb gerookt met je geboorte om het te vieren. Wat zal hij toen hebben gedacht? Ik had ook nog vijftig dollar voor je gestort op een spaarrekening omdat ik niet wist wat ik, toen je was geboren, moest kopen.

En dat we zelfs ook nog jaren daarna met speelgoed en sport en spel in de weer zijn geweest. Het is een wat schrale troost voor ons beiden. Ja, en hoe gaan we dat weer goed maken allemaal. Je bent mijn enige kind, uiteraard. Mijn enige zoon. Als ik had geweten van je afstuderen op de High School had ik vooraan gezeten.
Ik begreep dat het voor Andrew teveel moeite was. Of dat hij druk was. Onbegrijpelijk. Maar je studeert nog, ik kan dat gelukkig later nog een keer meemaken.”
“Ja. Ik zit nog steeds met mijn mond vol tanden. Dus commandant Harvey wist dit allemaal maar hij heeft helemaal niets tegen mij gezegd?”
“Jim heeft mij gebeld toen hij de ondertekende verklaring van je moeder had. Hij heeft mij dezelfde avond gebeld. Hij wist hoe hij mij direct kon spreken. Tegen mijn adjudant zei hij dat hij er bij moest zeggen dat het over Mike Young ging. Ik was ergens mee bezig natuurlijk, maar heb alles gelijk laten schieten. Het zal een ongerust voorgevoel zijn geweest. Hij heeft mij heel nadrukkelijk gesproken en de verklaringen van je moeder voorgelezen.

Ik wist niet wat ik moest zeggen, net als jij nu. Het kwam als een film voorbij. Je zult begrijpen dat ik van alles heb meegemaakt aan het front in al die jaren. Maar deze veldslag was mij nog nooit aangeboden. Ik was ook verdoofd. Uiteindelijk heb ik met Harvey kunnen afspreken dat hij dus met jou langs zou komen.
Hij vond, en ik denk terecht, je moet het hem zeker niet nadragen, dat niet hij maar ik de enige aangewezen persoon was om je dit te vertellen. Vandaar dat hij al die tijd zijn kaken op elkaar moest houden, tot dan in ieder geval deze afspraak.”
“Ik heb geen idee ook meer hoe het verder moet. Mag ik nog wel Mike Young heten? Hoe gaat zoiets?”
“Er zijn wel heel wat zaken te bespreken. Het hoeft ook allemaal niet nu. Ik weet ook lang niet op alle vragen nog antwoorden. Weet je. Ik kan over alles in het militaire leven dozijnen deskundigen om raad vragen. Maar hierover? Met wie kan ik overleggen?

Moet je en kun je gelijk officieel als zoon van mij door het leven gaan? Wat er hier is gebeurd, daar bestaat geen draaiboek voor. Wie moet waarom wat voor zaken gaan organiseren? En hoe? Het is ook nog eens een delicate zaak. We praten over het meest persoonlijke deel van ons leven. Het is niet te voorkomen dat betrokkenen beschadigd raken. Het belangrijkste Mike gaat worden: wat wil je uiteindelijk zelf? Geef maar geen antwoord nu.
Ik zal sowieso alle financiële verplichtingen, die Andrew voor je was aangegaan, van hem overnemen. Dat geldt dus ook voor je studie en je maandelijkse toelage om mee te beginnen.
Ik heb alle denkbare ondersteuning voor je aanwezig. Ongeacht of je hier wilt blijven, terug wilt gaan naar de Verenigde Staten of terug naar je eenheid, ik maak een psycholoog voor je vrij. Want ik kan me goed voorstellen dat je enige psychische ondersteuning wel kan gebruiken. We komen er heus wel uit. Maar het vraagt tijd, inzet en geduld. Geld speelt op dit ogenblik even geen rol. Eerst moet alles op de rails.”

<

“Je wist het.”
“Ja Mike, ik wist het. Het is één van de zwaarste bevallingen geweest in mijn leven. Maar ik moest niet degene zijn die het je vertelde. Dat moest je echte vader doen. Ik heb dit in mijn hele leven nog nooit aan de hand gehad. Het is, je kunt er ook niks aan doen, het meest bizarre dat ik ooit….. De zoon van de opperbevelhebber van het Amerikaanse leger anoniem in mijn team. Dat is echt krankjorum voor een oude officier als ik. Hoe voel je je?”
“Volledig verdoofd. Ik heb geen idee meer hoe ik verder moet in het leven. Mijn hersenen zijn ontspoord. Ik zit hier alleen nog werktuigelijk.”
“Je wilde toch terug naar het kamp.”
“Daar zitten tenminste nog bekenden. Wat moet ik doen? Wat moet ik doen?”
“We zeggen zoals afgesproken met je vader nu nog even niets. Je vader stuurt een psycholoog. Ik ken hem wel. Vroeger kwam hij ook al vaker naar ons kamp. Dat lijkt me geen slecht plan. Ik informeer alleen de vier allerhoogst gekwalificeerde artsen. Ze moeten allemaal door tot aan het einde van de oorlog.”
“Al die doden waar MacArthur de schuld van krijgt…. Hij is mijn vader verdomme… Ik… Kunnen we even stoppen? Ik ben zo misselijk, ik moet geloof ik overgeven…”

“Zo. Voel je je beter? Luchtte dat op? Ik heb hier wat pepermunt voor je adem.”
“Ja, dat luchtte een beetje op. Mag ik alstublieft twee dagen op mijn bed blijven liggen? Zonder gewonden? Ik wil alleen slapen en huilen. Wat dacht hij wel niet… Wat dacht hij toen hij klaar kwam in mijn moeder? Zo worden kinderen niet gemaakt? Ze hebben me verteld dat ze van de ooievaar komen. Mij valt niks te verwijten?
En toen ik na negen maanden werd geboren was het nog steeds allemaal toevallig? Ik weet nergens van? Andrew Young wist het. En vanaf de dag dat ik ben geboren heeft hij mij eerst genegeerd. Daarna heeft hij expres altijd ruzie gezocht. Om mij te treffen. Omdat ik niet zijn kind was. Misschien heeft hij wel gehoopt dat ik langzaam gek zou worden zodat ze mij ergens konden opbergen. Hij heeft het geprobeerd met die kostschool….”

“Mike. Mike! Laat alles even op z’n beloop. Kalm aan. Alsjeblieft. Ik zeg het voor jezelf. Straf jezelf niet door alsnog gek te worden. Je bent twintig, probeer het emotionele en het rationele een beetje met elkaar in evenwicht te krijgen. Je krijgt van mij heus wel je vrije dagen. Oké, dit is groots. Ik heb dit ook nog nooit meegemaakt.
Maar we moeten wel doorgaan met adem halen. Je wilt terug naar het kamp. Dat is goed, maar eigenlijk mag niemand het al weten. Je krijgt ruimte om bij te komen. Er komt een psycholoog die komt liegen waarom hij ons kamp als nieuwe basis kiest om bij ons vandaan uit te kunnen vallen naar andere units. Zodat je tenminste bij hem je problemen kwijt kunt.

Maar daarna wordt het voor jou op dezelfde wijze gewonden verzorgen, je rapporten maken. We moeten ten opzichte van de anderen net doen alsof er niets gebeurd is. Je moet gewoon je eigen ik zijn. Anders Mike, kun je niet terug naar ons hospitaal. Dat begrijp je toch? Want dan moet je terug naar de Verenigde Staten of naar de thuisbasis van je vader in Tokyo. Het klinkt keihard. Maar ik moet tegelijkertijd aan jou denken en aan ons kamp. Kun je dat aan?”
“……Het zal wel moeten. Dank je Harvey. Dat je me met al die problemen nog steeds wilt hebben.”
“Mike, het maakt mij in onze relatie niet uit of je de zoon bent van MacArthur of niet. Het blijft voor mij een hele eer je bij ons te hebben.”

avatar van musician
Hoofdstuk 20A

“Mike mijn naam is Sydney Livingstone en ik ben psycholoog binnen het Amerikaanse leger. Je hebt me misschien al eens eerder gezien, hier op het militair veldhospitaal. Ik geef psychische ondersteuning aan soldaten en andere werknemers van het leger. Het spreekt voor zich, dat ik vaak met ernstig gewonden praat om te bespreken wat ze is overkomen en wat er op ze af gaat komen als ze terugkeren naar de VS.
Hoe ze in de nabije toekomst moeten leren omgaan met hun verwondingen. Het kan ook over geestelijke problemen gaan. Als onze militairen bijvoorbeeld soldaten van de tegenpartij hebben gedood of misschien per ongeluk onschuldige dorpelingen.

Ik ga binnen Korea alle eenheden in de regio af, op afroepbasis. Waar dat nodig is. Ik had eigenlijk ergens anders een vaste stek van waaruit ik werkte. Je hebt me daar een klein beetje van gered maar ik voel me ook een beetje schuldig. Er zit op vijftig kilometer hier vandaan een legereenheid. Daar zit een militair, of eigenlijk een jongen, hij is nauwelijks achttien, die is ’s nacht zo bang dat hij eigenlijk pas tot rust komt als hij bij mij in bed ligt. Dat kan natuurlijk helemaal niet. Ik heb een reservebed in mijn tent aangeboden maar dat werkte niet. En hij hield iedereen wakker dus de commandant vroeg aan mij of ik hem dan in Godsnaam maar bij mij in bed wilde nemen. We kregen dan wel een tweepersoonsbed.
Jij denkt misschien dat jij rare dingen meemaakt! Ik heb het de afgelopen week nog maar weer eens aangekeken. Was het echt of speelde hij toneel om het leger uit te kunnen? Eergisteren plaste hij dus in bed waar ik bij lag. Overdag leek hij vrij normaal. Toen ik hoorde dat ik hier naar toe zou gaan heb ik de knoop doorgehakt en heb ik hem zijn S5 gegeven. Velen denken dat ze daarmee weg komen. Uit het leger, ja. Maar elders in de VS kan afgekeurd zijn met S5 je lelijk opbreken in je carrière. Ik heb vooraf nog geïnformeerd maar ik hoorde dat hier verder niemand bang is!

Dus dan doe ik nu mijn intrede bij jullie Mash Eenheid. Op verzoek van je vader, Generaal MacArthur, moet ik wel vermelden. Niet omdat je de hele dag met mij hoeft te praten. We zullen elkaar wel spreken, maar verder blijf ik ook gewoon al mijn andere werkzaamheden doen. Maar ik ben voor jou als ik hier ben altijd beschikbaar.
En dat heeft natuurlijk een hele begrijpelijke achtergrond. Generaal MacArthur heeft mij je persoonlijke situatie uitgelegd. Je bent uiteraard recent bij hem geweest, met commandant Harvey.”
“Ja….ik…Generaal MacArthur heeft opgebiecht dat hij mijn vader is.”
“En dat lijkt mij toch iets om behoorlijk van te schrikken. Je denkt twintig jaar dat iemand anders je vader is. Een beroemd chirurg. En dan blijkt opeens dat de commandant van de Amerikaanse strijdkrachten je vader is.”

“Ze waren oude vrienden….Ik kan er nog niet aan wennen aan dat idee. Ik lig er ’s nachts wakker van. En dan gaat het constant over hoe mijn leven er uit zag en hoe anders het had kunnen zijn. Moeten zijn.”
“Hebben je moeder en je pleegvader Andrew het dan niet goed gedaan?”
“Ik….mijn moeder durfde het niet te zeggen dat ik de zoon was van MacArthur. Niet tegen MacArthur zelf en niet tegen mijn pleegvader. Die wist het wel dat ik niet zijn zoon was en die heeft mij mijn hele leven genegeerd. Vanaf dat ik niet naar de kostschool wilde waar hij mij op wilde hebben, heb ik ruzie gehad met die man. En voor die tijd wilde hij sowieso al niets met mij ondernemen.
Dus, tel maar na. Hij heeft mij ook voor van alles uitgemaakt. Hij heeft mij…..later ook vanwege mijn relatie met mijn vriend, alleen maar op basis van ruzie maken benaderd. Uiteindelijk probeerde ik hem alleen maar te vermijden. Net zoals mijn zus dat deed. Ik kon geen goed bij hem doen. Nooit. Maar ja. Ik wist niet beter als kind. Uiteindelijk denk je dat het zo hoort. Als je dan later ontdekt dat die man niet je echte vader is, word je wel even niet goed.”

“Heeft MacArthur je goed opgevangen?”
“Ja, wat moest hij er mee aan? Het zal hem ook rauw op zijn dak zijn gevallen. Ook al wist hij dan heel goed wat hij op die ene avond met mijn moeder heeft gedaan. Hij heeft daarna maar een beetje zijn kop in het zand gestoken, nadat ik keurig na negen maanden ben geboren.
Dus ja, hij zal zich wel wat schuldig voelen en zich realiseren dat hij, in alle opzichten, de eerste twintig jaar van zijn zoon heeft gemist. Op de bezoeken dan na, die hij aan ons huis heeft gedaan totdat ik negen was. Ja, opgevangen. Wat kan hij nog meer doen dan aanbieden in ieder geval de verplichtingen over te nemen die mijn ex-vader had gestopt.”

“Ben je er boos over?”
“Eigenlijk wel. Maar goed, ik weet niet hoe mijn leven er uit zou hebben gezien als mijn moeder haar relatie met MacArthur zou hebben opgebiecht en wat dan de gevolgen voor mij zouden zijn geweest. En of ik dan een beter leven zou hebben gehad….. Ik ben op de High School de liefde van mijn leven tegen gekomen.
Een jongen die Kyle heette. Hij was net zo oud als ik. Hij is dood nu. Ik kom daar nooit meer over heen, maar dat is een ander probleem. Ik heb hem twee jaar mee naar ons huis genomen en mijn ouders vonden alles goed, vooral toen mijn cijfers omhoog gingen. Door Kyle, dachten ze. En dat klopte ook wel. Daarom mocht hij ook mee op vakanties en zo. Hij ging elke dag met mij mee naar huis, na school….
Het waren de gelukkigste jaren van mijn leven. Als ik bij MacArthur had gewoond was dit niet gebeurd. Hij was vast heel streng in vriendjes mee naar huis nemen. En wie dat dan waren. Vooral als…..ik ook nog verliefd op ze was. Dat zou hij vast niet goed hebben gevonden. Hij staat bekend als een strenge man. Dus zo kun je ook nog een gelukje hebben in een ongewenste situatie.”

“Je zit in een militaire eenheid maar je bekent openlijk dat je een homoseksuele relatie hebt gehad. Terwijl dat niet mag in het leger.”
“Denk je dat ik dat niet weet? En denk je dat het mij nog wat kan schelen? Ik neem aan dat je nog een soort van ethische code hebt. Opkomt voor de privacy van je patiënt en dat het dus tussen jou en mij blijft. Met hoe ik ben, maak ik het leven er voor mezelf bepaald niet gemakkelijk op. Dat weet ik ook wel.”
“Ik ga je zeker niet op dit punt aanpakken of aanvallen of hoe je het ook zou willen zien. MacArthur weet ook van je geaardheid. Hij weet nu nog niet goed hoe hij daar mee moet omgaan. Hij is commandant van de strijdkrachten maar ook je vader. Er zijn militaire regels maar hij kan je als vader natuurlijk ook niet een jaar achter de tralies laten verdwijnen. Dat maakt een en ander er niet eenvoudiger op.”

“Mijn ex-vader heeft mijn geaardheid nooit willen accepteren. Hij was bang voor zijn eigen carrière. Hij was zeker bang dat mensen hem er op zouden aanspreken dat zijn zoon homo was en dat hij daarom ook een slecht chirurg, directeur en wetenschapper was. Dat was hij niet maar hij was wel een lafaard.
Als MacArthur mij niet wil accepteren hoe ik ben, als hij ook bang is voor zijn eigen carrière, als ik hem in de weg sta, accepteert hij mij automatisch ook niet als zijn zoon. Dan heb ik hem één keer zijn hand geschud en dan laten we het daarbij. Ik heb er alle begrip voor. Ik weet hoe het werkt. Zij zijn achtenswaardige mensen en ik ben de paria. Dus omgaan met mij brengt risico’s met zich mee. Ik weet voor mezelf gelukkig dan wel hoe het dan uiteindelijk zit, met Andrew Young en Douglas MacArthur.
En meer kan ik er niet aan doen. Als mensen mij afwijzen, ook al zijn het mijn eigen ouders, moet ik daar mee leren leven. Maar ik ga ze ook niet meer opzoeken of contacten met ze onderhouden. Ik heb mijn neus al genoeg gestoten.”

“Ik begrijp je punt helemaal. Dat is ook één van de redenen waarom ik hier met je zit. Ik ken Andrew Young verder niet natuurlijk. Maar ik denk dat Generaal MacArthur wel degelijk een goede relatie met je wil opbouwen. Eén van vader en zoon. Ongeacht je geaardheid. Het bewijs daarvan zit tegenover je.
Als hij niet bezorgd voor je was en er van alles aan wil doen om gewoon met je om te kunnen gaan, had hij mij niet gevraagd hier te gaan zitten. Het punt is natuurlijk ook, dat je zijn enige zoon bent, dat hij in de vijftig is en nooit meer aan een eigen gezin zal gaan beginnen. Jij bent voor hem ook een verrassing. Denk je, dat je hem ook zou kunnen accepteren als vader?”
“Als hij mij accepteert als zoon. Met al mijn eigenaardigheden, zal ik het maar noemen. Ik zal maar niet zeggen wat er door alle artsen in onze medische tent allemaal over MacArthur wordt gezegd. Dat hij de verkeerde missies inzet en dat wij elke keer de klos zijn met enorme hoeveelheden gewonden.
Die wij dan weer moeten oplappen. Dat iedereen MacArthur de schuld geeft. En nu blijkt hij mijn vader. En ik ben helemaal geen militair maar een medicus. Ik weet niets van wapens en ik wil dat vooral zo houden.”

“Ik weet niet, of het theoretisch gezien allemaal wel klopt, wat er in jullie medische eenheid wordt gezegd en wat er in de praktijk in de oorlog allemaal gebeurd. Het klopt wel, dat jullie natuurlijk veel gewonden krijgen. Wat moet er volgens jou gebeuren om een goede relatie met MacArthur te krijgen, naast natuurlijk dat hij accepteert wie je bent.”
“Ik weet het eigenlijk ook niet goed. Wat kun je als twintigjarige nog vragen aan dan wel verwachten van je ouders? Zelfs al blijken ze pas na twintig jaar je ouders? Het zit ‘m even in de praktische dingen. Ik ben natuurlijk financieel afhankelijk. Ik heb geen woning meer in Los Angeles.
Mijn moeder wil me dan natuurlijk nog wel helpen. We moeten het een beetje in de breedte bekijken. Je gaat toch geen boomhutten meer bouwen met elkaar. Maar we kunnen wel eens uit eten. Of misschien een kleine vakantie. Een baseball wedstrijd.

MacArthur en ik zijn allebei volwassen mannen. Als hij tijd voor mij wil vrij maken, kom je op dat soort dingen uit. Ik weet het ook niet goed. Ik krijg er een hele bulk aan familie bij waarvan ik niet weet of ik die mensen wel wil kennen. Ze weten allemaal dat ik een bastaardzoon ben. En ze wonen allemaal in Texas!”
“Ja, dat maakt het er voor een jongen die geboren en getogen is in Californië ook niet gemakkelijker op! De grens bij Arizona is al teveel van het goede! Ik mag als psycholoog natuurlijk niet meegaan in de animositeit die er tussen staten bestaat, Mike. Ik zal je een geheimpje verklappen over al die duizenden militairen die ik heb gezien van al die verschillende staten. Als het er op aan komt, en ze zitten aan mijn tafel, zijn ze allemaal hetzelfde. Dezelfde problemen, dezelfde twijfels, dezelfde angsten, dezelfde leefomstandigheden, dezelfde pikkies. De één is wat rijker dan de ander. Het is maar net wie je uit een bepaalde staat tegen het lijf loopt. Misschien is de familie van MacArthur heel erg aardig. Ook al komen ze uit Texas! Je kunt dat idee over verschillende staten eigenlijk wel uit je hoofd zetten. Volgens mij, ik wil je niet al te zeer teleurstellen, ben je inmiddels zelf ook een halve Texaan… Of eigenlijk ben je dat altijd al geweest. Dat je vader op zijn basis in San Diego zat maakt dan niets uit! En, tussen jou en mij gezegd en gezwegen, ik denk, bij alles wat ik in mijn carrière binnen het leger heb gehoord, dat ook homoseksualiteit zich niets aantrekt van staatsgrenzen!

Eén van de redenen waarom je bij mij ook zit, is gebaseerd op het normaliseren van ongewone situaties. Jij moet wennen aan de status van MacArthur. Hij moet wennen aan je geaardheid. En dat zijn dan nog maar twee zaken. Dat proces gaat niet van de ene op de andere dag. Je moet het zien als de werking van een sluis.
Jullie moeten op dezelfde hoogte komen te liggen maar dan moet eerst het water op gelijke hoogte worden gebracht. MacArthur zal er ook niet onderuit komen weer uitvoerig contact te hebben met je moeder. Dat zal best oud zeer opleveren en hij zal met de vraag blijven zitten waarom je moeder nooit heeft gezegd dat zij van MacArthur zwanger was.
Zij zal misschien daarom niet goed meer met MacArthur durven praten. Maar als MacArthur met jou normale contacten wil, zal dat grotendeels moeten gaan in overleg met je moeder. Zij zullen ook met elkaar moeten afstemmen. Hoe is je relatie met je moeder?”

“Wankel. Ik heb altijd het idee gehad dat zij mijn harteloze vader ondersteunde. Dat ze niet voor mij opkwam. Dat ze niet vroeg aan mijn ex-vader om op te houden met….hoe hij mij bejegende. Ze heeft nooit gezegd dat hij niet mijn echte vader was. Dat vind ik ook wel kwalijk.
Maar goed, ze is hier, uiteindelijk op uitnodiging van Jim Harvey, naar toe gekomen. Ze heeft tegen mij gezegd dat ze me niet zou laten vallen, als zoon. Tegen Jim Harvey heeft ze bekend dat Douglas MacArthur mijn vader is. Dus. En ik kan niet ontkennen dat ik behoorlijk emotioneel geraakt was, toen ze hier onverwacht kwam opdraven.
Het zijn van die dingen die je per se niet wilt dat ze gebeuren in het openbaar. Maar hoe ik er ook tegen vocht, ik kon niet voorkomen dat ik moest huilen toen ik haar zag. Misschien was het van alle spanning. De gevaarlijke omstandigheden waaronder ik moet werken.”

“Deed je veel met je moeder?”
“Hoe bedoel je?”
“Ging je vanaf je vroegste jeugd vaak alleen op pad, ging je altijd in je eentje spullen voor jezelf kopen, kleding. Of deed je dat met haar. Met wie ging je naar de bioscoop, wie bracht je altijd weg overal naar toe?”
“Eigenlijk ging mijn moeder altijd mee. Ze wilde altijd eerst de kleren met mij passen die moesten worden gekocht. Kijken hoe het stond. En als ik speelgoed wilde hebben, of later bijvoorbeeld platen voor mijn pick-up, betaalde ze dat ook altijd. Ik mocht later wel alleen naar de bioscoop met mijn vriend Kyle. Vaak kocht zij dan eerst kaartjes.”
“Zei ze ook wel eens “nee” als je wat aan haar vroeg dat je wilde hebben?”
“Ik denk het….. Hoewel…. Ik geloof niet zo heel erg vaak.”
“Moest je helpen met afwassen?”
“Daar hadden we iemand voor.”
“O ja, natuurlijk. En wat deed je vader allemaal met je, waar gingen samen jullie naar toe? Kocht hij wel eens wat voor je?”

“Nee, die deed dit soort dingen allemaal niet met mij.”
“Misschien af en toe of helemaal nooit?”
“Ehm…. Eigenlijk helemaal niet.”
“Ik kan toch niet anders dan geloven dat je toch best een behoorlijk emotionele band hebt opgebouwd met je moeder. Hoe die in het verleden dan ook tot uiting werd gebracht. Zie je wat er een beetje gebeurde in jullie gezin? Ik denk dat je moeder niet op durfde tegen je pleegvader vanwege haar verleden met jou. Je verleden en je ruziënde pleegvader. Zij heeft dat altijd min of meer geprobeerd te corrigeren en het weer goed met je te maken. Door veel voor je te kopen. Je mocht veel. Ze zal ook veel om je geven omdat ze vindt dat je buiten je schuld onrecht is aangedaan. Omdat de man in het huis niet je echte vader was. Alleen kon ze weinig doen op het moment dat je pleegvader ruzie met je maakte. Misschien heb je in je onderbewuste best nog wel een goede band met haar. Vind je dat erg, dat zo’n band dan toch nog blijkt te bestaan?”

“Ik ben geen psycholoog dus hoe kan ik dat weten? Misschien is mijn moeder ook wel bijgetrokken na haar scheiding. Waarom zou ik geen emotioneel mens kunnen zijn, ook al heb ik mijn hele leven ruzie gehad met mijn ouders? Ik wilde helemaal geen ruzie.”
“Tja, had je ruzie met je ouders of was dat alleen met Andrew Young en was je moeder alleen toehoorder?”
“Ik wilde alleen maar geaccepteerd worden zoals ik ben…. Maar dat kon er gewoon niet van af. Ze wisten allebei dat ik niet het kind was van Andrew Young, dat mijn moeder een scheve schaats had gereden en dat de verhoudingen tussen iedereen alleen daarom al nooit meer wat konden worden. En door het alsmaar uit de weg te gaan is mijn moeder daarvoor voor een belangrijk deel verantwoordelijk.”
“Ze heeft haar verantwoordelijkheden inmiddels genomen. Ook dat heeft voor jou consequenties wat betreft de toenadering tot je moeder. Zij heeft haar fouten erkend. MacArthur wil graag met je door als vader. Denk daar maar eens goed over na. Nu ben jij eigenlijk een beetje aan zet.

Het zal je wel duizelen. Maar dat geeft allemaal niet, we zitten hier pas voor de eerste keer met z’n tweeën. Niets van wat we tegen elkaar zeggen komt buiten deze muren, Mike. We zitten hier om tot goede verstandhoudingen te komen tussen jou, MacArthur en je moeder.
En ik denk dat er belangrijke stappen zijn gezet. We kunnen afspreken, dat je hier gewoon binnenvalt als je er behoeft aan hebt. We kunnen ook een vaste afspraak maken, zodat je daar vastigheid aan hebt. Ik heb met Jim Harvey afgesproken dat je ten alle tijden kan worden vrijgemaakt voor ons overleg. We zullen ook afspreken, wat ik wel of niet kan bespreken met Generaal MacArthur. Zullen we anders afspreken volgende week, zelfde tijd?”

avatar van musician
Hoofdstuk 21

“Mijn vader had echt verstand van auto’s. In de zin dat hij wist hoe een motor functioneerde. Dat was al heel wat. Hij kon er ook best wat uurtjes onder liggen.”
“Die van mij moest altijd de auto naar de garage brengen. Dokter Young kan wel mensen oplappen, maar geen auto’s. Hij vindt het ook zonde van de tijd.”
“Het zou wel handig zijn, als je er zelf een beetje verstand van had.”
“Ja, dan had ik die Jeep opgeknapt en dan had ik nu alsnog in Tokyo gezeten.”

“En dan de laatste van vanmiddag, daarna zijn we weer uit de gewonden. Voor zolang het duurt. Wie heeft er nu ruimte voor een operatie? Oké, dokter Hulligan en Mike?”

“Ja, dan hebben we het maar gehad!”
“Zowaar een heuse piloot van Osan Air! Dat komt niet vaak voor. Zal wel een ongelukje geweest zijn. Hoofdzakelijk minder ernstige granaatscherf wonden, ingeslagen op vijf verschillende plekken in het lichaam. Een makkie! Ehm……Fleischmann, Joshua Aaron, lees ik en….”
“Wat?”
“Ja Mike, ik lees alleen zijn status nog maar voor. Had je zijn naam niet goed verstaan? Fleischmann Joshua Aaron dus, geboren…..
“16 mei 1932…... Colorado Springs..….”
“Ik wist niet dat je ook nog over telepathische gaven beschikte!”
“Hij heet Kyle……”

“Jezus Mike, je laat alles gewoon kletteren! Ben je wel helemaal goed? Je trekt helemaal wit weg, je krijgt toch geen shock?”
“Jongens, ik kan hier niet weg. Laat de patiënt even de patiënt. Kijk even bij Mike. Zuster Robbins kunt u even alle instrumenten die hij liet vallen oprapen. Anders gaan we er over struikelen.”
“Mike! Mike!”
“Dat gaat niet goed. Breng hem hier even vandaan. Z’n tent of zoiets. Hulligan, Ross. Nemen jullie even de patiënt over voor de operatie.”
“Kun je wel lopen, Mike? Je zakt helemaal weg. Jongens wat doe ik?”
“Ondersteun hem even. Probeer anders even wat vlugzout. En laat er even een arts bij hem blijven, ter controle. Templeman, kijk jij even.”
“Hij zal toch niet overwerkt zijn?”
“Nee, hij had zo te zien helemaal nergens last van. Ik begrijp het ook niet. Volgens mij werd hij onwel toen hij de naam van de laatste patiënt hoorde.”
“Neem eerst even wat water Mike.”

“Hij valt echt even helemaal weg. Jezus. Zouden de emoties teveel zijn geworden?”
“Jongens even naar buiten met hem en zorg voor wat frisse lucht.”
“Zei hij nou dat de naam van de piloot Kyle was?”
“Ja, maar dat staat nergens in zijn status. Dus hoe hij dat nou weet.”
“Zei hij echt Kyle? Het zal Goddomme toch zeker niet waar zijn………”
“En hij wist ook de juiste geboortedatum. En plaats.”
“Christus. Hoeveel drama kun je hebben in je leven? Als het tenminste is wat ik nu denk dat het is. Jongens, breng Mike maar naar zijn tent. Templeman, jij gaat met hem mee, maar ik wil eerst even met je spreken. Onder vier ogen.”
“Ik kan er nog steeds geen chocola van maken.”

“Ik wel, ben ik bang. Templeman, ik wil je absolute discretie en zorgvuldigheid richting Mike. Dit blijft tussen jou en mij en is voor niemand anders bestemd. Voor hoelang ons dat ook nog gaat lukken. Er is ook geen tijd te verliezen dus ik hou maar een hele korte instructie.
Ik heb uiteraard mijn personele gesprekken onder vier ogen met iedereen. Ik weet…….laten we zeggen, heel veel van Mike af. Heel veel meer ook dan mij eigenlijk lief is. Meer dan goed is voor een commandant om te weten. Maar goed. Mike houdt van jongens van zijn leeftijd…..”
“Ik wist het ook, sorry. Hij heeft het mij tijden terug in vertrouwen verteld.”
“Hij heeft een paar jaar terug een serieus trauma opgelopen omdat hij het bericht had gekregen, via een rouwkaart, dat de vriend van wie hij hartstochtelijk hield was overleden aan leukemie.”
“Ja, dat vertelde hij ook.”

“Een begrafenis vond echter niet plaats, die vriend zou zijn gecremeerd en bovendien zaten ze op vierduizend kilometer afstand van elkaar.
Of hij dus wel honderd procent dood was, afgezien van die rouwkaart, is nooit aangetoond. Zit ik mij nu opeens te bedenken. Maar Mike zeult er al wel mee rond sinds hij het heeft gehoord, een jaar of drie geleden. Zoiets. Hij is nog steeds niet goed over die traumatische ervaring heen. Ongeacht wat hij hier allemaal meemaakt. Het leek zelfs eerder erger te worden.
En zou nu juist deze jongen, deze Kyle, hier gewond binnen zijn gebracht? Het zou een waar Godsgeschenk zijn. Zijn hoofd zit nu nog in het verband maar…. En Mike zou vanmorgen naar Tokyo….”
“Wat adviseert u?”

“Zorg dat Mike een beetje tot rust komt. Praat met hem. Geef nogmaals aan dat je het weet van hem, dat hij van mannen houdt. Zeg tegen Mike dat het inderdaad vermoedelijk om zijn vriend Kyle gaat. Laat hem vooral ook weten dat hij niet ernstig gewond is.
Maar zeg hem ook dat hij vooral niet door het dolle moet raken. Dat hij alle tijd krijgt om met die jongen hernieuwd kennis te maken. Dat hij voorlopig hier blijft. Geef hem een aantal eenheden valium naar inschatting. Hij gebruikt geen andere medicijnen. Als het niet anders kan heb je ook mijn toestemming hem even uit te schakelen voor een paar uur. Ik zou daar wat voor meenemen naar zijn tent.
En dan weet jij niet eens wat het nog meer allemaal voor consequenties heeft met betrekking tot zaken die je helemaal nog niet mag weten maar die ik al wel weet. Jezusmina, dat ik dat allemaal in mijn laatste jaren moet meemaken. Ga maar gauw naar zijn tent.”

<

“Mike.”
“Dokter Templeman. Ik ben weer wakker en nu rustig.”
“Ik heb je helemaal platgespoten. Sorry, om jezelf te beschermen heb ik je een paar uur weggemaakt.”
“Ik wil naar hem toe.”
“Dat zal niet gaan. Na een operatie van bijna twee uur is hij tot morgenochtend in zijn roes. Dat weet je. De operaties zijn in ieder geval goed gelukt. Hij had minder ernstige granaatscherf wonden. Hij is op vijf plaatsen gehecht. Geen blijvend letsel. Je weet dat je nu niet naar hem toe kunt. Dat het ook geen zin heeft.
We denken wel zeker te weten wie hij is. En dat het dus gaat over Kyle Fleischmann. Je hebt zijn naam wel eens tegen mij verteld. Ook tegen de commandant. Als het waar is van wat ik er van begrijp, is het een wonder en een drama tegelijkertijd.”

“Hij heeft een moedervlek op zijn linker enkel. Ga maar kijken. Dan weet je het zeker. God heeft hem aan me teruggegeven. Hij heeft hem op laten staan uit de dood.”
“Ik dacht dat je een atheïst was.”
“Hiervoor ga ik hem op mijn blote knieën danken. En ik ga Kyle ook nooit meer verlaten. Ik ga vanaf nu elke dag goed voor hem zorgen.”
“Je roept wel een kleine storm over je af. Je mag in het leger niet openlijk homoseksueel zijn. En Kyle ook niet. Ook al heb je het toen tegen Harvey en mij al eens gezegd.”
“Ik weet het. Laat het dan nu maar uitkomen. Dan ga ik wel weer naar huis. Met Kyle. Weg bij deze oorlog vandaan.”

“Hij loopt heus niet weg. Je krijgt van de commandant alle ruimte om morgen weer met hem kennis te maken. Loop niet in zeven sloten tegelijk.”
“Iedereen weet het nu toch. Iedereen weet nu dat ik op jongens val. En dan wil niemand meer dat ik hier blijf werken. Niemand wil ook meer met mij werken. Ik word nu snel gehaat, ik word de pispaal en ik krijg opmerkingen. Kyle ook. Met een beetje pech zijn er mensen die mij in elkaar willen slaan alleen omdat ik van hem hou. Dat gaat overal zo in de Verenigde Staten.”
“We zijn nu in Korea. En ik denk eerder dat heel veel mensen hier juist enorm met je meeleven. We hebben er al eens eerder over gesproken. Maar toegegeven, je hebt op de operatiekamer in ieder geval een behoorlijke schok veroorzaakt.”

“Ik heb bijna drie jaar gedacht dat hij dood was. Ik kreeg een rouwkaart van zijn moeder. Kijk, hij zit hier in mijn portemonnee, met zijn foto. Toen ik werd beroofd in Tokyo hebben ze juist het meest waardevolle laten zitten. ”
“ Ja, inderdaad onvoorstelbaar. Lijkt me een leuke jongen. Jullie moeten weer helemaal opnieuw kennismaken.”
“Nee, niet Kyle en ik. We gaan gewoon verder waar we ooit waren gebleven. Niemand komt er meer tussen ons in.”
“Je zult wel eerst aan Kyle moeten vragen, hoe hij momenteel zelf in het leven staat. Dat weet je nog niet.”
“O ja, dat weet ik wel.”

“Ondanks dat ik je platgespoten heb, gaat je hart nog steeds tekeer. Gelukkig reageer je wel trager. Zou je niet onder zeil willen? Dan geef ik je een paardenmiddel om van in slaap te vallen. Morgen meld je je bij Kyle. Volgens mij krijg je de hele dag vrij om met hem te praten en bij te komen van de consternatie.”
“Ik wil niet slapen. Ik wil aan hem denken. Aan de toekomst. Het laatste wat ik ga doen is slapen. Ik blijf vannacht wakker.”
“En ga je ons dan ook wakker houden.”
“Om jullie te ontzien zal ik naast hem op zijn bed gaan liggen.”
“Je weet dat dat uitgesloten is.”
“Dan ga ik vannacht spoken.”

avatar van musician
Hoofdstuk 22
Deel 1 + 2


“Mijn hoofd wordt helemaal nat. Zijn het jouw tranen of de mijne? Of allebei? En je schuurt mijn gezicht. Is dat een stoppelbaard?”
“Ik weet even gewoon niet wat ik moet zeggen. Droog je gezicht maar af aan het beddenlaken.”
“Ik weet het ook niet, mijn hoofd draait helemaal rond. Ik dacht dat je meestal niet om een woordje verlegen zat.”
“Ik heb zo’n gevoel van zaligheid in geen jaren meer gehad. Het loopt een soort van over. Ik weet ook niet waar ik moet beginnen, als je elkaar vijf jaar niet hebt gesproken. Er is zoveel te vertellen, dat ik misschien een week vrij moet nemen om alleen maar een hele korte samenvatting te geven.”
“Ik kan niet geloven dat je het echt bent, om daar maar mee te beginnen. Ik ben in mijn leven nog nooit zo bedrogen als door mijn moeder met haar rouwkaarten en jouw dood. Ik ga haar dit alvast betaald zetten. Ik heb drie jaar lang gedacht dat je dood was.

Dat ik je ooit nog zo vast zou kunnen houden…. Eigenlijk denk ik dat het zo erg is, dat ik haar nooit meer wil zien. Laat staan spreken. Ze heeft natuurlijk gedacht dat die kaart voor ons gewoon het einde zou zijn. En dat was gebeurd, als ik niet hier zou zijn binnengedragen….”
“Zal ik wat vertellen? Ik zou gisteren naar Tokyo zijn gegaan voor drie dagen. Maar de Jeep ging stuk, die moest eerst worden gerepareerd. En voordat het was gemaakt, kregen we al te horen over gevechten en gewonden. Als ik zou zijn vertrokken, en jij dan met je lichte verwondingen, was je eerder al weer vertrokken dan dat ik terug zou zijn geweest.
Het is een klein wonder. Dan waren we elkaar niet tegengekomen. Ik ga die Jeep kopen en bij mijn huis neerzetten. Iemand met een diepere kennis van zaken heeft die Jeep opzettelijk gesaboteerd.”
“Noem dat maar lichte verwondingen! Wat is dit eigenlijk allemaal op je armen? Voel eens, lekker zacht….. Hoe kom je aan al dat dons? Ik ga dat lekker koesteren. Van je benen wist ik het al een beetje.”
“Dan heb je nog niet mijn borst gevoeld.”
“Heerlijk. Dan word je mijn eigen kleedje. En ook als ik zo op je buik voel dan…. Ook lekker zacht. Donzig, geen harde haren. En als ik hier dan nog verder naar beneden ga…. dan kom ik meer op bekend terrein…. Ik voel ook dat je nog steeds een man bent.

“Als je je hand niet snel terug trekt, kom je nog voor de krijgsraad. En ik sta niet meer voor mezelf in.”
“Die krijgsraad kan me niet meer schelen. Ga je me aangeven?”
“Een stijve alleen is geen bewijs. Ik denk wel dat ze zo meteen even bij je komen om je bloed te controleren. En een ontbijtje op bed. En voor het meten van je hartslag mag je je niet teveel opwinden. Voor even. Anders moet je blijven. Niet dat dat erg is.
Kyle, ik moet dit eerst aan je vragen. Ik heb zelf geen andere vaste vriend meer gehad en ben dus moederziel alleen in deze wereld en in de liefde. Ik zal maar zeggen dat niemand zelfs maar in de buurt van jou kwam en…”
“Ik heb ook niemand. Het lijkt er wel op dat we uiteindelijk alleen maar voor elkaar zijn gemaakt. Ik heb wel gedacht dat je vrij kort na mij….ik had gelezen…. Maar nu we weer bij elkaar zijn, hoeven we alleen nog maar plannen te maken voor de toekomst. Onze toekomst. Ik ga natuurlijk met je mee naar Californië. Ik wil nooit meer terug naar North Carolina.”

“Dan wordt dat het uitgangspunt. We krijgen de hele dag van onze commandant, in de operatiekamer. Om met elkaar bij te praten. En als ik moe ben, en ik heb vannacht geen oog dicht gedaan, moet je een klein beetje opschuiven in je bed. En dan kom ik zo heerlijk bij je liggen. Die bedden voor patiënten zijn toch al veel fijner dan die britsen die wij hebben.
Hoe ben je toch eigenlijk ooit zonder protest in North Carolina terecht gekomen?”
“Zonder protest? Maar het is weer mijn moeder. Ik haat haar inmiddels nu echt als de pest, ik zit mij er steeds meer over op te winden. Ik zal je alles nog wel eens uitleggen. Nu dan in het kort. Ze werd een keer ’s morgens voordat de school begon gebeld. Wij hadden geen telefoon zelf, natuurlijk niet, de buurman kwam ons halen. Met wie zal ze ooit dat telefoontje hebben afgesproken. In heel haar gesprek bleek, dat er rode hond heerste op school.
Ze kreeg mee, hoorde ik ook via de telefoon, dat jij ook rode hond had gekregen. Dat ze dat gehoord hadden van je moeder en dat het zeer besmettelijk was. Dat er al eerder besmette kinderen naar school waren gekomen en dat ze toen besloten hadden om de school in de week voor de vakantie alvast dicht te doen.

Omdat we werden gebeld heb ik het geloofd. Je moest uitzieken, dat duurde wel een paar weken en je bleef in de tussentijd besmettelijk. Dus ik bleef thuis. Een paar dagen daarvoor, dat had ik nog niet eens tegen je gezegd, hadden we een enorme ruzie. Over jou en mij. Ik ben bang dat ik haar onze hele relatie uit de doeken heb gedaan.
We zaten daar een soort van bij te komen. Opeens zei ze poeslief, later die dag toen de school zogezegd had gebeld, dat ze had gezorgd voor een kleine vakantie, zodat we er even uit waren. Om te genieten van het buitenleven. Op visite bij een oom van mij die een boerderij had. Ik vond het raar, ik had nog nooit van die man gehoord.
Maar het klonk overtuigend genoeg. Het had waar kunnen zijn. Toch zei ik dat ik liever niet ging. Ook al was je nog wel even ziek. Mijn moeder leek het te accepteren. Toen gebeurde het. Ik ging ’s avonds naar bed.
En ik werd pas weer wakker toen ik op een boerderij zat. Het was het eerste wat ik rook. Het stonk er natuurlijk. Ik moet zijn gedrogeerd en uren onderzeil geweest. Mijn moeder zei echter dat zij alles had klaargezet en ingepakt, dat ik in de auto verder was gaan slapen en dat ik mij dat niet meer kon herinneren. Ja ja.

Toen ik bij kwam na dus een hele lange rit, bleek het om een grote boerderij te gaan waar al meer mannen en jongens als wij aanwezig waren. Misschien een stuk of…..acht. Dat wist ik natuurlijk eerst ook niet. Het is een heel verhaal op zich, maar het komt er op neer dat er een religieuze organisatie is die jongens en mannen probeert te hersenspoelen, goedschiks en kwaadschiks, om in de liefde hun voorkeur voor hetzelfde geslacht uit te bannen.
In geestelijke en in fysieke zin. Ik ben daar uiteindelijk wel een week of zes geweest. Je kon er niet weg. Je werd in de gaten gehouden maar het was ook in de middle of nowhere. Het programma bestond uit Bijbellezen, mediteren en preken. Maar er werd ook veel gestraft. Koudwaterbaden met heel koud water.
Er werd tot bloedens toe op je rug en op je benen geslagen met houten latten maar je kon ook wel eens gewoon klappen van ze krijgen als je er niet op was voorbereid. Dan had je blauwe plekken of een dichtgeslagen oog. Voor deelnemers die volledig doorgedraaid waren en dachten spijt te hebben van hun liefde voor mannen was er een ruimte waar ze ook nog aan zelfkastijding konden doen! Dan konden ze met een soort van zweepje met lange leren veters hun eigen rug openslaan. Dat deden ze dan bij slechte gedachten….. Moet ik nog even doorgaan. Er zaten aan de andere kant ook vieze oude mannen tussen bij wie ik sowieso castratie zou hebben aangeraden, maar goed.

Ik probeerde zo neutraal en onopvallend mogelijk aanwezig te zijn. Maar ik kon niet voorkomen dat ik ook mijn portie heb gekregen… Ze moesten denken dat ik je volledig had afgestoten en de Heer had omarmd. Dan lieten ze me nog een beetje met rust.
Ik heb er wel een beetje een klap van de molen van gekregen. Het heeft een hele tijd geduurd, voordat ik daar weer van af was. Een echte relatie met een man durfde ik in Fayetteville niet meer aan te gaan. Ik heb alleen nog maar een beetje naar jongens op mijn High School gekeken. Dat hebben ze dan toch bereikt. Ik was voornemens later naar je op zoek te gaan. Maar toen kreeg ik een paar weken voor het examen die rouwkaart.”
“Ja, je moeder had een perfecte timing, wat dat betreft.”
“Ze bleef aanvankelijk ook op die boerderij. Er waren nog meer vrouwen. Ze mochten ook de Bijbellezingen volgen. Die vrouwen hadden een man, een vriend of een zoon die van mannen hield. Ze wisten ook niet meer wat ze er mee aan moesten vangen. Op een donderdag, toen ik er een week of zo was, werd ik wakker en was mijn moeder vertrokken. Volgens die oom om wat op te halen dat ze was vergeten. Drie weken later kwam ze pas weer terug.”

“Ze is vrijdagavond bij mijn ouders geweest. Ze heeft onze relatie in geuren en kleuren zitten te vertellen. Ik heb het hele weekend en nog lang daarna ruzie gehad. En straf. Ik…….”
“Moet jij er nu van huilen?”
“Ik moet er opeens weer aan denken. Ik kwam bij je huis en het was helemaal leeg….. Het gevoel was hetzelfde als dat ik je er dood zou hebben gevonden. Ik dacht dat ik gek werd.”
“Sorry.”
“Het heeft twee jaar van mijn leven gekost om er een beetje van bij te komen. Tot aan je rouwkaart. Toen wist ik dat ik er nooit meer overheen zou komen.”
“Toen mijn moeder terug kwam, had ze een brief bij zich die bij de post had gezeten. Ze was gepromoveerd op haar werk en moest zich direct melden voor haar nieuwe baan in North Carolina. Ze liet me de brief lezen. Het leek waar te zijn, een echte brief. Met briefhoofd en handtekeningen. Ze zei, dat ze gelijk actie had moeten ondernemen en een verhuizing in gang had gezet en ook direct een nieuwe woning had gehuurd. Dat paste nu eenmaal bij de Amerikaanse manier van leven.
We gingen daar later naar toe. Ik was boos en tegelijkertijd murw geslagen van zes weken onderdrukking door de boerderij met de bijbel. Ik was nog nooit zo lang bij je weggeweest. Ik kon die oom ook niet inlichten waar het over ging. Ik zal wel wat tegen mijn moeder hebben gezegd… Hij en zijn christelijke maffia bende waren erg hardhandig en zeiden dat ik zo niet tegen mijn moeder kon praten.

Ik zat nog een paar weken onder de blauwe plekken. In de tussentijd werd ik in mijn laatste week op die boerderij bijgepraat over huwelijkse trouw. Het genot om van een vrouw te houden en de vreugde die het geeft om kinderen te hebben. Uiteraard alleen, als je door de Heer was gezegend.
“Uiteraard. Gelukkig heeft Hij je gezegend.”
“Jawel, maar je mag je dan weer niet als Onan gedragen.”
“Wie?”
“Onan kreeg van God de doodstraf, omdat hij zijn zaad niet aan de vrouw van zijn overleden broer wilde spenderen. Als hij klaar kwam, trok hij zich terug en viel zijn zaad op de grond. Volgens de bijbel. Hij wilde niet dat zijn schoonzus zwanger werd omdat die kinderen niet als zijn kinderen zouden worden erkend.
Terwijl dat bezwangeren van je schoonzus verplicht wel moest, in de tijd van de bijbel. Als je broer dood ging, moest jij zijn vrouw zwanger maken. Dat Onan elke keer voor het zingen de kerk uit ging, leverde hem na verloop van tijd dus de doodstraf op.”
“Lekker ben je. Leuke man, die God. Weet Hij eigenlijk al hoe vaak jij……”
“Jezus… We gingen na die boerderij naar North Carolina, helemaal met het vliegtuig. De vakantie zat er al bijna op. Naar een woning in Fayetteville die al helemaal was ingericht met onze spullen. Ik was ingeschreven bij de plaatselijke High School. Toen ik voorzichtig over jou begon, stelde mijn moeder voor dat ik je een brief zou schrijven om gegevens uit te wisselen.
Ik was dus wel wat angstig geworden door de vele klappen die ik had gekregen en geestelijk vermoedelijk dus ook wel wat in de war. Ik schreef een brief, zes weken denk ik na mijn vertrek. En uiteindelijk zelfs drie brieven. Toen kreeg ik een brief van je terug.”

“Ik heb nooit een brief gezien! Laat staan dat ik er één heb teruggeschreven!”
“Het leek enigszins op je handschrift. Hij was wat kort en hij was wat bot. Een soort van afscheidsbrief, veel geluk in de toekomst en misschien zouden we elkaar ooit nog wel weer eens zien. Je schreef ook dat je naast die engerd van een Ethon Gallagher was gaan zitten en hij je vriend was geworden. En, dat je ook overwoog om, na al onze ervaringen, ook eens een meisje mee te vragen ergens naar toe.”
“Gatver! Je had gelijk moeten weten, dat dit nooit zou zijn gebeurd. Je moeder is een ongelofelijk secreet. Ik heb maanden op de post gewacht omdat ik wilde weten waar je was gebleven. Die drie brieven heeft ze nooit verstuurd. Nooit! Wel gelezen, vermoedelijk.”
“Je brief zag er heel echt uit en leek te kloppen. En waar ze die naam van Ethon vandaan had. Alle andere dingen die ze had gezegd, een nieuw beroep, de verhuizing, was ook allemaal waar. Leek waar. Ik heb daarna nog twee brieven geschreven.

Maar toen ik geen antwoord meer kreeg dacht ik….. In die religieuze organisatie werd er ook steeds op gehamerd dat er door jongens wel eens werd geëxperimenteerd met elkaar. Dat dat je hoofd wel eens op hol kan brengen. Maar dat dezelfde jonge mannen dan altijd, aan de hand van God, meestal toch gewoon de vrouw van hun leven vonden.“
“Ik begin van zijn levensdagen niet aan een vrouw! Je had op de één of andere manier moeten bellen! Je had de brieven zelf op de bus moeten doen! Je had naar me toe terug moeten komen! Ik eindig elke avond in bed met je gezicht nog voor me! Helemaal alleen en al vijf jaar! Je bent wel iets ouder geworden zie ik nu, maar goed…
Nadat ik je rouwkaart heb gekregen heb ik nog overwogen zelfmoord te plegen om bij je te kunnen zijn! Hoe heb je nog al die jaren kunnen leven met je moeder.”

“Je vraagt het je af. Ik was ook een soort van angstig voor haar geworden door die boerderij. Maar wat ik nu weet, wist ik toen nog niet. Ik keek wel gelijk naar mogelijkheden om weg bij haar te komen. De luchtmacht in onze staat leek mij wel wat. Maar op de Pope Air Force Base wilden ze een afgeronde High School diploma zien met wiskunde als je maar een kans wilde maken om piloot te kunnen worden.
Ik heb mij toen voorgenomen eerst de High School af te maken, dat was nog twee jaar, en dat ik daarna gelijk het huis zou uitgaan. Een bijbaantje bij een pompstation om te sparen. Als ik maar weg kon. Toen ik wist dat ik wel geslaagd zou zijn, heb ik al gesolliciteerd. Ik mocht me melden als ik mijn diploma kon laten zien. Ik ben ingeloot en ging ook door naar de volgende ronde. Mijn moeder vond vooral het uniform mooi.
Ik was blij dat ik van haar af was. Ik heb in die tijd ook nog wat aan ijshockey gedaan. Maar te licht bevonden voor het grote werk. Ik vond de sport wel leuk, maar op een gegeven ogenblik kregen ze in dat hoogste jeugdelftal waar ik voor speelde ook allemaal een vriendin. En daar moest ik natuurlijk niet aan denken.

En dan zie je ze na verloop van tijd toch kijken.... De keuze mee te gaan naar Korea was ook niet zo gek. Ik was niet bang meer om te sterven toen ik je rouwkaart had ontvangen, ik miste je ook natuurlijk en ik dacht dat bij mijn dood ik je wel weer ergens zou tegenkomen… Ik heb mijn moeder, hoewel ik haar in het dagelijks leven al haatte, geloofd omdat ze in haar bedrog altijd iets had om aan te tonen dat wat ze zei waar was.
Een brief van haar bedrijf, jouw rouwkaart, een brief die je leek te hebben geschreven……. en ik ben daar vijf jaar ongelofelijk voor afgestraft. Ik heb zelfs de eerste jaren nog geloofd dat je mij er uit had gegooid en voor een andere jongen had gekozen. Dat had ook logisch geweest.
We woonden meer dan vierduizend kilometer uit elkaar. Die afstand leg je niet zomaar af. En misschien had je wel een vriendin gekregen. Dat leek mij dubbele ellende. Ik ga het haar echt betaald zetten. Weet je wat ze ook nog heeft gezegd, bedenk ik me nu. Dat rijke mensen niet geven om een relatie. Dat ze met al hun geld de ene relatie net zo makkelijk voor een andere inruilen.
Omdat hun rijkdom altijd weer andere mensen aantrekt en dat ze daarom ook nooit zonder relatie hoeven te zitten. Ik heb, na die christelijke hersenspoelingstent, echt gedacht dat het nog logisch klonk ook. Het spijt me. Ik heb nu gelukkig de leeftijd dat ik kan zeggen dat ik je nooit meer zal verlaten. En het niet meer hoef te doen ook.”

“Had je nog een leuke periode op je nieuwe High School.”
“Hmhm. Je zit nu al te hengelen naar de bekende weg.”
“Laat me raden. New kid in town komt binnen in de derde klas en heeft natuurlijk nog nooit iemand op die school ontmoet, wordt bekeken, door de jongens daarna niet gezien als concurrentie en door de meisjes niet gezien als kandidaat om mee uit te gaan. En geen jongen voorhanden als ik, waarbij je gelijk aanvoelt dat je daar naast moet gaan zitten. En wie weet voor wat nog meer…..”
“Wie zegt dat er niet zo’n jongen was?”
“Ik, want dan had je het me al laten weten. Dan had je net gedaan alsof je me niet kende in plaats van in mijn armen tranen met tuiten te huilen. Vervolgens vrij onzichtbaar door klas drie en vier. Soms een klassenfeestje. Met zessen en zevens door en af en toe een onvoldoende als je het niet had geleerd. Geen maatje om bij af te kijken. Misschien af en toe gepest, bij vermoedens van enig nichterig gedrag. Ons kent ons.”

“Hm. Je mag nooit meer raden. Waarom denk je dat ik op ijshockey ben gegaan? Ik lig hier wel relaxt, eerlijk gezegd. Ik heb alleen wat last van die borstwond.”
“Ik zal zo even kijken. Het is toch niet open en is het helemaal gehecht? Of doet het alleen pijn?”
“Dat laatste.”
“Dan moet je daar echt even doorheen, ben ik bang.”
“En dat noemt zich dan dokter.”
“Waar kan ik mijn rekening van vijfentwintig dollar naar toe sturen?”
“Naast wie ben je eigenlijk gaan zitten?”
“John Halloway.”
“Tot aan je examen toe? Haha.”
“Lach er maar om. Hij had altijd wel z’n huiswerk af en z’n toetsen voorbereid. Erg handig. Hij liet mij zonder kritiek meekijken. Ik denk dat ik de laatste jaren door je vertrek niet meer normaal aanspreekbaar was. De schoolfeesten waren ook altijd saai. Ik ben wel met groepen jongens naar de kroeg geweest, het strand en de bioscoop.

Soms ook wel eens met een jongen alleen. Het werd natuurlijk nooit wat. Je kon wel wat met ze drinken. Maar meer durfde je niet te vragen. Soms vermoedde ik dat ze ook wel eens van jongens zouden kunnen houden. Wishful thinking. Soms kregen ze later een vriendin. Er was ook veel leedvermaak omdat jij er niet meer was.
Daar heb ik een heleboel reacties over gehad. Bij elke opmerking zakte ik door de grond. Ze wisten dat ze mij daarmee op de kast konden krijgen. Meestal kon ik mij nog wel goed houden. Ze weten niet hoeveel ik er thuis om gehuild heb. Als we terug zijn in Los Angeles ga ik op één van de eerste middagen op het schoolplein van de Beverly Hills High School weer met je pronken.
Ik ga alle docenten laten zien dat we elkaar weer hebben gevonden. Tegen alle leerlingen ga ik zeggen dat het ook prima is als je van iemand houdt die ook een jongen of een meisje is. Net als jezelf.”
“Ik ga met je mee.”
“Denk je nog wel eens aan de eerst keer dat we……. Vreemd genoeg moest ik er de avond voor je kwam er nog weer aan denken. Ik denk er best vaak aan. We stonden in mijn kamer en voelden gewoon aan dat het zou gaan gebeuren. We zeiden ook niets. We trokken gewoon onze kleren uit….”
“Ik weet het nog. We hadden wel eerder een keer droog gevreeën op dat grasveld in het bos, weet je dat ook nog. We stoeiden, rolden van een heuveltje af. Toen lag je ineens tussen mijn benen in en begonnen we heel lang te zoenen. Ik weet later nog, toen we klaar waren en opstonden, dat een man met een hond op enige afstand naar ons zat te kijken. We zijn hem hand in hand voorbijgelopen. Hij durfde niks te zeggen. Het staat nog helemaal op mijn netvlies.”

“Ik kreeg al een ongelofelijke aanval van vlinders in mijn buik, toen je de klas binnen kwam, naar mij keek en naast mij kwam zitten. Wie heb je eigenlijk meegenomen naar de prom na je diploma-uitreiking op de High School. Meisje of jongen?”
“Je bent ook al die tijd jaloers gebleven, is het niet? Ik heb je vijf jaar niet gezien en dan vraag je dit. Wat denk je, een jongen? Ik wil het nu van jou ook weten. Maar ik heb niemand meegenomen.”
“Ik ook niet, ik had namelijk een lege plek… Het zou een stunt zijn geweest, als we elkaar hadden kunnen meenemen op de Beverly Hills. Trouwens, niemand had het gek gevonden. We hadden wel met zes jongens die allemaal geen meisje hadden of geen meisje wilden een vrijgezellenclub opgericht, speciaal voor de prom. We hebben de hele avond zitten keten en zijn behoorlijk doorgegaan met drinken. Het leverde nog heel wat kwade blikken op.”
“Heren ik kom jullie even storen. Ik heb hier ontbijt voor de jongeheer Fleischmann. Ik neem aan, dat je al hebt gegeten Mike? Of verwacht je dat ik achter je aan loop met broodjes met jam, thee en een ei?”
“Nee, cijfer mij maar weer weg.”

“Zielige jongen. Ik moet even je status bekijken, Kyle. Heb je nog ergens specifiek last van? Ja, wondpijn met al die hechtingen, kan ik mij levendig voorstellen. Daar is ook even niks aan te doen. Je hebt pijnstillers gekregen. Bloeddruk is goed. Past althans bij een jonge gezonde man. Pols is goed. Geen last van oorsuizen meer na de klap? Geen verlies van het gehoor? Ik schrijf voor de komende uren de aanwezigheid van dokter Mike voor. Ter controle. Hopelijk volgen er voor hem vandaag geen andere gewonden.”
“Dank u zuster. Voor alle goede zorgen.”
“Ehm. Gaat het met jou ook weer goed, Mike? Of heb je nog wat overgehouden aan gisteren?”
“Nee, het gaat wel weer. Mijn medicijn ligt hier in bed.”
“Ik zal jullie zo dadelijk koffie komen brengen. Dan laat ik jullie nu weer alleen.”
“Dokter Mike. Ik vind het wel erg serieus klinken allemaal.”
“Dat ik die titel mag voeren duurt nog wel een paar jaar. De zuster had ook een wat cynische ondertoon. Maar ik wil desgevraagd best doktertje met je spelen.”
“De dokter moet rekening houden met mijn wonden. Ik heb op vijf plaatsen hechtingen. En ik voel ze alle vijf afzonderlijk. Hoe gaat het eigenlijk met je ouders en met Anne?”
“Heb je nog even? Anne is begin vorig jaar verongelukt om mee te beginnen.”
“Nee, echt? Wat verschrikkelijk!”

“Een auto-ongeluk. Geslipt en in de Los Angeles River terechtgekomen. Ik zeg het snel maar het was best wel droevig. Ik mis haar ook wel. Ook al konden we af en toe elkaars bloed wel drinken. Mijn hersenen geloven ook nog steeds niet dat ze dood is. Als ze hier plotseling voor de deur zou staan zou ik het helemaal niet gek vinden. Ik heb die tandarts, die mijn zwager zou worden, nooit meer gezien. Ze zouden gaan trouwen.”
“Ze moest zogezegd heel vaak op ons passen als je ouders eens een avondje weggingen. Ze hadden hun hielen nog niet gelicht of ze was zelf de deur al uit. En wij hadden alle vrijheid.”
“Mijn vader, of ik noem hem nu eigenlijk alleen nog Andrew Young, en mijn moeder zijn inmiddels ook gescheiden. Hadden ze hun kinderen destijds maar niet alleen moeten laten!”
“Ach, dat verzin je toch zeker nu ter plekke?”
“En ik ben het huis uitgezet na alle ruzies met Andrew. Er is nog een rechtszaak bij betrokken en ik ben nog gearresteerd geweest. Dat was de laatste druppel voor Andrew. Alle banden met hem zijn verbroken. Maar ook daar zal ik je nog van alles over vertellen. Net zo goed als dat jij je moeder vaarwel hebt gezegd, heb ik ook niets meer met Andrew Young. Maar dit is nog veel belangrijker.
Andrew Young is niet mijn vader.”

“Wat?”
“En dat is dan nog het minst schokkende onderdeel van wat ik ga zeggen. Heb je ik wel eens verteld, ooit, hoe ik aan wat speelgoed kwam en vooral militaire dingetjes, een pet en zo, een Amerikaanse vlag, die ik allemaal in mijn kamer had staan?”
“Nee, ik kan het mij niet direct meer herinneren.”
“Oké, hou je vast. Want, als je met mij wilt verder leven en met mij de toekomst in wil gaan, gaat dit bepalend worden voor de rest van je leven.”
“Heeft het met je medicijnen studie te maken?”
“Hooguit over wie dat gaat betalen allemaal. Mijn echte vader is degene die mij zonder gêne bij dit militair hospitaal geplaatst heeft en die mij vanuit de hoogste kringen in het leger heeft beschermd tot nu toe. Inzake van alles en nog wat. Kom ik ook nog op terug. En voor jou wordt het ook van groot belang. Mijn verwekker, dat is de juiste term, en dus mijn feitelijke vader is Douglas MacArthur.”
“Nee, echt niet. Leuk verzonnen. Je kon vroeger ook wel eens wat verzinnen om jezelf belangrijk te maken. Maar dit is een onmogelijkheid. Hij is vrijgezel en… nu ja je weet wat ze over vrijgezellen zeggen. Hij is de commandant van het Amerikaanse leger. En jij bent dan net toevallig zijn zoon.”
“Het is jammer dat je het niet meer weet. Want die kadootjes en militaire spullen heb ik destijds van hem gekregen. Hij was een goede huisvriend van mijn ouders en kwam veel langs tot in ieder geval de periode dat Pearl Harbor werd aangevallen.

Hij kende Andrew Young en mijn moeder goed en, heeft mijn moeder inmiddels ook toegegeven, MacArthur heeft mijn moeder een keer het hof gemaakt. En bezwangerd. Het staat inmiddels ook zwart op wit. Qua bloedgroepen kan het. Andrew Young wist ook dat ik geen kind van hem was.
Mijn moeder wist het. En zo kun je als kind ruzie in een familie krijgen zonder dat je enig idee hebt waar het over gaat. Het is vorig jaar allemaal uitgekomen. Je kunt het bij mijn commandant navragen, als je het niet wilt geloven. Hij heeft het allemaal uitgevonden.”
“En heb je hem ook al gesproken?”
“Ja, wat dacht je. Ik ben geheel onwetend vanuit hier met mijn commandant, Jim Harvey heet die, naar Tokyo gegaan. En ik heb hem opgezocht in het hoofdkwartier. Zwaarbewapend allemaal. Maar ik mocht doorlopen. Met Harvey, die even bij het gesprek is gebleven en ons daarna alleen heeft gelaten.
Die militairen en officieren met al hun hoge rangen waar ik voorbij liep zullen zich wel hebben afgevraagd wat een volstrekt onbekende medisch assistent van twintig een paar uur lang in de kamer van de commandant der strijdkrachten te bespreken zal hebben gehad. Als ze mij goed hebben ingeschat en de wetenschap dat MacArthur om onbekende redenen vrijgezel is gebleven, kan nog tot heel wat roddel hebben geleid.”

“Gatsie.”
“Wat? Ik doe altijd alles om zo mannelijk mogelijk over te komen overal en nergens. Ik probeer gewoon te doen. Maar blijkbaar weten veel mensen altijd weer in te schatten dat ik niet kom voor het vrouwelijk schoon. Ik weet niet wat dat is.
MacArthur weet veel over mij, kent mij dus nog ook van de tijd dat ik kind was, en weet inmiddels waarschijnlijk helemaal alles over mij. Want hij is niet de man die over één nacht ijs gaat en ook over de mogelijkheden beschikt om binnen hele korte tijd alle details uit het leven van zijn zoon te weten.”
“Daar ben je dan blij mee.”
“Als de naam Kyle Fleischmann valt hoeft hij maar op één knop te drukken. En je bent helemaal bekend. Tot in de kleinste details…… en hij weet al je geheimen…… Hoewel, hij weet bijna alles. Hij kan niet raden dat jij hier gisteren gewond bent binnengebracht.”
“En lijk je nog een beetje op hem? Ik zie hem alleen maar in de Stars and Stripes met zijn generaals pet en zonnebril. En wat vindt hij er van?”
“Hij heeft sportief geaccepteerd dat ik zijn zoon ben. Ik weet eigenlijk wel zeker dat hij zelfs zonder zijn spionnen en medische gegevens weet dat ik zijn nageslacht ben. En of ik op hem lijk: nee, dat geloof ik niet. Of ik moet ooit al mijn haar verliezen en bruine ogen krijgen. Maar je zal dat binnenkort zelf kunnen bekijken als ik je bij hem ga introduceren.”
“Wat? Durf je dat zomaar? We komen allebei voor een vuurpeloton!”
“Nou, dat valt wel mee, eerlijk gezegd. Want zie je, er is eigenlijk iets bijzonders aan de hand. Kijk. Ik was via mijn studie lid geworden van een besloten club in Los Angeles van alleen, laat ik maar zeggen, intellectuele mensen in de leeftijd achttien tot zestig. Alleen mannen, dan heb je het juiste plaatje. Ik was daar ook barman als bijbaantje.”

“Er kan inderdaad veel gebeuren in vijf jaar.”
“Ik was inmiddels helemaal alleen, ik had net je rouwkaart ontvangen. Ter opfrissing van je geheugen. Die club heette overigens de Windup Bar en die naam ga je rond mijn persoon vermoedelijk nog wel vaker horen. Ik zou eigenlijk helemaal niet in Korea terecht zijn gekomen, als ik niet was opgepakt in een door Joseph McCarthy opgezette inval bij de Windup Bar.
Er werden achtentwintig mannen opgepakt, ik was er één van. Er zou een rechtszaak volgen, tegen al deze mannen. De dag na mijn arrestatie, heeft Andrew Young mij opgegeven voor Korea, via zijn oude vriend Douglas MacArthur. Om je enig idee te geven.
MacArthur wist natuurlijk helemaal niks van die Windup Bar. Maar toen ik hier net rondliep om voor het leger in Korea stage te lopen, ook al was het dan alleen maar voor medisch assistent, kreeg het hoofdkwartier opeens processtukken van mij op hun bord. Net zo goed als ze die van andere soldaten ook krijgen, als die bij een strafzaak zijn betrokken.
Dus MacArthur, die wist wie ik was maar die op dat moment nog niet wist dat ik zijn zoon was, kreeg ook de stukken te zien van mijn arrestatie, waarom ik was gearresteerd en wat voor club die Windup Bar eigenlijk precies was. Welke doelstelling. Ik zou nu zeggen, gewoon een ietwat serieuze bar exclusief voor homo’s voor een drankje onder gelijkgestemden en leuke gesprekken op een beetje niveau.
Hij verdiept zich er in én, moet ik ook zeggen, hij heeft een ongelofelijke hekel aan Joe McCarthy. En dus, zette hij een militaire advocaat op mijn zaak en die heeft mij ook vrij gekregen. Nog voor de hele rechtszaak is begonnen. Maar nu komt het.

Het kan niet anders, dan dat hij weet van mijn liefde voor het mannelijke geslacht. Het staat in koeienletters boven in mijn Windup Bar dossier. Ik zou moeten worden ontslagen en nog meer aan treurigheid vanuit het leger over mij heen moeten krijgen. Maar MacArthur weet mij van de lijst te halen van verdachten én hij trekt zich niets aan van mijn geaardheid. Dat wil zeggen, hij komt er niet op terug.
Ook al zit ik in zijn leger.”
“Wat een verhalen. En hoe moet het dan met mij? Ik hoef bij commandant Vandenberg echt niet aan te komen met de mededeling dat ik homo ben en een speciale bescherming bij MacArthur geniet omdat ik zijn schoonzoon ben.”
“Nee, niet vanwege jou, maar het lijkt mij voor MacArthur ten opzichte van zijn commandanten vanwege de legerregels die er nu eenmaal zijn, ook een vrij gênante vertoning. Misschien kost het hem wel z’n kop! We moeten eerst naar mijn commandant, Jim Harvey dus. Hij weet ook van mijn geaardheid en inmiddels dus ook van onze relatie. Hij is een wijs man, laat hem maar schuiven. Hij heeft ook rechtstreeks contact met MacArthur, vermoedelijk gaat het ook vaak over mij. Hij gaat ons hier uit loodsen.”
“Ik geloof je nu inderdaad, toen je zei dat je een week vrij nodig had voor een korte samenvatting van je afgelopen vijf jaar. Mis ik nog iets?”
“Als je bij me blijft niets. Dan lopen we die vijf jaar gewoon langzaam in en ben je na verloop van tijd weer helemaal bijgepraat.”

Gast
geplaatst: vandaag om 20:57 uur

geplaatst: vandaag om 20:57 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.