Voor grunge moet ik in de stemming zijn, euhm eigenlijk net als ieder ander genre dus maar grunge waar ik blij van word: Candlebox, Replacements, Temple of the Dog, Mudhoney, Screaming Trees.

Grunge die ik wel leuk vind maar meestal niet meer dan 3 liedjes van luister: Meat puppets

een ding hebben alle grunge-bands gemeen: ze zijn allemaal KISS fan.

Verder kan dit genre mij totaal niet boeien, op een paar uitzonderingen daargelaten. Is ook geen genre maar meer een marketing tool van de media.

Net zoals de meeste muziekstromingen! Zie ook Punk!

Ik ken maar één grunge-groep goed en dat is Alice In Chains, hun tweede Dirt is een overweldigend stuk muziek.

De meest vette cd ever als je het over grunge hebt, is Temple Of The Dog
Schitterend...

Ik trek Pearl Jam nog altijd wel moet ik zeggen. Ze hebben nu ook 'Ten' geremasterd en alles, dus ben benieuwd.

Het enige uit die Grunge tijd wat ik af en toe nog beluister is ....Nevermind; maar Kurt hield ook wel van de vroege Black Sabbath, dus vandaar waarschijnlijk ....de andere 2 Grunge tijdperk albums die ik dan nog wel eens afspeel zijn Dirt en Superunknown. Waar wat stof op ligt is Ten van Pearl Jam, maar hij past verder wel mooi in mijn collectie....

Ahum, ik wist niet goed waar ik dit moest posten, ik denk dat het hier wel de geschikte plaats is... Ok, voor alle Andrew Wood - fans:

Ik heb op Facebook een officiële trailer gezien van Malfunkshun: the Andrew Wood Story. Het ziet er naar uit dat die langverwachte film eindelijk uitkomt binnenkort!

Bij Pearl Jam - Ten (1991):

Pearl Jam kan mij niet echt boeien doet mij altijd denken aan Nirvana..
kan ik zowel naar Nirvana luisteren

Pearl Jam doet je denken aan Nirvana... Dat is natuurlijk omdat beide bands ernstig populair waren met Ten danwel Nevermind in de begin jaren negentig.

Maar als je naar Nirvana luistert, dan krijg je toch weinig muziek van Pearl Jam mee. Ik vind niet dat Pearl Jam veel van Nirvana weg heeft qua muziek. Het enige wat ze echt delen is dat ze de twee bekendste bands waren voor het grote publiek binnen de opkomende grunge scene.

Maar als ik Nevermind, In Utero of daarvoor Bleach hoor, dan hoor ik geen Pearl Jam muziek erin. En andersom, als ik Ten, Versus of Vitalogy draai (de latere albums al helemaal niet), dan hoor ik absoluut geen Nirvana echoën, ook nie in de verste verte.

En Pearl Jam is eigenlijk ook gewoon een paar klassen beter dan Nirvana!

Het zijn natuurlijk gewoon twee compleet verschillende bands. Waar Nirvana vaak wat chaotische en punk-achtige muziek maakte, heeft Pearl Jam iets meer weg van blues.

En Nirvana is eigenlijk ook gewoon een paar klassen beter dan Pearl Jam

Qua structuur lijken ze wel op elkaar, maar dan kunnen we nog 2000 pop- en rockbands meenemen in de vergelijking. De stemmen van Vedder en Cobain zijn niet te vergelijken, en Grohl en Novoselic hebben een sterk afwijkende groove t.o.v. de ritmesectie van Pearl Jam. Opzwepender o.i.d., ik kan zo vlug niet echt op een geschikt woord komen.

Nirvana is tekstueel ook grimmiger en ijziger. Nirvana is muzikaal inderdaad wat chaotischer (al wordt dit op Nevermind natuurlijk netjes gecontroleerd), terwijl Pearl Jam uit sterkere muzikanten bestaat. Cobain's gitaargeluid vind ik ook rauwer.

Nirvana heb ik ook altijd veel beter gevonden dan Pearl Jam. Als er één band is die mijn jeugd heeft gevormd is het Nirvana.

Nu ben ik een Pearl Jam fan (het zal je niet verbazen, gelet op het vorige bericht) en een blues fan. Ik heb Blues er niet uit kunnen halen bij PJ. Ook niet in de verte.

Maar dat het twee compleet verschillende fans zijn is duidelijk. Ze worden helaas altijd met elkaar vergeleken, omdat het toch de twee vlaggendragers waren van de opkomende grunge. Maar goed, daar is het meeste wel mee gezegd.

Je laatste zin, dat klopt natuurlijk niet!

Ik bedoelde eigenlijk dat het er meer op geörienteerd is. De gitaarsolo's zijn wat meer volgens de blues richtlijnen, maar het heeft over het algemeen natuurlijk weinig met blues te maken. Het was gewoon een beetje ter vergelijking.


Wellus!

Stijn, ik zag dat je geboren bent eind 1990. Toen Ten en Nevermind de wereld veroverden, was ik 14 en heb het dus erg bewust meegemaakt, waardoor beiden (vooral Ten) zeker hebben gezorgd voor een beïnvloeding in mijn jeugd.

Hoe kan dat bij jou zijn? Toen Kurt overleed, was jij drie jaar. Hebben ze na die tijd dan voor jou zo'n invloed gehad? Kan goed natuurlijk. Zo is Pink Floyd erg belangrijk geweest voor mijn muzikale vorming, terwijl ik alleen Division Bell bewust heb meegemaakt.
Maar ik ben wel benieuwd.

Het album dat mijn jeugd het meest heeft beïnvloed was de Greatest Hits van Queen uit 1981 . Nirvana was ook één van de belangrijkste invloeden. Ik denk dat, als je zo'n periode bewust meemaakt het gewoon je hele wereld beïnvloed. Bij mij was dat meer mijn muzikale inzicht.

Nirvana was denk ik de band die ik het meeste draaide, en om die reden heb ik talloze herinneringen die aan Nirvana gelinkt zijn.

Nirvana was daarnaast één van de startpunten in mijn 'muzikale leven', bovendien eentje die achteraf niet is afgevallen (iedereen heeft zo zijn muzikale jeugdzondes..). Zoals ik onlangs bij Live at Reading schreef was Nirvana de band die mij liet zien dat een songtekst ook ergens over kon gaan, daar stond ik toen ik dertien was nog niet zo bij stil. Emotie in muziek, dat hoorde je niet in de toenmalige populaire trance waar iedereen in mijn omgeving naar luisterde. De eerste cd die ik origineel kocht was Nevermind. Prijs en winkel weet ik nog exact (15 euro, Kroese, veel te duur natuurlijk).

Mijn eerste stappen op de gitaar heb ik ook aan de hand van Nirvana gezet. In het begin was ik helemaal trots dat ik 'Drain You' kon spelen, totdat ik twee of drie weken later al hun nummers kon spelen.

Toen ik drie was heb ik natuurlijk niets van Nirvana meegemaakt, maar de invloed is achteraf wel enorm geweest op mij.

Duidelijk.
Hoewel ik vooral een fan ben van gitaarsolo's etc. is Richard Wright wel een van de redenen geweest waarom ik op mijn twaalfde voor de toetsen koos (eerst orgel, later ook piano). En dat had vooral te maken met de zeventiger jaren PF die ik dus ook niet of niet bewust heb meegemaakt.

Grappig om te lezen van Stijn. Voor mij geldt eigenlijk hetzelfde wat betreft Nevermind. Dat was voor mij ook een de albums die mijn jeugd vormde. Daarvoor had ik alleen het debuut van Rage Against The Machine en The Black Album van Metallica in mijn collectie, maar Nevermind deed me veel meer. Die heb ik helemaal stuk gedraaid toen. Via Nirvana (en ook Offspring's Smash) is het muziekballetje voor mij echt aan het rollen gegaan en heb ik me definitief losgeworsteld van de top 40.

Onder invloed van Neil Young en Keith Emerson (over uitersten gesproken) ben ik later ook begonnen op toetsen, naast dus gitaar en nog een aantal niet al te noemenswaardige instrumenten. Lijkt me voor een artiest toch wel een eer als je na al die jaren nog weer nieuwe generaties op een dermate grote manier aanspreekt.

Brengt me wel op een nieuw punt. Het valt me op dat er in grunge weinig gebruik wordt gemaakt van toetsenisten. Stone Temple Pilots schiet me zo te binnen, maar verder? Ook wel een beetje logisch, gezien het 'directe', ruwe karakter van grunge, dan heb je meer aan een gitaar.

Op een toetsinstrument is het inderdaad veel moeilijker om een ruw geluid te creëren. Ik kan het me ook lastig bij grunge voorstellen, al zou je nog best leuke dingen kunnen doen met een keyboard.

Voor mij geldt ook hetzelfde alleen deed the Black Album me net iets meer. Samen met Nevermind, Rage Against the Machine en Chaos AD het begin van mijn muzikale ontdekkingstocht.
Pas later leerde ik Pearl Jam en RHCP kennen die in die tijd net zo populair waren.

Het muziekballetje is bij mij destijds ook gaan rollen met de Grunge en al het "essentiële" wat er toen qua (hard)rock werd uitgebracht. Albums als Ten, Siamese Dream, Superunknown, Angel Dust, The Downward Spiral en in mindere mate Nevermind en The Black Album. Dat soort werk. Mooie tijd. Ik begon destijds met Nevermind maar toen ik Ten hoorde was voor mij de keus snel gemaakt. Nog steeds een groot fan van Pearl Jam. Erg blij dat ik met de Grunge ben opgegroeid. Hoewel de stroming daarna, de Britpop, ook geen vervelende was.

The Black Album is toch niet echt grunge? Ik snap dat als je het ene goed vind er een grote kans bestaat dat het andere je ook aanspreekt, maar toch.

Pearl Jam heeft op het (schitterende) album Vitalogy met het nummer Nothingman gebruik gemaakt van toetsen (orgel). Live werd het nummer meestal met begeleiding van een acoustische gitaar gespeeld. Nu is dit nummer zelf absoluut geen grunge te noemen, maar een balad.

Vanaf 2002 maakt toetsenist Kenneth (Boom) Gaspar deel uit van Pearl Jam. Hij speelt vooral orgel, maar ook nog geregeld piano. Echt keyboard- of synthesizergeluiden worden niet of nauwelijks gebruikt, maar de orgel en piano is vooral bij live optredens toch een vast onderdeel geworden.
Nu vind ik niet dat Pearl Jam nog een grungeband kan worden genoemd. Hun muziek is daarvoor teveel geëvolueerd. Maar goed, een toetsenist hebben ze dus tegenwoordig wel.

Een orgel vind ik wel kunnen bij grunge muziek eigenlijk. Dat past wel. Een beetje Animals achtig orgelgeluid zou wel kunnen. Piano vind ik gemiddeld wel minder passen, maar zo'n ouderwets orgelgeluid had best gekund bij een aantal nummers.

Nee, the Black Album hoort gewoon in het metalgenre thuis. Maar Joy4ever had het over grunge en al het essentiële dat er qua hardrock werd uitgebracht. Dus niet alleen grunge.

Ah, die zag ik even over het hoofd .

Bericht dat ik geschreven had kunnen hebben. Dat waren inderdaad de gateway drug-platen voor de beginnende rock 'n' rollfan uit die tijd.
Heb mooie herinneringen aan een scoutskamp, middenin de gabberrage, waar de enige andere rockfan van de groep en ik alle andere jongetjes in hun bomberjacks helemaal tot waanzin dreven door overal een radio mee naar toe te slepen met maar één cassettebandje erin, dat de hele dag bleef spelen: Kant A: Nevermind. Kant B: The Black Album. Halverwege de week verbood de leiding ons nieuwe batterijen aan te schaffen.

Maar eigenlijk vind ik Pearl Jam op alle fronten beter. Cobain heeft tweeënhalf vrij goede platen gemaakt en zakte toen weg in zijn eigen depressie, terwijl PJ altijd op zijn eigen manier is blijven doorworstelen. Daarom zullen ze nooit zo cool worden bij de aanhangers van Rock 'n' roll-kamikaze, maar ik ken geen enkel Nirvana-nummer dat me net zo hard en direct raakt als elk willekeurig nummer van pak 'm beet, No Code van Pearl Jam, of dat muzikaal net zo interessant in elkaar zit.

En ook ik vind Pearl Jam beter, op Nirvana ben ik zo'n beetje uitgekeken (behalve op In Utero) (ik zal Sandokan - veld niet nodeloos herhalen).

@Stijn: PJ maakt in de recentere albums tamelijk veel gebruik van toetsen, en als ik het me juist herinner, Truly. Geweldige psychedelische band met een grunge geluid, zeker een aanrader!

@ Stijn_Slayer: Mother Love Bone's Andrew Wood kon volgens mij piano spelen.

Als ik een Grunge supergroep mocht maken:

Zanger(s): Layne Staley & Mark Lenegan (Long Gone Day)
Lead Gitarist: Mike Mccready (Voor de solo's)
Rhythm Gitarist: Jerry Cantrell (Voor de riffs)
Bass: Jeff Ament (Fretloos, live monster, originele basslijnen)
Drummer: Sean Kinney (No Excuses, Sludge Factory)
Lyricist: Kurt Cobain (Drain You, Serve the Servant)

Als Jerry Cantrell ziek is mag Stone Grossard meedoen. Geweldige song-writer!

Bijna Mad Season